Uczestniczyli w niej członkowie rodziny zmarłego, parafianie z rodzinnej podhalańskiej miejscowości Groń z kapelą w strojach góralskich, liczne poczty sztandarowe, wśród których znalazły się m.in. delegacje policji, wojska i straży pożarnej, dla których to formacji był wieloletnim kapelanem, delegacje zgromadzeń zakonnych, przedstawiciele władz i różnych środowisk lokalnych oraz liczne grono mieszkańców miasta.
Pomóż w rozwoju naszego portalu
- „Żegnamy księdza Infułata, jako sługę Bożych Tajemnic, pracownika Winnicy Pańskiej, naszego legnickiego Kościoła” – mówił biskup legnicki, dziękując zarazem wszystkim, którzy troszczyli się o niego, szczególnie podczas jego choroby.
Przypominając jego troskę o świątynię katedralną, której był pierwszym proboszczem od ogłoszenia w 1992 r. nowej diecezji legnickiej, ukazując jego życiową drogę, jako duszpasterza, naukowca i współpracownika kolejnych biskupów legnickich, podkreślił też jego otwartą postawę na każdego człowieka.
Reklama
- „Na koniec dzisiejszej liturgii, złożymy ciało ks. Infułata w podziemiach naszej katedry. Jestem przekonany, że jest to właściwy znak i wyraz jego związku z tym czcigodnym kościołem, który on przygotował, jako katedrę biskupią. Niechaj spocznie w niej, jako wierny, zasłużony sługa, oraz prekursor, który pracował dla diecezji wtedy, kiedy jeszcze ona praktycznie nie istniała, a była tylko w zamyśle Jana Pawła II. Niech zostanie przyjęty do wspólnoty z nim, św. Janem Pawłem II, a Pan niech mu da wieczny odpoczynek i udział w swoim Królestwie” – mówił w homilii bp Kiernikowski.
W słowach pożegnania, które padały z ust prezydenta miasta, Matki Generalnej Sióstr św. Magdaleny od Pokuty (dla których ks. Bochnak w latach 1973-1984 był Komisarzem, reaktywując ten zakon), rektora Papieskiego Wydziału Teologicznego z Wrocławia, przedstawiciela Kresowian, Rady parafialnej – powtarzały się słowa podziękowań i podziwu za jego wszechstronną pracę i dyspozycyjność dla Kościoła i człowieka.
Pierwszy Biskup legnicki Tadeusz Rybak, chociaż sam nie mógł uczestniczyć w uroczystości z powodów zdrowotnych, przesłał swój list, w którym przypomniał m.in., że od chwili powstania diecezji legnickiej, ks. Bochnak, został włączony do grona najbliższych współpracowników Biskupa legnickiego, uczestnicząc w ważnych dla Kościoła lokalnego decyzjach.
- „Dzisiaj z wdzięcznością dla tego wielce zasłużonego dla diecezji legnickiej kapłana, wobec Pana Boga - Nieśmiertelnego Króla Wieków, modlę się i polecam jego nieśmiertelną duszę Matce Bożej Łaskawej Królowej Nieba i razem ze zgromadzonym w katedrze ludem Bożym modlę się za niego, o życie wieczne z Bogiem” – napisał bp Rybak.
Reklama
W imieniu biskupów metropolii wrocławskiej, słowo pożegnania wygłosił biskup świdnicki Ignacy Dec. Przypomniał, że 54-letnia posługa kapłańska zmarłego ks. Infułata, trwała 32 lata na terenie archidiecezji wrocławskiej i 22 lata na terenie diecezji legnickiej. Dziękując za jego pracę, zarówno naukową, jak i duszpasterską oraz zaangażowane w życie diecezji, przypomniał też jego rolę w przygotowaniu struktur przyszłej diecezji, kiedy to z taką misją zleconą przez kard. Henryka Gulbinowicza przybył, jako proboszcz do legnickiej parafii pw. św. Ap. Piotra i Pawła. Ten kościół stał się w przyszłości katedra nowej diecezji.
- „Pozostajemy w postawie wdzięczności za Ciebie przed Bogiem. A Tobie dziękujemy za ogromną miłość do Kościoła i człowieka, która nas zawsze ujmowała. Nigdy nie walczyłeś z ludźmi, ale o ludzi, aby wierzyli i kochali Pana Boga. Byłeś bardzo oddanym i cenionym wychowawcą alumnów i młodego duchowieństwa. Napracowałeś się jak nikt inny dla Kościoła. Byłeś wiernym przyjacielem księży. Tak wielu cię ceniło – mówił bp Dec – Żegnaj drogi przyjacielu. Niezmordowany pracowniku Winnicy Pańskiej. Niech Pan będzie dla ciebie wieczną, najpełniejszą nagrodą w Niebieskiej Krainie. Spoczywaj w Pokoju i Światłości Wiekuistej”.
Wzruszający moment, miał miejsce także podczas słów pożegnania wypowiadanych przez Piotra, przedstawiciela rodziny, z towarzyszeniem muzyki góralskiej, granej przez kapelę.
Reklama
- „My wiedzieli, że ma dużo obowiązków i nie ma czasu żeby do nas przyjeżdżać. Ale kiedy dał radę, pamiętał o rodzinnym domu. Odpowiadał też na nasze zaproszenia. Bo ks. Władysław chrzcił nasze dzieci, udzielał ślubów, odprawiał pogrzeby. Pamiętał też o naszym sanktuarium Maryjnym w Ludźmierzu i o swojej parafii w Groniu. Za to wszystko księże Władysławie – wielkie Bóg zapłać. Dzisiaj, tak po ludzku, trudno nam to przyjąć, że ks. Władysław już nie przyjedzie do nas, na Podhale, że już na zawsze zostanie tu, w Legnicy. Ale zostanie też w naszych sercach i pamięci. Ale wierzymy też – wujku Władysławie – żeś ty już tam, w niebie, że na niebieskich polanach głosisz chwałę Boga ze wszystkimi świętymi” – mówił siostrzeniec Piotr.
Po zakończonej Mszy św., trumna z ciałem zmarłego, została złożona w krypcie katedralnej.
* Ks. infułat Władysław Bochnak, był Protonotariuszem Apostolskim, profesorem nauk teologicznych, doktorem habilitowanym nauk teologicznych Papieskiego Wydziału Teologicznego we Wrocławiu (historia Kościoła), doktorem nauk teologicznych Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie, magistrem teologii Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego; wykładowcą historii Kościoła; od 1971 do 1988 wychowawcą alumnów Wyższego Seminarium Duchownego we Wrocławiu; w l. 1983-1988 dyrektorem Dzieł Charytatywnych Archidiecezji Wrocławskiej; wikariuszem generalnym dwóch kolejnych biskupów legnickich; od 1988 r. proboszczem kościoła św. Ap. Piotra i Pawła a od 1992 r. pierwszym proboszczem katedry legnickiej (do 2011 r.); prepozytem legnickiej Kapituły Katedralnej; kapelanem Policji, Wojska Polskiego i Straży Pożarnej; honorowym obywatelem miasta Legnicy.
Urodził się 11.08.1934, w Groniu, na Podhalu; w maju 1955 r., wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego we Wrocławiu. Święcenia prezbiteratu przyjął 14.08.1960 w Archikatedrze Wrocławskiej.
Praca duszpasterska: 1960–1963 – wikariusz parafii Milicz; 1963 – wikariusz parafii Świętej Trójcy w Legnicy; 1963–1965 – wikariusz parafii Chojnów; 1965 – ponownie wikariusz parafii Świętej Trójcy w Legnicy; 1968–1971 – proboszcz parafii p.w. Św. Piotra i Pawła w Bogatyni.
Reklama
Od 1988 r. podjął misję przygotowania Legnicy do roli stolicy przyszłej diecezji legnickiej. To dzięki jego zabiegom doszło najpierw do historycznego udziału we Mszy św. przedstawicieli wysokich oficerów Armii Radzieckiej z gen. Dubyninem na czele, a potem do podpisania umowy o przekazaniu tzw. Domu Oficera i Domu Książki, które stały się w przyszłości siedzibą Kurii i Wyższego Seminarium Duchownego oraz Domem biskupów legnickich.
Od samego początku z wielkim oddaniem wspierał posługę pasterską pierwszego biskupa legnickiego Tadeusza Rybaka, a następnie ofiarnie wspierał posługiwanie drugiego biskupa legnickiego Stefana Cichego.
Jako pierwszy proboszcz katedry, przygotował świątynię p.w. Św. Apostołów Piotra i Pawła w Legnicy do tej szczególnej roli, a potem ofiarnie dbał o jej stan i piękno, przeprowadzając liczne remonty i inwestycje.
Szczególną radością księdza infułata była wizyta w katedrze Papieża Jana Pawła II, podczas jego wizyty apostolskiej w Legnicy w 1992 r., w której przygotowanie miał swój szczególny udział.
Po osiągnięciu wieku emerytalnego i złożeniu rezygnacji z pełnionych funkcji, przeszedł na emeryturę. Naznaczony krzyżem cierpienia w ostatnich miesiącach, odszedł do Domu Ojca dnia 1 listopada 2014 r. opatrzony świętymi sakramentami, w dzień Wszystkich Świętych, a równocześnie w pierwszą sobotę miesiąca, związaną z fatimskimi objawieniami, które gorąco propagował.