Reklama

Praszka: 1. rocznica koronacji obrazu Kalwaryjskiej Matki Zawierzenia

2016-09-11 20:04

Ks. Mariusz Frukacz

Grzegorz Gadacz/TV Niedziela

„Przeżywając Nadzwyczajny Rok Miłosierdzia i ubogaceni maryjnym zanurzeniem wiary Ojca Świętego Franciszka na Jasnej Górze stajemy na „Makowym Wzgórzu” poświęconym Kalwaryjskiej Matce Zawierzenia, aby wpatrując się w oczy Maryi Kalwaryjskiej, do której oblicza przybliżył się Jej i Boży Syn potwierdzać nasz rodowód biorący swój początek z Boga” – mówił w homilii abp Wacław Depo, metropolita częstochowski, który 11 września przewodniczył Mszy św. w Sanktuarium Pasyjno-Maryjnym w Praszce, z racji pierwszej rocznicy koronacji obrazu Kalwaryjskiej Matki Zawierzenia.

Na uroczystości przybyło blisko 4 tys. pielgrzymów z archidiecezji częstochowskiej, ale również z diecezji sosnowieckiej, archidiecezji krakowskiej. Uczestnicy uroczystości rocznicowych modlili się m.in. za śp. abp. Zygmunta Zimowskiego.

Grzegorz Gadacz/TV Niedziela

Uroczyste obchody rozpoczęły się od modlitwy różańcowej w Kościele Zawierzenia, a następnie wierni udali się procesyjnie do ołtarza polowego, przy którym sprawowana była Msza św.

„Chrystus dzisiaj gromadzi nas wokół krzyża. Stajemy obok Maryi, Matki. Krzyż jest dla nas znakiem Bożej mądrości. Jakże często mądrość ludzka nie wytrzymuje czasu próby. Krzyż Jezusa jest znakiem miłości. Jest także znakiem nadziei” – mówił na początku Mszy św. ks. prał. Stanisław Gasiński, kustosz sanktuarium, i dodał, przypominając słowa zmarłego abp. Zygmunta Zimowskiego, który podczas koronacji obrazu w 2015 r. powiedział: „Pod krzyżem nigdy nie jesteśmy osamotnieni, bo zawsze jest z nami nasza Matka Kalwaryjska, Matka Zawierzenia”.

Reklama

W homilii abp Depo przypomniał, że „idziemy do Jezusa poprzez Maryję”. - Wobec wszelkich kryzysów, które dotykają człowieka od najdawniejszych czasów Kościół ukazuje nam niezmiennie jedyny ratunek krzyż i Chrystusa rozpiętego na krzyżu. A obok krzyża stała Matka Jezusa. To od Niej uczymy się wciąż bezgranicznego zaufania wobec Boga i Jego zbawczych planów - mówił abp Depo.

„Maryja i Jej wiara to tajemnica zgody umysłu i serca, jak również Jej niepokalanego ciała, aby stać się Matką Mesjasza i zgodzić się na przechodzenie w ciemnościach lub w tak zwanym współcieniu wydarzeń, których do końca się nie rozumie” – kontynuował Arcybiskup i dodał: „Bo jak dogłębnie zrozumieć poczęcie Jezusa w ciszy nazaretańskiego domu, jak zrozumieć Jego zrodzenie w pasterskiej stajni? Jak rozumieć ucieczkę do Egiptu, aby ratować życie Dziecka? Jak rozumieć, jak nie przez ciemność wiary, śmierć Syna Bożego na Golgocie?”.

Metropolita Częstochowski przypomniał, że „św. Jan Paweł II w encyklice maryjnej nazwał to kenozą wiary, czyli największą w historii człowieka tajemnicą wyniszczenia wiary w sercu”.

Arcybiskup podkreślił, że „wiara Maryi jest wytrwałym dialogiem serca Matki, uznając pierwszeństwo woli Boga we wszystkim” i dodał za Benedyktem XVI, że „milczenie i słowo są drogą ewangelizacji”.

„Bóg objawienia biblijnego przemawia także bez słów, jak pokazuje nam krzyż Chrystusa, Bóg przemawia również milczeniem. I w milczeniu stoi Matka. W milczeniu krzyża przemówiła elokwencja miłości Boga przeżywanej aż do największego daru. Po śmierci Chrystusa ziemia trwa w milczeniu. W Wielka Sobotę w ludzkim ciele zbudził do życia tych, którzy spali od wieków. W zmartwychwstaniu zabrzmiał głos Boga pełnego miłości miłosiernej do rodzaju ludzkiego” – kontynuował Arcybiskup.

Metropolita Częstochowski, odnosząc się do tajemnicy Maryi stojącej pod krzyżem, przypomniał słowa św. Ambrożego, który nauczał: „Długa milcząca droga Dziewicy, rozpoczęta radosnym fiat w Nazarecie, okryta mrocznymi przepowiedniami podczas ofiarowania Pierworodnego w świątyni, znalazła na Kalwarii swoje zbawcze ukoronowanie. Matka wpatrywała się współczującymi oczyma w rany Syna, z których - jak wiedziała - miało przyjść Odkupienie świata”.

„Maryja powtarzała pod krzyżem: Niech dzieje wola Twoja, Ojcze. Maryja bez słów, w milczeniu wypowiedziała sercem oddanym Bogu swoje ostatnie fiat, czyniąc wolę Ojca ze względu na nas i przyjmując nas wszystkich jako swoje duchowe dzieci na mocy Testamentu Chrystusa: „Niewiasto, oto syn twój”. Odtąd krzyż Chrystusa postawiony na Golgocie stanowi jakby dotknięcie odwieczną miłością Boga najboleśniejszych ran ziemskiej egzystencji, zła i śmierci” – podkreślił abp Depo.

Metropolita Częstochowski podkreślił również, że „chcemy to dobrze przeżyć i zrozumieć, aby w ciemności codziennych spraw i wydarzeń całego realizmu zmagań z niesprawiedliwością, z bezrobociem, z różnymi falami ateizacji przechodzącymi przez polską ziemię, nie zgodzić się na jakiś fatalizm zła i kłamstwa, w tym znaczeniu jakoby człowiek polskiej ziemi był z góry skazany tylko na martyrologium i tym samym na bezsens i nadzieję swojego życia”.

Arcybiskup przypomniał, że „jako ludzie wierzący przyjmujemy, że najgłębszy sens naszego życia wykracza poza historię i znajduje swoją odpowiedź w Chrystusie, który jest i będzie znakiem sprzeciwu, ale i znakiem budowania” i dodał za św. Janem Pawłem II, który w swojej książce „Pamięć i tożsamość” napisał: „Każdy ból, każda słabość kryje w sobie obietnicę wyzwolenia, obietnicę radości. Odnosi się do każdego cierpienia wywoływanego przez zło, także do zła społecznego i politycznego, jakie wstrząsa współczesnym światem i rozdziera go. Obyśmy dorastali do tej trudnej, a jakże potrzebnej nam miary wiary, nadziei i miłości”.

Metropolita Częstochowski odniósł się również do kampanii „Przekażmy sobie znak pokoju”. - Kiedy znowu przez polska ziemię zaczyna się przebijać zmaganie o jej kształt i proponuje się bardzo niebezpieczną kampanię, którą nazwano „przekażmy sobie znak pokoju”, gdzie są dwie splecione ręce, jedna ozdobiona bransoletką tęczową, ukazującą określone orientacje, a z drugiej strony, ręka z różańcem, to my rozumiemy, że trzeba szanować każdego bez wyjątku człowieka, ale zło trzeba nazwać złem, słabość i chorobę trzeba nazwać złem i chorobą – mówił Metropolita Częstochowski.

Arcybiskup przypomniał również, że gdy w czasie okupacji hitlerowskiej przybył do Piusa XII Benito Mussolini, to w odpowiedzi na publiczne stwierdzenie B. Mussoliniego: „Koniec z Polską” (E finita la Polonia!), Pius XII odpowiedział: „Nie zginęła Polska i nie zginie, bo Polska wierzy, Polska się modli, Polska ma Jasną Górę i wierzące matki".

„Polska się modli z wiarą i szczególnie wierzy w opiekę Matki Bożej Kalwaryjskiej i Częstochowskiej, Siewnej i w każdym innym tytule. Polska jeszcze nie zginęła. Bóg jest z nami, ale zależy nasza wolność od zjednoczenia z Bogiem poprzez naszą współpracę” – wołał Arcybiskup.

Początki Sanktuarium w Praszce i Kalwarii Praszkowskiej sięgają 1988 r. Wówczas powstała parafia Świętej Rodziny. Pierwszym proboszczem i organizatorem parafii został ks. Stanisław Gasiński, pochodzący z archidiecezji krakowskiej. W czasie jego duszpasterzowania powstały w tej miejscowości dwa kościoły: sanktuarium Najświętszej Maryi Panny Kalwaryjskiej i kościół św. Rodziny, a na rozległym stoku Makowego Wzgórza zbudowano „Golgotę” i kaplice, które stanowią zaczątek tzw. Praszkowskiej Kalwarii.

19 sierpnia 2002 r. Jan Paweł II w czasie pielgrzymki do Kalwarii Zebrzydowskiej poświęcił wierną kopię cudownego wizerunku Matki Bożej Kalwaryjskiej dla kościoła Najświętszej Maryi Panny Kalwaryjskiej w Praszce. Ojciec Święty powiedział wówczas: „Niech Matka Boża Kalwaryjska króluje także w Praszce. Módlcie się tam za mnie”. 15 września 2002 r. abp Stanisław Nowak konsekrował kościół Najświętszej Maryi Panny Kalwaryjskiej na Makowym Wzgórzu. Kościół ten został ogłoszony sanktuarium maryjnym dekretem Metropolity Częstochowskiego 11 października 2002 r. Oficjalne erygowanie i poświęcenie Kalwarii odbyło się 13 września 2004 r.

Dekretem z dnia 6 października 2011 r. abp Nowak ustanowił Sanktuarium Pasyjno-Maryjne na Kalwarii w Praszce. 13 marca 2014 r. Episkopat Polski zebrany na 364. Zebraniu Plenarnym w Warszawie wyraził swoje nihil obstat, przychylając się do prośby abp. Wacława Depo, metropolity częstochowskiego, i poparł inicjatywę koronacji cudownego obrazu Matki Bożej Kalwaryjskiej koronami papieskimi.

Następnie abp Wacław Depo nadał 10 sierpnia 2014 r. Cudownemu Wizerunkowi Matki Bożej Kalwaryjskiej tytuł „Kalwaryjskiej Matki Zawierzenia”.

18 marca 2015 r. papież Franciszek pobłogosławił w Watykanie korony dla Kalwaryjskiej Matki Zawierzenia. 25 marca 2015 r. metropolita częstochowski abp Wacław Depo podniósł rangę sanktuarium, nadając mu nazwę „Archidiecezjalne Sanktuarium Pasyjno-Maryjne Kalwaryjskiej Matki Zawierzenia na Kalwarii w Praszce”.

Koronacji obrazu Kalwaryjskiej Matki Zawierzenia koronami papieskimi dokonał 12 września 2015 r. abp Zygmunt Zimowski, przewodniczący Papieskiej Rady ds. Służby Zdrowia i Duszpasterstwa Chorych.

Tagi:
rocznica abp Depo Wacław koronacja

Niezwykła wystawa ku czci Matki Bożej Jasnogórskiej w Senacie RP

2017-12-14 20:56

it / Warszawa (KAI)

„Jubileusz trzechsetlecia koronacji obrazu Matki Bożej Jasnogórskiej” to tytuł wystawy otwartej w czwartek, 14 grudnia w Senacie RP. To niemal ostatni akcent obchodów jubileuszowych wpisany w ustanowiony przez polski parlament Rok 300-lecia koronacji Cudownego Obrazu. Na ekspozycji znalazły się korony Matki Bożej i Dzieciątka podarowane Jasnej Górze przez św. Jana Pawła II oraz kopia obrazu jasnogórskiego, uzupełnione tablicami przybliżającymi historię jego koronacji i konsekwencję tego wydarzenia.

senat.gov.pl

Podczas otwarcia wystawy marszałek Senatu RP Stanisław Karczewski przypomniał, że izba wyższa przyjęła w ub.r. uchwałę ustanawiającą rok 2017 Rokiem Koronacji Matki Bożej Częstochowskiej, Królowej Korony Polskiej.

„Była to pierwsza koronacja, która miała miejsce poza Włochami i wielkie wyróżnienie dla Polski i Polaków. Na tamte uroczystości przybyło 200 tys. osób, co w przeliczeniu na obecną populację dawałoby prawie 1 mln. To znak, jak wielką wagę Polacy przywiązywali do Jasnej Góry, która jest stolicą duchową Polski”, powiedział marszałek. Dodał, że do Częstochowy pielgrzymujemy i tam „prosimy i dziękujemy także za to, że Maryja jest naszą Królową, na którą zawsze można liczyć, na którą liczyło tak wiele pokoleń Polaków”.

senat.gov.pl

Po tych słowach spontanicznie rozległ się śpiew Apelu Jasnogórskiego co wywołało wielkie wzruszenie licznie zgromadzonych senatorów i posłów oraz wielu gości.

Generał Zakonu Paulinów o. Arnold Chrapkowski podkreślił, że prezentacja ekspozycji w Senacie jest jednym z ostatnich punktów świętowania rocznicy jubileuszu 300-lecia koronacji jasnogórskiego obrazu. „Ta wielka rocznica ma źródło przede wszystkim w cudownej ikonie jasnogórskiej Maryi. Dobrze wiemy, że trudno wyobrazić sobie historię Polski i Polaków bez niej. Od 1382 r. Maryja wpisała się głęboko w dzieje naszej Ojczyzny i Jasna Góra jest chyba jedynym na świecie, które tak mocno jednoczy dzieje chrześcijaństwa, katolicyzmu na naszej ziemi i dzieje naszej Ojczyzny”, mówił Generał Paulinów. Dodawał, że „będąc tutaj w Senacie uświadamiamy sobie rolę jasnogórskiego Sanktuarium, które pozostaje przede wszystkim miejscem kultu, ale Maryja Jasnogórska skupia w sobie radosną i trudną historię naszej Ojczyzny, tego nikt i nic nie zmieni”.

- Wielkimi propagatorami kultu jasnogórskiej Maryi byli św. Jan Paweł II i kard. Stefan Wyszyński. Dzięki tym dwóm wielkim Polakom i Jasna Góra i Maryja są obecne na całym świecie – powiedział o. Arnold Chrapkowski. Podkreślił, że kolejne pokolenia Polaków przyjmują to bogate dziedzictwo naszej wiary, która ma w Polsce szczególny rys maryjny i zobowiązanie do niesienia go dalej, „by z Maryją z Jasnej Góry iść w świat i różne ludzkie sytuacje”. - Niech Ona nas wszystkich, Polaków, we wszelkich dobrych dokonaniach wspiera - zakończył o. Arnold Chrapkowski.

Przeor Jasnej Góry o. Marian Waligóra podziękował za ważne wydarzenia, które miały miejsce także w Senacie RP w jubileuszowym roku koronacji.

- Przez te akty na nowo uświadamiamy sobie rolę Jasnej Góry w historii Polski, rolę działania Najświętszej Dziewicy Maryi. Dziękujemy za Jej matczyne prowadzenie naszego narodu i ufam, że Jej opieka będzie nam towarzyszyła w służbie naszej Ojczyźnie - powiedział o. Waligóra.

Na ręce marszałka Senatu jasnogórski przeor przekazał srebrny medal 300-lecia koronacji Obrazu Matki Bożej Jasnogórskiej.

Jak wyjaśnił kustosz wystawy Jerzy Żmudziński ekspozycja ma charakter w dużej mierze wirtualny. - Nie było możliwości pokazać w jednym miejscu pamiątek po wydarzeniach z 1717 r. które są w różnych miejscach, nie tylko na Jasnej Górze. Staraliśmy się je sfotografować, udokumentować i ułożyć z nich pewną opowieść o okolicznościach tej koronacji - powiedział Jerzy Żmudziński.

senat.gov.pl

Ekspozycja zawiera 10 tablic ilustrowanych fotografiami zabytków, dzieł malarstwa i złotnictwa, druków, rękopisów o historii koronacji obrazu i o jej genezie. Także o genezie tytułu królowej stosowanego wobec Matki Bożej, o samej koronacji, jej przebiegu, konsekwencjach i o darach złożonych później na Jasnej Górze.

Tablicom towarzyszyły korony Matki Bożej i Dzieciątka ofiarowane Jasnej Górze w 2005 r. Korony tylko na kilka godzin opuściły częstochowskie sanktuarium. - Wykonane zostały z inicjatywy Ojców Paulinów, ale za wiedzą i błogosławieństwem Ojca Świętego Jana Pawła II, który na kilka dni przed śmiercią zdążył te korony poświęcić i ofiarował do ich ozdoby jeden ze swoich papieskich pierścieni. Te korony są na przemian z innymi umieszczane na obrazie – przypomniał kurator wystawy.

Na ekspozycji prezentowana jest kopia obrazu Matki Bożej Jasnogórskiej w diademach ofiarowanych na pierwszą koronację w 1717 r. przez papieża Klemensa XI.

Kurator wystawy przypomniał, że koronacja obrazu to forma „udostojnienia” cudownych wizerunków, która od XVII w. była stosowana we Włoszech, a potem się rozprzestrzeniła w całej Europie. - Polegało to na tym, że za zgodą papieża i Kapituły św. Piotra w Rzymie, wykonywano kosztowne ozdoby w kształcie płaskich koron dla Matki Bożej i Dzieciątka, które potem uroczyście były przytwierdzane do obrazu. Ten zwyczaj jest do dzisiaj kontynuowany, obecnie mamy tych koronowanych obrazów w Polsce sporo ponad 100. Pierwszą koronacją poza Włochami, jakiej w ogóle dokonano w Europie była właśnie koronacja obrazu jasnogórskiego - przypomniał Jerzy Żmudziński.

W uroczystościach udział wzięli m.in. wicemarszałkowie Senatu RP: Maria Koc i Bogdan Borusewicz, uczennice prywatnego liceum sióstr nazaretanek w Warszawie.

Współinicjatorami senackiej uchwały i wystawy są senatorowie: Artur Warzocha i Czesław Ryszka.

W uchwale Senatu RP z 4 listopada 2016 r. czytamy m.in., że „sanktuarium jasnogórskie stanowi jedno z najważniejszych miejsc na mapie naszego kraju zarówno dla Polaków, jak też dla licznie przybywających pielgrzymów i turystów z całego świata. Miejsce to jest swoistym Ambasadorem polskości, niosąc wielkie przesłanie współczesnym. Także kompleks klasztorno-sanktuaryjny jest swoistą skarbnicą narodowej tradycji i kultury, a pobyt w nim, oprócz celu ściśle religijnego, zawsze jest lekcją historii i patriotyzmu”.

Uchwałę o ustanowieniu roku 2017 Rokiem Koronacji Matki Bożej Częstochowskiej, Królowej Korony Polskiej w 300. rocznicę tego wydarzenia jasnogórski przeor nazwał „wydarzeniem bezprecedensowym w historii Jasnej Góry, wielką radością i ogromnym wyzwaniem”.

Senat RP jest przekonany, iż przywołanie historycznego wydarzenia z roku 1717, i z tej okazji ustanowienie Roku 300-lecia Koronacji to znaczący wkład w propagowanie patriotycznej i religijnej tradycji Rzeczypospolitej, lekcja polskiego dziedzictwa i argument edukacyjny dla młodego pokolenia.

W uchwale czytamy, że obrzęd koronacji papieskimi koronami Ojca Świętego Klemensa XI dokonany 8 września 1717 r. na Jasnej Górze zjednoczył Polaków, był ogólnonarodową manifestacją wiary a koronacja stała się okazją do wielkiego dziękczynienia Matce Bożej Jasnogórskiej za Jej opiekę nad polskim narodem i wpisała się w ciąg bezprecedensowych wydarzeń, związanych z czcią oddawaną Matce Bożej w Rzeczypospolitej.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Siła Różańca

2018-04-18 07:57

Prosta modlitwa, która może tak wiele. A właściwie – wszystko. Poruszyć serce konkretnego człowieka i zmieniać świat. Różaniec.


Dlaczego właśnie ta modlitwa jest tak bardzo ważna dla nas katolików? Dlaczego właśnie poprzez tą modlitwę Matka Boża może przemieniać nasze życie?

W pierwszym odcinku nowej produkcji „Siła Różańca” przygotowanej przez Fundację Holy Mary Team, sens i cel modlitwy różańcowej pomogą nam odkrywać Wincenty Łaszewski, o. Stanisław Przepierski OP, br. Grzegorz Filipiuk OFMCap oraz Grzegorz Kasjaniuk – znawcy tematyki różańcowej i świadkowie mocy tej modlitwy.

O. Stanisław Przepierski OP przypomina, jak bardzo Matce Bożej zależy, abyśmy realizowali wezwanie Chrystusa do nieustannej modlitwy. Różaniec to modlitwa, która daje przestrzeń Bogu, by cały mógł działać w naszym życiu, by według swojej woli zmieniał ludzkie serca i świat – wskazuje Wincenty Łaszewski. To modlitwa prowadząca do trwania w nieustannej obecności Boga. Chcesz lepiej zrozumieć, dlaczego i po co właśnie jest Różaniec? Obejrzyj pierwszy odcinek nowej produkcji i poznaj „Siłę Różańca”.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 11/12 2017

Papież w Alessano: Ewangelia wzywa często do niewygodnego życia

2018-04-20 10:58

tlum. st (KAI) / Alessano

Na znaczenie zrozumienia ubogich i budowania Kościoła świadczącego, że Bóg jest jedynym prawdziwym dobrem zwrócił dziś uwagę papież Franciszek modląc się przy grobie biskupa Antonia Bello w Alessano, który bywa uważany za prekursora duszpasterskiego stylu Ojca Świętego. Dzisiaj przypada 25 rocznica śmierci tego Sługi Bożego.

Grzegorz Gałązka

Oto tekst papieskiego przemówienia w tłumaczeniu na język polski:

Drodzy bracia i siostry,

Przybyłem jako pielgrzym na tę ziemię z której pochodził Sługa Boży, Tonino Bello. Przed chwilą modliłem się przy jego grobie, który nie wznosi się monumentalnie w górę, ale jest całkowicie zanurzony w ziemi: Don Tonino, zasiany w swej ziemi zdaje się nam mówić, jak bardzo ukochał ten region. Chciałbym się nad tym zastanowić, przywołując przede wszystkim jego słowa wdzięczności: „Dziękuję, moja ziemio, mała i uboga, która zrodziłaś mnie ubogim, jak ty, ale która właśnie dlatego obdarzyłaś mnie niezrównanym bogactwem zrozumienia ubogich i tym, że mogę im dzisiaj służyć”[1].

Zrozumienie biednych było dla niego prawdziwym bogactwem. Miał rację, ponieważ ubodzy są naprawdę bogactwem Kościoła. Przypomina nam o tym stale don Tonino, w obliczu powracającej pokusy, by dojść do porozumienia z możnymi chwili obecnej, dążenia do przywilejów, samozadowolenia w wygodnym życiu. Ewangelia – zazwyczaj przypominał to na Boże Narodzenie i na Wielkanoc - wzywa często do niewygodnego życia, ponieważ ten, kto idzie za Jezusem kocha ubogich i pokornych. Tak czynił Nauczyciel, tak głosiła jego Matka, chwaląc Boga, bo On „Strąca władców z tronu, a wywyższa pokornych” (Łk 1,52). Kościół, który troszczy się o ubogich zawsze będzie dostrojony do kanału Boga, nigdy nie traci częstotliwości Ewangelii i czuje, że musi powrócić do tego, co istotne, aby konsekwentnie wyznawać, że Pan jest jedynym prawdziwym dobrem.

Don Tonino wzywa nas, byśmy nie teoretyzowali na temat bliskości wobec ubogich, ale byli blisko nich, tak jak to czynił Jezus, który będąc bogatym, dla nas stał się ubogim (por. 2 Kor 8,9). Don Tonino odczuwał potrzebę naśladowania Go, angażując się osobiście, aż do wyzbycia się siebie. Nie przeszkadzały jemu prośby, bolała go obojętność. Nie obawiał się braku pieniędzy, ale martwił się niepewnością pracy, problemem, który jest dziś tak aktualny. Nie tracił okazji, aby powiedzieć, że na pierwszym miejscu stoi pracownik z jego godnością, a nie zysk ze swoją chciwością. Nie stał z założonymi rękoma: działał lokalnie, aby siać pokój na całym świecie, w przekonaniu, że najlepszym sposobem, aby zapobiec przemocy i wszelkiego rodzaju wojnom jest zatroszczenie się o potrzebujących i krzewienie sprawiedliwości. Jest tak naprawdę, bo jeśli wojna rodzi ubóstwo, to także ubóstwo wywołuje wojnę [2]. Zatem pokój budowany jest począwszy od domów, ulic, warsztatów, gdzie osobistym wysiłkiem kształtuje się komunia. Don Tonino pełen nadziei powiedział: „Od zakładu, tak jak kiedyś od warsztatu z Nazaretu, wyjdzie słowo pokoju, które wytyczy drogę ludzkości spragnionej sprawiedliwości, ku nowym celom”[3].

Drodzy bracia i siostry, to powołanie pokoju należy do waszej ziemi, do tej wspaniałej ziemi pogranicza - finis-terrae – którą don Tonino nazywał „terra-finestra” [„ziemia- okno”], bo z południa Włoch otwiera się na południe świata, gdzie „najubożsi są coraz liczniejsi, a bogaci stają się coraz bogatsi i jest ich coraz mniej” [4]. Jesteście „otwartym oknem, w którym można obserwować całe ubóstwo ciążące na historii” [5], ale jesteście przede wszystkim oknem nadziei, aby Region Śródziemnomorski, historyczny basen cywilizacji, nigdy nie był napiętym łukiem walki, ale gościnną arką pokoju” [6].

Don Tonino jest człowiekiem swojej ziemi, bo na tej ziemi dojrzewało jego kapłaństwo. Tutaj rozkwitło jego powołanie, które uwielbiał nazywać ewokacją: przywoływaniem tego, jak szalenie Bóg miłuje szczególnie, każde po kolei nasze kruche życie; echo Jego głosu miłości, który przemawia do nas każdego dnia; wezwanie, aby zawsze iść naprzód, by odważnie marzyć, zdecentralizować nasze życie, by służyło innym; zaproszenie, by zawsze ufać Bogu, jedynemu, który potrafi przemienić życie w święto. Takim właśnie jest powołanie według don Tonino: powołanie, by stawać się nie tylko pobożnymi wiernymi, ale w pełnym tego słowa znaczeniu rozmiłowanymi w Panu, z żarliwością marzenia, porywem daru, śmiałością, by nie poprzestawać na półśrodkach. Gdy bowiem Pan rozpala serce, to nie można zgasić nadziei. Kiedy Pan prosi o nasze przyzwolenie, nie możemy odpowiedzieć „być może”. Warto, by nie tylko młodzi, ale my wszyscy, poszukujący sensu życia, byśmy słuchali i usłyszeli na nowo słowa don Tonino.

Na tej ziemi Antonio urodził się jako Tonino i stał się don Tonino. To proste i bliskie imię, które czytamy na jego grobie, wciąż do nas przemawia. Mówi o jego pragnieniu, by stać się maluczkim, żeby być blisko, by skracać dystanse, by zaoferować pomocną dłoń. Zachęca do prostej i autentycznej otwartości Ewangelii. Don Tonino bardzo to zalecał, zostawiając w spadku swoim kapłanom. Mawiał: „Miłujmy świat. Bądźmy dla niego życzliwi. Weźmy go pod ramię. Okazujmy miłosierdzie. Nie przeciwstawiajmy się jemu w obliczu rygorów prawa, jeśli wcześniej nie łagodziliśmy ich dawkami czułości” [7]. Są to słowa, które ukazują pragnienie Kościoła dla świata: nie światowego, ale dla świata. Niech Pan da nam tę łaskę Kościoła nie światowego służącego światu! Kościoła nie światowego, ale dla świata. Kościoła oczyszczonego z samoodniesienia i „ekstrawertycznego, wychylonego, nie owiniętego wokół samego siebie” [8]; nie czekającego aż otrzyma, ale udzielającego pierwszej pomocy; nigdy nie uśpionego w nostalgii za przeszłością, ale rozpalonego miłością do dnia dzisiejszego, na wzór Boga, który „tak umiłował świat” (J 3,16).

Imię „don Tonino” mówi nam także o jego zdrowej alergii na tytuły i zaszczyty, jego pragnieniu, by pozbawiać się wszystkiego dla Jezusa, który ogołocił się ze wszystkiego, jego odwadze, by uwolnić się od tego, co mogłoby przypominać oznaki władzy, aby uczynić miejsce dla mocy znaków[9]. Don Tonino z pewnością nie czynił tego dla wygody lub poszukując aprobaty, ale pobudzony wzorem Pana. W miłości do Niego możemy znaleźć siłę do porzucenia szat, które wstrzymują krok, by przyoblec się w służbę, aby być „Kościołem w fartuchu, jedyną szatą kapłańską odnotowaną przez Ewangelię” [10].

Co jeszcze mógłby nam powiedzieć don Tonino z tej swojej ukochanej ziemi? Ten wierzący z nogami na ziemi i oczyma skierowanymi ku niebu, a szczególnie z sercem, które łączyło niebo i ziemię, ukuł, wśród wielu innych, oryginalne słowo, które przekazuje każdemu z nas wielką misję. Lubił mówić, że my, chrześcijanie, „musimy być kontempl-aktywni, czyli ludźmi, którzy wychodzą z kontemplacji a następnie pozwalają, by ich dynamizm, ich zaangażowanie zaowocowało w działaniu” [11]., ludźmi, którzy nigdy nie oddzielają modlitwy i działania. Drogi don Tonino, przestrzegałeś nas od ponurzenia się w wir obowiązków bez siedzenia przed tabernakulum, byśmy się nie łudzili pracując na próżno dla królestwa Bożego[12]. A moglibyśmy zadać sobie pytanie, czy wychodzimy od tabernakulum, czy od nas samych. Mógłbyś nas również zapytać, czy gdy wyszliśmy - idziemy: czy podobnie jak Maryja, kobieta pielgrzymująca, wstajemy, aby dotrzeć i służyć człowiekowi, każdemu człowiekowi. Gdybyś o to zapytał, powinniśmy się wstydzić naszego bezruchu i naszych stałych usprawiedliwień. Przywrócić nas do naszego wzniosłego powołania; pomóż nam być coraz bardziej Kościołem kontemplacyjnym, rozmiłowanym w Bogu i namiętnie kochającym człowieka!

Drodzy bracia i siostry, w każdym czasie Pan stawia na drodze Kościoła świadków, którzy uosabiają dobrą wieść Wielkanocy, proroków nadziei dla przyszłości wszystkich. Z waszej ziemi Bóg zrodził jednego, jako dar i proroctwo dla naszych czasów. A Bóg pragnie, aby Jego dar został przyjęty, aby Jego proroctwo zostało zrealizowane. Nie zadowalajmy się spisaniem pięknych wspomnień, nie dajmy się powstrzymać tęsknotami za przeszłością ani nawet leniwą gadaniną chwili obecnej czy też obawami o przyszłość. Naśladujmy don Tonino, dajmy się porwać jego młodzieńczej gorliwości chrześcijańskiej, usłyszmy jego usilne wezwanie do życia Ewangelią bez taryfy ulgowej. Jest to mocne zaproszenie skierowane do każdego z nas i dla nas jako Kościoła. Niech nam pomoże szerzyć dziś wonną radość Ewangelii.

PRZYPISY:

1.„Grazie, Chiesa di Alessano», La terra dei miei sogni. Bagliori di luce dagli scritti ugentini, 2014, 477. 2.Por. ŚW. JAN PAWEŁ II, „Jeśli pragniesz pokoju, wyjdź naprzeciw ubogim, Orędzie na XXVI Światowy Dzień Pokoju, 1 stycznia 1993. 3.La terra dei miei sogni, 32. 4.“Il pentalogo della speranza”, Scritti vari, interviste aggiunte, 2007, 252. 5.“La speranza a caro prezzo”, Scritti di pace, 1997, 348. 6.Por. „La profezia oltre la mafia”, tamże, 280. 7.“Torchio e spirit”. Omelia per la Messa crismale 1993», Omelie e scritti quaresimali, 2015, 97. 8.“Sacerdoti per il mondo”, Cirenei della gioia, 2004, 26. 9.“Dai poveri verso tutti”, tamże, 122 ss. 10.“Configurati a Cristo capo e sacerdote”, tamże, 61. 11. Tamże, 55. 12.Por. “Contempl-attivi nella ferialità quotidiana”, Non c’è fedeltà senza rischio, 2000, 124; “Soffrire le cose di Dio e soffrire le cose dell’uomo”, Cirenei della gioia, 81-82.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

Wiele stron internetowych, wykorzystuje pliki cookies (ciasteczka). Służą one m.in. do tego, by zagłosować w sondzie. Nowe przepisy zobowiązują nas do poinformowania o tym. Dalsze korzystanie z naszych stron bez zmiany ustawień przeglądarki będzie oznaczało, że zgadzasz się na ich wykorzystywanie.
Aby dowiedzieć się więcej, przeczytaj o Polityce plików cookies.

Rozumiem