Reklama

Pielgrzymka do Ojca Pio

Za nami akcja letnia Caritas

2017-09-13 11:20

Ks. Roman Czenczek
Edycja rzeszowska 38/2017, str. 6

Archiwum Caritas

W Ośrodku Rehabilitacyjno-Wypoczynkowym w Myczkowcach 28 sierpnia 2017 r., podczas piątego turnusu, odbyło się podsumowanie Wakacyjnej Akcji Kolonijnej organizowanej przez Caritas Diecezji Rzeszowskiej. W sumie w akcji letniej w Myczkowcach uczestniczyło 720 osób, w tym 120 z Ukrainy. Natomiast Ośrodek Caritas Diecezji Rzeszowskiej w Budach Głogowskich zorganizował dwa tygodniowe turnusy półkolonii dla 230 dzieci, a także pobyt dla 40 osób niepełnosprawnych

Wypoczywający byli kierowani przez parafie, Kuratorium Oświaty, Ośrodki Pomocy Społecznej, Urzędy Gminy, Domy Dziecka i inne placówki specjalistyczne. Opiekę nad nimi podjęło społecznie 60 wychowawców, 14 animatorów muzycznych, 6 kierowników, 7 duszpasterzy, 1 siostra zakonna, 2 kleryków WSD z Rzeszowa, a także 2 lekarzy i 10 pielęgniarek.

W czerwcu odbył się 14-dniowy turnus kolonii polonijnej dla dzieci z Ukrainy. Wypoczynek dla dzieci polonijnych był współfinansowany w ramach sprawowania opieki Senatu Rzeczypospolitej Polskiej nad Polonią i Polakami za granicą, częściowo dofinansowany przez Caritas Polska. Uczestniczyło w nim 120 osób z Koziatynia, Czortkowa, Wołodarska i Lwowa. Opiekę nad dziećmi społecznie podjęło 18 osób, tj.: kierownik, kapelan, lekarz, 2 pielęgniarki, 4 wychowawców z Polski i 9 wychowawców z Ukrainy.

Akcja wakacyjna mogła się odbyć dzięki środkom finansowym otrzymanym z: Podkarpackiego Kuratorium Oświaty, Funduszu Inicjatyw Obywatelskich, Caritas Polska, WORD Krosno i Rzeszów oraz Urzędów Gmin w Sędziszowie Młp., Skołyszynie, Bieczu, Niebylcu, Chmielniku. Pozostałą kwotę całej akcji pokryły środki własne Caritas Diecezji Rzeszowskiej oraz ofiary indywidualnych osób. Wszystkim za finansowe wsparcie Caritas Diecezji Rzeszowskiej serdecznie dziękuje.

Reklama

W ramach wypoczynku prowadzone były programy szkoleniowe przez: WORD z Krosna i Rzeszowa, Komendę Powiatową Policji z Leska, PZMot z Rzeszowa, Komendę Powiatową Państwowej Straży Pożarnej z Leska, Wojewódzką Inspekcję Transportu Drogowego z Rzeszowa, Państwową Inspekcję Pracy z Rzeszowa, IPN z Rzeszowa, Grupę Rekonstrukcyjną „SAN” z Sanoka i Stowarzyszenie Przewodników Turystycznych Karpaty, a także warsztaty z fizyki, chemii, kryminalistyki i robotyki prowadzone przez „Projektor – wolontariat studencki” z Politechniki Rzeszowskiej i Uniwersytetu Rzeszowskiego.

Wakacyjna Akcja Caritas nie mogła się odbyć bez wielu darczyńców i sponsorów, do których należą: Gospodarstwo Ogrodnicze Trzebownisko, Mlekovita Trzebownisko, Firma Janipek – Trzebownisko, Res – Drob Rzeszów, Hurtownia ANIA z Rzeszowa.

Na każdym turnusie byli obecni Księża Biskupi z dobrym słowem i błogosławieństwem.

Z dziećmi V turnusu w Ośrodku w Myczkowcach, którego kierownikiem była Anna Szlęzak, a kapelanami ks. dr hab. Jacenty Mastej z KUL i ks. dr hab. Janusz Miąso z URz, spotkali się m.in.: ordynariusz rzeszowski bp Jan Wątroba, dyrektorzy – ks. Stanisław Słowik i ks. Władysław Jagustyn, ks. Piotr Potyrała, Podkarpacki Kurator Oświaty Małgorzata Rauch, Bożena Pasieka – dyrektor Wydziału Jakości i Zarządzania Edukacją Kuratorium Oświaty w Rzeszowie, dyrektorzy WORD z Rzeszowa i Krosna, dyrektor PZMot z Rzeszowa, komendanci Policji i Państwowej Straży Pożarnej z Leska, wójt Gminy Solina, kierownicy poprzednich turnusów, a także właściciele firmy Janipek i reprezentanci firmy Res-Drob Rzeszów.

Dzieci zaprezentowały piękny program słowno-muzyczny, w którym przypomniały objawienia i orędzie Matki Bożej.

Biskup Rzeszowski przed błogosławieństwem dzieci i uczestników spotkania powiedział, że „w Ośrodku dzieje się tak wiele. Pan Bóg objawia swoją dobroć przez ludzi, którzy czynią dobro zwłaszcza tutaj: księża, kierownicy turnusów, wychowawcy, wolontariusze, służba medyczna i inni”. Wszystkim wyraził wdzięczność za pracę, trud, wysiłek. – Bożą dobroć poznajemy przez ludzi dobrych, poświęcających urlopy, czas wakacyjny. Wolontariusze to ludzie, którzy w sposób absolutnie bezinteresowny z radością, entuzjazmem przyjeżdżają, by pomagać, by wychowywać, by dzielić się swoją wiedzą, doświadczeniem. Bardzo im wszystkim dziękuję” – dodał Ksiądz Biskup.

Kolejnym punktem spotkania była dyskusja dotycząca przebiegu całego projektu wakacyjnego. Wzięli w niej udział zaproszeni goście. W dyskusji głos zabierali kierownicy, kapelani turnusów, lekarz Czesława Lubas pracująca charytatywnie na pięciu turnusach kolonii, Małgorzata Rauch – podkarpacki kurator oświaty. Podsumowując dyskusję, bp Jan Wątroba wyraził także troskę o modernizację Ośrodka.

Od 23 lat nad całością wakacyjnego wypoczynku dla dzieci i młodzieży w Myczkowcach czuwa ks. Bogdan Janik – dyrektor Ośrodka Wypoczynkowo-Rehabilitacyjnego Caritas w Myczkowcach. Natomiast od roku 2014 za przebieg kolonii w Budach Głogowskich odpowiedzialny jest ks. dr Piotr Potyrała – kierownik tamtejszej placówki.

Tagi:
Caritas wakacje

Duchowa rewitalizacja

2018-06-13 10:08

Bp Andrzej Przybylski
Edycja częstochowska 24/2018, str. VIII

KSM
Wakacje z KSM

Przed nami wakacje i urlopy! Upragniony czas na odpoczynek i zregenerowanie swoich sił. Ludziom wierzącym już chyba nie trzeba przypominać, że nawet jeśli mamy wakacje od szkoły i dni wolne od pracy, to nie mamy wolnego od Pana Boga. A wręcz przeciwnie. To dobra sposobność, żeby o Panu Bogu pomyśleć więcej i głębiej.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 5/6 2018

Zła się nie ulękli. Ratowali

2018-04-11 14:49

Agnieszka Dziarmaga
Edycja kielecka 15/2018, str. I

Tragiczne losy rodziny Lechów mieszkających w Wólce, wsi położonej między Włoszczowicami, a Gołuchowem, splotły się z faktem ratowania przez nich gromady Żydów w czasie II wojny światowej. Zbrodnia dokonana w odwet przez Niemców wydarzyła się w lipcu 1943 r. Lechowie nigdy nie otrzymali tytułu Sprawiedliwi wśród Narodów Świata. Ilu takich Lechów było – jest, na Kielecczyźnie, w Polsce?

TD
W gospodarstwie Lechów przechowywano Żydów, uciekinierów z getta. Nieraz nawet do 30 osób

Uczestnikiem wydarzeń był 14-letni wówczas Jan Lech, dzisiaj liczący 89 lat. Nadal mieszka we wsi, w pewnym oddaleniu od miejsca tragicznych wydarzeń. Ma kilkaset zł renty i słuch uszkodzony trwale w czasie obławy.

Lechowie

Trudno się dziwić, że okolice Gołuchowa i Wólki wybierali Żydzi rozpaczliwie szukający ratunku przed deportacją. Tereny do dzisiaj są dość odległe, choć nie odludne, osiedlają się nowi, bywają letnicy.

Rodzina Lechów od dawna osiadła w okolicy. Franciszek Lech – ojciec Jana urodził się w 1890 r. Brał udział w I wojnie światowej, był w niewoli niemieckiej. Po powrocie w 1918 r. został ponownie powołany do wojska do Kielc, a po zakończeniu I wojny światowej powrócił do domu. Stryj Wacław zginął na froncie w czasie I wojny, a stryj Stanisław mieszkający k. Radomia w Helenowie brał udział w kampanii wrześniowej 1939 r.

TD
Jan Lech, bezpośredni uczestnik wydarzeń 1943 r.

Po kapitulacji twierdzy Modlin szczęśliwie powrócił w rodzinne strony. Rodzinie nieobce były więc czyny wojenne i obowiązek patriotyczny. – Ojce wiedzieli, że pomóc trzeba było – opowiada dzisiaj Jan Lech.

– Na skraju lasu w Wólce, w odległości 100 metrów od wsi stoją obecnie inne zabudowania, ale to właśnie dawna ojcowizna Lechów, miejsce zbrodni hitlerowskiej. Tu w bestialski sposób zostali zabici Żydzi, część żywcem spłonęła w podpalonych przez Niemców zabudowaniach, umierając w męczarniach. Nie byli stąd, to Żydzi uciekinierzy, wysiedleńcy. Spokojne miejsce z daleka od głównych dróg, wsi, wydawało się idealne – opowiada Bogdan Skrobisz, nauczyciel z Kij, który od kilku lat zajmuje się tą sprawą. Ci Żydzi, polscy obywatele mieli twarze, imiona, życiorysy. Nie byli anonimową masą. Pewnie ich nazwisk nie poznamy już nigdy.

Co jest za płotem

Z opowiadań starszych mieszkańców Włoszczowic, którzy przechodzili w pobliżu do swoich pól na tzw. gołuchowskim wynika, że miejsce miało być ogrodzone gęstym wysokim płotem tzw. plecionką z wikliny, leszczyny. Dzieci, pędzące krowy i gęsi na łąki były ciekawe, jak wygląda podwórko, a właściwie, co tam jest za tym wysokim ogrodzeniem…? Skradały się i poprzez szpary dostrzegały kobiety, mężczyzn i dzieci żydowskie, których według nich było bardzo dużo. Strach był jednak silniejszy niż ciekawość, szybko wracały więc do swoich stadek gęsi.

Zabudowania stanowiły jeden ciąg: dwa drewniane domy, obora i stodoła pod jednym dachem krytym strzechą. W ogrodzie stało kilkanaście pszczelich uli. To tu w 1929 r. urodził się Jan Lech.

Lata 1942/43 dla Żydów były szczególnie ciężkie. Ruszyła masowa eksterminacja. Z pobliskiego Chmielnika z getta wysiedlono ponad 10-12 tysięcy Żydów, kierując ich do obozów śmierci. 6 października 1942 r. gestapowcy zabili 200 osób, a ponad 9 tys. wysiedlono z getta w kierunku Chęcin. Drugi etap wysiedlania, czy raczej Zagłady, miał miejsce 16 listopada, wówczas złapano 700 osób i transportowano w kierunku Stopnicy. 10 grudnia 1942 r. 200 osób skierowano na Staszów. Do akcji likwidacyjnych Niemcy używali specjalnych oddziałów litewskich i ukraińskich zwanych „Schraff Commando”. Ogromna część – niemal wszyscy – chmielniccy Żydzi zginęli w Treblince.

Żydzi, którzy zdołali umknąć rozpaczliwie szukali schronienia, Wólka wydawała się idealna. Ojciec Jana, Franciszek z pełną świadomością, co grozi za ukrywanie Żydów, zgodził się udzielić pomocy. Do Wólki zaczęli przybywać Żydzi z Chmielnika, Piotrkowic, Kij i innych miejscowości. – Liczba ich była ruchoma, od kilku do nawet 24. Przez te kilka miesięcy przewinęło się ich dosyć sporo – jedni przychodzili, inni odchodzili – mówi Bogdan Skrobisz. Zdaniem Jana Lecha – bywało ich nawet i 30.

– O tym, że w Wólce ukrywają się Żydzi, wiedzieli mieszkańcy sąsiednich wiosek: Włoszczowic, Gołuchowa, gdyż u okolicznych gospodarzy odbywało się zaopatrywanie w żywność. Dziewczęta i chłopcy, którzy chodzili na jagody, widzieli wyglądające dzieci żydowskie ze szczytu zabudowań, które chowały się natychmiast, gdy spostrzegły, że są obserwowane – opowiada Bogdan Skrobisz.

Rozpętało się piekło

Czy ktoś wydał Żydów i rodzinę Lechów? Odpowiedź na to pytanie wymaga szczegółowej kwerendy, m.in. w IPN (która trwa i o wynikach której poinformujemy Czytelników). Ale może tej prawdy nie poznamy nigdy? Bezspornym faktem pozostaje pomoc Lechów, niewiadoma liczba uratowanych Żydów, niemiecki mord na dziewięciu Polakach wyznania mojżeszowego i Wojciechu Lechu. W mordzie brał udział specjalny oddział żandarmerii z Jędrzejowa w sile drużyny.

Może coś powiedział ten Żydek, co zwykle starał się o chleb, może on wydał na mękach rodzinę Lechów? Siulim („Siulimek” mówi Jan Lech) dostał się w ręce niemieckiego oddziału z Jędrzejowa. Przybył do Kij po pożywienie. Bogdan Skrobisz uważa, że nie zdradził miejsca ukrywających się współbraci, podobnie jak mieszkańcy wsi.

Być może miejsce wydał przebywający wówczas w Kijach Stanisław U., skazany w 1948 r. wyrokiem „Sierpniówek” na 5 lat pozbawienia wolności. („Sierpniówki” to procesy wytaczane po wojnie na mocy dekretu „O wymiarze kary dla faszystowsko-hitlerowskich zbrodniarzy” uchwalonego w sierpniu 1944 r. Na tej podstawie zapadło w polskich sądach około 20 000 wyroków, często pospiesznych, wpisujących się w „dialog” między rządem a narodem. Manipulacje „Sierpniówkami” odbywały się dla uzyskania politycznych celów – przyp. red.) Z kolei podejrzewany o donos komendant policji w Kijach został uniewinniony.

W tym dniu, „dniu piekła”, jak wspominali mieszkańcy, żandarmi mieli powiedzieć do Katarzyny Lech, jej sąsiadki i Jana stojących nieopodal domu: „Uciekajcie stąd szybko, bo za chwilę będzie tu piekło”. Kobiety umknęły do lasu, a Jan w kierunku domu, pod obstrzałem z broni maszynowej („nie wiem, co ja wtedy miałem w głowie”, powie dzisiaj). Pamięta żółty kolor kwiatów, w których na chwilę się schował, pamięta ryk palonych żywcem cielątek. Wólka została otoczona szczelnie od strony lasu i Gołuchowa.

Chłopak przedostał się do stodoły, gdzie schowani byli Żydzi. Niemieckie kule przeszywały słomiane poszycie, łaty, krokwie. Spadające odłamki parzyły ręce zakrywające głowy. Janowi w przerażeniu i panice udało się wydostać na drogę, gdzie przez łąki uciekał w stronę Włoszczowic, pod silnym obstrzałem, w „deszczu pocisków”. Skutki tego odczuwa do dziś, ma ciągły szum w uszach, niedosłyszy, używa aparatu słuchowego.

Żydów w zabudowaniach w tym dniu schroniło się dziewięcioro. Umierali w męczarniach w płonących zabudowaniach, głównie w stodole. Inni próbowali uciekać, ale ginęli od strzałów i pocisków. Gdy jeden z rannych Żydów uciekał w stronę Gołuchowa, zastrzelił go patrol żandarmów z Chmielnika. Ciała pomordowanych grzebali zmuszeni przez Niemców mieszkańcy Włoszczowic. Zakopywano w tych miejscach, gdzie zostali zastrzeleni.

Śmiertelne pogorzelisko

Ojciec Jana – Franciszek, który szczęśliwie uszedł z życiem, pracował w tym dniu w polu przy ziemniakach, obok Zygmunt Kulik z Włoszczowic pasł krowy. Franciszek z przerażeniem i bólem patrzył, jak w płomieniach giną ludzie, jak płonie dorobek całego jego życia. Ukrytych w życie mężczyzn wytropili żandarmi; uratowała ich znajomość języka niemieckiego, którą Franciszek wyniósł z niewoli.

Nad gospodarstwem Lechów przez całe dnie unosił się swąd i dym.

Nikt nie pojawiał się w pobliżu pogorzeliska, by nie wpaść w ręce żandarmów, którzy systematycznie kontrolowali, czy nie wracają gospodarze, Żydzi? Ale Wojciech Lech, brat Franciszka zmęczony tułaczką po lesie przywlekł się do domu i, zmordowany, zasnął na kopcu z ziemniakami. Natychmiast zastrzelili go żandarmi z patrolu rowerowego. Wojciecha pochowano z rozkazu Niemców blisko miejsca, gdzie został zamordowany, tuż obok kopca. Brat Wojciecha Franciszek po miesiącu czasu zakupił trumnę, odkopał zwłoki brata i pochował go na własnej łące w pobliżu lasu. Tam, gdzie stoi teraz na łące drewniany krzyż.

Rodzina Lechów do nadejścia zimy ukrywała się we włoszczowickim lesie, gdzie cały czas towarzyszył im strach, głód oraz roje komarów. Później schronienia udzielił im Bolesław Lasak z Gołuchowa. Mieszkali u niego przez trzy miesiące. Sołtys Gołuchowa Władysław Kasza zorganizował dokumenty (Kenkarty) od żandarmów. Wreszcie w domu Pawłowskich doczekali końca wojny. Lechowie powrócili na spaloną Wólkę i z wielkim trudem odbudowali gospodarstwo od podstaw.

– Ta lekcja historii jest dowodem, że w gminie Kije udzielano pomocy bezbronnym Żydom. Rodzina Lechów tak w pierwszej, jak i w II wojnie światowej czynnie uczestniczyła w walce oddając życie i dobytek. Chciałbym, by młode pokolenie naszej gminy poznawało cichych bohaterów czasu II wojny światowej – mówi Bogdan Skrobisz. – Takie postawy indywidulanych ludzi i całych rodzin wciąż odkrywamy w woj. świętokrzyskim i w całej Polsce – podkreśla dr Tomasz Domański z kieleckiej delegatury IPN.

Panu Bogdanowi Skrobiszowi dziękuję za pomoc i współpracę.

***


Czy wiesz, że…
Medal „Sprawiedliwy wśród Narodów Świata” z gminy Kije otrzymały cztery rodziny: rodzina Kowalskich z Czechowa (1992); rodzina Kaszubów z Żydówka (1993); rodzina Boberków z Żydówka (1993), rodzina Wróblów z Czechowa.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

26 czerwca papież przyjmie prezydenta Francji

2018-06-18 12:18

st (KAI) / Watykan

Środowisko, migranci, Europa to zdaniem radia Europe 1 tematy, jakie podejmie Ojciec Święty przyjmując 26 czerwca prezydenta Francji Emmanuela Macrona. Podczas swego pobytu w Rzymie szef państwa francuskiego przyjmie także tytuł honorowy kanonika kapituły laterańskiej.

wikipedia.org

Oczekuje się, że Emmanuel Macron podczas swych rozmów w Watykanie poruszy także kwestię miejsca duchowości w Republice i laickości państwa. Przy tej okazji radio Europe 1 przypomina, że przewodniczący francuskiego episkopatu, abp Georges Pontier, stwierdził w marcu br., że przewidywana jest wizyta Franciszka we Francji, ale Ojciec Święty musi jeszcze "znaleźć miejsce w swoim kalendarzu". W wywiadzie dla katolickiego dziennika La Croix w 2016 roku, papież zasugerował, że jednym z możliwych miejsc jego wizyty mogła by być Marsylia, a także Paryż czy Lourdes.

Po raz pierwszy honorowym kanonikiem kapituły laterańskiej został w roku 1604 Henryk IV. Nawrócony na katolicyzm z protestantyzmu, korzystał on z pomocy kanoników tej bazyliki. Wynagrodził za to kapitułę dochodami z opactwa benedyktyńskiego w Clairac w południowej Francji. Ona zaś przyznała pierwszemu francuskiemu monarsze z dynastii burbońskiej tytuł honorowego kanonika. Zobowiązała się też odprawiać co roku 13 grudnia – czyli w dniu jego urodzin – Mszę w intencji Francji. Tradycję kontynuowano również wówczas, gdy głowami państwa byli cesarze i prezydenci.

Z czasem jednak przysługujący im tytuł kanonika honorowego w praktyce popadł w zapomnienie. Dopiero w 1957 r. zwyczaj uroczystego objęcia kanonii w rzymskiej bazylice wznowił prezydent René Coty. Podobnego aktu dokonali też jego następcy, poczynając od gen. Charlesa de Gaulle’a – z wyjątkiem prezydentów Georgesa Pompidou, Françoisa Mitteranda i Françoisa Hollanda.

Ostatnim szefem państwa francuskiego, który przyjął ten tytuł 20 grudnia 2007 r. był Nicolas Sarkozy.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Jestem od poczęcia

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem