Przyjęcie bufetowe jest dziś najczęściej stosowaną - zarówno w życiu prywatnym, jak i w praktyce służbowej - formą przyjęcia. Z reguły odbywa się po godz. 18.00. Obowiązuje czarny garnitur wieczorowy (czarne półbuty, biała koszula, krawat w „spokojnych” kolorach) i odpowiadający mu strój kobiecy - skromna kreacja wieczorowa (np. prosta czarna sukienka).
Przyjęcie bufetowe jest przyjęciem samoobsługowym, jego menu odpowiada z reguły typowemu uroczystemu obiadowi. Obiad taki spożywamy, zaczynając od przekąsek, następnie konsumując danie główne i wreszcie deser. Na przyjęciu bufetowym sami musimy trzymać się tej kolejności spożywania potraw.
W miejscu, gdzie odbywa się przyjęcie bufetowe, może być przygotowanych kilka stołów z krzesłami. Przeznaczone są one dla osób starszych oraz VIP-ów, lepiej ich nie zajmować. Pozostałe osoby będą więc zmuszone do jedzenia na stojąco, i pod tym kątem należy dobierać potrawy (w jednej ręce trzyma się talerz i w związku z tym można jeść tylko jedną ręką). Podczas przyjęcia bufetowego należy pamiętać o następujących sprawach: gdy chcemy nałożyć sobie jakąś potrawę, dobieramy do niej odpowiedni talerz i sztućce (do zimnej przekąski mniejszy talerzyk zakąskowy i mniejszy widelec zakąskowy); ustawiamy się w kolejce do stołu, na którym znajdują się potrawy (pominięcie kolejki byłoby bardzo niegrzeczne); po nałożeniu potrawy nie blokujemy dojścia do stołu - odchodzimy gdzieś na bok; przed sięgnięciem po następną potrawę zmieniamy talerz i sztućce; brudne talerze i sztućce odkładamy wyłącznie na specjalnie przeznaczone do tego stoły lub przekazujemy kelnerom; pijąc kawę lub herbatę, nie krążmy po sali - zajmijmy miejsce pod ścianą (najgorsze, co może się zdarzyć, to oblanie kogoś wrzątkiem).
Jeśli podejmujemy z kimś rozmowę, to pamiętajmy, że powinna być krótka. Przyjęcie bufetowe ma bowiem służyć temu, żeby każdy nawiązał jak najwięcej kontaktów. Nie omawiajmy przy tym żadnych interesów. Możemy się jedynie przy tej okazji umówić na spotkanie w celu ich omówienia.
Odeszła Anna Szałaśna, była więźniarka niemieckich obozów Auschwitz II-Birkenau i Ravensbruck, a po wojnie muzykolog i pracownik Instytutu Sztuki PAN, gdzie zajmowała się badaniem folkloru muzycznego; miała 99 lat – podał oświęcimski Międzynarodowy Dom Spotkań Młodzieży.
„Na zawsze pozostaną z nami jej słowa, które powtarzała na spotkaniach z młodzieżą; słowa jej ojca: +Ważne jest, jakim jesteś człowiekiem, a nie jakiej narodowości+, do których dodawała: +Moje doświadczenia tego nie zmieniły+. Dziękujemy, Pani Anno za siłę, mądrość i świadectwo a przede wszystkim pogodę ducha i wiarę w dobro drugiego człowieka. Było to wyjątkowe zważywszy na Pani wojenne losy” – poinformował MDSM w mediach społecznościowych.
Pwt 30 należy do finału mów Mojżesza na stepach Moabu, tuż przed wejściem Izraela do ziemi danej ojcom. Księga ma kształt testamentu i zarazem publicznej umowy ludu z Bogiem, sformułowanej w języku przepisów, błogosławieństw i przekleństw. Powtarza się słowo „dziś” (hajjôm). Ono stawia słuchacza w chwili decyzji, bez odsuwania jej na później. Po ostrych przestrogach o odejściu od Pana pada kolejne zdanie niezwykle mocne. „Kładę dziś przed tobą” dwie drogi. Słownictwo jest parzyste: życie i dobro (hebr. ḥajjîm / ṭôb), śmierć i zło (māwet / rā‘), błogosławieństwo i przekleństwo (bĕrākāh / qĕlālāh). Mojżesz mówi jak świadek w traktacie. Wzywa niebo i ziemię jako świadków. Tak brzmiały formuły dawnych układów, w których kosmos „słyszał” zobowiązania. Wybór życia otrzymuje treść bardzo trzeźwą. Oznacza miłość do Pana rozumianą jako wierność, chodzenie Jego drogami, słuchanie Jego głosu i przylgnięcie do Niego (dābaq). Odwrócenie się rodzi kult obcych bogów i kończy się utratą ziemi oraz rozpadem wspólnoty. Brzmi też zdanie, które streszcza całą duchowość Deuteronomium: „On jest twoim życiem i długim trwaniem”. Wersety łączą moralność z historią rodu. Wierność nie zostaje zamknięta w prywatnym świecie. Ona niesie skutki dla potomstwa i dla przyszłości kraju. Ireneusz z Lyonu, broniąc trwałości Dekalogu, przywołuje te słowa Mojżesza i podkreśla, że przyjście Chrystusa daje „rozszerzenie i wzrost”, bez unieważnienia przykazań (AH IV,16).
Podczas krakowskiej premiery filmu „Najświętsze Serce” („Sacré Coeur”) w Kinie Kijów oficjalnie ogłoszono ogólnopolską inicjatywę Wielkiego Zawierzenia Najświętszemu Sercu Pana Jezusa. Wydarzenie stało się nie tylko pokazem głośnej produkcji religijnej, ale także momentem inauguracji duchowego dzieła, do którego już dziś mogą dołączać parafie z całej Polski.
„Najświętsze Serce” opowiada historię, która ponad 350 lat temu wydarzyła się we Francji, gdy Jezus objawił się św. Małgorzacie Marii Alacoque. Tamto orędzie stało się kanwą obrazu, który – jak podkreślają komentatorzy – „obudził Francję”, przyciągnął do kin setki tysięcy widzów, a jednocześnie wywołał ostrą reakcję środowisk antyreligijnych, próby cenzury, a nawet zakazy wyświetlania w niektórych miastach.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
