Od kilku miesięcy jestem wikariuszem w Sanktuarium w Łukawcu i od razu zainteresowała mnie historia tego miejsca, parafii i cudownego obrazu Matki Bożej Łaskawej z Tartakowa, która po dzień dzisiejszy słynie z łask, a znajduje się obecnie w Łukawcu. Na początek chciałbym przedstawić krótką historię samej parafii i określić pochodzenie cudownego obrazu tam się znajdującego. W dalszych rozważaniach opiszę, co przedstawia obraz łukawiecki i cuda, które za przyczyną Matki Bożej (w Tartakowie i w Łukawcu) się działy.
Łukawiec jest bardzo starą, rozległą wsią, położoną 12 km na południe od Lubaczowa, na lewym brzegu Lubaczówki, przy trasie prowadzącej do Wielkich Oczu. Tereny te należały dawniej do dóbr królewskich i częściowo wchodziły w skład beneficjum biskupstwa przemyskigo. Cały dekanat lubaczowski należał do diecezji przemyskiej, a Łukawiec wieś wchodziła w skład parafii w Lubaczowie. W 1784 r. cały dekanat wraz z Łukawcem przyłączono do archidiecezji lwowskiej, a 25 marca 1992 r. do diecezji zamojsko-lubaczowskiej.
W lipcu 1754 r. erygowano parafię w Łukawcu. Kościół drewniany stojący po dzień dzisiejszy, pod wezwaniem Trzech Króli, wybudowano w latach 1754-1756 staraniem biskupa przemyskiego Wacława Sierakowskiego.
Kościół jest jednonawowy, w stylu skromnego baroku. Posiada trzy ołtarze snycerskiej roboty, barokowe. W głównym ołtarzu kiedyś umieszczony był cudowny obraz Matki Bożej, obecnie jest tam obraz Jezusa Chrystusa Ukrzyżowanego. Ołtarze boczne poświęcone są czci Serca Pana Jezusa i św. Józefa. Kościół w latach 1974-1975 gruntownie odnowiono i wtedy również wpisano go do katalogu zabytków.
Ponieważ sława sanktuarium w Łukawcu wzrastała z każdym rokiem, mały kościółek nie mieścił przybywających pielgrzymów, dlatego w latach 1983-1989 pod okiem proboszcza ks. Józefa Kornagi wybudowano tu ogromny rozmiarami, w nowoczesnym stylu, murowany kościół pw. Królowej Polski, według projektu Henryka Stawickiego z Krakowa. W tej nowej świątyni obecnie znajduje się cudowny obraz Matki Bożej. Sylwetka nowego kościoła w Łukawcu góruje nad okolicą i jest widoczna z bardzo odległych terenów.
Sam obraz Matki Bożej Niepokalanie Poczętej według przekazu historyków namalowany został przez mistrza włoskiego na początku XVII w. i umieszczony w kaplicy zamkowej Potockich w Tartakowie. W czasie pożaru pałacu kapelan ks. Stanisław Kucharski uratował go i umieścił na plebanii. W następnych latach objął probostwo tartakowskie, jednakże obraz nadal znajdował się na plebanii. Dopiero po śmierci księdza ulokowano go w kościele na pilastrze nad chrzcielnicą.
W dniach od 9-24 marca 1765 r. obraz "płakał", jak to określano. Z oczu Matki Najświętszej wyciskały się obficie krwawe łzy. Bardzo liczni świadkowie tego wydarzenia opisywali, że "obfite, krwawe krople wydobywały się z oczu Maryi, że aż strasznie było patrzeć; niektóre na obrazie zasychały i po sobie znaki zostawiały, inne spływały i tak trwały te ślady, dopóki przez księży starte i kilkakrotnie zmyte nie zostały; podkładany pod obraz ręczniczek cały był zbroczony krwią". W tym samym czasie i w dniach późniejszych nad kościołem w dzień i w nocy ukazywała się jasna poświata rozświetlająca kościół. Wielu widziało również, jak cudowny obraz zmieniał kolory - "mienił się kolorami".
Ludzie komentowali te wydarzenia w ten sposób, że Matka Boża płacze nad upadkiem moralności w Polsce, inni zapowiadali zbliżające się nieszczęścia. Za nieszczęścia takie uznano epidemię dżumy, która w latach 1768-1770 zdziesiątkowała miasto i okolice, a niektórzy odnosili to wydarzenie do rozbiorów państwa polskiego.