Odnosimy się do Trójcy Świętej w naszej codzienności, choć może o tym nie myślimy. Każdy znak krzyża świętego to przywołanie Trójcy Świętej, a także wszystkie sakramenty. Żyjemy w przestrzeni Trójcy Świętej, przez to nigdy nie jesteśmy samymi. Błogosławiony kardynał Stefan Wyszyński, który kilka lat był niesprawiedliwie więziony, mówił, że nigdy nie był sam, bo zwracał się do Trójcy Świętej: Boga Ojca, Syna i Ducha Świętego.
2. Słowa klucze
„Gdy zaś przyjdzie On, Duch Prawdy, doprowadzi was do całej prawdy.”
Duch Święty jest tym, który zna Prawdę i prowadzi do Prawdy. Tu nie chodzi tylko o brak fałszu i uczciwość. Pełnią Prawdy jest Jezus. Duch Święty prowadzi nas do Jezusa. Bóg chce nam dać to, co jest najlepsze.
„Wszystko, co ma Ojciec, jest moje. Dlatego powiedziałem, że z mojego weźmie i wam objawi.”
Jezus podkreśla bardzo głęboką wieź z Ojcem. Jezus często używał aramejskiego słowa „Abba”, mówiąc do Boga Ojca. Według egzegetów słowo „Abba” wywodzi się ze słownictwa małych dzieci. Jest bardzo bezpośrednie i czułe. Nikt w czasach Pana Jezusa nie odważył się tak nazywać Boga. Jezus pierwszy zwraca się do Boga tak prosto, z bliskością i bez żadnego strachu. Jak syn do swego taty.
3. Dziś
Święta Trójca jest źródłem miłości. Dlatego zwracamy się do Trójcy Świętej w naszych modlitwach. Chcemy czerpać z samego źródła, a nie z cysterny.
Pielgrzymką do Kalwarii Zebrzydowskiej wierni z parafii Wniebowzięcia NMP w Bestwinie przygotowywali się duchowo do odpustu ku czci Świętej Trójcy, jaki przypadł w niedzielę, 16 czerwca. Sumie przewodniczył proboszcz tej parafii w latach 1985-2008, ks. Bogusław Czarny, który w tym roku obchodzi złoty jubileusz kapłaństwa. Odpust, a także świętowana w maju 387. rocznica poświęcenia kościoła, były okazją, aby zobaczyć postępy prac remontowych. – Mamy już zainstalowane nowe okna w kościele i kaplicy. Okna są ocieplane, elektrycznie otwierane, a wzór szprosów został powielony z XIX-wiecznych okien, jakie były wtedy w kościele. Parafianie zrobili i podarowali pięknie kutą balustradę przy schodach do górnej zakrystii – podkreśla proboszcz ks. Cezary Dulka.
Społeczeństwo jest zdrowe i naprawdę się rozwija tylko wtedy, gdy chroni świętość życia ludzkiego i aktywnie działa na rzecz jego promowania - zaznaczył Ojciec Święty w przemówieniu do członków Korpusu Dyplomatycznego z okazji wymiany życzeń na początku nowego roku. Współczesne wyzwania, kwestia pokoju, poszanowanie godności każdej osoby ludzkiej, międzynarodowe prawo humanitarne, rodzina – jak informuje Vatican News, to główne kwestie, które poruszył Leon XIV podczas wystąpienia.
Ojciec Święty zwrócił uwagę na kluczową rolę rodziny, w której w pełni objawia się prawda o tym, że człowiek został stworzony na obraz i podobieństwo Boga. Instytucja rodziny stoi dziś przed wyzwaniami jakimi są: zaniedbywanie i niedocenianie jej podstawowej roli społecznej oraz rozbite i cierpiące rodziny, które mierzą się z wewnętrznymi trudnościami, niepokojącymi zjawiskami, w tym przemocą domową.
Saul wyrusza z trzema tysiącami wybranych, aby schwytać Dawida. Liczba podkreśla przewagę króla i jego lęk. Dawid żyje wśród skał i jaskiń, na ziemi pogranicza. Tam serce uczy się zawierzenia. Saul wchodzi do jaskini. Dawid z ludźmi pozostaje w głębi. W ustach towarzyszy pojawia się odczytanie chwili jako znaku od Boga. Dawid podchodzi i odcina rąbek płaszcza. Ten gest wygląda drobno, a płaszcz w Biblii niesie znaczenie godności i władzy. Tekst mówi, że „zadrżało serce” Dawida. W hebrajskim pobrzmiewa (wayyak lēb), uderzenie sumienia. Wystarcza mu sam znak. Zatrzymuje swoich ludzi i wypowiada słowa o „pomazańcu Pana” (māšîaḥ JHWH). Namaszczenie wiąże króla z decyzją Boga także w czasie błędu króla. W tej księdze rąbek płaszcza już raz pojawił się przy Saulowej utracie królestwa. Rozdarcie płaszcza w 1 Sm 15 towarzyszyło wyrokowi Samuela. Tutaj odcięty rąbek zapowiada zmianę, a Dawid nie przyspiesza jej przemocą. Wychodzi za Saulem, woła go i pada na twarz. Nazywa Saula „panem moim, królem”. Pokora otwiera przestrzeń prawdy. Dawid pokazuje skrawek płaszcza jako dowód, że jego ręka nie szuka krwi. Wzywa Pana na sędziego i oddaje Mu spór. Brzmi przysłowie o złu, które rodzi zło. Dawid nie chce podtrzymywać tej fali. Słowo i gest poruszają Saula. Król płacze i uznaje sprawiedliwość Dawida. Prosi o przysięgę w sprawie potomstwa, bo królowanie w Izraelu dotyka pamięci rodu i imienia. Dawid przysięga. Opowiadanie rysuje obraz władzy poddanej Bogu i serca, które wybiera miłosierdzie w chwili największej przewagi. W tej scenie zwycięstwo ma kształt opanowania, a jaskinia staje się szkołą serca.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
_1766416222.jpg)
