"Żal odjeżdżać" usłyszeliśmy od Ojca Świętego na zakończenie Jego pielgrzymki do Ojczyzny. Żal żegnać, Ojcze Święty, nawet gdy słowa pożegnania znaczyły właściwie z nadzieją wypowiadane "Do widzenia!" . Nikt nie potrafi nas tak porwać ku Bogu i zjednoczyć, jak czyni to Jan Paweł II, nie "jako jeden z najbardziej zasłużonych w polskiej historii nauczyciel wolności", jak wypowiadali niektórzy, ale jako bezsprzecznie największy z wielkich rodaków polskiej ziemi. Ojcze Święty, czym byłaby Polska bez Twej posługi Piotrowej...?

Dla jednych, w tym przede wszystkim dla wielu dziennikarzy zagranicznych, niedawno zakończona pielgrzymka była przede wszystkim podróżą sentymentalną Papieża do Ojczyzny. Tym chciałbym powiedzieć, że podróż do Ojczyzny, podróż do miejsca urodzenia, podróż na groby bliskich zawsze ma sentymentalny wydźwięk. Tak odczuwa Papież i tak odczuwa każdy człowiek, któremu dane było przeżywać chwile rozstania. To było wzruszające, ale nie sensacyjne, jak chcieli niektórzy dziennikarze ( np. z francuskiego "Le Figaro", piszący, że rzekomo Msza św. na Błoniach sprawiała wrażenie "ceremonii pożegnalnej"). Jednak warto również pamiętać, że nie sentymenty i nostalgia były głównymi "motorami" tej pielgrzymki.

Inni z papieskich homilii i przemówień najchętniej wyłuskiwali fragmenty, w których Papież pochylał się nad ludźmi dotkniętymi niedolami współczesnego świata nad ubogimi, bezrobotnymi, bezdomnymi, chorymi, samotnymi, uwikłanymi w różne nałogi. Pochylił się nad tymi, którzy w dobie "maksymalizacji zysków" spychani są coraz bardziej na margines życia społecznego. Niewątpliwie ten wątek społeczny papieskiego nauczania był i jest ważny, a nawet godny odrębnego omówienia. Ale i ten wątek nie był moim zdaniem, najważniejszy.

Wszystkie wymienione wyżej motywy doskonale łączyło przesłanie tegorocznej pielgrzymki: "Bóg bogaty w miłosierdzie". Nawiązując do tego Ojciec Święty mówił na krakowskich Błoniach: "(...) To hasło jest niejako streszczeniem całej prawdy o tej miłości Boga do człowieka, która przyniosła ludzkości odkupienie. "Bóg, będąc bogaty w miłosierdzie, przez wielką swą miłość, jaką nas umiłował, i to nas, umarłych na skutek występków, razem z Chrystusem przywrócił do życia" (Ef 2, 4-5). Pełnia tej miłości objawiła się w ofierze krzyża. Nikt bowiem " nie ma większej miłości od tej, gdy ktoś życie swoje oddaje za przyjaciół swoich" (J 15, 13). Taka jest miara miłosiernej miłości! Taka jest miara miłosierdzia Boga!".

Człowiek korzysta z tej miary najpełniej tylekroć, ilekroć z wiarą powtarza: "Jezu, ufam Tobie!" Jak w łagiewnickim sanktuarium Miłosierdzia Bożego podkreślił Ojciec Święty, w tym wezwaniu jest i nadzieja, i ufność we wszechmocną miłość Boga. "Trzeba, aby wołanie o Boże miłosierdzie płynęło z głębi ludzkich serc (...) - mówił Jan Paweł II. "Pragniemy oczyma duszy wpatrywać się w oczy miłosiernego Jezusa, aby w głębi Jego spojrzenia znaleźć odbicie własnego życia oraz światło łaski, którą już po wielokroć otrzymaliśmy i którą Bóg zachowuje dla nas na każdy dzień i na dzień ostateczny".

Dla nas i świata całego... Przesłanie pielgrzymki o Bożym miłosierdziu przekraczało granice polskiego Kościoła, a szczególnym tego wyrazem był dokonany przez Ojca Świętego uroczysty akt zawierzenia świata Bożemu miłosierdziu. I przywołuje Piotr naszych czasów zapis z "Dzienniczka" św. Siostry Faustyny, że stąd, z Łagiewnik, ma wyjść " iskra, która przygotuje świat na ostateczne Jego [Jezusa przyp. M.S.] przyjście".

A my? Mamy zadanie powierzone nam przez Ojca Świętego, by tę "iskrę Bożej łaski rozniecać", by "przekazywać światu ogień miłosierdzia" . Mamy być świadkami miłosierdzia. Wierzmy, że to się może udać, gdy każdy z nas na miarę swoich możliwości podejmie to zadanie, pamiętając słowa Jana Pawła II z przemówienia powitalnego "Przestań się lękać! Zaufaj Bogu, który bogaty jest w miłosierdzie. Jest z tobą Chrystus, niezawodny Dawca nadziei" i z homilii podczas Mszy św. w Łagiewnikach " W miłosierdziu Boga świat znajdzie pokój, a człowiek szczęście!"