Reklama

Nadzieja ludu pielgrzymującego

Bądź na bieżąco!

Zapisz się do newslettera

W prefacji przeznaczonej na uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny czytamy takie słowa: "Dzisiaj została wzięta do nieba Bogurodzica Dziewica. Ona pierwsza osiągnęła zbawienie i stała się wizerunkiem Kościoła w chwale, a dla pielgrzymującego ludu źródłem pociechy i znakiem nadziei. Nie chciałeś bowiem, aby skażenia w grobie doznała Dziewica, która wydała na świat Twojego Syna, dawcę wszelkiego życia".
Uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny jest uważana za najstarsze święto maryjne w Kościele. Już w V wieku obchodzono je bardzo uroczyście w Jerozolimie. O wzięciu Maryi do chwały nieba mówią Ojcowie Kościoła i pisarze chrześcijańscy. Do najwybitniejszych należą: św. German - patriarcha Konstantynopola, św. Andrzej - metropolita Krety i św. Jan Damasceński. Ale i wcześniej nie brakowało głosicieli tej prawdy. Wspomniany św. Jan Damasceński (+750), którego papież Pius XII nazwał "Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny najwybitniejszym piewcą", w jednym ze swoich kazań wyraża tę prawdę słowami: "Ciało Twoje nie podlega śmierci i nie rozkłada się, nie pozostaje w ziemi, lecz przeniesione zostało na królewski tron w niebie" (Oratio de dormitione BMV). Prawda o wniebowzięciu Maryi żyje także w wierze i pobożnych praktykach ludzi tamtych czasów. W tradycji Kościoła zarówno wschodniego, jak i zachodniego nigdy końca ziemskiego życia Maryi nie nazywano śmiercią, lecz "Wniebowstąpieniem" (Assumptio) lub "Zaśnięciem" (Dormitio) albo "Przejściem" (Transiturus).
Powszechna i nieprzerwana wiara ludu chrześcijańskiego w prawdę o wzięciu Maryi z duszą i ciałem do chwały niebieskiej sprawiła, że papież Pius XII, po wysłuchaniu opinii biskupów całego świata, bullą Munificentissimus Deus 1 listopada 1950 r. ogłosił dogmat wiary: "Po wielokrotnym zanoszeniu modłów do Boga i wzywaniu światła Ducha Prawdy, na chwałę Wszechmocnego Boga, który okazał swą szczególną życzliwość Maryi Dziewicy, na chwałę Jego Syna, nieśmiertelnego Króla wieków, zwycięzcy grzechu i śmierci, dla powiększenia chwały Jego Czcigodnej Matki oraz ku weselu i radości całego Kościoła, powagą Pana naszego Jezusa Chrystusa, świętych Apostołów Piotra i Pawła i naszą ogłaszamy, orzekamy i określamy jako dogmat objawiony przez Boga, że: Niepokalana Matka Boga, Maryja zawsze Dziewica, po zakończeniu ziemskiego życia z duszą i ciałem została wzięta do chwały niebieskiej".
Od wieków Kościół wierzył we wniebowzięcie Maryi, a powyższe orzeczenie dogmatyczne Namiestnika Chrystusowego potwierdza tylko tę wiarę. Zaś dla wszystkich wierzących uroczystość Wniebowzięcia Maryi jest dniem potwierdzającym nadzieję, że żyjąc na ziemi, pielgrzymują do Ojczyzny niebieskiej, by uczestniczyć w tej samej chwale zbawionych, jaką już cieszy się Maryja. "(...) Matka Jezusowa - jak mówi Sobór Watykański II w Konstytucji dogmatycznej o Kościele - jak w niebie doznaje już chwały co do ciała i duszy, będąc obrazem i początkiem Kościoła mającego osiągnąć pełnię w przyszłym wieku, tak tu na ziemi, póki nie nadejdzie dzień Pański (por. 2 P 3, 10), przyświeca Ludowi Bożemu pielgrzymującemu jako znak pewnej nadziei i pociechy" (KK 68). Tak więc to, co już stało się udziałem Maryi, stanie się udziałem każdego z wyznawców Chrystusa.
Tradycja ludowa nadała uroczystości Wniebowzięcia jeszcze inną nazwę: Matki Bożej Zielnej. Nazwa ta wiąże się ze starożytnym podaniem o otwarciu grobu Maryi przez Apostołów, wśród których był niewierny Tomasz. Ku ich zdziwieniu nie było tam ciała Maryi, lecz kwiaty. Zgodnie z dawnym zwyczajem, wierni przynoszą w tym dniu do kościoła kwiaty, kłosy zbóż, owoce i warzywa. Na końcu Mszy św. kapłan błogosławi je, wypowiadając następującą modlitwę: "Boże, wejrzyj łaskawie na te snopy nowego zboża, na nowe warzywa i owoce, aby ich w tym roku nikomu nie zabrakło. Wspomagaj swoją łaską wszystkich, którzy je zasiewali, sadzili i pielęgnowali. Naucz nas wdzięcznym sercem dzielić się otrzymanymi od Ciebie darami z każdym, kto będzie w niedostatku".
Uroczystość Wniebowzięcia zbliża nas do Maryi i budzi chrześcijańską nadzieję. Ona bowiem już wielbi Boga w chwale zbawionych i ukazuje nam cel ziemskiego pielgrzymowania. Warto wpatrywać się w ten "wielki znak" na niebie: "Niewiastę obleczoną w słońce i księżyc pod jej stopami, a na jej głowie wieniec z gwiazd dwunastu" (por. Ap 12, 1), by lepiej zrozumieć prawdę o życiowym trudzie i przyszłej chwale. Zachęca nas do tego modlitwa z formularza mszalnego na uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny: "Spraw, Panie, abyśmy zwracali się nieustannie ku sprawom niebieskim... Abyśmy żyjąc na ziemi, nieustannie kierowali myśli, serce i wolę ku niebu, do Chrystusa i Maryi, których kiedyś ujrzymy twarzą w twarz w uwielbiającym widzeniu".

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

2003-12-31 00:00

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Nakazane święta kościelne w 2024 roku

[ TEMATY ]

Nakazane święta kościelne

Karol Porwich/Niedziela

Publikujemy kalendarz uroczystości i świąt kościelnych w 2024 roku.

Wśród licznych świąt kościelnych można wyróżnić święta nakazane, czyli dni w które wierni zobowiązani są od uczestnictwa we Mszy świętej oraz do powstrzymywania się od prac niekoniecznych. Lista świąt nakazanych regulowana jest przez Kodeks Prawa Kanonicznego. Oprócz nich wierni zobowiązani są do uczestnictwa we Mszy w każdą niedzielę.

CZYTAJ DALEJ

Maryjo, przyprowadź młodych

Mam nadzieję, że owocem peregrynacji będzie większa frekwencja młodych na Mszach św. w kościele – mówi Niedzieli ks. Mieczysław Papiernik, proboszcz parafii św. Wojciecha w Kowalach-Ganie.

Obraz Matki Bożej Częstochowskiej przybył do parafii w niedzielę 28 kwietnia po południu. Przyjazd poprzedziła modlitwa różańcowa i śpiew pieśni maryjnych. Ikona została przywieziona z parafii św. Leonarda w Wierzbiu, w asyście wozu strażackiego.

CZYTAJ DALEJ

Bolesna Królowa Polski. 174. rocznica objawień Matki Bożej Licheńskiej

2024-04-30 20:50

[ TEMATY ]

Licheń

Sanktuarium M.B. w Licheniu

Mijały niespokojne lata. Nadszedł rok 1850. W pobliżu obrazu zawieszonego na sośnie zwykł wypasać powierzone sobie stado pasterz Mikołaj Sikatka. Temu właśnie człowiekowi objawiła się trzykrotnie Matka Boża ze znanego mu grąblińskiego wizerunku.

MARYJA I PASTERZ MIKOŁAJ

<...> Mijały niespokojne lata. Nadszedł rok 1850. W pobliżu obrazu zawieszonego na sośnie zwykł wypasać powierzone sobie stado pasterz Mikołaj Sikatka. Znający go osobiście literat Julian Wieniawski tak pisał o nim: „Był to człowiek wielkiej zacności i dziwnej u chłopów słodyczy. Bieluchny jak gołąb, pamiętał dawne przedrewolucyjne czasy. Pamiętał parę generacji dziedziców i rodowody niemal wszystkich chłopskich rodzin we wsi. Żył pobożnie i przykładnie, od karczmy stronił, w plotki się nie bawił, przeciwnie – siał dookoła siebie zgodę, spokój i miłość bliźniego”.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję