Co roku w dniu święta stolicy Rada Miasta przyznaje nagrody i wyróżnienia "Zasłużony dla Miasta Stołecznego Warszawy". Wśród tegorocznych laureatów znalazło się osiem osób konsekrowanych oraz jedna instytucja kościelna.

Caritas Diecezji Warszawsko-Praskiej obchodzi w tym roku 10. rocznicę swego istnienia i charytatywnej działalności w prawobrzeżnej części Warszawy. W tym czasie otworzyła wiele placówek wychowawczych, opiekuńczych, pomocowych, medycznych i terapeutycznych. Organizuje kolonie i zimowiska, a także turnusy rehabilitacyjne dla chorych. Rozdaje ubogim żywność, odzież i paczki świąteczne. Ogarnia opieką nie tylko materialną, ale także duchową tysiące potrzebujących. Potrafi otwierać serca na potrzeby bliźnich i jednoczy w dobrym dziele ludzi dobrej woli. Jak bowiem zawsze podkreśla dyrektor Caritas ks. Krzysztof Ukleja - dawanie jest równie potrzebne obdarowywanemu, co darczyńcy.

Za dekadę niesienia pomocy Caritas warszawsko-praska dostała wyróżnienie Rady Miasta.

Kustosz Starych Powązek

W ciągu 10 lat, jakie spędził ks. kanonik Marek Gałęziewski na probostwie w parafii św. Karola Boromeusza, zabytkowy kompleks nekropolii wypiękniał. Barokowy kościół - którego charakterystyczną kopułę bezbłędnie identyfikuje każdy warszawiak - został odrestaurowany. Jako dyrektor Cmentarza Powązkowskiego, ks. Gałęziewski opiekuje się katakumbami i Aleją Zasłużonych. Dba o unikatowe pomniki Starych Powązek i o zabytkowy drzewostan. Odbudował część muru cmentarza.

Rada Miasta - za to, że serce ks. Gałęziewskiego jest tam, gdzie skarb Warszawy - nagrodziła go tytułem Zasłużonego dla Miasta.

Przyjaciel niepełnosprawnych

Ks. Stanisław Jurczuk jest prezesem Katolickiego Stowarzyszenia Niepełnosprawnych Archidiecezji Warszawskiej. Stowarzyszenie to wypracowało bogaty program całościowej opieki nad niepełnosprawnymi od chwili poczęcia aż do śmierci. Uruchomiło także na Woli Warsztaty Terapii Zajęciowej, w których uczestniczy ponad setka osób w różnym wieku. Warsztaty takie odbywają się również w Zalesiu i Milanówku.

Spośród 100 szkół integracyjnych, jakie obecnie istnieją w Polsce, pierwsza powstała w 1991 r. właśnie przy współudziale ks. Jurczuka. On też przyczynił się do powstania przedszkola integracyjnego w parafii św. Józefa Oblubieńca na Kole. A od dziesięciu lat organizuje pielgrzymki dla niepełnosprawnych na Jasną Górę.

Co jest marzeniem tego zasłużonego dla Warszawy kapłana? Żeby w kraju powstało możliwie jak najwięcej domów stałego pobytu dla niepełnosprawnych.

Przewodnik młodzieży

Trzecią nagrodę Zasłużonego odebrał ks. prałat Zygmunt Malacki. Niejednokrotnie dał się poznać jako znakomity organizator i społecznik potrafiący skupić wokół siebie ludzi i organizować wiele wspólnych przedsięwzięć.

Jest jednak znany przede wszystkim jako duszpasterz młodzieży z powołania. W swojej pierwszej warszawskiej parafii - Matki Bożej Różańcowej na Bródnie - założył teatr, w którym młodzi mieszkańcy robotniczego blokowiska mogli rozwijać talenty, pożytecznie i mądrze spędzając czas. Już wtedy organizował systematyczne spotkania z młodzieżą, imprezy kulturalno-rekreacyjne, obozy letnie i zimowe.

14 lat swojego życia ks. Malacki związał z kościołem akademickim św. Anny, którego rektorem był od roku 1984 do 1998. Wspierał studentów duchowo i finansowo, organizował obozy, seminaria, odczyty, wspomagał powstawanie stowarzyszeń akademickich. Dopomógł licznej grupie studentów skorzystać z różnych stypendiów i wyjazdów zagranicznych. Przez wiele lat prowadził Warszawską Akademicką Pielgrzymkę Metropolitalną na Jasną Górę. W tym samym czasie pielęgnował jeden z najpiękniejszych kościołów stolicy, m.in. sprowadził doń, po latach starań, świetne barokowe organy.

W latach 80. zainicjował wiele działań charytatywnych, m.in. aptekę leków z darów zagranicznych, w której tysiące warszawiaków otrzymywało bezpłatną pomoc. W kolejnej dekadzie powołał Fundacje " Pro Bono" i "Bonum", wspomagające przede wszystkim dzieci i młodzież. Z jego inicjatywy zrodziła się Droga Krzyżowa, która w Wielki Piątek wyrusza ulicami Starówki. Obecnie, jako proboszcz parafii św. Stanisława Kostki na Żoliborzu, tworzy Muzeum Ks. Jerzego Popiełuszki. Jest także duszpasterzem rajców Warszawy.

Rektor założyciel

Jest biblistą, uczonym i nauczycielem akademickim o dużym dorobku naukowym i dydaktycznym. Ks. prof. Roman Bartnicki, początkowo prorektor, a później rektor Akademii Teologii Katolickiej, wszedł do historii miasta jako jeden z twórców drugiego uniwersytetu w stolicy. Godność rektora Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego piastuje od początku tej uczelni, od 1999 r., już drugą kadencję. Pod jego kierownictwem UKSW szybko się rozwija, przybywa mu wydzia łów i kierunków, wykładowców, a także studentów, którzy coraz chętniej decydują się na studia w katolickiej uczelni.

Ks. prof. Bartnicki, honorowy obywatel gminy Bielany, otrzymał wyróżnienie jako Zasłużony dla Warszawy.

Dobra jak chleb

S. Małgorzata Chmielewska jest przełożoną Wspólnoty Chleb Życia, która prowadzi w warszawskiem cztery placówki dla bezdomnych: dom " Betania" dla kobiet i mężczyzn, dom "Betlejem" dla chorych oraz noclegownię " Emaus" dla kobiet w Warszawie oraz dom "Nazaret" dla matek z dziećmi w Brwinowie. Kilka tysięcy osób znalazło w tych placówkach nie tylko schronienie i wyżywienie, ale także pomoc w rozwiązaniu problemów życiowych. Dzieje się tak dzięki nowatorskim formom pracy z bezdomnymi, które sprzyjają ich usamodzielnieniu się.

Przełożona Wspólnoty jest także współzałożycielką i przewodniczącą Rady Opiekuńczej dla Bezdomnych, wypracowującej model wspólnej pomocy bezdomnym w Warszawie. Organizacje wchodzące w skład rady przyczyniły się do powstania pralni dla schronisk i noclegowni oraz Banku Żywności dostarczającego bezpłatne produkty placówkom żywiącym bezdomnych.

Obwołana Kobietą 1996 r., s. Chmielewska pracuje bezinteresownie na rzecz innych już od 20 lat. Ratuje godność ludzi zepchniętych na margines, a także uświadamia społeczeństwu istnienie problemu bezdomności i potrzebę szukania form jego rozwiązania.

Towarzysz do końca

Ks. Władysław Duda, kolejny wyróżniony, oddaje się trudnej posłudze umierającym. Pełni funkcję prezesa Warszawskiego Hospicjum Społecznego. Z jego inicjatywy powstał, powołany przez Prymasa Polski kard. Józefa Glempa w 1996 r., Archidiecezjalny Zespół Domowej Opieki Paliatywnej, którego ks. Duda jest dyrektorem.

Zespół służy chorym w terminalnym okresie choroby nowotworowej z terenu Warszawy, obejmując opieką jednocześnie około 120 osób. Pacjenci mają zapewnioną pełną pomoc medyczną, pielęgniarską, psychologiczną i duszpasterską - te ostatnie otrzymuje także rodzina umierającego. Dzięki działalności Zespołu ostatni okres życia cierpiących może stać się lepszy, znośniejszy i nie pozbawiony ludzkiej godności.

W swej duszpasterskiej posłudze ks. Duda styka się na co dzień nie tylko ze śmiercią, ale też i z życiem - w Szpitalu Św. Zofii, którego jest kapelanem.

Pomocny dzieciom

W parafii Matki Bożej Wspomożycielki Wiernych na Chomiczówce, gdzie ks. kanonik Jan Huryn jest od 1983 r. proboszczem, kwitnie działalność charytatywna na szeroką skalę. Proboszcz wspomaga ubogich, zdobywając potrzebne środki od prywatnych ofiarodawców i firm działających na najbliższym terenie.

Szczególnie wiele ciepła ks. Huryn ofiarowuje dzieciom. Dzięki jego zabiegom i pozyskanym od sponsorów pieniądzom dzieci z najuboższych rodzin mają zapewnione w szkołach bezpłatne obiady.

Na terenie kościoła na Chomiczówce działa Społeczne Liceum Ogólnokształcące, a jego proboszcz jest duchowym opiekunem pielgrzymek PTTK.

Dobry duch Woli

O. Tadeusz Jan Sitko, redemptorysta, małopolanin z pochodzenia, niedoszły Sybirak, były więzień UB, w Warszawie pracuje od 1954 r. Godność proboszcza kościoła św. Klemensa na Woli piastował w latach 1963-90. Dał się poznać jako duszpasterz studentów, pomagający młodzieży duchowo i materialnie.

Od pierwszych strajków sierpniowych towarzyszył warszawskim zakładom pracy, odprawiając na ich terenie Msze św. i podtrzymując na duchu robotników. W stanie wojennym został powołany przez bp. Władysława Miziołka do Komitetu Pomocy dla Internowanych i Aresztowanych, a później do Komitetu Charytatywno-Społecznego Duszpasterstwa Ludzi Pracy. Był szefem referatu opieki nad rodzinami internowanych i uwięzionych, który obejmował bezpośrednią opieką około tysiąca osób z Warszawy oraz innych miejscowości, przekazując potrzebującym paczki żywnościowe, ubrania, pieniądze i lekarstwa.

Klasztor Redemptorystów przy Karolkowej stał się podówczas centrum oporu nie tylko Woli, Warszawy i Mazowsza. Jego pomieszczenia o. Sitko, jako przełożony, udostępniał robotnikom skupionym wokół NSZZ "Solidarność". Tu spotykali się przywódcy "Solidarności", artyści i naukowcy, tu odbywały się spektakle teatralne, szkolenia i kursy dokształcające, stąd wyjeżdżały transporty z pomocą materialną dla ubogich. Nade wszystko zaś trwała praca formacyjna.

Obecnie o. Sitko otacza opieką nade wszystko dzieci i młodzież. Jego staraniem dwa razy do roku odbywają się obozy w górach i nad morzem, w których wzięły udział tysiące dzieci z najuboższych rodzin Warszawy i okolic.