Niedziela Męki Pańskiej nazywana jest też w tradycji Niedzielą Palmową, albo Kwietną, Wierzbną. Tymi określeniami nawiązuje do średniowiecznych obyczajów, które inscenizując wydarzenia pasyjne, chciały niejako na żywo przeżywać uroczysty wjazd Jezusa do Jerozolimy, którym zapoczątkowane zostały największe wydarzenia zbawcze: Męka, Śmierć i Zmartwychwstanie Jezusa. Zwyczaj robienia palm, święconych w tym dniu przez Kościół, jak i powracające dramatyzacje jerozolimskich wydarzeń pasyjnych mają na celu pogłębienie nie tylko znajomości historii zbawienia, ale przede wszystkim ożywianie wiary, która powinna głębiej zanurzać się w „przepaści Męki” Chrystusa. Być może dlatego od 1986 r. i decyzji bł. Jana Pawła II Niedziela Palmowa stała się też w Kościele Niedzielą Młodych; niedzielą światowych, diecezjalnych spotkań młodzieży.
Nasze „dzisiaj” stawia przed nami coraz trudniejsze wymagania obrony wiary. Nabierające coraz większej zuchwałości ataki na Kościół, relatywizowanie podstawowych wartości, na straży których stoi sam Bóg, negacja świętości ludzkiego życia - to wyzwania dla wiary, która musi uzasadniać się przed współczesnym światem bardziej w momentach Golgoty, niż tryumfalnego „hosanna”.
W przeżywaniu Wielkiego Tygodnia, rozpoczynającego się od Palmowej Niedzieli, chodzi właśnie o umocnienie i pogłębienie wiary, o jej większą świadomość, o niezapominanie, że to Jezus zwycięża świat na drodze Krzyża, odrzucenia, hańby. Większe przylgnięcie do Niego, zanurzenie się w Jego Męce niesie siłę pozwalającą zawsze być gotowymi „do uzasadnienia tej nadziei, która jest w was”.