Reklama

Był dla wszystkich ojcem

- To, co dzieje się aktualnie dobrego w diecezji kieleckiej, to w wielkiej mierze owoc pracy Sługi Bożego o. Wojciecha Piwowarczyka (1902-92) - mówi na temat jego licznych charyzmatów ks. dr Jan Jagiełka - postulator w jego procesie beatyfikacyjnym i dyrektor Domu dla Niepełnosprawnych w Piekoszowie

Niedziela kielecka 21/2011

Bądź na bieżąco!

Zapisz się do newslettera

Ksiądz Piwowarczyk był wychowawcą wielu kapłanów. Przez 19 lat był ojcem duchownym i spowiednikiem kleryków, a przez 20 lat - ojcem duchownym księży diecezjalnych. Jako kapłan odpowiedzialny za dzieła miłosierdzia, stworzył unikatowy program opieki duszpasterskiej nad osobami niepełnosprawnymi i chorymi, organizując wiele turnusów wczasorekolekcji. Dzieło zapoczątkowane przez niego wciąż się rozwija.

Troszczył się o świętość kapłanów

Wśród księży i świeckich znany był jako ojciec. Poczucie ojcostwa, jakie ofiarowywał innym, sprawiało, że był cenionym i poszukiwanym przewodnikiem duchowym zarówno księży jak i różnych osób świeckich. Przyjeżdżali do niego nawet z Warszawy. Miał duże wyczucie człowieka, jego duszy, co można wiązać z przygotowaniem, jakie uzyskał na studiach z teologii moralnej. Przez wszystkie lata kapłaństwa bardzo ofiarnie służył w konfesjonale. Jako ojciec duchowny bardzo dużo się modlił. Kochał adorację Najświętszego Sakramentu. Klerycy wiele razy widzieli go na kolanach. Bardzo często odprawiał Drogę Krzyżową. Organizował dni skupienia, prowadził konferencje ascetyczne. Troszczył się o liturgię i śpiew. - Synku, synku, jaki obraz dziś przynieśliście - pytał alumnów, gdy ci przychodzili do niego, aby praktycznie przedstawić, jak należy rozmyślać metodą ignacjańską. Bywało, że kleryk przynosił dosłownie obraz - śmieje się ks. Jagiełka, również jego wychowanek. - W tej posłudze przewodnika i spowiednika cechował go heroizm poświęcenia dla Pana Boga - podkreśla. Był także dyrektorem czterech dzieł misyjnych. Wykazywał ogromną troskę o misje. Zafascynowany postawą bł. ks. Józefa Pawłowskiego, swojego wicerektora, propagował idee misji, zakładał koła misyjne, organizował Tygodnie Misyjne.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

Ewangeliczny ubogi

Nie miał czasu dla siebie. Dla niego nie istniały wakacje. Czas wolny wykorzystywał dla innych, głosząc konferencje, jeżdżąc na wczasorekolekcje z niepełnosprawnymi. Nie miał także miejsca zarezerwowanego tylko dla siebie. Jego skromne mieszkanie przy ul. Czerwonego Krzyża było zarazem miejscem na kaplicę (w mieszkaniu znajdowała się od 1973 r.), kątem do spania, centrum spotkań przeróżnych środowisk, jakie gromadził wokół siebie, pokazując im drogę do Boga. Na Mszach św. zbierali się u niego systematycznie niewidomi, głuchoniemi, młodzież, studenci, wolontariuszki i opiekunki charytatywne, niepełnosprawni. Żył bardzo ubogo. Wszystkim, co miał, dzielił się z innymi. - To był jałmużnik. Jego ubrania były zadbane, ale pocerowane. Jedna sutanna na co dzień - pozszywana, druga dobra - od święta. Kiedy ktoś do niego przyjeżdżał, zawsze najpierw pytał: „nie jesteś głodny?” - opowiada.

Reklama

Wśród chorych i cierpiących

Postulator mówi również o nim „dobry Samarytanin miasta Kielce i diecezji”. Przez 22 lata był diecezjalnym referentem dobroczynności. W sposób niezwykle nowatorski i profesjonalny sprawował opiekę duszpasterską nad osobami chorymi, niepełnosprawnymi poprzez odpowiednio przygotowane opiekunki charytatywne i wolontariuszy. Dla kadry organizował regularnie rekolekcje i dni skupienia, zapraszał na konferencje. Sprawował Msze św. w domach chorych, niepełnosprawnych z udziałem rodziny chorego i jego sąsiadów. W posłudze pomagali mu klerycy z koła charytatywnego WSD, które pod kierownictwem o. Wojciecha prężnie rozwijało się. Klerycy przygotowywali paramenty, dbali o oprawę liturgii. O. Wojciech organizował dla przykutych do łóżek osób rekolekcje adwentowe i wielkopostne. Kasety z konferencjami odsłuchiwali na „grundigach”, które zanosili chorym klerycy. W ten sposób zamknięci w czterech ścianach cierpiący ludzie, mogli się przygotować do spowiedzi i świąt. Tak rodziły się również przyjaźnie kleryków i wolontariuszy z osobami chorymi, którym służyli na różne sposoby: zabierali na spacery, robili im zakupy, przynosili obiady. Ojciec Wojciech zainicjował również obchodzenie dnia chorego w parafiach. Z przeprowadzonych przez niego w parafiach ankiet wynika, że w efekcie jego działań powstała w diecezji sieć wolontariuszy, którzy sprawowali opiekę nad osobami chorymi. Na 260 parafii w 1974 r. wolontariuszy miało 165 parafii. Łącznie w diecezji pracowało z chorymi 1179 r. pracowników charytatywnych, z czego 300 było w dekanacie kieleckim. We wszystkich dekanatach organizowano dni skupienia. W parafii katedralnej celebrowanych było 117 Mszy św. w domach chorych. Do historii przeszły starannie co roku przygotowywane przez o. Wojciecha Tygodnie Miłosierdzia, którym zawsze towarzyszył mający dużą wymowę plakat, hasła na poszczególne dni, szereg inicjatyw modlitewnych, dyskusje i konkretne akcje.

Reklama

Odkrywał niepełnosprawnych dla Kościoła

Wciąż młody duchem, mając ukończone 78 lat, z odwagą podjął się nowego, trudnego zadania. Zainicjował w diecezji wczasorekolecje dla osób chorych i niepełnosprawnych w Szewnej koło Ostrowca Świętokrzyskiego. Zapoczątkowana w 1980 r. formuła turnusu była połączeniem rehabilitacji fizycznej, społecznej i duchowej osób niepełnosprawnych. To czas, który dawał chorym wiele radości, nadziei i pięknych przeżyć. Wszyscy wspominający wczasorekolekcje mówią o niepowtarzalnym klimacie, jaki budował o. Wojciech. Turnusy organizowano w Szewnej, Sułoszowej i Zielenicach. - Bp Szymecki nazwał ks. Piwowarczyka „heroicznym”, widząc w jakich warunkach prowadził wczasorekolekcje w Zielenicach. W tej części domu, gdzie mieszkał, z korytarza prowadziły jedne drzwi do pokoju zajmowanego przez 22 panie, drugie drzwi - do pokoju sześcioosobowego, a z niego - do mniejszego, w którym mieszkał Ojciec. Na te wszystkie pokoje przypadała tylko jedna toaleta, znajdująca się w korytarzu za zasłonką z materiału. Ojciec jeździł z nami do 1990 r. Na ostatnim turnusie poruszał się na wózku inwalidzkim - wspomina Zofia Wojtyna - przez 25 lat wolontariuszka.
- Opiekunom mówił często o miłości miłosiernej, że jest to miłość, która dostrzega potrzeby drugiego człowieka, chce i stara się im zaradzić. Taką miłością powinniśmy się kierować w życiu. Również niepełnosprawnych otwierał na miłość Boga i człowieka, słowami: „nie mów, że jesteś nikomu niepotrzebny, że nic nie możesz uczynić, bo nie masz rąk. Ale masz nogi i możesz odwiedzić swojego brata, i zanieść mu dobrą nowinę, jeśli nie masz nóg, możesz rękami zrobić coś pożytecznego, jeśli nie masz rąk i nóg, możesz z kimś porozmawiać, by podtrzymać go na duchu. A jeśli nie masz rąk i nóg, nie widzisz, nie słyszysz i nie mówisz, to zostało ci jeszcze serce i możesz czcić Boga i służyć ludziom modlitwą i ofiarą z cierpienia - opowiada Zofia.
Dzieło wczasorekolekcji trwa do dziś, realizowane od 1993 r. przez Dom dla Niepełnosprawnych w Piekoszowie. Do 2010 r. z turnusów skorzystało ponad 5 tys. niepełnosprawnych, pomagało im ponad 3 tys. wolontariuszy. - Nie byłoby Domu w Piekoszowie, gdyby nie wczasorekolekcje o. Piwowarczyka. Cieszył się, że powstaje takie miejsce. Nie doczekał otwarcia Domu, ale jego dobry duch tutaj jest wciąż obecny. Oficjalnie w 2007 r. bp Kazimierz Ryczan nadał Domowi dla Niepełnosprawnych w Piekoszowie imię Sługi Bożego ks. Wojciecha Piwowarczyka.
Już w latach trzydziestych, kiedy ks. Wojciech studiował w Warszawie zetknął się mocno z ideą bł. Honorata Koźmińskiego, aby poprzez spowiedź i kierownictwo duchowe intensywnie formować osoby konsekrowane i świeckie do podejmowania odpowiedzialnych zadań w Kościele. Potem w Kielcach był autorytetem duchowym dla wielu dziewcząt, które chciały żyć radykalnie Ewangelią w czystości, ubóstwie i posłuszeństwie, równocześnie żyjąc w świecie jako osoby świeckie i będące „solą ziemi” i „światłem świata”. O. Wojciech w ten sposób założył Instytut Świecki Chrystusa Króla w 1947 r. Aktualnie jest to prężny Instytut, który ma swoje przedstawicielki w całej Polsce. - Ten żywy organizm w Kościele jest poważnym przyczynkiem do procesu beatyfikacyjnego - tłumaczy ks. Jagiełka.

Reklama

Świętość z bliska

- O. Wojciech był człowiekiem, który miał duże poczucie humoru, błyskotliwy i inteligentny dowcip. Promował to co dobre w człowieku. Dbał o profesjonalizm i kompetencje. Zawsze doceniał czyjeś zdolności, talenty, miał dobre podejście pedagogiczne. Umiał przyjmować to co nowe. W 1986 r. na turnusie w Kazanowie po raz pierwszy wolontariusze zorganizowali dyskotekę. Kapłan mający wówczas 84 lata przełamał się i zaakceptował tę formę rozrywki - wspomina ks. Jan Jagiełka.
Zmarł w wieku 90 lat, do końca zachowując świeżość umysłu. Na koniec przypieczętował swoje dzieło cierpieniem, które znosił z godnością i w cichości. Najbardziej bolesne były dla niego trudno gojące się rany na stopach, które z wielką pokorą dawał opatrywać najbliższym wolontariuszkom. Codziennie sprawował Eucharystię w prywatnej kaplicy, w ostatnich latach życia już na wózku, a w ostatnich miesiącach, kiedy zabrakło mu sił, uczestniczył we Mszy św. przez otwarty pokój ze swojego łóżka. Zmarł w opinii świętości 27 lipca 1992 r. Proces beatyfikacyjny Sługi Bożego o. Piwowarczyka rozpoczął się 2 grudnia 2006 r. Obecnie trwa jego etap diecezjalny. Przesłuchano już wielu świadków, trwają prace komisji historycznej i teologicznej.
Od początku środowiska związane z tym świętym kapłanem modliły się za jego wstawiennictwem. Postulator opowiada o odnotowanych łaskach nawrócenia czy uzdrowienia z nałogu alkoholowego. Z oddziału szpitalnego w Piekoszowie korzysta czasem córka pewnego człowieka, za którego o. Piwowarczyk sprawował Mszę św. Człowiek ten był wtedy ciężko chory. Po Eucharystii jego sytuacja zdrowotna diametralnie poprawiła się. Rodzina jest przekonana o wstawienniczej modlitwie o. Wojciecha. Wstawiennictwu o. Piwowarczyka przypisuje swój częściowy powrót do zdrowia w chorobie nowotworowej Zofia Wojtyna. Przez kilka tygodni jej przyjaciele i ona modliła się za jego wstawiennictwem.

Reklama

* * *

O. Wojciech Piwowarczyk urodził się 18 stycznia 1902 r. we wsi Kamienica w powiecie miechowskim w rodzinie rolników Wojciecha i Joanny z domu Suchta. Miał ośmioro rodzeństwa. Wstąpił do Seminarium Duchownego w Kielcach w 1923 r. Przyjął święcenia kapłańskie z rąk bp. Augustyna Łosińskiego w 1927 r. W 1932 r. rozpoczął studia na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Warszawskiego. W 1935 r. uzyskał stopień magistra teologii moralnej a w 1938 r. - obronił doktorat z teologii na UW. Sprawował wiele funkcji, wśród nich był sekretarzem generalnym KSMM, profesorem i ojcem duchownym alumnów w WSD, prosynodalnym sędzią Sądu Biskupiego, ojcem duchownym kapłanów diecezji kieleckiej, diecezjalnym referentem dobroczynności, dyrektorem czterech dzieł PDM. W 1985 r. biskup mianował go przewodniczącym Komisji do spraw Duszpasterstwa Specjalnego. Zmarł 27 lipca 1992 r. W telegramie kondolencyjnym Ojciec Święty Jan Paweł II napisał o nim. „Posiadał szczególny charyzmat gromadzenia wokół siebie osób pragnących wspinać się na szczyty świętości chrześcijańskiej, będąc dla nich wzorem i przewodnikiem”.

* * *

Ojca Piwowarczyka spotkałam, gdy Pan Bóg prostował drogi mojego życia. Zachęciła mnie do pójścia do niego do spowiedzi jego penitentka, mówiąc: „to jest święty kapłan, niech pani zrobi to, co on powie”. Te słowa zapadły mi głęboko w serce. Spowiedź u Ojca była początkiem prowadzenia duchowego. Ojca cechowała: dobroć, prostota, bezpośredniość. Przyjmował z otwartym sercem każdego, kto do niego przychodził i potrafił zaradzić potrzebom ludzkim. Wielu poszukiwało go, gdyż czuli się z nim jak ze swoim dobrym ojcem. Bóg wskazywał przez Ojca drogi rozwoju tym, którzy korzystali z jego pomocy. Wielu zainspirował do dalszego rozwoju duchowego i intelektualnego. Pamiętam, gdy przyjechałam z Lublina poruszona treścią wykładu z psychologii ogólnej profesor Zenomeny Płużek i podzieliłam się tym przeżyciem z Ojcem, spojrzał na mnie żywo i powiedział: „Bóg chce, abyś studiowała psychologię”. Jego słowa miały moc twórczą. W tym momencie podjęłam decyzję o studiach na tym kierunku.
Jestem wdzięczna Ojcu za ukierunkowanie mnie. Jego sugestia wpłynęła na rodzaj pracy, którą podjęłam po skończeniu studiów i przez wiele lat mogłam służyć ludziom, realizując powołanie, jakim zostałam przez Boga obdarzona.
Elżbieta Cedro

2011-12-31 00:00

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Loyola - tam, gdzie zaczęło się życie św. Ignacego

Niedziela w Chicago 31/2006

[ TEMATY ]

św. Ignacy Loyola

wikipedia.org

Św. Ignacy z Loyoli

Św. Ignacy z Loyoli

Dla chrześcijan miejsca urodzin świętych - osób, które znacząco wpłynęły na dzieje świata, jego kulturę czy życie duchowe, zawsze wzbudzały ogromne zainteresowanie. Zwyczaj nawiedzania tych miejsc istniał od początku chrześcijaństwa i był wyraźnym wyznaniem wiary, ale jednocześnie miał też za zadanie tę wiarę umacniać. Święci różnego formatu mieli ogromne znaczenie nie tylko dla pielgrzymów z daleka, ale i dla lokalnych społeczności. Mieszkańcy miasta nie tylko liczyli na wstawiennictwo swoich świętych, ale byli im również wdzięczni za nieśmiertelną sławę, jaką zyskiwali z tego powodu, że właśnie od nich wywodził się ten czy inny święty. Kto by na przykład słyszał o niewielkiej miejscowości Loyola, położonej w górach w kraju Basków (Hiszpania), gdyby nie przyszedł tutaj na świat i wychowywał się Ignacy, święty, założyciel zakonu jezuitów.
Loyola to bardzo malowniczo położone miejsce. Ukryte jest pośród gór, niezbyt daleko od biegnącej wzdłuż brzegu hiszpańskiej części Zatoki Biskajskiej. Odnaleźć je nie jest łatwo, choćby z tego powodu, że tamtejsze kierunkowskazy zawierają podwójne nazwy miejscowości, po hiszpańsku i po baskijsku.
Sanktuarium w Loyola wyrosło wokół rodzinnego domu Ignacego, a raczej małej rodzinnej fortecy. Ten kwadratowy, czterokondygnacyjny budynek to prawdziwy zabytek pochodzący aż z XIV wieku. W 1460 r. zaniedbaną i opuszczoną budowlę odbudował dziadek Świętego. W owym czasie w Hiszpanii warowne domy szlachty, takie jak w Loyoli, nie były niczym nadzwyczajnym. Trzeba bowiem pamiętać, że podobnie jak w Rzeczpospolitej szlachta stanowiła tam aż ok. 10 procent społeczeństwa - znacznie więcej niż w innych krajach europejskich.
Ignacy przyszedł na świat w tym domu w 1491 r. Nadano mu na imię Inigo, które później zmienił on na obecnie znane. Dom w Loyola był nie tylko świadkiem pierwszych dni i lat życia świętego, ale również jego gruntownej duchowej przemiany, która poprowadziła go do tak głębokiego umiłowania Kościoła i oddania całego życia na służbę Ewangelii. To stąd zapoczątkował on niezwykle bogatą pielgrzymkę życia, która wiodła przez Paryż, Wenecję, Ziemię Świętą i Rzym, i zaowocowała powstaniem niezwykłego zakonu.
Radykalny zwrot w życiu Ignacego nastąpił wówczas, gdy będąć już dojrzałym mężczyzną brał aktywny udział w życiu ówczesnej szlachty i możnowładców. Niestety, miało ono również mniej przyjemny element - wojowanie. Jako trzydziestoletni mężczyzna w czasie wojny z Francją otrzymał ranę, która wprawdzie nie była śmiertelna, ale unieruchomiła tego energicznego człowieka na wiele miesięcy. Szczęśliwie, rekonwalescencję mógł odbyć w swoim rodzinnym domu, w Loyoli. Tutaj przeprowadzono kolejne operacje jego okaleczonej nogi, tutaj Ignacy spędzał godziny na pobożnych lekturach (nie miał wówczas innych książek do dyspozycji), tutaj wreszcie dokonał się najważniejszy zwrot w jego życiu - postanowił oddać się służbie Bogu.
Odtąd każdy krok w jego życiu prowadził, jak się wydaje w jednym kierunku - poszukiwania woli Bożej. W powstałych jakiś czas potem Ćwiczeniach duchowych Ignacy przedstawił metodę jej znalezienia, a założone niemal dwadzieścia lat po przemianie (1540) nowe zgromadzenie zakonne - Towarzystwo Jezusowe, posiało ożywczy ferment w Kościele w skali nie spotykanej bodaj od czasów św. Franciszka z Asyżu.
Szczęśliwie pomimo wielu wojen i przewrotów, rodzinny dom Ignacego zachował się w doskonałym stanie. Na pierwszym piętrze można znaleźć kuchnię rodziny, a na drugim jadalnię oraz pokój, w którym urodził się Święty. W budynku umieszczono również rzeźbę Matki Bożej z Monserrat - hiszpańskiej Jasnej Góry - oraz kopię miecza, który Ignacy pozostawił w tym katalońskim sanktuarium. W pomieszczeniu, gdzie się kurował obecnie znajduje się kaplica, a w niej niezwykle sugestywna rzeźba przedstawiająca Świętego w chwili duchowej przemiany.
Warownię Loyolów szczelnie otaczają budynki klasztorne, w których części urządzono muzeum. Witraże, ołtarze i inne sprzęty liturgiczne przywołują na pamięć życie św. Ignacego i osób z nim związanych. A trzeba pamiętać, że już za życia pociągnął on za sobą wiele wybitnych osób, z których kilku zostało kanonizowanych. Ich statuy - św. Franciszka Ksawerego, św. Franciszka Borgia, św. Alojzego Gonzagi i św. Stanisława Kostki znajdują się w portyku przepięknej barokowej bazyliki, która dominuje nad całym sanktuarium. Pierwotny plan tej świątyni, poświęconej w 1738 r. opracował sam Carlo Fontana. Wnętrze tego dużego kościoła, choć ciemne, imponuje grą różnobarwnych marmurów; widać również szczegółowe dopracowanie detali zwłaszcza w głównym ołtarzu. Drzwi z libańskiego cedru i kubańskiego mahoniu dopełniają kompozycję architektoniczną świątyni. W kościele nie mogło oczywiście zabraknąć słynnego motta świętego: „Ad Maiorem Dei Gloriam” - „Na większą chwałę Bożą”. Na czterech łukach świątyni umieszczono jednak tylko jego pierwsze litery - A, M, D, G.
Urokowi Loyoli, zarówno duchowemu, jak i architektonicznemu, wyraźnie ulegają mieszkańcy regionu, skoro rezerwacji ślubu należy dokonywać tu na długo przed datą uroczystości. Nie ma tu jednak tłumu pielgrzymów, jak w wielu znanych sanktuariach Europy, co powoduje, że wizyta staje się prawdziwym odpoczynkiem. Pielgrzymują tu również duchowni. Przybywają by odprawić Mszę św. prymicyjną, odnowić śluby czy przeżyć rocznicę święceń lub jubileusz życia zakonnego lub tak po prostu.
Planując nawiedzenie Fatimy, Lourdes czy Santiago de Compostella, lub też odpoczynek w ekskluzywnym San Sebastian, warto zadać sobie trud, by odwiedzić Loyolę. Uwaga jednak - to urocze miejsce wymusi na nas gruntowną powtórkę z dziejów. Śledząc bowiem losy św. Ignacego i jego dzieła nie w sposób nie przebiec myślą przez pół Europy i przez znaczący fragment jej historii.

CZYTAJ DALEJ

Sto lat temu Stefan Wyszyński przyjął święcenia kapłańskie

2024-07-31 14:59

[ TEMATY ]

bł. kard. Stefan Wyszyński

Instytut Prymasowski

Kard. Stefan Wyszyński z Obrazem Jasnogórskim

Kard. Stefan Wyszyński z Obrazem Jasnogórskim

Sto lat temu, 3 sierpnia 1924 roku, kleryk Stefan Wyszyński przyjął w katedrze we Włocławku święcenia kapłańskie. Po latach, już jako Prymas Polski, wspominał: „Gdy przyszedłem do katedry, stary zakrystian, pan Radomski, powiedział do mnie: «Proszę księdza, z takim zdrowiem to chyba raczej trzeba iść na cmentarz, a nie do święceń»”. W najbliższą niedzielę, 4 sierpnia, w katedrze włocławskiej sprawowana będzie uroczysta Msza św. z okazji rocznicy święceń kapłańskich błogosławionego Stefana Wyszyńskiego. Liturgii transmitowanej w TVP Polonia będzie przewodniczył biskup włocławski Krzysztof Wętkowski.

Wydarzenie sprzed stu lat obrosło anegdotami, z których wyłaniają się dramatyczne okoliczności tych święceń. Przeszkód namnożyło się wiele. Grupie siedemnastu diakonów święceń kapłańskich miał udzielić bp Stanisław Zdzitowiecki w uroczystość Świętych Apostołów Piotra i Pawła 29 czerwca 1924 r. Jednakże z tego grona - dwóch zostało wcześniej wysłanych na studia w Lille, a diakon Stefan Wyszyński trafił do szpitala.

CZYTAJ DALEJ

Kula przeznaczona dla powstańca trafiła w Jezusa. Przestrzelone Boże Serce z Powstania Warszawskiego

2024-07-31 21:10

[ TEMATY ]

Powstanie Warszawskie

80. rocznica

Piotr Myśliński

Figura Jezusa na Cmentarzu Ewangelicko-Augsburskim przy ul. Młynarskiej w Warszawie

Figura Jezusa na Cmentarzu Ewangelicko-Augsburskim przy ul. Młynarskiej w Warszawie

W czwartek 1 sierpnia mija 80. rocznica Powstania Warszawskiego. Było planowane na kilka dni, a trwało ponad dwa miesiące.

Do walki przystąpiło ok. 50 tys. powstańców i przez 63 dni prowadzili heroiczny, samotny bój z wojskami niemieckimi wspieranymi przez kolaboracyjne jednostki sformowane z obywateli republik Związku Sowieckiego. Militarnym celem zrywu było odwrócenie biegu historii - wyzwolenie stolicy spod niezwykle brutalnej niemieckiej okupacji, pod którą znajdowała się od września 1939 r., przed spodziewanym wkroczeniem wojsk sowieckich do Warszawy.

CZYTAJ DALEJ
Przejdź teraz
REKLAMA: Artykuł wyświetli się za 15 sekund

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję