Henryk Tomczyk: - Ojcze Dyrektorze, proszę przedstawić Chór Bazyliki św. Franciszka w Asyżu - jeden z czołowych europejskich zespołów kościelnych.

O. Giuseppe Magrino: - W Chórze Bazyliki św. Franciszka w Asyżu śpiewają 34 osoby, zarówno kobiety jak i mężczyźni. Każda z tych osób posiada gruntowne wykształcenie muzyczne. Wspomniany skład dopełnia organista - akompaniator oraz dyrygent. Średnia wieku naszych chórzystów wynosi 32 lata życia. Przed przyjęciem do zespołu kandydaci na wokalistów przechodzą przesłuchanie, połączone ze sprawdzianem z umiejętności biegłego czytania kompozycji muzycznej. Podstawową formą działalności zespołu jest posługa na rzecz liturgii, gdyż w istocie całe nasze życie ukierunkowane jest na uwielbienie Boga. Gdy przygotowujemy koncert, czy też oprawę muzyczną liturgii, próby odbywają się trzy, a nawet cztery razy w tygodniu. Każdego roku na liturgiczne wspomnienie św. Franciszka z Asyżu, 4 października, dyrygent ma obowiązek skomponowania okolicznościowego utworu. Jest on prezentowany w trakcie celebracji liturgicznych, które tego dnia odbywają się w bazylice.

- Jakie kompozycje znajdują się w repertuarze chóru?

- Repertuar chóru jest wyjątkowo szeroki - od średniowiecznych graduałów poczynając, poprzez wokalną muzykę sakralną okresu renesansu i baroku, na kompozycjach współczesnych kończąc. Otwarcie na muzykę współczesną, a nawet awangardową sprawia, iż tradycja muzyczna naszego zakonu nie jest jedynie historycznym zabytkiem, ale rzeczywistością, która nieustannie się rozwija. Pragniemy, aby liturgia była żywa, dlatego też dążymy m.in. do wzbogacenia celebracji takimi środkami muzycznej ekspresji, które twórczo wpisują się w język dzisiejszej kultury.

- Czy można wyróżnić okres, w którym nastąpił szczególnie bujny rozwój franciszkańskiej kultury muzycznej?

- Rozkwit muzyki franciszkańskiej przypada na wiek XVIII, kiedy to w Bolonii działał nasz współbrat Giambattista Martini (1706-84), wybitny kompozytor, profesor, teoretyk i historyk muzyki. Znane są jego „Sonaty z tabulatury na organy” op. 6, a także liczne religijne utwory wokalne. Jego aktywność nie ograniczała się do twórczości kościelnej; napisał interesujące koncerty na skrzypce i orkiestrę. Warto podkreślić, iż nasze archiwum przy Sacro Convento w Asyżu zawiera bogate zbiory ciekawej literatury muzycznej, obejmujące muzykę polifoniczną od wieku XVI do współczesności. Katalogujemy utwory znajdujące się w Sacro Convento, a ponadto zajmujemy się wykonywaniem i nagrywaniem dawnej oraz współczesnej muzyki franciszkańskiej.

- W jaki sposób muzyka franciszkańska dąży do nawiązania dialogu ze współczesną kulturą muzyczną?

- Na przykład przez użycie w kompozycjach przeznaczonych na potrzeby liturgii całej orkiestry. Środkiem dialogu z dzisiejszą kulturą jest też twórcze korzystanie z osiągnięć różnych kierunków stylistycznych muzyki współczesnej: atonalności, punktualizmu, aleatoryzmu i innych. Odejście od tonalności musi nade wszystko służyć nadrzędnemu celowi, którym jest utwierdzenie głębokiego wewnętrznego pokoju w człowieku słuchającym nowo powstającej muzyki.

- Co w sposób szczególny charakteryzuje kulturę muzyczną franciszkanów?

- Przede wszystkim jej bardzo mocny związek z kultem Najświętszej Maryi Panny. Kompozycje maryjne są obecne w naszej liturgii i w modlitwach od 1209 r., czyli od założenia naszej rodziny zakonnej, i praktycznie stanowią największy dział w muzycznym repertuarze franciszkańskim. Muzyczną modlitwą oddajemy cześć Pannie Maryi, która jest naszą przewodniczką.

Jako tłumacz wystąpił o. dr Jerzy Norel OFMConv, Rzym.