Rozpoczyna się Najświętsza Liturgia. Ksiądz Biskup poświęca ołtarz, mury kościoła i wiernych tworzących żywy Kościół. Podnosi Biblię, wskazując, że w tej świątyni mówi do nas Bóg. Następują kolejne obrzędy konsekracji: namaszczenie olejami świętymi ołtarza i ścian kościoła. Na ołtarzu pojawia się kadzielnica, a woń kadzidła roznosi się dokoła jak modlitwa. Zostają zapalone wszystkie światła w kościele. Jest to symboliczny znak dla parafian, że odtąd i oni mają być światłem tego świata, mają być zawsze wierni Bogu i Kościołowi, niech będzie zawsze pełny i żywy wiarą i miłością. Do głównego ołtarza przeniesiony zostaje Najświętszy Sakrament. Pojawia się biały obrus, a ołtarz zostaje przyozdobiony kwiatami.
Ksiądz Biskup wyraził swoją radość z faktu, że Dąbrowa Górnicza ma kolejną, wspaniałą świątynię, która jest ozdobą i dumą nie tylko parafii, ale całej okolicy. „To już 40 świątynia konsekrowana w naszej diecezji w czasie mojej biskupiej posługi, a 4 w tym mieście” - podkreślał Pasterz diecezji. „Najpiękniejszym darem, jaki można było złożyć Bogu na tę doniosłą okoliczność, było duchowe przygotowanie wiernych. Rekolekcje w parafii przeprowadził ks. Henryk Korzeniowski SDB. Wierni uczestniczyli też w apelach, nabożeństwie Drogi Krzyżowej oraz pojednali się z Bogiem w sakramencie spowiedzi św. Podczas tych liturgicznych spotkań gorąco prosiliśmy o wiele łask Bożych dla naszej wspólnoty” - mówi zatroskany nie tylko o zewnętrzną stronę swojej parafii, ale jeszcze bardziej o jej stan duchowy proboszcz ks. kan. Stefan Wyporski.
Świątynia ta jest jedyną świątynią w mieście, która nosi wezwanie Bożego Ciała. W ten sposób zdaje się wskazywać, że nadzieję pokładamy w Eucharystii. „Świątynia ta jest wielkim wyznaniem wiary całego miasta w Przenajświętszy Sakrament” - mówi Ksiądz Proboszcz.

A wszystko zaczęło się…

17 sierpnia 1988 r., kiedy to ordynariusz diecezji częstochowskiej bp Stanisław Nowak ustanowił wikariat terenowy pw. Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa, wydzielając go z parafii pw. Matki Bożej Anielskiej w Dąbrowie Górniczej. Obejmował on swym zasięgiem ulice: Chopina, Łukasińskiego, Żeromskiego, Sienkiewicza oraz Sobieskiego. Duszpasterzem został mianowany dotychczasowy wikariusz parafii pw. św. Rafała Kalinowskiego ks. Stefan Wyporski. Pierwsza Msza św. odprawiona została 1 września 1988 r. w prywatnym domu przystosowanym na potrzeby kaplicy, a stojącym przy ul. Szpitalnej 4. „Był to niewielki domek, który wymagał całkowitego remontu, bo był w stanie totalnej ruiny. Jednak ludzie, zwłaszcza z ul. Kasprzaka, wzięli sprawy w swoje ręce, wyremontowali, zreperowali, odmalowali budynek. Przez pierwszy rok właśnie tam się gromadziliśmy. Warunki były kiepskie, wierni stali na drodze przed domkiem, ale atmosfera była niepowtarzalna. Tego nie zapomnimy nigdy. Naprzeciw był szpital, pacjenci otwierali okna i uczestniczyli w Eucharystiach i nabożeństwach. W domku mieściły się też salki katechetyczne. Uczyliśmy tam wówczas 1000 dzieci. Następnie poza osiedlem wybudowaliśmy tymczasową kaplicę. Parafianie jednak musieli dochodzić do niej okrężnymi drogami, gdyż trwała budowa przedszkoli i szkoły oddzielającej kaplicę od osiedla.
24 grudnia 1989 r. została poświęcona” - wspomina Ksiądz Proboszcz. Wreszcie w roku 1991 nastąpiła satysfakcjonująca parafię zmiana lokalizacji, a władze okazały dalece idącą pomoc. Jesienią 1991 r. ruszyła budowa kościoła według projektu architekta Zygmunta Fagasa. Konstruktorem był Krystian Błaszczok, zaś kierownictwo budowy objął Tadeusz Łuczyk. Od samego początku życzliwą pomoc okazywali ks. prał. Stanisław Paras oraz ks. Antoni Idasiak.

Pisanie historii

Parafia liczy obecnie ok. 7 tys. wiernych, 30% z nich wierzy i praktykuje. „Podziwiam ich za zaangażowanie w sprawy wspólnoty, za ich pełną ofiarności postawę. Gdyby nie oni nic by tutaj nie było. Oczywiście jest grupa osób, na których pomoc o każdej porze dnia i nocy zawsze mogę liczyć. To filary parafii, osoby mocno zakorzenione we wspólnotę, głęboko przeżywające wszystkie jej wydarzenia zarówno w sferze duchowej, jak i materialnej” - podkreśla Ksiądz Proboszcz. Parafianie są z kolei pełni wdzięczności dla swojego Duszpasterza, który z determinacją, odwagą i oddaniem „rozpoczął pisanie” historii tej rodziny parafialnej. „To człowiek z charyzmą, już teraz zaprawiony w budowlanych bojach, Kapłan o doskonałym wyczuciu estetyki i piękna, które widać w naszej świątyni” - zaznaczają parafianie.
Parafrazując słowa Symeona, chciałoby się powiedzieć: Teraz, o Panie, oczy moje ujrzały Twoje zbawienie. Pełna wzruszeń i refleksji uroczystość konsekracyjna dobiegała końca. Wierni wracali do swoich domów z przekonaniem, że przygotowali Bogu godne mieszkanie.