Żałosne obrazy zniewolonego współczesnego człowieka: ciągła praca bez odpoczynku, bez świętowania dnia świętego, albo brak pracy i nieustanna niepewność co będzie jutro. Jest jeszcze inny obraz dzisiejszego człowieka: to ludzie żyjący w luksusie, bogaci i znudzeni, nie odróżniają dnia zwykłego od święta. Są to sytuacje, gdy człowiek zapomniał, że Panem czasu i całego świata jest Bóg. Patrząc na te zniewolenia pytamy czy dzisiaj przemawia jeszcze do ludzi trzecie Przykazanie? Czy religijny charakter niedzieli, dnia świętego jest jeszcze przez nas, katolików, przestrzegany jako dzień należący do Boga. Oto pytania, na które z trudnością katolik znajduje odpowiedź. Szukajmy jej w rozumieniu istoty świętowania dnia Pańskiego, w którym Bóg stwarzając człowieka jasno określił czas jego pracy i odpoczynku. Sześć dni należą do człowieka, a jeden dla Boga. „A gdy Bóg ukończył w dniu szóstym swe dzieło, nad którym pracował, odpoczął dnia siódmego po całym swym trudzie, jaki podjął. Wtedy Bóg pobłogosławił ów dzień i uczynił go świętym” (Rdz 2,2-3). Ponieważ praca człowieka polega na zajmowaniu się skarbami tej ziemi i połączona jest z trudem, dlatego Pan Bóg chciał, aby człowiek odpoczął od wszelkiego wysiłku jeden dzień i poświecił go na spotkanie ze swoim Panem i Stwórcą. W Starym Testamencie świętowanie dnia świętego było miernikiem postawy religijnej wobec Boga. Człowiek, który zabierał Panu Bogu ten dzień, łamiąc Przykazanie, ściągał na siebie przekleństwo, a nawet karany był śmiercią. Bóg mówiąc człowiekowi: „Pamiętaj, abyś dzień święty świecił” nie tylko wskazuje na wstrzymanie się od pracy, ale chce, by człowiek świętując uświęcał samego siebie. Przez świętowanie człowiek upodabnia się do Boga, jednocząc się z Nim jako ze źródłem świętości. Jezus zachowywał szabat, chodził do świątyni i modlił się. A gdy zarzucano Mu, że nie przestrzega szabatu uzdrawiając chorych, to powiedział im, że szabat został ustanowiony dla człowieka a nie człowiek dla szabatu (Mk 2,27-28). Jezus nie zniósł szabatu, ale go wypełnił nową treścią. Przez swoją śmierć i zmartwychwstanie dopełnił w sobie dzieła „pierwszego stworzenia” i dał początek „nowemu stworzeniu”. W ten sposób już nie szabat, lecz niedziela stała się Dniem Pańskim, dniem w którym z uwielbieniem i wdzięcznością wspominamy pierwszy dzień istnienia świata, a zarazem zapowiedź „dnia ostatniego”. To świętowanie z Bogiem, naszym Stwórcą, przez Jezusa Jego Syna ukazane jest w sposób szczególny w Eucharystii. W niej następuje szczególne spotkanie ludzkiego „teraz” z wiecznie żyjącym Bogiem. Gdy po przeistoczeniu mówimy - „Głosimy śmierć Twoją Panie Jezu, wyznajemy Twoje zmartwychwstanie i oczekujemy Twego przyjścia w chwale” wyznajemy żywą obecność Pana i tęsknotę za spotkaniem z Nim w nowej rzeczywistości. Świętowanie dnia świętego w Chrystusie zostało uświęcone już na zawsze jako dzień oddany Bogu.
Nie jest on tylko dniem wolnym od pracy i obowiązków zawodowych, ale ma wymiar religijny.
W czasach dzisiejszych spotykamy różne sposoby świętowania, poczynając od wielu form rozrywki, a skończywszy na zwykłym próżniactwie, które nie jest żadnym świętowaniem, ale spłycaniem człowieka do wymiaru niewolnika zachcianek. Ludzie zamiast świętować, czyli łączyć się z Bogiem, mówią: „Mam czas wolny, ten czas jest wyłącznie dla mnie, a nie dla Boga i dla innych ludzi”. Warto tu przypomnieć co w liście Dies Domini napisał Jan Paweł II: „Od uczniów Chrystusa oczekuje się jednak, by nie mylili świętowania niedzieli, które powinno być prawdziwym uświęceniem dnia Pańskiego, z zakończeniem tygodnia, rozumianym zasadniczo jako czas odpoczynku i rozrywki. Bardzo potrzebna jest tutaj autentyczna dojrzałość duchowa, która pomoże chrześcijanom być sobą.” (nr 4). Jeśli człowiek nie znajduje w swoim życiu czasu dla Boga, to umiera również w swoim człowieczeństwie gubiąc swój wymiar duchowy. Dla chrześcijanina niedziela to przede wszystkim uczestnictwo w Eucharystii. Jan Paweł II mawiał, że Eucharystia powinna być dla każdego ochrzczonego sercem niedzieli. Jest to powinność, której nie można pominąć, a przeżywać ją należy nie tylko jako wypełnienie przepisanego obowiązku, ale jako niezbędny element prawdziwie świadomego i spójnego życia chrześcijańskiego. Przykazanie trzecie prowadzi nas wprost do Eucharystii, w której objawia się miłościwa Pedagogia Boża, zmierzająca do ukazania człowiekowi pełni jego człowieczeństwa, możliwej jedynie w Chrystusie. Wsłuchajmy się więc w ciszę niedzielnego poranka, w dźwięk dzwonu wzywającego nas do kościoła, na świętowanie dnia przeznaczonego Bogu.