Zapiski z przeszłości

Najstarsi mieszkańcy miasta pamiętają, że jeszcze ćwierć wieku temu stał na tym miejscu mały otynkowany kościół z głównym wejściem od ul. Nawrot 104. Został zbudowany w latach 1905-06 dla mariawitów, staraniem ks. Edwarda Marksa, który był jego rejentalnym właścicielem. Kiedy ks. Marks wrócił na łono Kościoła katolickiego, przekazał świątynię na własność parafii pw. Podwyższenia Świętego Krzyża. Mimo protestu mariawitów, sąd potwierdził darowiznę i w lutym 1928 r. kościół ten stał się filialnym kościołem świętokrzyskiej parafii.
Po gruntownym odnowieniu, świątynia została poświęcona 4 kwietnia 1930 r. przez bp. Wincentego Tymienieckiego, który dwa dni później erygował tu parafię pw. Świętych Apostołów Piotra i Pawła. Była to 12. z kolei parafia katolicka w diecezji łódzkiej. Jej pierwszym proboszczem został ks. kan. Stanisław Rybus, który w 1934 r. dokonał przebudowy kościoła i ufundował stacje drogi krzyżowej, poświęcone przez bł. o. Anastazego Pankiewicza.
W okresie okupacji (1939-45) kościół zamknięto. Odnowiony po zakończeniu wojny, został poświęcony przez bp. Michała Klepacza 4 grudnia 1945 r. W 1953 r. dokonano remontu kościoła oraz ufundowano nowy ołtarz główny z obrazem Matki Bożej Dobrej Rady i 14-głosowe organy. W 1972 r. wnętrze kościoła zmodernizowano wg zasad Soboru Watykańskiego II.
W niedługim czasie na terenie parafii powstało wiele bloków mieszkalnych. Mała świątynia nie mogła pomieścić wszystkich wiernych. Dzieło rozbudowy kościoła od strony ul. Przędzalnianej rozpoczął ks. prał. Wacław Borowski.
23 listopada 1980 r. bp Władysław Ziółek, jako sufragan łódzki, poświęcił i wmurował kamień węgielny nowej świątyni, której projekt (z wykorzystaniem części starego kościoła) opracowali architekci: Ludwik Mackiewicz i Jerzy Łukoś.
Od 4 marca 1982 r. dzieło budowy wraz z parafianami kontynuował proboszcz ks. Tadeusz Zielewski. 22 marca 1987 r. bp Władysław Ziółek dokonał poświęcenia kościoła w stanie surowym. Przez kolejnych 13 lat trwały prace wykończeniowe.
Uroczystość konsekracji kościoła 9 kwietnia 2000 r. połączono z obchodami potrójnego jubileuszu: Roku 2000, 70-lecia parafii i 45-lecia kapłaństwa proboszcza ks. kan. Tadeusza Zielewskiego. Aktu konsekracji dokonał abp Władysław Ziółek.
Wnętrze kościoła jest nowoczesne i przestronne. W prezbiterium centralną część ściany ołtarzowej wypełnia witraż (fundacji Alicji i Wacława Pegzów), w który wkomponowano krucyfiks, zachowany z dawnego kościoła. Także figury Patronów, figura św. Antoniego, chrzcielnica, ławki i organy oraz ustawiona na zewnątrz figura Matki Bożej to pamiątki po dawnej świątyni.
W latach 1987-93 wybudowano nową plebanię, natomiast w starej zorganizowano Przychodnię Lekarską „Arka”.
Ks. kan. Tadeusz Zielewski osierocił parafię, odchodząc po wieczną nagrodę do Pana 8 grudnia 2001 r. Z żalem żegnały go, zarówno w parafialnym kościele, jak i na cmentarzu w rodzinnym Rogowie, tłumy wiernych.
Warto też przypomnieć wszystkich proboszczów parafii, którymi byli: ks. kan. Stanisław Rybus (1930-42), który zginął w Dachau; ks kan. Stanisław Pietrzak (1945-49), ks. kan. Czesław Ochnicki (1949-50), ks. prał. Wacław Sitek (1951-69), ks. Wacław Borowski (1969-82) i ks. kan. Tadeusz Zielewski (1982-2001).
Wymownym dowodem rozwoju duchowego wspólnoty są powołania kapłańskie i zakonne. Z parafii pochodzą: ks. Karol Szumacher, ks. Stanisław Skobel, ks. Piotr Siech, ks. Jacek Kubis i ks. Łukasz Mastalerz. Aktualnie w Wyższym Seminarium Duchownym studiują dwaj parafianie. Było również kilka żeńskich powołań zakonnych m.in. s. Małgorzata Jaglarska, salezjanka, która pracuje w Rzymie.

Obraz teraźniejszości

Ks. Edward Wieczorek został proboszczem parafii 15 grudnia 2001 r. Współpracują z nim ks. Grzegorz Wojda, ks. Andrzej Sobstel i ks. Marek Marczak (rezydent). Przedmiotem wielkiego zatroskania Księdza Proboszcza jest pogłębiająca się bieda materialna, moralna i duchowa parafian, co nie pozostaje bez wpływu na stan życia religijnego całej wspólnoty. Społeczność parafialna wyraźnie się starzeje. Ponad 30% domów zamieszkują osoby owdowiałe, głównie kobiety. Spośród 12 tys. mieszkańców parafii tylko 40% uczęszcza do kościoła. Niepokój budzą też dane statystyczne z 2004 r.: 88 chrztów, 30 ślubów, 180 zgonów. Zasmuca serca duszpasterzy fakt, że tak mało jest w kościele dzieci - prawdopodobnie część z nich chodzi z grupami szkolnymi do sąsiednich kościołów i trudno przekonać rodziców do realizowania zadania, jakim jest udział dzieci w Komunii św. i bierzmowaniu, sprawowanych w macierzystej parafii. Z tego też powodu niezbyt liczna jest grupa ministrantów, do której należą też dwie dziewczynki.
Jak w każdej parafii, istnieje Żywa Róża, zaś asysta parafialna organizuje się okazjonalnie kilka razy w roku. Zasilają ją dziewczęta z Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży, które koncentruje się na akcji charytatywnej dla dzieci (loteria fantowa, gwiazdka, sprzedaż świec i zniczy, a także dyżury przy katedralnej szopce). Spotkania KSM-u odbywają się w piątki od godz. 19.00. Od 2 lat rozwija się parafialna strona internetowa. W 2004 r. powstało przy parafii Duszpasterstwo Ludzi Nauki, które w każdą IV niedzielę miesiąca po Mszy św. wieczornej organizuje otwarte prelekcje i wykłady. Niezbyt liczne koło Stowarzyszenia Rodzin Katolickich pracuje z nadzieją na modlitewne wsparcie i włączenie się kolejnych małżeństw do tej potrzebnej działalności. Aby ożywić życie religijne wspólnoty, Ksiądz Proboszcz wprowadził nabożeństwo Jutrzni codziennie przed Mszą św. o godz. 8.00, a z myślą o osobach starszych odprawiana jest Droga Krzyżowa o godz. 8.30 w piątki Wielkiego Postu. W trosce o liczne uczestnictwo wiernych we Mszy św. niedzielnej, ks. Wieczorek zorganizował dowożenie parafian z najbardziej oddalonego osiedla (patrz Niedziela Łódzka z 13 marca br.). Na zmniejszenie dystansu między Księdzem Proboszczem a parafianami i tworzenie coraz bardziej serdecznej atmosfery wpływa fakt, że ks. Wieczorek wychodzi w każdą niedzielę po Mszy św. na krótkie rozmowy z wiernymi przed kościołem. Pasterz parafii czeka na dobre pomysły i chęć współpracy, i nie ukrywa radości, że coraz więcej osób identyfikuje się z parafią, mówiąc: „nasz kościół”, „nasza parafia”.

Spojrzenie w przyszłość

Zdaniem Księdza Proboszcza, oprócz koniecznego remontu dachu świątyni i plebanii oraz budowy bocznych ołtarzy. bardzo pilną sprawą jest wykończenie i wyposażenie dolnego kościoła, aby mógł służyć istniejącym już wspólnotom i stał się miejscem spotkań nowych grup. A wszystko po to, „żeby w Kościele - jak napisał Ojciec Święty w książce Wstańcie, chodźmy - mogło się znaleźć i spełnić każde powołanie, każde wybranie człowieka przez Chrystusa - także to zwane najmniejszym”. I niech się tak stanie!