2 marca 2005 r. w Szpitalu Powiatowym w Zawierciu zmarł ks. prał. mgr Piotr Daniel Miklasiński, długoletni proboszcz parafii kolegiackiej Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Zawierciu. Urodził się 25 września 1928 r. w Klimontowie Sosnowieckim, został wyświęcony na kapłana w 1954 r. Pracował w parafii Świętej Rodziny w Pankach a w latach 1958-60 w Kurii Biskupiej w Częstochowie i w parafii katedralnej (1960-64). Był wikarym w Rędzinach (1964-66), a następnie administratorem (1966-75) i proboszczem w Porębie (1975-80). W lipcu 1980 r. otrzymał nominację na proboszcza parafii Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Zawierciu, gdzie pracował aż do przejścia na emeryturę, tj. do 21 czerwca 2004 r.
Był prałatem honorowym Ojca Świętego, kanonikiem honorowym Kapituły Częstochowskiej i prepozytem Kolegiackiej Kapituły Zawierciańsko-Żareckiej. Pełnił również funkcję dziekana Dekanatu Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Zawierciu. Był kapłanem znanym nie tylko w archidiecezji częstochowskiej, ale także zaprzyjaźnionym z wieloma biskupami i kapłanami z sąsiednich diecezji. To on był też pomysłodawcą, fundatorem i realizatorem idei budowy krzyży przy głównych polskich drogach (postawił ich 37), jemu zawdzięczamy zaistnienie w podczęstochowskim Olsztynie zwieńczonego krzyżem tzw. Małego Giewontu, który na stałe wpisał się w nasze serca i programy tras turystycznych.
Śmierć Księdza Prałata była dla nas ogromnym zaskoczeniem. Był to człowiek bardzo żywotny, pracowity i ogromnie oddany Kościołowi. Nie ustawał w bardzo szeroko rozumianej pracy duszpasterskiej. Interesował się życiem społecznym, na wiele rzeczy zwracał baczną uwagę swoją i wiernych, lubił punktować i podkreślać sprawy ważne. Lubiany przez kapłanów, był też duszpasterzem cenionym w swojej pracy. Znane są jego liczne czyny miłosierdzia wobec potrzebujących - nie zostawiał praktycznie nic dla siebie, oddawał wszystko. Często mówił o stołówce dla biednych, którą zorganizował - było to jego marzenie i pasja życiowa. Pamiętam osobiście jego piękną pracę w Porębie, gdy troszczył się o dobre przeżycie rekolekcji, zapraszał do pomocy wielu kapłanów i cieszył się, że życie wiarą może być takie dynamiczne.
Podobnie było w Zawierciu. Dbał o świątynię - doprowadził do pięknego stanu kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła i czynił wszystko, by była to świątynia - symbol dla całego okręgu. Zależało mu, by Zawiercie błyszczało swym pięknym kościołem, zwłaszcza, że była tu siedziba Kapituły Zawierciańsko-Żareckiej.
Z jego inicjatywy w 1997 r. abp Stanisław Nowak, metropolita częstochowski, poświęcił przed kolegiatą w Zawierciu pomnik Ojca Świętego Jana Pawła II z Katechizmem w ręku. Tak bardzo mu zależało, by uroczystość wypadła pięknie i okazale, zaprosił na tę chwilę biskupów gości z sąsiednich diecezji.
Śp. ks. prał. Piotr Miklasiński był bardzo związany z Jasną Górą - szczycił się przywilejem konfratra Zakonu Paulińskiego i znany był z wielkiego nabożeństwa do Matki Bożej. Spotykaliśmy się nieraz w Częstochowie, cieszył się, że może tu przyjeżdżać, zawsze powiedział coś ciekawego, był dowcipny, miał piękny głos i lubił go zaprezentować.
W 2003 r. ks. prał. P. Miklasiński został odznaczony honorowym medalem Niedzieli - „Mater Verbi”. Bardzo przeżywał to wyróżnienie, przyznawane corocznie przed Redaktora Naczelnego Tygodnika za szczególne zasługi w promowaniu Niedzieli i troskę o ewangelizację z wykorzystaniem środków społecznego przekazu.
Wiadomość o jego śmierci wywarła ogromne wrażenie na mieszkańcach Zawiercia. To był Kapłan powszechnie znany, uosabiał pewne ważne sprawy Kościoła, liczyły się z nim władze samorządowe, spośród których z wieloma osobami znał się osobiście, słuchali go wierni. Umiał stwarzać klimat serdeczności i przyjaźni, o czym często mówił ceniący go bardzo ks. kan. Zenon Gajda, obecny proboszcz parafii kolegiackiej, który odnosił się do niego z wielkim szacunkiem.
Żegnamy Kapłana dobrego, prawdziwie oddanego Bogu i Ojczyźnie. Niech będzie on wzorem do naśladowania, szczególnie w umiłowaniu Ojca Świętego oraz wartości, jakie niesie Kościół.
Niech Matka Najświętsza, którą tak bardzo umiłował, przyjmie go do siebie i będzie mu na wieki Najlepszą Matką.