W drugi dzień nowego roku amatorski Teatr „Arka Lwowska” na scenie Miejskiego Domu Kultury im. Aleksandra Sas Bandrowskiego w Lubaczowie przedstawił farsę pt. Świąt Wesołych w Mega.
Teatr powstał w kwietniu 1990 r. z inicjatywy Klubu Inteligencji Katolickiej, przy parafii prokatedralnej. Jego ojcem duchowym jest wielki miłośnik teatru, aktor, reżyser, ówczesny dziekan i proboszcz parafii pw. św. Stanisława BM w Lubaczowie, a obecnie duszpasterz środowisk twórczych diecezji zamojsko-lubaczowskiej ks. Józef Jan Dudek. „Tak, jak Noe, któremu Pan Bóg polecił zbudować arkę, by w czasie potopu uratować świat zwierząt i ludzi, tak i my powołaliśmy Teatr „Arka Lwowska”, by w ten sposób upowszechniać i krzewić wspaniałą kulturę Kresów. Powróciliśmy do wielkich tradycji teatrów i kabaretów lwowskich, jego wesołej fali radiowej, by z tego skarbca wydobywać nieprzemijające treści i wartości duchowe. My, żyjąc na tej ziemi, wyrośliśmy w tej kulturze, ona wniknęła w tkanki naszego ciała i myśli. Nie chcemy dopuścić do tego, by ta wspaniała kultura, na wskroś chrześcijańska, mogła zaginąć. To najlepiej uzasadnia wybór nazwy naszego amatorskiego teatru - powiedział ks. Józef Dudek. - Pierwszą sztuką, którą graliśmy, był Uśmiech Lwowa Kornela Makuszyńskiego. Później była baśń Ewy Szelburg-Zarembiny Za siedmioma górami, humoreska Augusty Gregory Plotka, dramat Juliusza Słowackiego Złota czaszka, z którym wyjeżdżaliśmy do Krzemieńca i Lwowa, ale też i do Warszawy, gdzie spotkaliśmy się z Matką Teresą z Kalkuty. Na wizytę Ojca Świętego w Lubaczowie przygotowaliśmy napisany przez niego utwór Stanisław. Dużym powodzeniem cieszył się dramat Romana Brandstaettera Dzień gniewu i komedia Jerzego Jesionowskiego Wuj z Ameryki. Były też inne spektakle. Ten jest 15. W swojej prawie 15-letniej historii „Arka Lwowska” dała ok. 150 przedstawień, nie tylko w Lubaczowie i okolicznych gminach, ale i w Przemyślu, Jarosławiu, Biłgoraju, Tomaszowie Lubelskim, Zamościu” - wspomina reżyser wszystkich spektakli ks. J. Dudek.
Od 1995 r. nie ma go w Lubaczowie. Jest proboszczem parafii Lipsko k. Zamościa. Tam działa założony przez niego zespół młodzieżowy „Gloria Patri” i dziecięcy „Słowiki”. Do Lubaczowa przyjeżdża na próby, gra i reżyseruje sztuki. „»Arka« jest nie zatapialna” - napisał kiedyś lubaczowski nauczyciel i dziennikarz Janusz Burek. Ks. Józef zapamiętał to zdanie, dlatego już od 10 lat przyjeżdża do Lubaczowa, by nie zatopić „Arki”. Żal mu było dzielnej załogi - aktorów weteranów, którzy na tym statku kultury pływają 15 lat, a nawet dłużej, jak na przykład Krzysztof Szczepański, który grał jeszcze pośród tysięcy stempli budującej się prokatedry w spektaklu Pod stopy krzyża Adama Asnyka. Dziś jest „łącznikiem” między ks. J. Dudkiem a teatrem, współpracuje z dziekanami lubaczowskimi, jest dyrektorem Chóru „Canzone”, redaktorem naczelnym miesięcznika „Teraz”. Do teatru wprowadził swego syna Filipa tak, jak Alicja Antonik swojego męża Grzegorza i córkę Joasię. Oprócz nich na trwałe związali się z teatrem: Felicja Cioch-Rempoła, Krzysztof Rempoła, Piotr Wojtasik, Mariusz Łeski, Mariola Kulczycka, Danuta Hakało i wielu innych. Jest to teatr wielopokoleniowy. W ostatniej sztuce grają dzieci i wnuki aktorów - weteranów „Arki Lwowskiej”. Przez lata w tearze grało ponad 100 aktorów.
„Nigdy w repertuarze nie mieliśmy misterium bożonarodzeniowego. W tym czasie mam nadmiar obowiązków; spowiedź adwentowa, głoszenie rekolekcji. Chcieliśmy zagrać Pieśń o Bożym Narodzeniu, Betlejem Rydla czy jasełka. W październiku ubiegłego roku zrodziła się myśl stworzenia czegoś własnego. Jesteśmy zabiegani, zarzucani setkami reklam, powstającymi jak „grzyby po deszczu” marketami, które powodują, że zapominamy, czego nam tak naprawdę potrzeba. Zapominamy czasem, że istnieje świat naszych duchowych potrzeb, zatraca się właściwy klimat świąt Bożego Narodzenia. Z tych refleksji zrodziła się farsa Świąt Wesołych w Mega do tekstów śmiesznych reklam i refleksji nad nimi autorstwa Marka Florczaka, Małgorzaty Hawryluk i moich” - powiedział przed spektaklem do licznie zgromadzonej widowni ks. Józef Dudek.
W tym spektaklu zapisano nasze „życie na gorąco”. Zabieganie przed świętami, sprzątanie, kupowanie prezentów i artykułów spożywczych, zmęczenie, troskę właścicieli marketów i domów towarowych o biznes, brak czasu na radowanie się z przyjścia na świat Bożej Dzieciny. Brak nam refleksji nad tym, dlaczego Jezus pozostał ubogi i bezbronny w tej miłości do nas od żłóbka w Betlejem po krzyż na Kalwarii. Jest w tym spektaklu piękna poezja i muzyka. Jest miejsce i czas na uśmiech, ale i na zadumę nad własnym życiem. Nad tym, o czym przypomina Ojciec Święty, aby „bardziej być, niż mieć”, byśmy byli ludźmi wiary, nadziei, miłości, radości i pokoju.
Po premierze aktorzy „Arki Lwowskiej” podzielili się z widzami opłatkiem.