W naszej diecezji od kilku lat istnieją Wspólnoty Odnowy w Duchu Świętym. Spotykają się w każdy piątek, o godz. 19.00, w Centrum Pastoralnym parafii św. Michała Archanioła w Zamościu, przy parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa w Tomaszowie Lubelskim, Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Biłgoraju oraz w Cieszanowie. W spotkaniach uczestniczą osoby z okolicznych parafii. Mogą na nie przychodzić wszyscy, którzy pragną wielbić Boga, doświadczać Jego działania w życiu lub po prostu szukają tego, co najważniejsze.

W czasie wakacji członkowie wspólnot biorą udział w rekolekcjach. W lipcu br. odbyły się one już po raz szósty. Kolejny raz zostały zorganizowane w Turkowicach, gdzie jak zwykle uczestnicy spotkali się z życzliwym przyjęciem Księdza Proboszcza, Dyrekcji i pracowników Zespołu Szkół Rolniczych, a także parafian.

Wspólnoty są wdzięczne wszystkim osobom i instytucjom, których pomoc umożliwiła organizację tych rekolekcji. Dziękują za udzielone wsparcie materialne w postaci artykułów żywnościowych, co umożliwiło wielu osobom będącym w trudnej sytuacji finansowej pobyt w Turkowicach.

Podobnie jak w ubiegłym roku rekolekcje odbywały się w dwóch turnusach. Opiekę duszpasterską sprawowali: ks. Mirosław Prokop, ks. Andrzej Traczykiewicz, ks. Janusz Dudzicz i ks. Adam Sobczak. W tegorocznych rekolekcjach uczestniczyło łącznie ok. 200 osób, w tym rodziny z dziećmi w różnym wieku, osoby samotne, młodzież studiująca i pracująca. Większość przyjechała kolejny raz. Przybyli z różnymi intencjami. Niektórzy chcieli oderwać się od szarej codzienności, znaleźć sens życia, inni - odkryć Boży plan wobec siebie, doświadczyć Jego miłości, umocnienia duchowego, radości bycia we wspólnocie. Wszystkich łączyło pragnienie bliższego poznania Boga, zacieśnienia z Nim relacji.

Program rekolekcji był bogaty. Każdy dzień rozpoczynał się modlitwą poranną, następnie odbywała się konferencja, a po niej spacer do kościoła parafialnego na Eucharystię. Był czas na modlitwę osobistą oraz spotkania w małych grupach, podczas których uczestnicy dzielili się Słowem Bożym, przeżyciami, mieli możliwość zawiązania bliższych relacji. Wieczorem wielbiono Pana na spotkaniach modlitewnych.

Prawdy biblijne przybliżały również przygotowywane przez poszczególne grupy scenki pantomimiczne i dramowe, które bawiąc uczyły. Inną formą wielbienia Boga były śpiewy, tańce i zabawy podczas ogniska, dyskoteki i agapy.

Wszyscy uczestnicy mieli możliwość służenia siostrom i braciom przy podawaniu posiłków, utrzymywaniu porządku w budynku. Znalazł się także czas na odpoczynek, sport, rozmowy, zawieranie przyjaźni. Ważnym wydarzeniem dla uczestników rekolekcji była wizyta ks. inf. Zygmunta Zuchowskiego. Ksiądz Infułat przewodniczył Eucharystii i wygłosił związaną z tematyką dnia homilię, która bardzo poruszyła słuchaczy, o czym świadczyły wypowiedzi uczestników podczas dzielenia się wrażeniami na spotkaniach w grupach.

Na I turnusie gościem i prowadzącym konferencje był pracownik Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie prof. dr hab. Krzysztof Ożóg. W rekolekcjach uczestniczyły także jego żona i dwie córki.

Mottem tegorocznych rekolekcji były słowa: "Jeżeli Mnie miłujecie, będziecie zachowywać moje przykazania" (J 14, 15). Stąd konferencje i rozważania poświęcono głębszemu poznaniu Dekalogu. Pozwalały uczestnikom przyjrzeć się każdej dziedzinie swojego życia w kontekście Bożych przykazań, skonfrontować własną postawę wobec rzeczywistości z nauczaniem Jezusa, zastanowić się, jakim wartościom należy służyć. Był to też czas, by odpowiedzieć sobie na pytanie: Jakim jestem chrześcijaninem? Obecne czasy pielęgnują nasze ambicje, podsycają marzenia o sukcesie, bogactwie, ale ta "nowa pieśń współczesnej cywilizacji" nie zapewni ludzkiemu sercu pokoju i szczęścia. Konkretną odpowiedzią chrześcijanina jest zachowywanie Bożych przykazań, które nie tylko warunkują dobro i ład moralny, ale też ukierunkowują na miłowanie Pana - Stwórcę i Dawcę wszelakiego dobra.

Zakończenie rekolekcji było jednocześnie czasem podsumowań i refleksji, czego przykładem są poniższe świadectwa:

Tegoroczne rekolekcje były dla mnie błogosławieństwem w uwrażliwianiu mojego sumienia. Narastał u mnie problem ślepoty na grzech. Nie widziałam swojej grzeszności, a Dekalog wydawał mi się bardzo sztywny. Na rekolekcjach zobaczyłam, jak szeroki zasięg ma każde z przykazań i jak bardzo mnie dotyczy. Rekolekcje były rachunkiem sumienia dla mojego życia duchowego. Wiele grzechów wynika z braku poczucia własnej wartości, zwłaszcza te, które dotyczą relacji z drugim człowiekiem.

(Irena)

Ostatnie miesiące były dla mnie czasem bardzo trudnym. Często było mi smutno, buntowałam się, wręcz bluźniłam, zamknęłam się na wspólnotę. Na rekolekcje przyjechałam bez większych oczekiwań. Pragnęłam na nowo przylgnąć do Pana, ale było to ponad moje siły. W sposób szczególny Bóg przyszedł do mnie w czasie modlitwy wstawienniczej. Zapewnił mnie, że nie muszę zabiegać o Jego miłość, ponieważ jest ona bezwarunkowa i nie muszę na nią zasłużyć. Kiedyś psalmista wołał: " Przywróć mi radość z Twojego zbawienia i wzmocnij mnie duchem ochoczym" . Bóg uczynił to podczas tych rekolekcji. Napełnił mnie również miłością do moich rodziców, a szczególnie do taty, który bardzo często się denerwuje, i do którego miałam żal za moją nerwowość i cierpienie z tym związane. Jezus włożył również w moje serce pragnienie służenia we wspólnocie. Psalmista wołał również: "Niech nas ogarnie łaska Twoja, Panie, według ufności pokładanej w Tobie". Ja doświadczyłam więcej, niż mogłam oczekiwać, i niż wskazywałoby na to moje zaufanie do Boga.

(Joanna)

Rekolekcje na II turnusie miały charakter ewangelizacyjny. Uczestnicy poznawali prawdę o miłości Bożej, grzeszności człowieka i zbawieniu. Odkrywali wartości modlitwy osobistej i wspólnotowej, dowiadywali się o sposobach walki z pokusami, słabościami, grzechem. Mogli zakosztować radości wspólnego przebywania, obdarowywać innych swoją miłością.

Na zakończenie wszyscy podzielili się tym, co Bóg uczynił w ich życiu podczas pobytu w Turkowicach. Oto niektóre wypowiedzi:

Nigdy nie wierzyłem w Boga, który jest tu i teraz, jest Osobą i który w niepojęty sposób kocha każdego. Wierzyłem, owszem, że Bóg jest, ale gdzieś daleko, daleko w czasie i przestrzeni (...) . Pod koniec rekolekcji zaczęło się ze mną coś dziać. Nie umiem tego nazwać, ale powoli, niezauważalnie, niedostrzegalnie uwierzyłem w Boga, Boga, który kocha każdego człowieka. Chcę podkreślić: nie zrozumiałem, ale uwierzyłem! Nigdy nie wierzyłem, że uwierzę. A jednak... Może to banalne, ale dla mnie to coś wspaniałego, to cud!

(Zbigniew)

W czasie tych rekolekcji doświadczyłam bliskości Boga i Jego ogromnej miłości. On wskazał mi wszystkie momenty mojego życia, w których Go obraziłam i obdarował mnie swoim przebaczeniem. Uwolnił moje serce od lęku i grzechu nieczystości, z którym walczyłam 8 lat. To właśnie On wskazał mi drogę powrotną do siebie. Pozwolił mi również przezwyciężyć moją pychę, egoizm, dał wielkie pragnienie służby. On jest Bogiem miłosiernym i przychodzi do każdego, kto Go o to prosi.

(Magdalena)

Uczestnictwo w rekolekcjach było próbą odpowiedzi na wezwanie Ojca Świętego wygłoszone w Elblągu podczas ostatniej pielgrzymki do Ojczyzny: "Czyńmy wszystko, aby uwrażliwiać nasze sumienia i strzec ich przed wypaczeniem czy znieczuleniem", gdyż "Rzeczywistość Boga odsłania i rozjaśnia tajemnicę człowieka" (Elbląg, 6 czerwca 1999 r.).

Dzięki niech będą Panu Bogu za dar tych rekolekcji i ich owoce.