W Księdze Izajasza (28, 16) czytamy, że Pan Bóg mówi: „Oto Ja kładę na Syjonie kamień, kamień dobrany, węgielny, cenny, do fundamentów założony. Kto wierzy, nie potknie się”. Z tej wypowiedzi wynikało pocieszenie dla ludu Starego Przymierza, który przeżywał niebezpieczeństwa, że Bóg pragnie być dla niego oparciem.
Symbolika kamienia i skały w Piśmie Świętym. występuje wielokrotnie. Wykorzystana też została w liturgii Kościoła. Najpierw kamień „przemawia” przez swą twardość i trwałość materiału i wskazuje na ponadludzką potęgę. Trwałość kamienia „mówi” do człowieka. W górach wprost przypomina o wielkości Stwórcy. W starożytności zwracano ponadto uwagę, że niektóre kamienie spadały z przestrzeni kosmicznej. Takie kamienie traktowano jako objaw Bożej obecności, a przynajmniej jako znak łączności między niebem i ziemią. W niektórych religiach meteroryty otaczano kultem. Wróćmy jednak do zwyczajnej symboliki skały i kamienia.
Stary Testament opisuje w wielu miejscach znaczenie kamienia. Już Księga Rodzaju (35, 14) przekazuje, że patriarcha Jakub po spotkaniu z Bogiem ustawił stelę kamienną na miejscu, gdzie „Bóg do niego mówił”. Dalej: Kiedy Jozue zawarł przymierze z ludem w Sychem, położył wielki kamień i mówił: „Patrzcie, oto ten kamień będzie dla was świadkiem, ponieważ on słyszał wszystkie słowa, które Pan mówił do nas. Będzie on świadkiem przeciw wam, abyście się nie wyparli waszego Boga” (Joz 24, 26-27). Dwanaście ułożonych kamieni w czasach Eliasza i później było symbolem dwunastu pokoleń Izraela. Wiele tekstów biblijnych przypomina, że Bóg jest „Opoką” swego ludu, miejscem ucieczki i obrony, pod warunkiem jednak zachowania wierności przymierzu. Dla niewiernych ten kamień staje się „kamieniem obrazy i skałą potknięcia się” (Iz 8, 14). Psalmista mówi o przypadku, gdy zostanie „kamień odrzucony przez budujących” i stanie się „kamieniem węgielnym” (Ps 118, 22). Na tę symbolikę powołał się Chrystus w polemice z uczonymi w Piśmie, zapowiadając katastrofę dla wszystkich, którzy nie będą na Nim budować (por. Mt 21, 42-44). Kamieniem węgielnym nowej społeczności wiernych i zwornikiem budowli duchowej, jaką On zakłada w czasach mesjańskich, a jest nim On sam. W tym nowym budowaniu mogą uczestniczyć ludzie „niby żywa kamienie” (1 P 2, 5), będąc „współobywatelami świętych i domownikami Boga”. W tej wielkiej symbolice kamienia lepiej można odczytać zmianę imienia, którą zastosował Chrystus wobec apostoła Szymona, nazywając go Piotrem (skałą, kamieniem). „Ty jesteś Piotr [czyli Skała], i na tej Skale zbuduję Kościół mój, a bramy piekielne go nie przemogą” (Mt 16, 18). I jeszcze jedno: Pod budowę nowej świątyni kładziony jest kamień węgielny, który brany bywa z miejsc uświęconych Bożą obecnością. Czyni się to na znak łączności z wydarzeniami Odkupienia Ostatnio pod bazylikę Miłosierdzia Bożego w Krakowie położony został kamień z Golgoty.