Objawienie się św. Marii Magdaleny w Puszczy Solskiej

Według opowiadań ludowych w 1603 r. na skraju Puszczy Solskiej ośmiu pastuszków pasących bydło usłyszało przedziwne dźwięki. Gdy udali się za rozchodzącym głosem, odnaleźli jakby dwa dzwony wiszące na drzewie. Wieść o tym zdarzeniu rozniosła się szybko po okolicy. Ludzie przybywali na to miejsce, by się modlić. W tym czasie niektórzy widzieli przedziwną panią, niektórzy słyszeli głos: "Człowiecze grzeszny, masz to ogłosić zjawienie, by Bóg i Magdalena tu miały uwielbienie". Miejsce to otoczono czcią i kultem. Wielu przybywających ludzi otrzymywało tu rozliczne łaski, odzyskiwało zdrowie. Przybył na to miejsce także właściciel tych terenów Jan Zamoyski - Kanclerz i Hetman Wielki Koronny. Doznawszy rozlicznych łask, polecił wznieść niewielki kościółek. Ponieważ wieść o tym cudownym miejscu rozchodziła się szybko, kościół nie mógł pomieścić licznie przybywających wiernych. Ordynat Tomasz Zamoyski wzniósł w 1644 r., większy drewniany kościół, a w jego pobliżu klasztor, do którego sprowadził franciszkanów z Lublina.
Dziś na miejscu objawienia stoi kaplica odbudowana w 1856 r. Wewnątrz niej znajduje się jednokondygnacjowy przyścienny ołtarz z murowaną mensą. W centrum obraz barokowy przedstawiający św. Marię Magdalenę namalowany w 1797 r. Po prawej stronie przy wejściu znajduje się kamienna studnia, z której pielgrzymi mogą czerpać wodę.

Św. Maria Magdalena

Prawdopodobnie pochodziła z Magdalii, miejscowości położonej na zachodnim brzegu Jeziora Galilejskiego. Według uczonych i tradycji niesłusznie była często utożsamiana z bezimienną grzesznicą. Według Biblii, Jezus wyrzucił z niej siedem złych duchów (Mk 16, 9). Wraz z innymi niewiastami troszczyła się o Jezusa i wędrujące z nim grono Apostołów.
Obecna przy Jezusie w najważniejszych momentach Jego działalności, była świadkiem ukrzyżowania Mistrza (J 19, 25; Mk 15, 47; Mt 27, 61). Wczesnym rankiem po szabacie pobiegła do grobu, odkrywając, że jest pusty. Ewangelista Jan opisuje jej spotkanie ze zmartwychwstałym Jezusem, którego wzięła za ogrodnika. Po tym spotkaniu pobiegła do Apostołów, by im obwieścić tę radosną nowinę - On żyje (J 12, 3; Łk 7, 37-48).
Nie wiadomo co się z nią stało po wniebowstąpieniu Chrystusa. W Kościele prawosławnym przyjęto, że udała się do Efezu i tam zmarła. Według Kościoła zachodniego przybyła do Francji, gdzie głosiła wiarę w zmartwychwstałego Chrystusa.
Kult jej zaczął się szerzyć w VIII w. Od tego czasu powstało wiele sanktuariów poświęconych Marii Magdalenie. Najważniejsze z nich znajdowało się w Vézelay, gdyż szczyciło się posiadaniem jej relikwii. Przesłanie, jakie niesie życie tej świętej, to wiara prowadząca do Chrystusa, a jednocześnie wierna i gorąca miłość. Jest patronką zakonów kobiecych: Prowansji, Neapolu, Sycylii, dzieci mających trudności z chodzeniem, fryzjerów, osób kuszonych, ogrodników, więźniów, studentów.
Św. Maria Magdalena przedstawiana jest często w długiej szacie, w bogatym wschodnim stroju z nakrytą głową. Jej atrybutami są: instrumenty muzyczne, krucyfiks, księga - znak jej misyjnej działalności, naczynie z olejkiem, kadzielnica z czaszką.
Kościół poświęcił ku jej czci dzień 22 lipca.