To obrzęd paraliturgiczny, którego główną częścią jest śpiew Litanii Loretańskiej przed wystawionym Najświętszym Sakramentem, kazanie lub czytanka, modlitwy, a także śpiewy maryjne. Zapoczątkowali je jezuici w Rzymie w kaplicach, później w kościołach zakonnych. Pod koniec XVIII wieku nabożeństwo majowe przeniknęło z Włoch do Francji i Hiszpanii, a następnie do Niemiec i Austrii. Formalnie zostało zatwierdzone przez papieża Piusa VII w 1815 r.

W Polsce nabożeństwo majowe dokumentuje przekład książki Franciszka Lalonii, jezuity, wydanej przez Michała Drohojowskiego w Przemyślu w 1769 r.: "Miesiąc Maj, czyli Maryi poświęcony z włoskiego". Najdawniejsze udokumentowane źródłowo majowe nabożeństwo wprowadzili jezuici w pierwszej połowie XIX wieku w Galicji (Lwów, Nowy Sącz). Największy wkład w rozwój majowego nabożeństwa miał pisarz jezuicki Karol Antoniewicz, autor m. in. wydanego w 1850 r. "Wianeczka majowego" zawierającego 17 pieśni maryjnych z "Chwalcie łąki umajone" na czele.

W drugiej połowie XIX wieku majowe nabożeństwo stało się szczególnie popularne na wsiach, gdzie odprawiano je przy figurach przydrożnych i kapliczkach.

W sanktuarium na Jasnej Górze nabożeństwa majowe odbywają się we wszystkie dni miesiąca maja, codziennie o godz. 19, w Kaplicy Cudownego Obrazu. Wcześniej, o godz. 18, z jasnogórskiej wieży płyną dźwięki maryjnych melodii, odgrywanych na trąbkach przez braci paulinów.

Oprac. na podstawie Biura Prasowego Jasnej Góry