Umiłowani Diecezjanie!

Z ogromnym wzruszeniem i przejęciem słuchamy dziś, w Boże Narodzenie roku 2000, słów Ewangelii według św. Łukasza, który z taką mocą ukazuje, że Boże Narodzenie jest faktem historycznym. Boga nie da się wytrzeć z historii ludzi na ziemi, tak jak nie da się Go wymazać z ich dusz.

Boże Narodzenie jest wydarzeniem wciąż żywym i obecnym w nas. "Chrystus się rodzi, nas oswobodzi" - śpiewamy w polskiej kolędzie. Narodził się w nas, gdy przyjęliśmy chrzest św. Rodzi się w czasie dobrze odprawionej sakramentalnej spowiedzi, we Mszy św. na ołtarzach i w sercach naszych, gdy Go przyjmujemy w Komunii św. " Ty wierzysz, że Bóg się narodził w betlejemskim żłobie, Lecz biada ci, gdy nie narodził się w tobie".

Poeta o tym wiedział i to rozumiał. A czy my to wiemy i przyjmujemy?

Błogosławieni jesteście, gdy się tak stało w Roku Świętym, na te miłe, serdeczne święta. Gratuluję odwagi i madrości tym, którzy z pokorą i skruchą zwrócili się do Boga, prosząc Go o odpuszczenie grzechów. Winszuję wszystkim, którzy w Roku Świętym przeszli przez bramę, oznaczającą Chrystusa, i uzyskali odpust zupełny. Dziękuję też bardzo księżom rekolekcjonistom i spowiednikom za trud adwentowy, a także wielu chorym, starszym i osobom żyjącym konsekracją, którzy modlitwą i ofiarą cierpienia wspierali wysiłek nawróceniowy w Adwencie. Bóg zapłać Wam, drogie matki, odpowiedzialni ojcowie i dziadkowie, którzyście zachęcili do spowiedzi adwentowej młodych i zaniedbujące się nieraz dorosłe Wasze dzieci. Przyczyniliście się do rzeczywistego Bożego Narodzenia w ich życiu. Św. Jan w swojej Ewangelii napisał przecież:

"Na poczatku było Słowo,

a Słowo było u Boga

i Bogiem było Słowo (...)

Była światłość prawdziwa, która oświeca każdego człowieka, gdy na świat przychodzi.

Na świecie było (Słowo) a świat stał się przez Nie, lecz świat Go nie poznał.

Przyszło do swojej własności, a swoi Go nie przyjęli.

Wszystkim tym jednak, którzy je przyjęli, dało moc, aby się stali dziećmi Bożymi, tym którzy wierzą w imię Jego - którzy ani z krwi, ani z żądzy ciała, ani z woli męża, ale z Boga się narodzili"

(J 1, 1. 9-13)

Gdy rodzimy się z Boga, sam Chrystus w nas się rodzi. Nie może być inaczej. Jak długo jeszcze będziemy tolerować pustą i nieodpowiedzialną postawę, wyrażającą się w powiedzeniu: "jestem wierzący, ale niepraktykujący"? Jeżeli ktoś nie może przystąpić do nawrócenia sakramentalnego, niech chociaż za nim zatęskni, by choćby z daleka w tym szczególnym roku Bożego Narodzenia dostąpić łaski miłosierdzia Bożego.

Chrystus dziś rodzi się też jeszcze inaczej. Przychodzi do nas w tajemniczej obecności w konkretnym żywym człowieku. Objawił nam to całkiem wyraźnie, że jest obecny w naszym bliźnim, oczekującym od nas pomocy: w głodnym, spragnionym, przybyszu, nagim, chorym, więźniu (por. Mt 25, 31-46). Św. Mateusz wymienił tylko niektóre kategorie potrzebujących i cierpiących ludzi. Jest ich tysiące. W każdym człowieku będącym w potrzebie przychodzi do nas Chrystus, a gdy Go przyjmujemy, zamieszkuje w nas i jakby się rodzi. Czytamy o profesorach Uniwersytetu Jagiellońskiego mieszkających w bursie w czasach św. Jana Kantego, że gdy przychodził ubogi z prośbą o pomoc, jeden z profesorów obwieszczał to innym słowami: "Ubogi przyszedł", a oni odpowiadali: "Chrystus przyszedł", i spieszyli z konkretną pomocą.

Z okazji Bożego Narodzenia Roku Pańskiego 2000 wszyscy uwrażliwiamy się na problematykę społeczną. Na przełomie tysiącleci mimo ciągłego postępu ekonomicznego, powiększają się obszary nędzy i rośnie liczba bezrobotnych. Nie zmniejsza się też wcale przestępczość. Co gorsza, legalizuje się praktykę aborcji, a nawet eutanazji - czyny haniebne, godzące wprost w życie człowieka, jego godność i wielkie przeznaczenie. Blisko nas i wśród nas rośnie liczba bezdomnych, źle wynagradzanych, a nawet prawdziwie głodnych i niedożywionych. Chwała tym, którzy reagują na te wszystkie braki i cierpienia, i próbują, choć w skromnym może zakresie, na nie odpowiedzieć. Dziękuję gorąco wszystkim, którzy kupując świece "Caritas" z okazji tych świąt, otworzyli serca dla drugich.

Nie może to być jednak jakaś tylko chwilowa akcja służby bliźniemu. Ubogich zawsze będziemy mieli między sobą i Chrystus ciągle będzie pukał do naszych bram, prosząc o przyjęcie. Dlatego powołujemy do życia Parafialne Zespoły Caritas, do których pod przewodem księdza proboszcza będą przynależeć wierni odznaczający się charyzmatem i gotowością posługi charytatywnej. Powinny one, na miarę środków finansowych i rzeczowych, pomagać chorym, starszym i niepełnosprawnym, a także rodzinom niepełnym, wielodzietnym i patologicznym. Winny wspierać ubogie dzieci i młodzież, osoby przeżywające losowe trudności, a w miarę możności bezrobotnych i bezdomnych. Parafialne Zespoły Caritas będą także współpracować z Caritas archidiecezjalną przez zbieranie do puszek na rzecz pomocy międzynarodowej, dla ludzi przymierających głodem w krajach dotkniętych klęskami żywiołowymi i kataklizmami, i w krajach misyjnych. Błogosławione niech będą ręce starszych i młodych, które nie wstydzą się kwestować na rzecz biednych i zbierać do puszek na te ważne cele. Parafialne Zespoły Caritas to jakaś nowa szansa dla nas, by w czasie bolesnych i trudnych w wielu przypadkach przekształceń ku społeczeństwu nowoczesnemu, bardziej zorganizować się w większej jeszcze wzajemnej pomocy. Ogłaszam to księżom, Akcji Katolickiej, różnego rodzaju ruchom i organizacjom w czasie Świąt Bożego Narodzenia, by w imię Jezusa narodzonego dla nas w ubogiej stajni, tym bardziej poszerzyli swoje serca ku większej jeszcze wrażliwości na człowieka w potrzebie.

Rok Święty, który się kończy, przeżywaliśmy przekraczając bramę archikatedry, Jasnej Góry i innych kościołów jubileuszowych. Brama oznacza zarówno Chrystusa - nasze zbawienie, jak i Chrystusa obecnego w ubogich i cierpiących różnego rodzaju braki. Zachowajmy pamięć tych dni. Brama święta bazyliki św. Piotra w Rzymie zostanie zamknięta 6 stycznia o godz. 10.00. Zachęcam do przeżywania tej ceremonii drogą telewizji. W poszczególnych diecezjach zakończenie Roku Świętego będzie miało miejsce 5 stycznia wieczorem. Tak będzie też u nas. Rozpocznie się o godz. 18.00 przy kościele św. Zygmunta, potem pójdziemy w procesji ku drzwiom archikatedry pw. Świętej Rodziny. Tam odśpiewamy uroczyste Te Deum za łaski wielkiego Roku Świętego i oficjalnie wejdziemy w trzecie tysiąclecie ery chrześcijańskiej. Pamiątką Roku Świętego 2000 będą parafie pw. Bożego Narodzenia. Jedna z nich powstaje w samym centrum Częstochowy, przy dworcach kolejowym i autobusowym. Powinna ona być wraz z katedrą miejscem aktywnej działalności wśród ubogich materialnie i duchowo. Niech to będzie też jakiś znak dla Kościoła częstochowskiego w jego preferencji na rzecz ubogich. Niech Pan Jezus znajduje w nas przytulne Betlejem.

Umiłowani Bracia i Siostry! Umiłowane Rodziny!

Wpatrzony w Świętą Rodzinę z Nazaretu i Betlejem, a także z ucieczki do Egiptu - widzę nasze rodziny zgromadzone we wspólnotach parafialnych. Wiele przeżywacie trudności w dzisiejszych czasach, ale też wielka jest łaska miłosiernego Boga, która Wam towarzyszy. Wierzcie mocno w nieskończone miłosierdzie Boże wobec Was, Drodzy Rodzice, i wobec Waszych dzieci. Zaufajcie chrześcijańskiej drodze wychowywania człowieka. W oparciu o słowo Boże, które dociera do Was w Waszych kościołach, a także o katolicką prasę i radio, pogłębiajcie wciąż swoją wiarę, religijność i moralność. Obraz Matki Bożej Częstochowskiej niech Was na nowo umocni w najświętszych wartościach Kościoła. Przeżyjcie głęboko nawiedzenie rodzin. Zapraszam też na uroczystość Świętej Rodziny do archikatedry 31 grudnia o godz. 10.00.

W te święta wielkiej rocznicy przyjścia do nas Syna Bożego i zamieszkania na zawsze między nami, z białym opłatkiem w dłoni składam Wam wielkie życzenia. Niech Pan Jezus rodzi się wciaż w Waszych sercach, w Waszych rodzinach, miejscach pracy i służby Ojczyźnie. Niech się rodzi w domach miłości ubogim i potrzebującym, w szpitalach, w szkołach i domach apostolskich. Niech się rodzi we wszystkie dni nowego roku, nowego wieku i nowego tysiąclecia. Niech się objawia nam pokojem. Bo Jego imię: Miłość, Pokój i Dobro. Wobec niepewności jutra, jedno jest w naszych sercach przekonanie - jest nim wiara we wszechmoc Bożą i ufność w Jego nieskończone miłosierdzie. "W Tobie, Panie, zaufałem, nie zawstydzę się na wieki". Nowy Rok i nowy wiek rozpoczyna uroczystość świętej Bożej Rodzicielki. Jej opiece ufnie się zawierzamy: Pod Twoją obronę uciekamy się święta Boża Rodzicielko. Od wszelakich złych przygód racz nas zawsze wybawiać, Panno chwalebna i błogosławiona, Ty, co czuwasz nad nami z Jasnej Góry.

Błogosławię wszystkim na Święta i na Nowy Rok 2001:

W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.