Odkąd św. Franciszek w roku 1223 skonstruował pierwszą szopę, wprowadził do niej bydlęta, na sianie położył malutkiego Jezuska, i zgodnie z życzeniem Pana Jezusa - „Pozwólcie dzieciom przyjść do mnie...”, zaprosił dzieci w Greccio, by złożyły Bożej Dziecinie pokłon - zaistniała szopka.

Od tego czasu upłynęło 810 lat a trwa nieustanny „konkurs” na wykonanie najciekawszej szopki, która oddawałaby przekaz biblijny, walory apostolskie, wartości etyczne i estetyczne scenerii bożonarodzeniowej.

W zależności od kraju i części świata, w jakiej szopka powstaje, składają się na nią różne elementy i różna towarzyszy jej sceneria, ale zawsze jest w szopce żłóbek, mały Jezusek, Matka Boża, św. Józef i różne zwierzęta, a nad szopką świeci gwiazda betlejemska. Co prawda, Benedykt XVI wprowadził w pewien kłopot biblistów, bo w części III swojego dzieła o „Jezusie z Nazaretu” napisał, że gdy się narodził Jezus, w szopie (grocie) żadnych zwierząt nie było, ale to nie wpłynęło na formę szopek. Powstały ich w tym roku tysiące, a może miliony.

Najczęstszym elementem występującym w szopkach, jak podkreślają znawcy, jest pokłon Trzech Króli. Święto Trzech Króli było najdawniej obchodzonym świętem w okresie Bożego Narodzenia i dobrze że je przywrócono w dawnej krasie, co widać było w Rzeszowie i w wielu innych miastach Polski.

Przy okazji tego ceremoniału zorganizowano pochód Trzech Króli w bogatej asyście a także wystawę szopek wykonanych przez różne szkoły w naszej diecezji. Z kilkuset szopek zgłoszonych na konkurs (zorganizowany przez Gimnazjum nr 8 w Rzeszowie), na wystawę wybrano ponad sto, i rzeczywiście stanowiły ozdobę rzeszowskiego Rynku. Były rezultatem pomysłowości dzieci, chyba także i rodziców, bo bez ich pomocy się nie obeszło.

Były szopki wykonane z chleba, piernika, czekolady, drzewa, papieru i plasteliny. Z szyszek i orzechów, liści i kwiatów, z łupek, muszelek i różnych drobiazgów. Ich wykonanie wymagało dużo cierpliwości i podglądania, jeśli wzorem była jakaś kapliczka czy kościół, były to także całe zagrody.

Warto także zwrócić uwagę, że każdy kościół starał się odsłonić na Święta odświeżoną albo znowelizowaną szopkę. Ojcowie Bernardyni zmienili scenerię szopki. Nie ma np. dzwonnika, który wychodził z ukrycia i odzywał się wtedy dzwonek, ale na wzór szopki neapolitańskiej pojawiła się panorama miasta.

Niektóre szopki skonstruowane są przez miejscowych artystów, inne przez amatorów, którzy zaczynają pracę już teraz, żeby zdążyć na drugi rok.

W Kielanówce pan Inglot kilka lat pracował, żeby swoją ruchomą szopkę wzbogacić o Rynek rzeszowski z Ratuszem i żeby wszystko żyło.