Powiedział kiedyś jeden z polskich katechumenów do swoich przyjaciół obecnych na jego chrzcie: - Nie wiedziałem, że jesteście ochrzczeni. Te słowa wydają się być ważkie i dość znamienne dla wielu katolików, którzy w codziennym życiu czasami zapominają, że są ochrzczeni, że noszą na sobie znamię przynależności do Chrystusa. Być może przyczyną takiego zjawiska jest to, że chrzest przyjmuje się zazwyczaj w wieku niemowlęcym, co nie zapisuje się jeszcze w pamięci człowieka, niemniej jednak wiele w życiu osoby dorastającej zwraca na ten fakt uwagę i domaga się pogłębienia tej wiedzy.
Wielka jest odpowiedzialność duszpasterzy za postawy religijne parafian, ogromnie ważna jest gorliwość i odpowiedzialność katechetów, ale najważniejszą rolę odgrywa rodzina, która przyjmuje odpowiedzialność za chrzest swoich dzieci. I powinniśmy zadać sobie pytanie, co znaczy dla nas jako rodziców przyniesienie dziecka do świątyni i prośba o udzielenie mu chrztu świętego? Czy mamy świadomość, kogo obieramy na jego patrona przez nadanie dziecku imienia? Jakiego życia chcemy dla naszego dziecka?... Tak często dziś na niektórych tzw. młodych osiedlach słychać nawoływanie matek: Denis! Sandra!... O jakim patronie dla swojego dziecka myślały te mamy, nadając mu imię? Czy wiedzą, że święty patron to konkretny wzór życia wiary, to niebieski orędownik i bardzo realny pomocnik i przyjaciel?
Głównym powołaniem rodziców jest budowanie w dzieciach klimatu dla działania Boga. W chwili przyjęcia sakramentu chrztu św. człowiek staje się dzieckiem Bożym, bratem Chrystusa, świątynią Ducha Świętego i członkiem Kościoła. Czasami nie pamiętamy o tym szczególnym związku z Chrystusem. Żyje się nam trudno, czujemy się osamotnieni w nieszczęściu i biedzie. A przecież Chrystus tak bardzo nas kocha i zawsze jest chętny do pomocy, tym bardziej że należymy do Niego. Zastanówmy się więc i poddajmy analizie swoje życie, żeby móc z pełną świadomością zapytać, czy zasługujemy na miano dziecka Bożego.
Chrzest - od staropolskiego „christiti” - to naznaczenie imieniem Chrystusa, uczynienie chrześcijaninem, czyli włączenie do wspólnoty Nowego Przymierza. Daje on początek nadprzyrodzonemu życiu człowieka (łaska Boża) oraz jest podstawą przynależności do Kościoła zarówno w sensie teologicznym, jak i jurydycznym.
Sam Pan Jezus, choć nie był grzesznikiem, na znak przynależności do ludu Bożego przyjął chrzest od Jana Chrzciciela, po czym dopiero rozpoczął swoje życie publiczne. Warunkiem przyjęcia chrztu osoby dorosłej jest nawrócenie - chrzest jakby przypieczętowuje życie wiarą.
Chrzest istnieje w Kościele od jego początku, tj. od dnia Pięćdziesiątnicy (por. Dz 2, 38). Polecił go czynić sam Pan Jezus, m.in. mówiąc Apostołom: „...idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody, udzielając im chrztu w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego” (Mt 28, 18-19). Jest to sakrament, a więc „sprawia narodzenie i rozwój chrześcijańskiego życia wiary, uzdrowienie i dar posłania” (KKK 1210). Nie jest to zatem wymysł kapłanów czy mnożenie niepotrzebnych rytuałów. Trzeba go tylko chcieć zgłębić i przypilnować, żeby „zadziałał” w życiu naszym i naszych dzieci.
Pochylmy się więc nad księgą Ewangelii, sięgnijmy do nauki Kościoła i otwórzmy się z miłością na Chrystusa.