Reklama

Kocham Cię, Polsko, wciąż za mało...

2018-11-09 09:06

Jagna Rogalska-Goclik

P. Tracz / KPRM

Odkąd pamiętam, w moim rodzinnym domu wisiał portret Józefa Piłsudskiego siedzącego na koniu- Kasztance. Zapisało mi się również w głowie to, że w szkole podstawowej byłam zuchem. Z zapałem recytowałam prawa zucha. Największy wpływ wywarło na mnie to, iż zuch kocha Polskę. Wiele lat upłynęło, gdy krok po kroku uczyłam się, jak kochać swoją Ojczyznę.

TELERANEK, SZARO- BURE SANDAŁKI I MARZENIA O POMARAŃCZACH

Była piękna, grudniowa niedziela 1980 roku. Czekałam na rozpoczęcie teleranka. Telewizor jednak nie działał... Radio również milczało... Dopiero po jakimś czasie dowiedziałam się, że moje dzieciństwo upływa pod znakiem stanu wojennego. Miłość w rodzinie i mój wrodzony optymizm nie pozwalał się smucić. Jednak złe wspomnienia wisiały nade mną i moimi rówieśnikami jak fatum i powracały jak bumerang. Otrzymaliśmy kartki. Każdy człowiek miał przydzieloną swoją własną porcję: cukru, czekolady, mięsa, butów. Pamiętam, że za pierwsze kartki moja mama kupiła mi szaro- bure sandałki.Marzyłam o czerwonych bucikach, ale takich niestety nie było. Zawsze ja i moi rówieśnicy czekaliśmy z radością na Boże Narodzenie. Wiedzieliśmy, że tylko wtedy będziemy jedli pomarańcze i czekoladę.

,,SEANSE NIENAWIŚCI", MSZE ZA OJCZYZNĘ I BOHATER NASZYCH CZASÓW

Reklama

Dopiero po latach zrozumiałam, że żyliśmy wszyscy przytłoczeni szarością komunistycznego kraju, w którym jakiekolwiek próby stawienia oporu kłamstwu i złu, były odbierane jako prowokacja. Ludzie bardzo się bali przed wciągnięciem w jakąś niejasną dla nich grę. Od pokolenia moich rodziców dowiadywałam się pózniej, że wielu z nich żyło w stanie zgaszonej nadziei. Lękaliśmy się, czy kiedykolwiek jeszcze się przebudzimy. Pamiętam również dzień 19 X 1984. Ksiądz Jerzy Popiełuszko był na ustach wielu. W dziecięcym umyśle rodziło się tylko przekonanie, że musiał to być odważny i wielki człowiek, chociaż wówczas nie rozumiałam tego, czego dokonał. Bardziej interesowały mnie lalki i bajki. Zapamiętałam jedynie, że Msze za Ojczyznę odprawiane przez tego księdza nazywano ,,seansami nienawiści''.

W moim rodzinnym domu Księdza Popiełuszkę nazywano bohaterem i tak już zostało.

SŁOWIAŃSKI PAPIEŻ I ŚWIATŁO NADZIEI

Co mogło więc dobrego wydarzyć się w tej końcówce XX wieku, gdy przynależność do partii była czymś godnym szacunku, a oddziały ZOMO krążyły pod oknami? Po latach dopiero widzę, jak wielki to był dar dla mnie i moich rówieśników, że byliśmy beztroskimi dziećmi. Gorzej mieli nasi rodzice. Musieli wszystko zdobywać, ,, wyszarpywać'' dla nas okruchy przysłowiowego chleba. Na dodatek starali się, by chociaż jakiekolwiek okruchy dobrych wspomnień pozostały w nas na zawsze, bo ciemności okryły mój kraj na długie lata. Znikąd nie było widać światła. Jednak Pan Bóg nad nami czuwał. Przechodziliśmy wszyscy przez swoiste Morze Czerwone i docieraliśmy do Ziemi Obiecanej. Cud wydarzył się już wcześniej: 16 X 1978 roku- kardynał Wojtyła został Papieżem. Mieliśmy więc swojego Ojca. Jednak nie od razu ten cud pojęliśmy. Moje dziecięce serce powoli zaczynało rozumieć wagę wydarzenia. Czułam, że Jan Paweł II popchnie nas ku dobru. Czułam to wszystko, gdy stałam smagana wiatrem, słońcem, czy deszczem wśród ludzi, którzy byli mi w jakiś sposób bliscy: na wielkich placach w Warszawie, Radzyminie, Płocku, Częstochowie i we Wrocławiu.

NORWID, ODKRYWANIE POLSKOŚCI I OAZY POKOJU

Pan Bóg wkomponowywał w mój życiorys wiele nierozerwalnie związanych ze sobą faktów, w ten sposób, że naukę patriotyzmu mogłam czerpać jak z otwartej księgi. W moim liceum, tak jak w tyglu, mieszały się ze sobą różne wartości. Jedni nauczyciele przytłoczeni lub nieumiejący wyrwać się ze szpon dyktatury komunistycznej pomijali ważne tematy. Ale byli i odważni. Moja wychowawczyni organizowała wycieczki do miejsc- ostoi polskości. Poznaliśmy Zamek Królewski w Warszawie, podążaliśmy uliczkami i zaułkami Starówki.Chodziliśmy śladami króla Stanisława Poniatowskiego i Zygmunta III Wazy. Wydawało się nam, że zaraz ktoś nas zawoła na obiad czwartkowy. Poznaliśmy warszawskie Powązki i zobaczyłam, gdzie odpoczywają ci, którzy wywalczyli nam wolność. Z polonistką dużo rozmawialiśmy, nie tylko na lekcjach, o Mickiewiczu, Słowackim, Sienkiewiczu i Prusie. Nie do końca rozumiałam jeszcze wtedy mickiewiczowskiego bohatera, który wołał: ,,Nazywam się Milion i za miliony cierpię". Patronem mojego liceum jest Cyprian Kamil Norwid. Codziennie wchodząc do szkoły byłam witana jego podobizną. Oczy wieszcza patrzyły odważnie, aczkolwiek trochę smutno. Kim byłeś Cyprianie? Nie rozumiałam cię nigdy do końca. Tacy są właśnie wielcy ludzie. Przeciętni ich nie pojmują, gdyby mogli ich zrozumieć, ci wielcy już nie byliby wielcy. Obok portretu umieszczony był napis: ,,Ojczyzna jest to wielki zbiorowy obowiązek". Miałam więc dużo czasu zastanawiać się, czym jest ów ,,zbiorowy obowiązek". Nie czyniłam tego nagminnie, lecz słowa wyryte na ścianie, wyryły się również w mojej głowie. Wielki Ty Norwidzie, ty wiedziałeś, czym jest miłość do własnego kraju. Emigracja wydobyła z ciebie to, co najpiękniejsze. Tęskniłeś, wierzyłeś byłeś odważny. ,,Do kraju tego, gdzie kruszynę chleba podnoszą przez uszanowanie, tęskno mi , Panie". Powoli nas wszystkich wyzwalała prawda. Jezdziłam czasem z księdzem z naszej parafii do kościoła na Żoliborzu, gdzie mieszkał ks. Popiełuszko. W ludzi wstępowała odwaga. Oddziały ZOMO rozganiały niepokornych obywateli, ale podczas tych Mszy powtarzano jak mantrę, że musimy być silni. I tacy byliśmy. Do strudzonych, umęczonych serc zaczęła się wlewać nadzieja. Jak grzyby po deszczu rozwijały się różne ruchy i grupy przykościelne. Śpiewałam wraz z innymi oazowiczami:,, Niech zstąpi Duch Twój i odnowi oblicze ziemi, Tej ziemi". Wędrowałam także w pielgrzymce do Ostrej Bramy. Po drodze mijaliśmy wzruszonych ludzi. Tęsknili do Polski. Była to Polonia mieszkająca w Wilnie i Ejszyszkach. Śpiewaliśmy: ,,a mury runą, runą, runą i pogrzebią stary świat''. Mur berliński runął: symbol zła, nienawiści i odcięcia. Żałuję tylko, że wiele rzeczy dowiadywałam się póżniej. Nikt nam nie powiedział o księdzu Mieczkowskim, który w 1920 roku odważnie rozgromił bolszewików. Nikt nam nie powiedział, że na probostwie w Wyszkowie ,,gościli" : Kohn, Dzierżyński i Marchlewski, a mieszkańcy miasta dzielnie stawili opór. Nikt nam również nie powiedział o niedalekim Cudzie nad Wisłą z 15 VIII 1920 roku.

,,NOSIMY SKARB W NACZYNIACH GLINIANYCH''

Dziś mamy wszystko i nie musimy walczyć z karabinem. Ale to, co łatwo przychodzi, łatwo również utracić. Obecnie szaleje także tzw. homo sowieticus, czyli człowiek ogarnięty nienawiścią do tego, co polskie. Człowiek taki ma w pogardzie święta narodowe, a wieloletnie tradycje nazywa konserwatyzmem. Jak więc kochać Polskę? Patriota jest to zwykły człowiek. Taki jak ja, czy ty. Patriota nie zapomina o modlitwie za swoją Matkę i nie pozwala dochodzić do władzy ludziom, którzy są oszustami. Patriota interesuje się historią i literaturą własnego kraju. Patriota sadzi kwiaty w swoim ogródku, aby nasz wspólny dom był coraz piękniejszy.

Dziś chcę Wam podziękować wielcy Polacy-Patrioci : św. Janie Pawle II, sługo Boży Stefanie Wyszyński, Adamie Mickiewiczu,Cyprianie Norwidzie, św. Maksymilianie Kolbe, biskupie Auguście Hlondzie, błog. Jerzy Popiełuszko, Marianno Popiełuszko, Barbaro Sadowska, Grzegorzu Przemyku...

Przekrój mojego życia, moje przemyślenia, ból i cierpienia mojej Ojczyzny splotły się w jedną refleksję: kocham Cię, Polsko,wciąż za mało Cię kocham. PRZEPRASZAM.

Dziś,gdy czytam mojemu dziewięcioletniemu synowi dzieje naczelnika Józefa Piłsudskiego,o tym, jak bardzo lubił herbatniki, placek ze śliwkami i gorącą, mocną herbatę, śmiejemy się, że to był taki zwykły człowiek. Siedzimy w ciepłym domu i przy palącym się ogniu w kominku zachwycamy się przyjaznią Piłsudskiego z białą niedzwiedzicą- Baśką Murmańską.Dziś z perspektywy czasu wszystko wydaje się takie słodkie i łatwe.

Tagi:
100‑lecie niepodległości

Uczcili pamięć walczących o polskość Lubaczowa

2019-01-08 12:01

Adam Łazar
Edycja zamojsko-lubaczowska 2/2019, str. VII

O przynależności Lubaczowa i powiatu cieszanowskiego do Polski zdecydowała bitwa z sotniami ukraińskimi stoczona 27 grudnia 1918 r. W 100. rocznicę wydarzenia przewodnicząca Rady Powiatu Lubaczowskiego Marta Tabaczek, członek Zarządu Barbara Broź i starosta lubaczowski Zenon Swatek na mogiłach poległych spoczywających na cmentarzu w Cieszanowie i Lubaczowie złożyli wiązanki kwiatów i zapalili znicze

Adam Łazar
Złożenie kwiatów

W dniu 28 grudnia na trzeciej sesji Rady Powiatu Lubaczowskiego radni podjęli uchwałę, w której czytamy: „Rada i Starosta Powiatu Lubaczowskiego składają hołd obrońcom Ojczyzny, żołnierzom kompanii lubaczowskiej 9. Pułku Piechoty, którzy przed stu laty, 6 i 27 grudnia 1918 r. pod dowództwem por. Stanisława Dąbka i ppor. Karola Sandera stoczyli zacięte walki o przynależność do Polski Lubaczowa i powiatu cieszanowskiego. Szczególną czcią otaczamy żołnierzy Polskiej Organizacji Wojskowej: dowódcę POW w powiecie cieszanowskim por. Franciszka Gajerskiego i sierż. Józefa Lityńskiego, zamordowanych pod Niemirowem 8 grudnia 1918 r. na mocy wyroku sądu polowego Ukraińskiej Galicyjskiej Armii oraz żołnierzy 6. kompanii „Lubaczów” 9. Pułku Piechoty, którzy polegli w obronie Lubaczowa 27 grudnia 1918 r. i zostali pochowani w zbiorowej mogile Obrońców Lubaczowa i Baszni Dolnej na cmentarzu komunalnym w Lubaczowie: kpr. Michała Bojsarowicza z Pruchnika, szer. Kazimierza Brzyskiego z Łukawicy, szer. Karpińskiego, Franciszka Muchę, szer. Marcina Pielę z Lubaczowa, kpr. Władysława Smyka z Jarosławia, szer. Andrzeja Świętojańskiego z Chlewisk, szer. Jana Trelę z Jeżowego powiat Nisko, szer. Józefa Medweckiego z Lubaczowa, szer. Jana Warskiego z Narola. Cześć ich pamięci!”. Ich pamięć radni i zaproszeni goście uczcili także minutą ciszy.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Zmarł 21 lat po swojej aborcji

2019-01-12 18:58

Artur Stelmasiak

Twitter.com

Kilka dni temu, po krótkiej i niespodziewanej chorobie płuc, zmarł Tim Guido. Znany był jako „Baby z Oldenburga”. O dziecku z Zespołem Downa zrobiło się głośno w 1997 roku, gdy przeżył swoją aborcję.

Chłopiec "urodził się" 6 lipca 1997 roku w wyniku wywołania poronienia. Była to późna aborcja po 6 miesiącu życia, czyli taka, którą stosuje się obecnie także w Polsce. Powodem zabicia dziecka było wykrycie choroby Zespołu Downa, którą zdiagnozowano w 25 tygodniu prenatalnego życia. Okazało się jednak, że wbrew woli rodziców i lekarzy dziecko po poronieniu nie chciało umrzeć. - Takie same historie znamy z polskich szpitali. Do naszej fundacji docierają pojedyncze przypadki, ale nie wiemy jaka skala żywych urodzeń po aborcji jest w naszym kraju - mówi "Niedzieli" Kaja Godek z fundacji Życie i Rodzina. - Statystyki z innych krajów pokazują, że żywych urodzeń w wyniku aborcji eugenicznych jest od kilkunastu do kilkudziesięciu procent. Przecież polskie dzieci nie różnią się od zagranicznych, czyli mamy prawo twierdzić, że u nas skala żywych urodzeń jest podobna.

Tim Ważył 690 gramów i miał 32 cm długości. Przez pierwsze dziewięć godzin leżał zawinięty w ręcznik bez żadnej opieki medycznej. Temperatura jego ciała spadła do 28 stopni Celsjusza. Pozostawiony sam sobie, walczył o życie. Dopiero po dziewięciu godzinach personel medyczny szpitala zaczął udzielać mu pomocy.

Lekarze nie dawali mu szans. Mówili, że jego śmierć jest kwestią miesięcy. Jego organizm był wycieńczony przez proces aborcyjny, nie wykształciły się w pełni jego płuca, miał zniekształcone stopy. Lekarze z kliniki, do której został przetransportowany po nieudanej aborcji, wymienili kilkanaście poważnych uszkodzeń ciała niemowlęcia.

Tim bardzo szybko został adoptowany przez małżeństwo Bernarda i Simone Guido, które miało dwóch biologicznych synów, a potem - prócz Tima - przygarnęło jeszcze dwie dziewczynki z zespołem Downa. Troskliwie opiekowali się chłopcem i bardzo dbali o jego terapię, bo dzięki "nie udanej" aborcji Tim oprócz Zespołu Downa miał autyzm, uszkodzony wzrok i bardzo słabe płuca. I właśnie ta ostatnia dolegliwość okazała się dla niego śmiertelna 4 stycznia 2019 r. - Można powiedzieć, że była to aborcja z opóźnionym zapłonem. Gdyby Tim urodził się naturalnie w 9 miesiącu to dziś pewnie by żył i cieszył się o wiele lepszym zdrowiem - podkreśla Kaja Godek, która również wychowuje synka z Zespołem Downa.

Po latach terapii, licznych operacji i zabiegów Tim zaczął chodzić, grać w piłkę i wygłupiać się ze swoim rodzeństwem. Jego sprawność była już na tyle duża, że coraz częściej rodzina myślała o znalezieniu dla Tima pracy. - Gdy podejmowano decyzję o zabiciu dziecka nikt nie przepuszczał, że tak szybko znajdzie sie rodzina, która otoczy go miłością. Jego przykład dobitnie pokazuje, że nie ma sytuacji, które są beznadziejne. Tim był szczęśliwym i uśmiechniętym człowiekiem, którego miłością otoczyła rodzina. A nam wmawia się, że takie dzieci trzeba zabić - mówi Kaja Godek.

Tim świętował z rodziną Boże Narodzenie i Sylwestra bez znaku na zbliżającą się śmierć. - Mieliśmy bardzo miłe święta - mówi Simone Guido w rozmowie z portalem www.ndr.de. Przybrana matka tłumaczy, że płuca chłopca zostały uszkodzone z powodu wczesnego porodu. Dlatego w miesiącach zimowych często miał infekcje. Tegoroczna infekcja okazała się śmiertelna.  - Jesteśmy bardzo smutni i jeszcze nie wiemy, jak poradzić sobie z utratą naszego wyjątkowego radosnego syna - dodaje Bernard Guido. 

O sprawie Tima w niemieckich i światowych mediach zrobiło się głośno nie dlatego, że przeżył aborcję i lekarze nie pomagali mu w pierwszych godzinach życia, ale z zupełnie innego powodu. Kilka miesięcy później biologiczni rodzice Tima postanowili oskarżyć szpital o to, że ich syn przeżył aborcje. Domagali się wysokiego odszkodowania.

Według prezesa niemieckiego Towarzystwa Ginekologicznego i Położniczego, profesora Dietricha Berga, każdego roku ponad 100 dzieci w Niemczech przeżywa aborcję. W 2003 roku lekarz, który nie pomógł Timowi, został ukarany grzywną w wysokości 13 000 euro, ale nie za dokonanie późnej aborcji, a za brak opieki nad żywym noworodkiem. Tragedia syndromu postaborcyjnego dotknęła również biologiczną matkę Tima. Kobieta po nieudanej psychoterapii popełniła samobójstwo.

Przybrani rodzice Tima na jego 18. urodziny napisali książkę „Tim żyje!”, zabierając głos w kampanii przeciwko aborcji. Książka ta jest dostępna także w języku polskim, bo została wydana nakładem Edycji Świętego Pawła. - Ta Historia pokazuje, jaka jest okrutna prawda o aborcji. Aborcja nie jest żadnym dobrodziejstwem dla dzieci i kobiet. Nigdy nie znamy przyszłości i nie możemy wyrokować, czy dziecko będzie szczęśliwe, czy nie - podkreśla Kaja Godek, pełnomocnik inicjatywy ustawodawczej Zatrzymaj Aborcję.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Jestem od poczęcia

O pilotowaniu

2019-01-15 21:17

Katarzyna Krawcewicz

W Domu Formacyjnym Ruchu Światło-Życie im. św. Jana Chrzciciela w Łagowie 14 stycznia rozpoczęła się sesja o pilotowaniu kręgu, czyli rekolekcje dla par pragnących podjąć posługę formacji nowo powstających kręgów Domowego Kościoła. Sesję poprowadzili Grażyna i Roman Strugowie z archidiecezji łódzkiej.

Maciej Krawcewicz
W Łagowie rekolekcje dla par pragnących podjąć posługę formacji nowo powstających kręgów Domowego Kościoła

- Te rekolekcje przeznaczone są dla małżeństw po formacji podstawowej. Pilotowanie kręgu to ukazywanie małżonkom, którzy dopiero wchodzą do Domowego Kościoła, tego, czym żyjemy, jak funkcjonuje Ruch Światło-Życie, jakie są nasze zobowiązania – wyjaśnia Roman Strug.

Te zobowiązania to m.in. codzienna modlitwa osobista, małżeńska i rodzinna, regularne spotkanie ze słowem Bożym czy też comiesięczny dialog małżeński oraz systematyczna praca nad sobą, małżeństwem i rodziną.

W rekolekcjach uczestniczy 7 par. Zakończą się 19 stycznia.

Więcej w papierowym wydaniu.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem