Reklama

Kraków: gala finałowa Akademii Przyszłości

2018-06-21 11:03

Stowarzyszenie WIOSNA

Stowarzyszenie WIOSNA

Ponad 2500 dzieci z całej Polski wzięło udział w tegorocznej, jubileuszowej edycji Akademii Przyszłości. To siostrzany projekt Szlachetnej Paczki, który pomaga dzieciom z trudnościami w szkole i pozwala im uwierzyć w siebie. Jego ambasadorami są m.in. Anna i Robert Lewandowscy. 16 czerwca w Krakowie odbyła się uroczysta Gala Sukcesów podsumowująca mijający rok szkolny.

Wielki sukces 15-lecia

Akademia Przyszłości to nowatorski projekt edukacyjny skierowany do dzieci ze szkół podstawowych. Dzięki cotygodniowym zajęciom z osobistym tutorem i realizacji programu Systemu Motywatorów Zmiany dziecko przestaje musieć się uczyć, a zaczyna chcieć. Podopieczni Akademii to „mali ludzie z długą historią”, niekiedy trudną i niepozbawioną rozczarowań. Udział w projekcie to dla nich szansa, by uwierzyli w siebie i zmienili sposób myślenia. Piętnaście lat od jej założenia Akademia Przyszłości z projektu o charakterze lokalnym rozrosła się do skali ogólnopolskiej i jest dziś obecna w ponad 200 szkołach w 59 miastach w całym kraju. W roku szkolnym 2017/18 z jej wsparcia korzystało 2529 dzieci, których od porażki w szkole do sukcesów w życiu prowadziło 2278 tutorów-wolontariuszy.

Z Planety Trudności na Planetę Sukcesu

Reklama

Motywem przewodnim jubileuszowej edycji projektu była podróż. To właśnie od niej, a konkretnie od symbolicznego lotu balonem, dzieci rozpoczęły swoją przygodę z Akademią podczas uroczystej inauguracji w październiku 2017 roku. – Bo udział w Akademii to taki lot balonem – mówi Ola, wolontariuszka projektu. – To okazja do spojrzenia na świat z innej perspektywy, poznania niezwykłych osób, odkrywania nowych miejsc, zrzucenia balastu oraz mierzenia się z różnymi warunkami atmosferycznymi.

Gala była ostatnim przystankiem tegorocznej podróży z Planety Trudności na Planetę Sukcesu. Prowadzący wydarzenie wcielili się w rolę podróżników i ekspertów od map. Opowiedzieli kartograficzne ciekawostki, odkryli, ile lat ma najstarsza mapa na świecie, zdradzili, czym są „papierowe miasta” i zaprosili dzieci do odszukania na mapach miejsc, które podopieczni Akademii wspólnie ze swoimi tutorami odwiedzali w ciągu całego roku. Zwieńczeniem Małopolskiej Gali Sukcesów było wręczenie dyplomów dla dzieci oraz podziękowania dla szkół uczestniczących w projekcie i wspierających go partnerów.

Akademia gwiazd

Wartości i nowatorski charakter jakie niesie ze sobą Akademia zostały w tym roku dostrzeżone przez wiele znanych postaci życia publicznego: polityków, sportowców i artystów. Swoimi działaniami – jako ambasadorzy projektu lub darczyńcy – wsparli Akademię Przyszłości m.in. Prezydent RP Andrzej Duda wraz z małżonką, siostry Agnieszka i Urszula Radwańskie czy Anna i Robert Lewandowscy.

– Gorąco namawiamy do wspierania dzieci z Akademii Przyszłości – mówi kapitan piłkarskiej reprezentacji Polski. – W ten sposób naprawdę można im pomóc w tym, żeby uwierzyły w siebie, żeby były pewne siebie, żeby nie bały się marzyć. Te dzieciaki tego potrzebują.

Jak to działa

- Gdy kupiłam indeks, chodziłam jak nakręcona – wspomina Monika, ubiegłoroczna fundatorka. – Znajomym mówiłam: „Słuchajcie, jest taka akcja! Mam dzieciaka! Takiego swojego! Kacper, lat 12”. Ważny był sam pomysł, że dedykujemy to komuś konkretnemu, że to nie jest enigmatyczna fundacja, na którą wpłacamy pieniądze i nie wiadomo, co się z nimi dzieje. To jest konkretne dziecko i konkretna pomoc. Akademia Przyszłości jest finansowana z wpłat darczyńców. To dzięki nim przez 15 lat działalności udało się pomóc już prawie 14 tys. dzieci z całej Polski. Darczyńcą może zostać każdy. Wystarczy przed startem kolejnej edycji wejść na stronę www.akademiaprzyszlosci.org.pl i wybrać dziecko, któremu ufundujemy Indeks Sukcesów.

Tagi:
Akademia Przyszłości gala Stowarzyszenie WIOSNA

Chcesz być superbohaterem? Masz szansę!

2015-12-03 08:38

Katarzyna Jaskólska
Edycja zielonogórsko-gorzowska 49/2015, str. 4-5

W życiu rzadko kiedy jest tak, że trudna sytuacja nagle się odmieni, jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki. Dlatego lepiej jest nauczyć się wygrywać, pomimo niesprzyjających okoliczności. W tym właśnie pomaga Akademia Przyszłości

Łukasz Forysiak
Wolontariusze i podopieczni w rytmie poloneza

Akademia Przyszłości działa w Polsce od 12 lat, a jej pomysłodawcą jest ks. Jacek Stryczek – ten sam, który zainicjował Szlachetną Paczkę. W naszej diecezji Akademia Przyszłości od 4 lat ma swój oddział w Zielonej Górze. W tym roku pierwsza edycja programu ruszyła w Gorzowie.

O co chodzi? Po prostu o to, żeby dziecku, które dotychczas czuło się nieważne, zapomniane, nielubiane, odepchnięte pokazać, że jest dla kogoś cenne. Już samo to poczucie może stać się początkiem lepszego życia. Bo człowiek tak podbudowany szybciej uwierzy, że małymi kroczkami może osiągnąć wiele, zrealizować swoje marzenia.

Pilnie potrzebni

Akademia opiera się na pracy wolontariuszy. Każdy z nich dostaje pod opiekę jedno dziecko, z którym spotyka się raz w tygodniu. Pomaga w nauce (pomoc zawsze dotyczy jednego konkretnego przedmiotu), ale uczy też kontaktu z drugim człowiekiem, wspiera, ośmiela. Bo dziecko nie zawsze dlatego ma problemy w szkole, że jest niezdolne – często jest po prostu zbyt nieśmiałe, żeby się zgłosić albo spokojnie odpowiedzieć na pytanie przy całej klasie.

Kiedy Akademia podpisze umowę ze szkołą, pedagog wskazuje dzieci, które jego zdaniem powinny wziąć udział w programie. Dziecko oczywiście musi wyrazić na to zgodę, podobnie jego rodzice. Wolontariusz spotyka się ze swoim podopiecznym zawsze w szkole, po lekcjach (spotkania nie odbywają się w domach). Dyrekcja szkoły zapewnia w tym czasie salę.

Wolontariusze są w tym programie kluczowi – bez nich nic się nie uda. Są pilnie potrzebni i poszukiwani. – Ci wolontariusze, którzy przeszli rekrutację do aktualnej edycji, już są po pierwszym spotkaniu z dziećmi. Cały czas jednak szukamy kolejnych, bo wciąż czekają dzieci, dla których wolontariuszy na razie brakuje – mówi Aleksandra Flieger, koordynator ds. promocji.

Planszówki zamiast wkuwania

Do programu trafiają dzieci z niską samooceną i takie, których rodzice nie mogą sobie pozwolić na zapewnienie im korepetycji. Szczególną uwagę zwraca się na dzieci powtarzające klasę. Do programu trafia się na rok, są jednak wyjątki. – Kiedy widzimy, że dziecko robi postępy, ale przydałoby się trochę dłużej z nim popracować, przedłużamy mu udział w programie. Tak było w moim przypadku, z jednym chłopcem pracowałam przez dwa lata – opowiada Ola.

Każde dziecko jest inne, więc każdy wolontariusz musi wypracować własną metodę. – Mój podopieczny ma problem z nauką angielskich słówek. Na pierwszym spotkaniu szukaliśmy wspólnych zainteresowań. I okazało się, że m.in. lubimy gry planszowe. Więc moim pierwszym pomysłem jest właśnie wspólna gra, ale w taki sposób, że kolory, przedmioty itd. będziemy nazywać po angielsku, spróbujemy też używać prostych zdań. Zobaczymy, czy ten sposób się sprawdzi – mówi Paulina Kucaba, jedna z wolontariuszek. – Chcę mu pokazać, że nauka języka to nie tylko nudne wkuwanie słówek.

Jak zostać wolontariuszem?

– Pierwszy kontakt można złapać, wchodząc na stronę www.superw.pl – tłumaczy Ola. – Tam trzeba kliknąć zakładkę: „Zostań wolontariuszem Akademii”. Trzeba się zarejestrować i wypełnić specjalny formularz. Pytań, na które trzeba odpowiedzieć, jest sporo, ale to po to, żeby później na rozmowie rekrutacyjnej móc zweryfikować, czy dana osoba faktycznie poradzi sobie z dzieckiem. Bo to nie jest tak, że bierzemy każdego, kto się zgłosi. To jest praca z dzieckiem, więc musimy tej osobie zaufać. Po pozytywnym przejściu rozmowy rekrutacyjnej wolontariusz ma szkolenie wdrożeniowe.

Wolontariuszami mogą zostać licealiści, studenci i inni chętni, ale raczej do 30. roku życia. – Program zakłada, że wolontariusz nie będzie kojarzył się dziecku z nauczycielem, więc to jednak musi być osoba młoda. Ale zdarzyło się u nas, że zgłosiła się pani prawnik już po trzydziestce, za to bardzo energiczna i mająca wielką radość życia. I dlatego przeszła rekrutację – wyjaśnia Ola.

Dużą grupę wolontariuszy stanowią studentki pedagogiki bądź psychologii, ale to nie jest reguła. Liczy się przede wszystkim chęć do pracy z dzieckiem. – Zdarza się, że faceci traktują ten wolontariat jako taki kurs „tacierzyński”. Chcą nauczyć się opiekować, rozmawiać i przebywać z dzieckiem, jeszcze zanim sami zostaną ojcami – mówi Ola.

Same plusy

Jest jeszcze więcej korzyści z bycia wolontariuszem Akademii. Człowiek czuje satysfakcję, bo uczestniczy w wielkim ogólnopolskim projekcie. Z jednej strony pomaga, z drugiej sam rozwija swoje kompetencje, a taka wzmianka bardzo się liczy w CV. Poznaje i pogłębia swoje mocne strony. Uczy się podejmować wyzwania, skutecznie je realizować i cieszyć się z sukcesów. Poznaje też nowych ludzi. I – co najważniejsze – dla jednego małego człowieka staje się superbohaterem.

– Mnie bardzo cieszy, że mogę komuś pomóc. Ale też widzę, że sama się rozwijam. Pomagam chłopcu w angielskim, a tego języka ostatnio uczyłam się w liceum, więc pewne rzeczy muszę sobie powtórzyć – opowiada Paulina. – Uczę się nowych metod pracy, muszę być kreatywna. Wiele mi to daje.

Oczywiście nie jest tak, że wolontariusz musi pomagać w nauce czegoś, w czym nie czuje się mocny (po to m.in. wypełnia się tak szczegółowy formularz). Jednak… – Zawsze pytamy, czy wolontariusz chce robić tę konkretną rzecz. Do niczego nie zmuszamy, ale też zachęcamy, żeby się przełamywać. Ja na przykład studiuję filologię polską, a pomagałam w… matematyce. To było wyzwanie, ale nie żałuję – śmieje się Ola.

Wolontariusz nigdy nie zostaje sam. W każdej szkole, w której jest realizowany program, działa kolegium, złożone z lidera i wolontariuszy, które spotyka się regularnie.

Ryba, wędka, wędkarz

Zasadą Akademii jest, żeby dziecko dostało najpierw rybę (wyprawkę na nowy rok szkolny), potem wędkę (konkretne umiejętności, np. odpowiadanie przy tablicy, rozmowę z rówieśnikami), ale przede wszystkim mentalność wędkarza (czyli jak sobie radzić w życiu). Ktoś kto ma mentalność wędkarza, nawet jeśli nie posiada wędki, to sam ją sobie zrobi. Nie będzie bezczynnie czekać, aż w cudowny sposób pojawi się przed nim ryba.

I jeszcze jedna ważna sprawa. Dzieci dostają pomoc. Ale uczą się też pomagać innym. – Zachęcamy je do udziału w różnych akcjach, pokazujemy, ile same mogą zrobić dla drugiego człowieka. W naszym województwie jest jeszcze na to za wcześnie, ale np. w Krakowie wolontariuszami Akademii są dzisiaj osoby, które ileś lat temu same były podopiecznymi – mówi Ola.

Więcej o Akademii Przyszłości:
www.facebook.com/AkademiaPrzyszlosciZielonaGora
www.facebook.com/AkademiaPrzyszlosciGW
www.superw.pl

CZYTAJ DALEJ

Reklama

List do księdza i do biskupa

Stanisław Krajski
Niedziela Ogólnopolska 5/2010, str. 48-49

Bożena Sztajner/Niedziela

List taki piszemy w ten sam, oczywiście, sposób, jak każdy list prywatny lub list urzędowy. Różnica zachodzi tutaj tylko w tytułowaniu adresata, nagłówku i zakończeniu listu.
Używamy zatem w korespondencji „kościelnej” (w liście i na kopercie): formy „wielebny”, którą odnosimy do proboszcza, wikarego, prefekta, administratora, kleryka, diakona (piszemy więc: „Wielebny Księże Proboszczu”, a na kopercie - „Wielebny Ksiądz Proboszcz”; „Wielebny Księże Diakonie”, a na kopercie - „Wielebny Ksiądz Diakon” itp.); formy „przewielebny”, którą odnosimy do prałata, kanonika, dziekana, rektora, profesora (piszemy więc: „Przewielebny Księże Prałacie”, a na kopercie - „Przewielebny Ksiądz Prałat” itp.); formy „najprzewielebniejszy”, którą odnosimy do kardynała, arcybiskupa, biskupa, generała zakonu, prowincjała, opata, prałata papieskiego (piszemy więc: „Wasza Eminencjo Najprzewielebniejszy Księże Kardynale”, a na kopercie - „Jego Eminencja Najprzewielebniejszy Ksiądz Kardynał”; „Wasza Ekscelencjo, Najprzewielebniejszy Księże Biskupie”, a na kopercie - „Jego Ekscelencja Najprzewielebniejszy Ksiądz Biskup”; „Najprzewielebniejszy Księże Generale”, a na kopercie - „Najprzewielebniejszy Ksiądz Generał” itp.); formy „najdostojniejszy”, którą odnosimy do biskupa ordynariusza (piszemy więc: „Wasza Ekscelencjo, Najdostojniejszy Księże Biskupie” lub „Arcybiskupie”, a na kopercie - „Jego Ekscelencja, Najdostojniejszy Ksiądz Biskup” lub „Arcybiskup”); określenie „Metropolita” odnosimy do arcybiskupa metropolity, dodając pod nazwiskiem np. „Metropolita Częstochowski”.
W prywatnych listach pisanych do osób duchownych i zakonnych piszemy na pierwszej karcie listu u góry po lewej stronie inicjały N. b. p. J. Chr. („Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus”) lub P. Chr. („Per Christum”).
List kończymy jednym z następujących sformułowań: „Proszę przyjąć wyrazy czci”, „Proszę przyjąć zapewnienie najgłębszej czci” (np. do biskupa); „Z prośbą o modlitwę” - itp.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 7/8 2018

Premier Pakistanu: Asia Bibi i jej rodzina są bezpieczni

2018-11-14 18:35

vaticannews / Islamabad (KAI)

Premier Pakistanu zapewnił, że Asia Bibi i jej rodzina czują się dobrze i są bezpieczni. Poinformował o tym przewodniczący Parlamentu Europejskiego, który rozmawiał z Imranem Khanem. Tymczasem rządy Niemiec i Kanady wyraziły gotowość przyjęcia niezłomnej chrześcijanki. Azylu jednoznacznie odmówiła Wielka Brytania.

www.christianisinpakistan.com

Asia Bibi, która została oczyszczona z zarzutu bluźnierstwa przeciwko Mahometowi wciąż nie może opuścić Pakistanu. W kraju trwają protesty islamskich fundamentalistów, którzy domagają się rewizji procesu i jej przykładnego ukarania. „To jest bardzo delikatna sprawa i wymaga dużej dyplomacji” – podkreśla Joseph Nadeem, przyjaciel rodziny i szef fundacji, która od początku niosła wsparcie Asii Bibi. Podkreśla, że cała rodzina znalazła schronienie w bezpiecznym miejscu. „Po latach rozłąki cieszą się swoją obecnością i modlą o szczęśliwe zakończenie całej sprawy” – mówi Nadeem.

Rządy Niemiec i Kanady wyraziły gotowość przyjęcia u siebie niezłomnej chrześcijanki. Ministerstwa spraw zagranicznych tych krajów potwierdziły, że prowadzą w tym celu rozmowy z pakistańskimi władzami. „Więcej nie mogę powiedzieć, ponieważ sytuacja jest bardzo delikatna” – stwardził premier Justin Trudeau dodając, że Kanada jest bardzo gościnnym krajem. Tymczasem władze Wielkiej Brytanii, jednego z krajów, w którym o azyl prosił mąż Asii Bibi, w kategoryczny sposób wykluczyły możliwość udzielenia im jakiejkolwiek formy ochrony czy gościnności. Motywują to obawą przed rewoltą islamistów na swoim terytorium i atakami fundamentalistów na brytyjskie ambasady w świecie.

„Stanowisko premier Theresy May jest żenujące, godne ubolewania i szokujące” – podkreśla Abraham Mathai kierujący stowarzyszeniem broniącym wolności religijnej. Zauważa on, że decyzja władz brytyjskich jednoznacznie pokazuje, że dokonała się maksymalna radykalizacja tego kraju, który ulega naciskom islamskich ekstremistów, a odmawia azylu prześladowanej za wiarę chrześcijance.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem