Reklama

Moje pismo Tęcza - 7/8 2018

Francja: katolicy pomagają migrantom, nawet jeśli ich nie chcą

2018-06-07 17:02

vaticannews.va / Paryż (KAI)

Roman Bodnarchuk/pl.fotolia.com

Kościelne instytucje zajmujące się migrantami sprawdziły, jaki jest stosunek katolików do tej kwestii. Wierni są bardziej otwarci niż ogół społeczeństwa, chętniej też spieszą z pomocą

Katolicy we Francji są bardziej otwarci na migrantów niż reszta tamtejszego społeczeństwa, a nawet jeśli nie zgadzają się na liberalną politykę migracyjną, to sami nie stronią od pomocy migrantom. 6 proc. praktykujących katolików udzieliło im schronienia we własnym domu – wynika z badań przeprowadzonych na zlecenie Kościoła.

Katolicy podobnie jak reszta społeczeństwa zgadzają się jednak co do faktów. Przyznają, że w ciągu ostatnich pięciu lat nastąpił gwałtowny napływ przybyszów z zagranicy. Większość wiernych negatywnie ocenia proces integracji i przypuszcza, że migranci nie zintegrują się ze społeczeństwem. 45 proc. katolików odnosi wrażenie, że obcokrajowcy są traktowani lepiej przez opiekę społeczną niż sami Francuzi.

Katolicy w zdecydowanej większości sprzeciwiają się całkowitemu zamknięciu granic i w tym o ponad 32 proc. różnią się od ogółu populacji. Zarazem jednak 58 proc. z nich nie zgadza się z twierdzeniem, że Francja jest na tyle zasobna, by miała być moralnie zobowiązana do przyjęcia migrantów.

Reklama

Największą różnicę między katolikami i ogółem społeczeństwa można jednak dostrzec w konkretnej postawie wobec migrantów. Ponad połowa wierzących osobiście zaangażowała się w udzielanie im pomocy. U katolików praktykujących współczynnik ten jest jeszcze wyższy i nie idzie w parze z poglądami na samą politykę migracyjną.

Jak zastrzega jednak François-Xavier Demoures, który koordynował badania, francuscy katolicy nie są jednomyślni w kwestii migracji. Najbardziej otwarci są katolicy liberalni i tak zwani wielokulturowi.

- Katolicy są w swych poglądach bardzo podzieleni. Z tym, że osoby o poglądach skrajnych, opowiadający się za otwarciem bezwarunkowym z jednej strony i całkowitym zamknięciem granic z drugiej, należą do mniejszości – powiedział Radiu Watykańskiemu François-Xavier Demoures. – Tym co dominuje jest brak jasno określonych poglądów na ten temat. Świadczy to o dokonującym się w nich konflikcie wartości i jest to bardzo ludzkie, można to zrozumieć. Bo z jednej strony chcą być wierni duchowi Ewangelii i apelom papieża Franciszka, a z drugiej strony obawiają się głębokich przemian, które dokonują się we francuskim społeczeństwie i które ich bezpośrednio dotyczą. Ten brak jasno zdefiniowanych poglądów jest w istocie czymś dobrym, bo świadczy o otwarciu na refleksję, na dialog. Wskazuje na to bp Denis Jachiet, odpowiedzialny w episkopacie za duszpasterstwo migrantów. Apeluje on o wyjście z postawy konfrontacji, bo we Francuzach są lęki i obawy, różnej natury, którymi trzeba się zająć.

Tagi:
Francja imigranci

Miasto Joanny d’Arc

2018-10-24 10:41

Wojciech Dudkiewicz
Niedziela Ogólnopolska 43/2018, str. 27

Za najważniejsze wydarzenie w historii Orleanu powszechnie uznawane jest odparcie ataku armii angielskiej wiosną 1429 r. przez wojska dowodzone przez Joannę d’Arc. To był przełom w wojnie stuletniej

Beata Pieczykura/Niedziela
Katedra w Orleanie

Orlean jest usytuowany w miejscu, w którym Loara zmienia kierunek z północno- na południowo-zachodni. Istniejąca tu twierdza miała strategiczne znaczenie dla środkowej Francji. Choć centrum miasta zostało skutecznie zbombardowane w czasie II wojny światowej, to dzięki kultowi Joanny d’Arc nie tylko jego duch nie zaginął. Dziś miasto wielkości Rzeszowa (a z przyległościami Gdyni) może się szczycić oryginalną gotycką katedrą i kilkoma innymi zabytkami oraz atmosferą podparyskiego (do stolicy Francji jest stąd ok. 130 km) miasta średniej wielkości, w którym da się dobrze, ale i spokojnie, bez paryskiego zgiełku, żyć.

Mury Orleanu

Zanim pod mury Orleanu parowóz historii dowiózł armię angielską, miasto odgrywało rolę podobną do największych francuskich miast. Tu w 511 r. król Franków Chlodwig I zwołał pierwszy we Francji synod biskupów. Tu koronowali się królowie Franków Karol II Łysy w 848 r. i Robert II Pobożny w 987 r. Była to jedna z głównych, po Paryżu, rezydencji królów francuskich.

W średniowieczu Orlean słynął ze świetnych szkół, gdzie kształcili się m.in. synowie Karola Wielkiego. Powstał tu jeden z najstarszych francuskich uniwersytetów, w którym studiowali m.in. Bertrand de Got, czyli późniejszy papież Klemens V, Jan Kalwin i Molier.

W tym czasie Orlean miał położenie strategiczne i bronił dostępu do Paryża. Obok stolicy i Rouen należał do najbogatszych francuskich miast. Był główną siedzibą hugenotów w czasie wojen religijnych. Tu zginął Franciszek Gwizjusz, wódz armii francuskiej.

Pod wodzą Joanny

Oblężenie Orleanu przez Anglików rozpoczęło się równo 590 lat temu – 12 października 1428 r. Przez ponad pół wieku Anglicy mieli przewagę w wojnie stuletniej. Anglicy i Burgundczycy, ich sprzymierzeńcy, okupowali całą północną Francję, w tym Paryż. Orlean położony w Dolinie Loary był ostatnim niezdobytym przez nich miastem.

Tym ważniejszy był przełom, który się tu dokonał. W obozie francuskiego króla Karola VII pojawiła się „dziwna dziewczyna” – mowa o Joannie d’Arc; powiedziała, że doznała objawienia i że to ona poprowadzi go do zwycięstwa. Gdy wyjawiła królowi tekst modlitwy, którą odmawiał poprzedniego dnia, uznał ją za prorokinię. To przekonało go do Joanny, czego nie żałował. W kwietniu 1429 r. armia francuska pod wodzą Joanny d’Arc odrzuciła spod obleganego Orleanu angielskie wojska.

Potem, schwytana przez Burgundczyków i przekazana Anglikom, Joanna stanęła przed sądem kościelnym. W wieku 19 lat spłonęła na stosie. Później wyrok został zrewidowany i uznany za niezgodny z prawem. W 1909 r. bohaterka Francji została beatyfikowana, a w 1920 r. – kanonizowana.

Wizerunki z katedry

Nad brzegiem Loary często słucha się muzyki, spotyka ze znajomymi, czyta, maluje. Jak w średniowieczu, gdy Orlean uchodził za kulturalną stolicę Francji. Ściągali tu artyści, bywali królowie. Tu zmarł małoletni, a już ożeniony z Marią Stuart król Franciszek II. Większość turystów pierwsze kroki kieruje do Domu Joanny d’Arc (Maison de Jeanne d’Arc) znajdującego się przy placu de Gaulle’a. Budynek powstał w XV wieku. W kwietniu i maju 1429 r. mieszkała tu Joanna d’Arc, dziś dom służy jako muzeum.

Hôtel Groslot, renesansowy budynek z czerwonej cegły, kryje pamiątki po św. Joannie. Kobieta rycerz jest narodową bohaterką Francji i bezsprzecznie dumą Orleanu. Ale ze wszystkich jej wizerunków wielu urzeka przede wszystkim przejmujący witraż w gotyckiej katedrze Świętego Krzyża. Place du Martroi w centrum miasta jest otoczony budynkami wznoszonymi od XVIII wieku. Pośrodku stoi pomnik konny Joanny d’Arc z brązu, na wysokim cokole zdobionym reliefami ze scenami z życia bohaterki, o której nie da się zapomnieć.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 7/8 2018

Ogólnopolski Zjazd Egzorcystów w Rokitnie

2018-11-14 16:28

Kamil Krasowski

Ich trudna posługa budzi nie lada ciekawość. Trudna, bo spotykają się w niej z tym, co nazywamy Złem osobowym, które dla ludzi wierzących wciąż pozostaje swego rodzaju tajemnicą. O kim mowa ? O egzorcystach, którzy z całej Polski przyjechali do Rokitna i w naszej diecezji przeżywają swoje dni skupienia.

Karolina Krasowska
Spotkaniu uczestniczy ok. 80 księży egzorcystów z prawie wszystkich diecezji w Polsce

W spotkaniu uczestniczy ok. 80 księży egzorcystów z prawie wszystkich diecezji w Polsce. – Spotykamy się 2 razy w roku. Są to spotkania formacji zarówno duchowej, jak i intelektualnej. Mamy dzień skupienia, odbywa się konferencja ascetyczna, jest możliwość spowiedzi. Są konferencje, które dotyczą formacji intelektualnej. Prowadzą je różni wykładowcy i dotyczą one różnego rodzaju tematów, związanych z naszą posługą. W Rokitnie szczególnie kładziemy akcent na rodzinę, ale też na to jak towarzyszyć osobom poranionym, zniewolonym w oparciu o teksty biblijne, a więc fundament naszej wiary, ale też intelektualnie, bo będziemy mieć wykład z psychologiem i z terapeutą – powiedział ks. Janusz Czenczek z diecezji gliwickiej, koordynator egzorcystów w Polsce.

Zobacz zdjęcia: Ogólnopolski Zjazd Egzorcystów w Rokitnie

Ogólnopolski zjazd egzorcystów w Rokitnie odbywa się w dniach od 12 do 15 listopada. W środę 14 listopada wszyscy kapłani zgromadzili się w rokitniańskiej bazylice, gdzie Mszy św. przewodniczył bp Henryk Wejman. – Kolejny dzień naszego spotkania wszystkich egzorcystów w sanktuarium Matki Bożej Cierpliwie Słuchającej, rokitniańskiej Matki Pięknej Miłości. Jesteśmy tutaj w jubileuszowym roku dzięki otwartości księdza biskupa Tadeusza. Dziękujemy księże biskupie za to, że możemy tutaj, w tym sanktuarium rokitniańskim, odbywać nasze doroczne spotkania egzorcystów, a zarazem w tym jubileuszowym roku napełniać się Bożym wsparciem, Bożym błogosławieństwem do naszego posługiwania wobec tych, którzy tej pomocy szczególnie potrzebują – powiedział biskup pomocniczy szczecińsko – kamieński.

Homilię wygłosił ordynariusz diecezji zielonogórsko – gorzowskiej bp Tadeusz Lityński. – To wy, egzorcyści, macie szczególną misję życia słowem Bożym, głoszenia tego słowa, które jest lekarstwem uzdrawiającym. To znaczy, że Ewangelia ma moc, którą jest słowo Boże i w słowie Bożym, w Ewangelii jest Pan – mówił bp Lityński. –  Jesteśmy w domu Tej, Która będąc drugą Ewą w istotny, zwycięski sposób przeszkadza szatańskiemu planowi odciągnięcia ludzi od Stwórcy, co jest nieustannie realizowane przez siły zła. Jak mówi św. Ludwik Grinion de Montfort, Maryja, Najświętsza Matka Boża jest największą nieprzyjaciółką, jaką Bóg przeciwstawił Szatanowi. Jakie to ma konsekwencje dla nas ? – pytał ksiądz biskup. – Każdy kapłan prowadząc krucjatę ze złem winien korzystać z pomocy Maryi, z orędzia Jej modlitwy. Cieszę się bardzo, że właśnie to miejsce w Roku Jubileuszowym jest miejscem spotkania ze słowem Bożym, miejscem rozważania tego słowa i spotkania z Tą, Która jest napełniona Duchem Świętym, abyśmy mogli z Jej bliskości, pomocy i orędzia modlitwy jak najowocniej skorzystać. Niech Jej modlitwa będzie skuteczną tarczą, ale też orężem – dodał pasterz diecezji zielonogórsko – gorzowskiej.

Do Rokitna przyjechał ks. Krzysztof Gąsiorowski, który przygotowuje się do posługi egzorcysty. - Uczestniczę w ogólnopolskich spotkaniach egzorcystów, które odbywają się 2 razy w ciągu roku. Do posługi przygotowuję się poprzez rozmowy, spotkania, konsultacje z księżmi, którzy prowadzą tę posługę w diecezji włocławskiej. Jest to również osobista formacja, przygotowywanie się do tej posługi, którą wyznacza pasterz diecezji w odpowiednim momencie. Spotkanie w Rokitnie jest dla mnie nabieraniem doświadczenia poprzez czerpanie z rozmów, ze świadectw, konferencji, które są dla nas tutaj takim ubogaceniem. Ważne jest też przede wszystkim spotykanie się z księżmi, którzy mają większe doświadczenie - oni wiele dopowiadają, wyjaśniają, dzięki czemu nabieramy takiego przekonania, że i my damy radę. Jest coraz więcej zagrożeń, którym ulegają ludzie, którzy są coraz bardziej słabsi duchowo. Przez to, że brakuje czasu dla spraw Bożych, wkrada się zło - powiedział kapłan diecezji włocławskiej.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Watykan: ambasada Polski zorganizowała konferencję nt. stulecia niepodległości Polski i innych państw europejskich

2018-11-14 19:44

kg (KAI) / Watykan

Rok 1918, gdy zakończyła się I wojna światowa i rozpadł się dotychczasowy układ polityczny w Europie, sprzyjał nie tylko odzyskaniu niepodległości przez Polskę, ale także powstaniu wielu innych niezależnych państw na naszym kontynencie. Mówiono o tym na konferencji międzynarodowej, zorganizowanej 14 listopada z okazji stulecia naszej niepodległości przez ambasadę Polski przy Stolicy Apostolskiej wraz z Papieskim Uniwersytetem Gregoriana, który gościł uczestników tego wydarzenia.

Grzegorz Gałązka

Po powitaniu obecnych oraz otwarciu spotkania przez ambasadora RP Janusza Kotańskiego i rektora uczelni o. prof. Nuno da Silva Gonçalvesa SJ, sekretarz Stolicy Apostolskiej ds. stosunków z państwami abp Paul R. Gallagher przedstawił watykańską perspektywę ruchu niepodległościowego w krajach Europy i w tym kontekście omówił politykę i rolę Kościoła katolickiego wobec narodów z dążeniami niepodległościowymi. Przypomniał, że Stolica Apostolska wspierała te procesy, choć nie zawsze było jasne, w jakim kierunku będą się one rozwijać.

Z kolei o. prof. Jan Mikrut SJ przypomniał pokrótce ówczesną sytuację międzynarodową w Europie i na świecie a amb. J. Kotański - polską drogę do niepodległości. Stosunkowo mało u nas znany temat odzyskania niepodległości przez Irlandię przedstawił pochodzący z tego kraju ks. prał. Joseph Murphy - szef Protokołu Dyplomatycznego Stolicy Apostolskiej.

W drugiej części konferencji, poświęconej sprawom historycznym, dzieje swoich państw bądź regionów przedstawili ich ambasadorzy przy Stolicy Apostolskiej: Petras Zapolskas z Litwy mówił o tym, jak to było w wypadku jego kraju oraz Łotwy i Estonii, Tomaž Kunstelj ze Słowenii - o utworzeniu w owym czasie Jugosławii, Václav Kolaja za Czech i Marek Lisánsky ze Słowacji - o powstaniu w 1918 Czechosłowacji a Tetiana Iżewska z Ukrainy - o nieudanych próbach wybicia się na niepodległość jej ojczyzny i Białorusi. Wystąpienie ambasador Gruzji Tamary Grdzelidze, która z powodu choroby nie mogła przybyć osobiście na to spotkanie, odczytał szef polskiej placówki. Przedmiotem jej rozważań była (nieudana, jak się miało niebawem okazać) walka narodów Zakaukazia o niepodległość.

Myślą przewodnią wszystkich referatów i wystąpień była próba znalezienia odpowiedzi na pytanie:

dlaczego właśnie w roku 1918 tyle państw europejskich niepodległość odzyskało, jak Polska, Litwa, Finlandia i Irlandia (tzw. narody historyczne) lub stało się krajami wolnymi po raz pierwszy w swej historii na gruzach imperium rosyjskiego: Armenia, Azerbejdżan, Gruzja, Ukraina, Łotwa i Estonia lub Austro-Węgier: Czechosłowacja i Jugosławia w kilka lat później. Wskazywano, że wpłynęły na to nie tylko I wojna światowa a zwłaszcza jej zakończenie, ale także wcześniejsze o rok rewolucje w Rosji - marcowa i październikowa (bolszewicka).

Nałożyły się na również czynniki gospodarcze, związane z polityką międzynarodową prezydenta USA Woodrowa Wilsona, zapoczątkowany wówczas (choć jeszcze daleki od zakończenia) rozkład imperium brytyjskiego itd. Zastanawiano się ponadto nad tym, dlaczego jednym krajom, np. Polsce, Czechosłowacji czy nadbałtyckim, udało się zachować swą niepodległość przynajmniej do wybuchu II wojny światowej, inne zaś jak Ukraina, Białoruś czy na Zakaukaziu, szybko ją straciły.

Oczywiście najwięcej uwagi organizatorzy poświęcili setnej rocznicy odzyskania niepodległości przez Polskę, skupiając się na 4 aspektach: duchowym (religijnym)- w tym kontekście mówiono o roli Stolicy Apostolskiej w tym procesie, politycznym, zbrojnym (wojskowym) i artystycznym.

Spotkanie krótko podsumował i zamknął ambasador Kotański, po czym wyświetlono film o niepodległości Polski.

W krótkiej rozmowie z KAI szef polskiej placówki dyplomatycznej wyraził radość, że udało się zaprosić na to wydarzenie ambasadorów wszystkich zainteresowanych krajów a także wielu przedstawicieli zarówno tych państw, jak i Stolicy Apostolskiej.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Kalendarz pielgrzyma 2019

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem