Reklama

Adhortacja „Gaudete et exsultate”

2018-04-09 11:42

za eKAI

Grzegorz Gałązka

O powszechnym powołaniu do świętości, zagrożeniach w jej realizacji, aktualności programu zawartego w Ewangelii Jezusa Chrystusa, niektórych cechach świętości w świecie współczesnym, a także koniecznej do jej osiągnięcia walce, czujności i rozeznaniu pisze Papież Franciszek w swojej trzeciej adhortacji apostolskiej: „Gaudete et exsultate” – „Cieszcie się i radujcie” (Mt 5, 12). Jej tekst został zaprezentowany przez Stolicę Apostolską w poniedziałek, 9 kwietnia.

RADOŚĆ I POCZUCIE HUMORU

122. To, co zostało powiedziane do tej pory, nie oznacza ducha zamkniętego, smutnego, gorzkiego, melancholijnego lub nie zwracania na siebie uwagi, braku energii. Święty jest zdolny do życia pełnego radości i poczucia humoru. Nie tracąc realizmu, oświeca innych pozytywnym i pełnym nadziei duchem. Bycie chrześcijanami jest „radością w Duchu Świętym” (Rz 14, 17), gdyż „miłość miłosierdzia koniecznie podąża za radością, ponieważ każdy kochanek raduje się w jedności z ukochanym [...] Stąd konsekwencją miłości jest radość” . Otrzymaliśmy piękno Jego słowa i przyjęliśmy je „pośród wielkiego ucisku, z radością Ducha Świętego” (1Tes 1, 6). Jeśli pozwolimy Panu, by wydobył nas z naszej skorupy i przemienił nasze życie, wtedy będziemy mogli wypełnić to, o co prosił św. Paweł: „Radujcie się zawsze w Panu; jeszcze raz powtarzam: radujcie się!” (Flp 4, 4).

123. Prorocy zapowiadali przeżywany przez nas czas Jezusa, jako objawienie radości: „wołaj z radości!” (Iz 12, 6). „Wstąpże na wysoką górę, zwiastunko dobrej nowiny w Syjonie! Podnieś mocno twój głos, zwiastunko dobrej nowiny w Jeruzalem!” (Iz 40, 9). „Zabrzmijcie weselem, niebiosa! Raduj się, ziemio! Góry, wybuchnijcie radosnym okrzykiem! Albowiem Pan pocieszył swój lud” (Iz 49, 13). „Raduj się wielce, Córo Syjonu, wołaj radośnie, Córo Jeruzalem! Oto Król twój idzie do ciebie, sprawiedliwy i zwycięski!” (Za 9, 9). Nie zapominajmy też o zachęcie Nehemiasza: „Nie bądźcie przygnębieni, gdyż radość w Panu jest waszą ostoją” (8, 10).

124. Maryja, która umiała odkryć nowość, którą przyniósł Jezus, śpiewała: „Raduje się duch mój” (Łk 1, 47), a sam Jezus „rozradował się w Duchu Świętym” (Łk 10, 21). Kiedy przechodził, „lud cały cieszył się” (Łk 13, 17). Po Jego zmartwychwstaniu, tam gdzie przybywali uczniowie, nastawała „wielka radość” (Dz 8, 8). Jezus daje nam pewność: „Wy będziecie się smucić, ale smutek wasz zamieni się w radość [...] Znowu jednak was zobaczę, i rozraduje się serce wasze, a radości waszej nikt wam nie zdoła odebrać” (J 16, 20.22). „To wam powiedziałem, aby radość moja w was była i aby radość wasza była pełna” (J 15, 11).

125. Istnieją chwile trudne, czasy krzyża, ale nic nie może zniszczyć tej nadprzyrodzonej radości, która „dostosowuje się i zmienia, a zawsze pozostaje przynajmniej jako promyk światła rodzący się z osobistej pewności, że jest się nieskończenie kochanym, ponad wszystko” . Jest ona pewnością wewnętrzną, pogodą ducha pełną nadziei, dającą zadowolenie duchowe, niemożliwe do zrozumienia według kryteriów świata.

126. Zazwyczaj radości chrześcijańskiej towarzyszy poczucie humoru, tak widoczne, na przykład u św. Tomasza Morusa, u św. Wincentego à Paulo, czy też św. Filipa Nereusza. Zły humor nie jest oznaką świętości: „usuń przygnębienie ze swego serca!” (Koh 11, 10). Tak wiele otrzymujemy od Pana „do używania” (1Tm 6, 17), że niekiedy nasz smutek związany jest z niewdzięcznością, z byciem tak bardzo zamkniętym w sobie, że jest się niezdolnym do przyjęcia Bożych darów .

127. Jego ojcowska miłość zachęca nas: „Synu, […] staraj się o siebie [...] Nie pozbawiaj się dobra dzisiejszego” (Syr 14, 11.14). On chce, byśmy byli nastawieni pozytywnie, byśmy byli wdzięczni, a nie zbyt skomplikowani: „Gdy ci się dobrze wiedzie, ciesz się z tego [...] Bóg stworzył człowieka prawym; to człowiek zaczął potem szukać rożnych wybiegów” (Koh 7, 14.29). W każdej sytuacji musimy zachować elastyczność ducha i czynić jak św. Paweł: „nauczyłem się wystarczać sobie w warunkach, w jakich jestem” (Flp 4, 11). To właśnie przeżywał św. Franciszek z Asyżu, będąc zdolnym do wzruszenia się z wdzięczności za kawałek czerstwego chleba, albo uwielbiania Boga, będąc szczęśliwym jedynie z powodu wiatru, który smagał go po twarzy.

128. Nie mówię tu o radości konsumpcyjnej i indywidualistycznej, tak bardzo obecnej w niektórych dzisiejszych doświadczeniach kulturowych. Konsumpcjonizm jedynie obciąża serce. Może zapewnić przyjemności sporadyczne i przelotne, ale nie radość. Mam na myśli raczej tę radość, którą przeżywa się we wspólnocie, którą dzieli się z innymi, bo „więcej szczęścia jest w dawaniu aniżeli w braniu” (Dz 20, 35), a „radosnego dawcę miłuje Bóg” (2Kor 9, 7). Braterska miłość pomnaża naszą zdolność do radości, ponieważ czyni nas zdolnymi do radowania się dobrem innych: „Weselcie się z tymi, którzy się weselą” (Rz 12, 15). „Cieszymy się bowiem, gdy my słabi jesteśmy, wy zaś – mocni” (2Kor 13, 9). Z drugiej strony, jeśli „skupiamy się przede wszystkim na naszych własnych potrzebach, to jesteśmy skazani na życie z niewielką radością” .

ŚMIAŁOŚĆ I ZAPAŁ

129. Świętość jest też parezją: jest śmiałością, jest zapałem ewangelizacyjnym pozostawiającym ślad na tym świecie. Aby było to możliwe, sam Pan Jezus wychodzi nam na spotkanie i powtarza stanowczo, z pogodą ducha: „nie bójcie się!” (Mk 6, 50). „Ja jestem z wami przez wszystkie dni, aż do skończenia świata” (Mt 28, 20). Słowa te pozwalają nam pielgrzymować i służyć z taką postawą pełną odwagi, jaką Duch Święty wzbudził w apostołach, pobudzając ich do głoszenia Jezusa Chrystusa. Śmiałość, entuzjazm, mówienie swobodne, z zapałem apostolskim, to wszystko zawarte jest w słowie parezja, jakim Biblia wyraża również zdolność do życia otwartego, które jest do dyspozycji dla Boga i braci (por. Dz 4, 29; 9, 28; 28, 31; 2Kor 3, 12; Ef 3, 12; Hbr 3, 6; 10, 19).

130. Bł. Paweł VI wymienił wśród przeszkód ewangelizacyjnych właśnie brak parezji: „brak gorliwości, tym dotkliwszy, że wypływający z wnętrza” . Ileż razy czujemy się pociągani do pozostania w zaciszu nabrzeża! Ale Pan wzywa nas, abyśmy wypłynęli na głębię i zarzucili sieci na głębszych wodach (por. Łk 5, 5). Zachęca nas do poświęcenia życia w służbie Jemu. Trzymając się Go, jesteśmy zachęcani, abyśmy oddawali wszystkie nasze charyzmaty na służbę innym. Obyśmy mogli czuć się przynaglani Jego miłością (por. 2Kor 5, 14) i umieli powiedzieć wraz ze św. Pawłem: „Biada mi, gdybym nie głosił Ewangelii!” (1Kor 9, 16).

131. Spójrzmy na Jezusa: Jego głębokie współczucie nie było czymś, co koncentrowałoby Go na sobie samym, nie było współczuciem paraliżującym, onieśmielającym ani pełnym wstydu, jak to często bywa w naszym przypadku, ale wręcz przeciwnie. Było to współczucie pobudzające Go do stanowczego porzucenia siebie, aby głosić, być posłanym na misję, do uzdrawiania i wyzwalania. Uznajmy więc naszą słabość, ale pozwólmy, by Jezus wziął ją w Swoje ręce i posłał nas na misję. Jesteśmy istotami kruchymi, ale niosącymi skarb, który czyni nas wspaniałymi i może uczynić lepszymi i szczęśliwszymi tych, którzy go przyjmują. Śmiałość i odwaga apostolska składają się na tę misję.

132. Parezja jest pieczęcią Ducha, świadectwem autentyczności przepowiadania. Jest ona dającą szczęście pewnością, która prowadzi nas do chlubienia się głoszoną przez nas Ewangelią, jest niezachwianą ufnością w wierność wiernego Świadka, który daje nam pewność, że nic „nie zdoła nas odłączyć od miłości Boga” (Rz 8, 39).

133. Potrzebujemy bodźca Ducha, byśmy nie zostali sparaliżowani strachem i wyrachowaniem, byśmy nie przywykli do poruszania się jedynie w bezpiecznych granicach. Pamiętajmy, że w przestrzeni, która pozostaje zamknięta, w końcu pojawia się wilgoć, powodująca chorobę. Kiedy apostołowie doświadczali pokusy, by ulec sparaliżowaniu przez lęki i niebezpieczeństwa, modlili się razem, prosząc o parezję: „A teraz spójrz, Panie, na ich groźby i daj sługom Twoim głosić słowo Twoje z całą odwagą” (Dz 4, 29), Odpowiedź, którą otrzymali, była następująca: „kiedy już skończyli się modlić, zadrżało miejsce, na którym byli wszyscy zebrani: zostali napełnieni Duchem Świętym i z całą odwagą poczęli głosić słowo Boże” (Dz 4, 31).

134. Podobnie, jak w przypadku proroka Jonasza, tak i w nas zawsze jest ukryta pokusa ucieczki w miejsce bezpieczne, które może mieć wiele imion: indywidualizm, spirytualizm, zamknięcie w małych światach, uzależnienia, urządzenie się, powtarzanie utrwalonych schematów, dogmatyzm, nostalgia, pesymizm, uciekanie się do zasad. Czasami trudno nam wyjść ze znanego już dobrze obszaru, który znajduje się na wyciągnięcie ręki. Jednak trudności te mogą przypominać burzę, wieloryba lub robaka, który wysuszył krzew rycynusowy Jonasza, albo wiatr i słońce, które sprawiały, że rozbolała go głowa. I tak jak w jego przypadku, mogą sprawić, że powrócimy do tego Boga, który jest czułością i który chce nas doprowadzić do stałego i odnawiającego nas pielgrzymowania.

135. Bóg jest zawsze nowością, która nieustannie pobudza nas do wyruszania na nowo oraz do zmiany miejsca, aby wyjść poza to, co znane, na peryferie i do granic. Prowadzi nas tam, gdzie jest najbardziej poraniona ludzkość i gdzie ludzie, pomimo pozornych powierzchowności i konformizmu, stale poszukują odpowiedzi na pytanie o sens życia. Bóg się nie boi! On się nie lęka! Zawsze wychodzi poza nasze schematy i nie boi się obrzeży. Sam stał się peryferiami (por. Flp 2, 6-8; J 1, 14). Dlatego, jeśli odważymy się wyruszyć na obrzeża, to tam Go znajdziemy: On już tam będzie. Jezus uprzedza nas w sercu naszego brata, w jego zranionym ciele, w jego uciśnionym życiu, w jego mrocznej duszy. On już tam jest.

136. To prawda, że trzeba otworzyć drzwi serca dla Jezusa Chrystusa, ponieważ On kołacze i wzywa (por. Ap 3, 20). Ale czasami zastanawiam się, czy – z powodu tworzonej przez nas nieznośnej atmosfery koncentrowania się na sobie – Jezus nie zacznie pukać w naszym wnętrzu, abyśmy Go wypuścili. W Ewangelii widzimy, jak Jezus „wędrował przez miasta i wsie, nauczając i głosząc Ewangelię o królestwie Bożym” (Łk 8, 1). Także po zmartwychwstaniu, kiedy uczniowie wyruszyli we wszystkich kierunkach, „Pan współdziałał z nimi” (Mk 16, 20). Taka jest dynamika wypływająca z prawdziwego spotkania.

137. Zwodzi nas przyzwyczajenie i mówi nam, że próby zmieniania czegokolwiek nie mają sensu, że w danej sytuacji nie możemy nic zrobić, że zawsze tak było, i że mimo to przetrwaliśmy. Z przyzwyczajenia nie mierzymy się już ze złem i pozwalamy, aby rzeczy „były takimi, jakim są”, lub jakimi niektórzy postanowili, aby były. Pozwólmy zatem, aby przyszedł Pan, aby nas obudził, aby wstrząsnął naszym odrętwieniem, wyzwolił nas z bezczynności. Rzućmy wyzwanie uleganiu nawykom, otwórzmy oczy i uszy, a zwłaszcza serca, abyśmy dali się wstrząsnąć tym, co dzieje się wokół nas oraz wołaniem żywego i skutecznego słowa Zmartwychwstałego.

138. Mobilizuje nas przykład wielu kapłanów, sióstr zakonnych i osób świeckich, którzy z wielką wiernością poświęcają się przepowiadaniu i służbie, często narażając swoje życie, a na pewno za cenę własnej wygody. Ich świadectwo przypomina nam, że Kościół nie potrzebuje wielu biurokratów i urzędników, ale żarliwych misjonarzy, pochłoniętych entuzjazmem głoszenia prawdziwego życia. Święci zaskakują, wyrywają z raz urządzonej egzystencji, bo ich życie wzywa nas do porzucenia spokojnej i znieczulającej przeciętności.

139. Prośmy Pana o łaskę, byśmy zbytnio nie wahali się, gdy Duch Święty żąda od nas wykonania kroku naprzód. Prośmy o odwagę apostolską, byśmy przekazywali Ewangelię innym i zrezygnowali z czynienia naszego życia chrześcijańskim muzeum wspomnień. W każdej sytuacji pozwólmy Duchowi Świętemu sprawić, byśmy kontemplowali historię w perspektywie Jezusa Zmartwychwstałego. W ten sposób Kościół, zamiast trwać w stagnacji, będzie mógł iść naprzód, przyjmując niespodzianki od Pana.

WE WSPÓLNOCIE

140. Jeśli jesteśmy wyizolowani, bardzo trudno nam walczyć z własną pożądliwością, z zasadzkami i pokusami diabła oraz egoistycznego świata. Uwodzi nas bombardowanie tak wielkie, że, jeśli jesteśmy zbyt samotni, ulegamy mu, łatwo tracąc poczucie rzeczywistości i wewnętrzną jasność.

141. Uświęcenie jest drogą wspólnotową, którą należy pokonywać we dwoje. W ten sposób realizują je niektóre święte wspólnoty. Przy różnych okazjach Kościół kanonizował całe grupy osób, które w sposób heroiczny żyły Ewangelią lub które ofiarowały Bogu życie wszystkich swoich członków. Pomyślmy na przykład o siedmiu świętych założycielach Zakonu Serwitów Najświętszej Maryi Panny, o siedmiu błogosławionych zakonnicach pierwszego klasztoru Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Madrycie, o św. Pawle Miki i współbraciach męczennikach w Japonii, o św. Andrzeju Taegon i współbraciach w Korei, o św. Rochu Gonzálezie i współbraciach męczennikach w Ameryce Południowej. Pamiętajmy także o niedawnym świadectwie błogosławionych mnichów trapistów z Tibhirine (Algieria), którzy wspólnie przygotowali się do męczeństwa. Istnieje także wiele świętych małżeństw, w których każdy ze współmałżonków był narzędziem Chrystusa dla uświęcenia drugiego. Życie lub praca z innymi jest niewątpliwie drogą duchowego rozwoju. Św. Jan od Krzyża powiedział do jednego z uczniów: żyjesz wśród innych, „by cię wszyscy ćwiczyli i urabiali” .

142. Wspólnota jest powołana do stworzenia tej „przestrzeni teologalnej, w której można doświadczyć mistycznej obecności zmartwychwstałego Pana” . Dzielenie się Słowem i wspólne celebrowanie Eucharystii sprawia, że jesteśmy bardziej braćmi i przekształca nas we wspólnotę świętą i misyjną. Stwarza to również przestrzeń dla autentycznych doświadczeń mistycznych we wspólnocie, jak to było w przypadku św. Benedykta i św. Scholastyki, albo tego subtelnego spotkania duchowego, które przeżywali wspólnie św. Augustyn wraz ze swoją matką, św. Moniką: „Gdy zbliżał się dzień, w którym miała odejść z tego życia – ów dzień Ty znałeś, a my nie wiedzieliśmy o nim – zdarzyło się, jak myślę, za tajemnym Twoim zrządzeniem, że staliśmy tylko we dwoje, oparci o okno, skąd roztaczał się widok na ogród wewnątrz domu, gdzieśmy mieszkali [...] W tęsknocie otwarliśmy nasze serca da niebiańskiego strumienia płynącego z Twego zdroju, zdroju życia, który u Ciebie jest [... ] I gdy tak w żarliwej tęsknocie mówiliśmy o niej [Mądrości ], dotknęliśmy jej na krótkie mgnienie całym porywem serca [...] tak, że wieczne życie byłoby zupełnie tym samym, czym dla nas była owa chwila zrozumienia, za którą tak tęskniliśmy” .

143. Doświadczenia te jednak nie należą do najczęstszych ani najważniejszych. Życie wspólnotowe, czy to w rodzinie, w parafii, we wspólnocie zakonnej czy w jakiejkolwiek innej, składa się z wielu drobnych codziennych szczegółów. Na tym polegało życie świętej wspólnoty, jaką tworzyli Jezus, Maryja i Józef, w której w sposób modelowy odzwierciedlało się piękno jedności trynitarnej. To samo miało miejsce w życiu wspólnotowym, jakie prowadził Jezus ze swoimi uczniami i ludźmi prostymi.

144. Pamiętajmy, jak Jezus zachęcał swoich uczniów, by zwracali uwagę na szczegóły.

Drobny szczegół, że na uczcie weselnej zaczęło brakować wina.

Drobny szczegół, że zabrakło jednej owcy.

Drobny szczegół, że wdowa złożyła w ofierze dwa pieniążki.

Drobny szczegół posiadania zapasu oleju do lamp na wypadek, gdyby oblubieniec się opóźniał.

Drobny szczegół, aby zapytać uczniów, ile mają chlebów.

Drobny szczegół przygotowania żarzących się węgli, a na nich ryb, gdy czekał na uczniów o świcie.

145. Wspólnota, która strzeże drobnych szczegółów miłości , której członkowie troszczą się o siebie nawzajem i stanowią przestrzeń otwartą i ewangelizującą, jest miejscem obecności Zmartwychwstałego, który ją uświęca według planu Ojca. Czasami, dzięki darowi miłości Pana, pośród tych drobnych szczegółów otrzymujemy w darze pocieszające doświadczenie Boga: «Pewnego zimowego wieczoru oddawałam jak zwykle swą małą przysługę [...] I oto nagle dobiegł mnie z oddali pogodny dźwięk instrumentu muzycznego. W wyobraźni ujrzałam salon, jaśniejący i skąpany w złocie, oraz panny w wykwintnych strojach prawiące sobie komplementy i różne światowe grzeczności. I spojrzałam na biedną chorą, którą podtrzymywałam; miast melodii słyszałam jej żałosne skargi [...] Trudno wyrazić, co się stało wtedy we mnie, wiem tylko, że Pan oświecił mnie promieniami prawdy, które tak bardzo przewyższały mroczny blask ziemskich zabaw, że nie mogłam uwierzyć w swoje szczęście” .

146. Wbrew skłonności do konsumpcyjnego indywidualizmu, doprowadzającego do wyizolowania nas w dążeniu do dobrobytu, do którego nie mają dostępu inni, nasza droga uświęcenia musi nieustannie utożsamiać się z tym pragnieniem Jezusa: „aby wszyscy stanowili jedno, jak Ty, Ojcze, we Mnie, a Ja w Tobie” (J 17, 21).

Tagi:
Adhortacja Franciszek Gaudete et exsultate

Świętość to radość

2018-04-18 11:44

Łukasz Krzysztofka
Niedziela Ogólnopolska 16/2018, str. 10-11

W Watykanie 9 kwietnia 2018 r. została ogłoszona trzecia adhortacja apostolska papieża Franciszka, zatytułowana „Gaudete et exsultate” – Cieszcie się i radujcie (Mt 5, 12). W tym samym czasie w siedzibie Katolickiej Agencji Informacyjnej odbyła się polska prezentacja tego dokumentu

Grzegorz Gałązka

Wprezentacji wzięli udział o. prof. Jacek Salij OP, o. Stanisław Tasiemski OP oraz ks. dr Paweł Rytel-Andrianik – rzecznik Konferencji Episkopatu Polski. Spotkanie moderował Marcin Przeciszewski, prezes KAI-u.

Ojciec Święty w swojej adhortacji pisze o powszechnym powołaniu do świętości, zagrożeniach w jej realizacji, aktualności programu zawartego w Ewangelii Jezusa Chrystusa, niektórych cechach świętości w świecie współczesnym, a także koniecznych do jej osiągnięcia walce, czujności i rozeznaniu. Papież zaznacza, że nie ma zamiaru przedstawiać szczegółowego wykładu o świętości, lecz ujęcie powołania do doskonałości chrześcijańskiej w aktualnym kontekście, z jego zagrożeniami, wyzwaniami i możliwościami.

– Papież zauważa, że obok świętych wyniesionych do chwały ołtarzy przez Kościół są nimi także osoby z sąsiedztwa, żyjące blisko nas, będące odblaskiem obecności Boga. Podkreśla, że świętość nie ogranicza się do Kościoła katolickiego, ale ma wymiar ekumeniczny. Franciszek wskazuje, że każdy stoi przed zadaniem rozpoznania swojej drogi do świętości, którą zaplanował dla niego Pan Bóg, a środki potrzebne do osiągnięcia świętości znajdujemy w Kościele – powiedział o. Tasiemski.

W adhortacji Papież wskazuje na dwóch wrogów świętości: współczesne postacie gnostycyzmu i pelagianizmu. Przestrzega przed próbami „zredukowania nauczania Jezusa do zimnej i surowej logiki, która dąży do panowania nad wszystkim” (nr 39), tworzenia swego rodzaju doktryny bez tajemnicy. Ojciec Święty przypomina o ograniczeniach rozumu, a także przestrzega tych, którzy w Kościele mają możliwość otrzymania głębszej formacji, przed pokusą rozwijania „swoistego poczucia wyższości wobec innych wiernych” (nr 45). Apeluje, by teologia i świętość ściśle łączyły się ze sobą.

Gdy omawia z kolei zagrożenia współczesnego pelagianizmu, Papież wskazuje, że chodzi tu o wolę pozbawioną pokory, o to, że „osoby odpowiadające tej mentalności pelagiańskiej lub semipelagiańskiej (...) liczą tylko na własne siły i stawiają siebie wyżej od innych, ponieważ zachowują określone normy albo ponieważ są niewzruszenie wierni pewnemu katolickiemu stylowi czasów minionych” (nr 49). – Ojciec Święty przypomina stałe nauczanie Kościoła, że nie jesteśmy usprawiedliwieni przez nasze uczynki lub wysiłki, ale przez łaskę Pana, który podejmuje inicjatywę. Świętość – co przypomina Franciszek – to nie poezja, to samo życie – powiedział ks. Rytel-Andrianik.

O. Salij przyznał, że nie zna dokumentu Franciszka, w którym powoływałby się on na tylu świętych. – Ojciec Święty podkreśla też, że nie ma świętych wolnych od błędów i grzechów. To, że Papież tak pisze, sprawia, iż człowiek się raduje – dodał i kontynuował: – Papieżowi bardzo zależy, aby ten dokument był świadectwem wiary Kościoła katolickiego, bo świętość to najpiękniejsze oblicze Kościoła.

Papież w adhortacji zwraca uwagę na znaczenie radości i poczucia humoru obecnych w osobach dążących do świętości. Zachęca do rozwijania śmiałości i zapału ewangelizacyjnego, by nie ulegać nawykom i pesymizmowi. Wskazuje, że do świętości dążymy we wspólnocie ludu Bożego, pielęgnując życie modlitwą.

W ostatnim rozdziale Franciszek podkreśla realną obecność i działanie złego ducha – istoty osobowej, która nas dręczy. – Dawno nie było tak wyraźnego przypomnienia tej nauki – zwrócił uwagę o. Salij. Papież przestrzega przed traktowaniem szatana jako mitu, wyobrażenia czy symbolu. Jednocześnie wskazuje, że orężem w tej walce duchowej jest wiara wyrażająca się w: modlitwie, rozważaniu słowa Bożego, sprawowaniu Mszy św., adoracji eucharystycznej, sakramencie pojednania, uczynkach miłosierdzia, życiu wspólnotowym i zaangażowaniu misyjnym. \\

***

Najnowsza adhortacja papieża Franciszka podejmuje kluczowe zagadnienie powszechnego powołania do świętości.

Papieski dokument nie jest traktatem o świętości z wieloma definicjami i naukowymi analizami, ale raczej rozważaniem o aktualności Bożego wezwania na tle realiów współczesnego świata, z uwzględnieniem dzisiejszych zagrożeń, wyzwań i możliwości.

Bóg pragnie, abyśmy byli świętymi, i oczekuje, że nie zadowolimy się życiem przeciętnym, rozwodnionym, pustym, ale zaryzykujemy wędrówkę Jego ścieżkami, podążając mimo przeszkód za słowem Bożym.

Powszechne powołanie do świętości jest obecne na kartach Biblii już od pierwszych jej stron.

Idąc drogami świętości, zawsze możemy liczyć na pomoc Boga, na to, że postawi na naszym szlaku tych, którzy będą nas wspierać, kiedy się zatrzymamy, będą nas pobudzać do osiągnięcia celu naszej pielgrzymki. Wśród nich mogą być nasi bliscy: matka, ojciec, babcia, brat, siostra lub inne osoby. Może ich życie było trudne i ciężkie, nie zawsze doskonałe, ale pomimo to szli naprzód i to podobało się Panu.

Święci, którzy już znaleźli się w wiecznej obecności Boga, utrzymują z nami bliskie więzy miłości i komunii, wspierają nas i wstawiają się za nami.

Święci to nie tylko ci, którzy są już beatyfikowani lub kanonizowani. Duch Święty rozlewa świętość wszędzie, także poza Kościołem katolickim, w bardzo różnych środowiskach. Dostrzegajmy świętość w cierpliwym ludzie Bożym: w rodzicach, którzy z wielką miłością pomagają dorastać swoim dzieciom, w ludziach ciężko pracujących, by zarobić na chleb, w osobach starszych i chorych, które nadal się uśmiechają.

Świętość jest najpiękniejszym obliczem Kościoła.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Abp Paglia: wynik irlandzkiego referendum to owoc hiper-indywidualizmu

2018-05-26 15:06

st (KAI) / Watykan

Konieczne jest przeciwdziałanie kulturze hiper-indywidualizmu, prowadzącej do myślenia jedynie o korzyściach indywidualnych, za które niekiedy płaci się wysoką cenę – tak skomentował wyniki referendum w Irlandii abp Vincenzo Paglia. Prezes Papieskiej Akademii Pro Vita w wypowiedzi dla Radia Watykańskiego odniósł się do faktu, że 68 proc. uczestników opowiedziało się za depenalizacją aborcji. Jak zaznaczył, powinno to nas jeszcze bardziej pobudzać nie tylko do obrony życia, ale także jego promowania.

TV Trwam

Abp Paglia zaznaczył, że wynik irlandzkiego referendum nie może być dla nikogo powodem do świętowania, bo zawsze odbieranie życia jest dramatem, a zwłaszcza gdy chodzi o istnienie niewinnej istoty ludzkiej, uśmiercanej przed urodzeniem. Przypomniał słowa bł. Óscara Arnulfo Romero, który przypominał, że Sobór Watykański II wzywa wszystkich, by byli męczennikami, to znaczy by dawali życie, a nie je zabierali. Podał przykład matki, która przyjmuje w swym łonie dziecko, rodzi je, troszczy się o nie. Ta matka jest męczennicą, bo oddaje życie. „A dzisiaj, w świecie, gdzie jakże łatwo dopomaga się brudnemu dziełu śmierci. Wolałbym radować się za każdym razem, gdy ludzkie jest bronione, wspierane i promowane. Tego rzeczywiście potrzebuje cały świat” - stwierdził prezes Akademii Pro Vita.

Abp Paglia wskazał, że przyczyną takiego wyniku irlandzkiego referendum jest postawa indywidualizmu, która zaciemnia i pobudza do zapomnienia o prawach wszystkich ludzi, w tym tych, którzy powinni się urodzić. Dlatego trzeba wspierać tych, którzy stoją w obliczu pokusy targnięcia się na życie swoich nienarodzonych dzieci i odwieść ich od tak dramatycznych kroków. Konieczne jest także umocnienie praw wszystkich, zwłaszcza osób najsłabszych. Nikogo nie można porzucać. „Jest to kultura, która musi być promowana przeciwko temu, co nazwałbym «hiper-indywidualizmem», prowadzącym do myślenia jedynie o korzyściach indywidualnych, za które niekiedy płaci się wysoką cenę” – powiedział włoski hierarcha kurialny.

Abp Paglia zauważył, że dramat współczesności polega na tym, że mamy do czynienia z kulturą, która na drugi plan spycha prawo do życia, a na plan pierwszy wysuwa tych, którzy chcą wyeliminować drugiego, by ocalić samych siebie. „Dlatego konieczne jest, aby zdecydowanie wspierać obronę, towarzyszenie i promocję życia ludzkiego w każdym jego momencie” – stwierdził prezes Papieskiej Akademii Pro Vita.

.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Jestem od poczęcia

Gala festiwalu Sancta Maria

2018-05-28 08:40

Finał tegorocznego Ogólnopolskiego Festiwalu Twórczości Maryjnej Sancta Maria odbył się 27 maja na Jasnej Górze. W roku 100-lecia odzyskania przez Polskę niepodległości przebiegał pod hasłem „Maryja Mamą naszego narodu”. Skierowany był do dzieci i młodzieży do 19. roku życia; w tym roku po raz pierwszy do udziału zostały zaproszone przedszkolaki.


Od początku biorą w nim udział również dzieci i młodzież szczególnej troski.

W ramach festiwalu odbyły się konkursy plastyczny i muzyczny. Na konkurs plastyczny nadesłano 500 prac, zaś w muzycznym wzięło udział 150 solistów z całej Polski. Jurii pod przewodnictwem ks. Marka Cisowskiego, muzykologa z częstochowskiego WSD (konkurs muzyczny) i Magdaleny Roszak (konkurs plastyczny) wyłoniło 150 laureatów.

Organizatorem Festiwalu jest częstochowskie Stowarzyszenie „Sancta Maria”. Patronat honorowy objęli abp Wacław Depo, przeor Klasztoru Jasnogórskiego o. Marian Waligóra, krajowy duszpasterz muzyków kościelnych o. Nikodem Kilnar oraz śląski kurator oświaty Urszula Bauer.

WYNIKI OGÓLNOPOLSKIEGO FESTIWALU TWÓRCZOŚCI MARYJNEJ SANCTA MARIA

KONKURS MUZYCZNY

PRZEDSZKOLE

I miejsce

Oliwier Borowiecki - Szkoła Podstawowa nr 48 w Częstochowie

Jakub Mielczarek - Zespół Szkolno-Przedszkolny nr 5 w Częstochowie

Wojciech Smykal - Miejskie Przedszkole nr 31 w Częstochowie

Wiktoria Stawiarz - Zespół Szkolno-Przedszkolny nr 5 w Częstochowie

II miejsce

Lena Kuc - Szkoła Muzyczna Talent w Kłobucku

Mateusz Raszewski - Miejskie Przedszkole nr 41 w Częstochowie

Nadia Purgał - Miejskie Przedszkole Integracyjne nr 43 w Częstochowie

III miejsce

Kacper Grobelak - Zespół Szkolno-Przedszkolny w Lubojnie

KATEGORIA I-III SZKOŁA PODSTAWOWA

I miejsce

Julia Kuś - Zespół Szkolno-Przedszkolny w Stobiecku Szlacheckim

II miejsce

Weronika Walaszczyk - Zespół Szkolno-Przedszkolny w Stobiecku Szlacheckim

Alicja Ładoń - Szkoła Podstawowa nr 50 im. Gen. W. Sikorskiego w Częstochowie

III miejsce

Michalina Kulawik - Szkoła Podstawowa w Nieradzie

Nikola Nawrot - Szkoła Podstawowa nr 50 im. Gen. W. Sikorskiego w Częstochowie

Aleksandra Zięba - Zespół Szkolno-Przedszkolny w Stobiecku Szlacheckim

Zofia Kuzar - Szkoła Podstawowa nr 50 im. Gen. W. Sikorskiego w Częstochowie

Wyróżnienie

Nikola Sobczyk - Społeczna Szkoła Podstawowa nr 1 w Częstochowie

KATEGORIA IV-VI SZKOŁA PODSTAWOWA

I miejsce

Robert Purgał - Szkoła Podstawowa nr 48 w Częstochowie

Marcelina Caban - Szkoła Podstawowa w Nieradzie

Antoni Sosnowski - Szkoła Podstawowa w Rzerzęczycach

Maja Witkowska - Szkoła Podstawowa nr 1 im. Janusza Korczaka w Działoszynie

Anna Majchrzak - Gminny Ośrodek Kultury we Wręczycy Wielkiej

Natalia Ochmańska - Szkoła Podstawowa nr 1 im. W. Sebyły w Kłobucku

Anna Blukacz - Szkoła Podstawow a w Jamkach-Korzonku

Kacper Przybylski - Stowarzyszenie Wspierania Edukacji Artystycznej Akord

Pola Szcześniewska - Szkoła Podstawowa im. św. Jana de La Salle w Częstochowie

Amelia Kita - Szkoła Podstawowa im. Batalionów Chłopskich w Pradle

II miejsce

Emilia Rozszczypała - Szkoła Podstawowa nr 45 w Bytomiu

Jagoda Wypych - Szkoła Muzyczna Talent w Kłobucku

Julia Sobonia - Zespół Szkolno-Przedszkolny w Lubojnie

Natalia Maj - Publiczna Szkoła Podstawowa S. Zmartwychwstanek w Częstochowie

Anna Moskalik - Szkoła Podstawowa w Janowie

Laura Grabarczyk - Szkoła Podstawowa w Zawadzie

Maja Gajewicz - Szkoła Podstawowa w Rzerzęczycach

III miejsce

Kinga Klimczak - Szkoła Podstawowa nr 21 w Częstochowie

Martyna Nagłowska – Szkoła Podstawowa nr 2 w Krzepicach

Maria Pietrzak – Parafia św. Jana Chrzciciela w Poczesnej

Natalia Froch - Szkoła Podstawowa w Nieradzie

Adrian Brela – Zespół Szkolno-Przedszkolny nr 5 w Częstochowie

Wyróżnienie

Natalia Zębik - Zespół Szkolno-Przedszkolny w Lubojnie

Wiktoria Raszewska - Szkoła Podstawowa nr 21 w Częstochowie

Dominika Białas - Szkoła Podstawowa nr 1 w Myszkowie

Idalia Suliga – Społeczna Szkoła Podstawowa nr 1 w Częstochowie

Blanka Bejm - Szkoła Podstawowa nr 47 w Częstochowie

Oliwia Omazda - Szkoła Podstawowa nr 47 w Częstochowie

Paulina Kwec - Szkoła Podstawowa nr 47 w Częstochowie

KATEGORIA KL. VII SZKOŁA PODSTAWOWA Z ODDZIALAMI INTEGRACYJNYMI

I miejsce

Emilia Borkowska - Szkoła Podstawowa z Oddziałami Integracyjnymi Nr 1 w Bieruniu

Barbara Moroń - Publiczna Szkoła Podstawowa w Pławnie

Natalia Topczewska – Zespół Szkół Muzycznych w Częstochowie

Julia Drożdżyńska - Gminny Ośrodek Kultury w Gidlach

II miejsce

Zuzanna Machoń - Szkoła Podstawowa nr 48 w Częstochowie

Joanna Migalska - Zespół Szkolno-Przedszkolny w Przyrowie

III miejsce

Maria Krzywańska - Szkoła Podstawowa nr 48 w Częstochowie

Nikola Cuber – Szkoła Podstawowa w Jamkach-Korzonku

Wyróżnienie

Marcin Ziętara - Zespół Szkół Specjalnych Nr 23 w Częstochowie

Krzysztof Bareła - Publiczna Szkoła Podstawowa w Kodrębie

KATEGORIA PONADGIMNAZJALNA

I miejsce

Anna Maj - I LO im. J. Słowackiego w Częstochowie

Karolina Tekeli - Bytomskie Ognisko Artystyczne

II miejsce

Patrycja Mrozowska - III liceum Ogólnokształcące w Częstochowie

PaulinaWęglowska - Parafia Przemienienia Pańskiego w Częstochowie

III miejsce

MartaKubica - Bytomskie Ognisko Artystyczne

KONKURS PLASTYCZNY

PRZEDSZKOLE

I miejsce

Natalia Nowak - Miejskie Przedszkole nr 41 w Częstochowie

AlicjaWarda - Miejskie Przedszkole nr 41 w Częstochowie

II miejsce

Amelia Lipińska - Miejskie Przedszkole nr 41 w Częstochowie

Lidia Bachniak - Miejskie Przedszkole nr 41 w Częstochowie

III miejsce

Daria Pawlukiewicz - Miejskie Przedszkole nr 41 w Częstochowie

Wyróżnienie

Wiktor Gołdy - Szkoła Podstawowa w Kucharach

Emilia Rygał - Miejskie Przedszkole nr 9 w Częstochowie

KATEGORIA I-III SZKOŁA PODSTAWOWA

I miejsce

Klaudia Seratowicz - Szkoła Podstawowa nr 47 w Częstochowie

Barbara Osipowicz - Szkoła Podstawowa nr 162 w Krakowie

Oliwia Kulawik - Szkoła Podstawowa w Nieradzie

II miejsce

Oliwia Starowiejska - Szkoła Podstawowa w Iwoniczu

Igor Perliński - Zespół Szkolno-Przedszkolny w Lgocie Małej

Paweł Wyroba - Szkoła Podstawowa nr 162 w Krakowie

Julia Patrylak - Zespół Szkolno-Przedszkolny w Rędzinach

III miejsce

Zuzanna Hibner - Szkoła Podstawowa w Kucharach

Brajan Kaczmarek - Szkoła Podstawowa nr 47 w Częstochowie

Szymon Bednarek - Zespół Szkolno-Przedszkolny w Działoszynie

Wyróżnienie

Marika Bogdanka - Szkoła Podstawowa w Kruszynie

Lena Arkabus - Szkoła Podstawowa nr 21 w Częstochowie

Hania Krakowian - Szkoła Podstawowa nr 11 w Częstochowie

KATEGORIA IV-VI SZKOŁA PODSTAWOWA

I miejsce

Bartosz Bąk - Szkoła Podstawowa w Kłomnicach

Martyna Kotowicz - Szkoła Podstawowa nr 21 w Częstochowie

Oskar Benduch - Szkoła Podstawowa w Mstowie

Martyna Szczygielska - Szkoła Podstawowa nr 49 w Częstochowie

II miejsce

Sebastian Baron - Szkoła Podstawowa nr 11 w Częstochowie

Anna Pac - Szkoła Podstawowa nr 162 w Krakowie

Adrianna Frodyma - Szkoła Podstawowa w Iwoniczu

Julia Ciastko - Szkoła Podstawowa w Mstowie

Wiktoria Stępień - Szkoła Podstawowa nr 21 w Częstochowie

Tamara Łągiewka - Szkoła Podstawowa w Mstowie

Oliwer Adasiewicz - Szkoła Podstawowa nr 47 w Częstochowie

Weronika Purgal - Zespół Szkolno-Przedszkolny nr 1 w Częstochowie

III miejsce

Milena Frączek - Szkoła Podstawowa nr 21 w Częstochowie

Oskar Galas - Szkoła Podstawowa nr 11 w Częstochowie

Julia Grzyb - Szkoła Podstawowa w Pankach

Blanka Bejm - Szkoła Podstawowa nr 47 w Częstochowie

Bartosz Stachowiak - Szkoła Podstawowa nr 21 w Częstochowie

Zuzanna Stefanek – Zespół Szkół w Trębaczewie

Marta Marek – Zespół Szkolno-Przedszkolny nr 1 w Częstochowie

Wyróżnienie

Amelia Gwiazda – Publiczna Szkoła w Naramicach

Artur Drab - Szkoła Podstawowa nr 21 w Częstochowie

Maria Stysińska – Zespół Szkół Publicznych nr 3 w Myszkowie

Nicola Bednarska - Szkoła Podstawowa nr 31 w Częstochowie

Dawid Kuśmierek - Szkoła Podstawowa w Kleszczowie

KATEGORIA KL. VII I KLASY GIMNAZJALNE

I miejsce

Zofia Trzepizur - Szkoła Podstawowa nr 21 w Częstochowie

Wiktoria Wilk - Szkoła Podstawowa nr 53 w Częstochowie

Alicja Biskup - Szkoła Podstawowa nr 21 w Częstochowie

Wiktoria Derda - Szkoła Podstawowa nr 21 w Częstochowie

Elżbieta Kocela - Szkoła Podstawowa nr 21 w Częstochowie

Laura Zagórska - Szkoła Podstawowa w Mstowie

Julia Modlińska - Szkoła Podstawowa nr 53 w Częstochowie

II miejsce

Iga Trzebska - Szkoła Podstawowa nr 53 w Częstochowie

Amelia Błaszkiewicz - Szkoła Podstawowa w Mstowie

Olga Arkabus - Szkoła Podstawowa nr 16 w Częstochowie

Nadia Klabisz - Szkoła Podstawowa nr 16 w Częstochowie

Karolina Orzełek - Specjalny Ośrodek Szkolno-Wychowawczy nr 5 w Częstochowie

Natalia Topczewska – Zespół Szkół Muzycznych w Częstochowie

Weronika Drab - Zespół Szkolno-Przedszkolny w Działoszynie

Zuzanna Szmajda - Szkoła Podstawowa nr 3 w Słupsku

III miejsce

Aleksandra Panowska - Szkoła Podstawowa nr 53 w Częstochowie

Anna Cieślińska - Szkoła Podstawowa nr 21 w Częstochowie

Klaudia Szmaciarska - Specjalny Ośrodek Szkolno-Wychowawczy nr 5 w Częstochowie

Denis Christof - Specjalny Ośrodek Szkolno-Wychowawczy nr 5 w Częstochowie

Aleksandra Olesiak - Specjalny Ośrodek Szkolno-Wychowawczy nr 5 w Częstochowie

Magdalena Kulesza - Szkoła Podstawowa w Zawadzie

Wyróżnienie

Klaudia Białek - Zespół Szkolno-Przedszkolny w Działoszynie

Aleksandra Wilk - Szkoła Podstawowa nr 21 w Częstochowie

Natalia Chlebosz - Szkoła Podstawowa nr 11 w Częstochowie

KATEGORIA SZKOŁY PONADGIMNAZJALNE

I miejsce

Magdalena Małasiewicz - VII Liceum Ogólnokształcące im. M. Kopernika w Częstochowie

Kamila Czugaj – Zespół Szkół nr 4 w Mławie

II miejsce

Wiktoria Czajkowska - Liceum Ogólnokształcące im. J. Bytnara w Kolbuszowej

Paweł Kaczmarek - Specjalny Ośrodek Szkolno-Wychowawczy nr 5 w Częstochowie

Remigiusz Rok – Zespół Niepublicznych Placówek Oświatowych w Częstochowie

III miejsce

Remigiusz Szmaciarski - Specjalny Ośrodek Szkolno-Wychowawczy nr 5 w Częstochowie

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem