Reklama

Komunikat dot. rejestracji Polaków na ŚDM w Panamie

2018-02-13 11:22

abd / KBO ŚDM / Warszawa (KAI)


W najbliższych tygodniach Krajowe Biuro Organizacyjne ŚDM uruchomi system rejestracyjny dla Polaków wybierających się na ŚDM w Panamie. Wspólna rejestracja wszystkich Polaków ma pomoc w koordynacji wyjazdu i sprawnym przepływie informacji pomiędzy polskimi uczestnikami i gospodarzami spotkania.

Publikujemy treść komunikatu dot. rejestracji na ŚDM, przygotowanego przez Krajowe Biuro Organizacyjne ŚDM.

Rejestracja Polaków ŚDM 2019 - aktualizacja

Reklama

W dniu 11 lutego 2019 r. Papież Franciszek jako pierwszy pielgrzym zarejestrował się na ŚDM Panama 2019. W porozumieniu z Komitetem Organizacyjnym ŚDM Panama 2019 publikujemy zasady rejestracji grup polskich.

Polskie grupy obowiązuje następująca procedura rejestracji na ŚDM Panama 2019:

1. Zgłoszenie grupy do koordynatora diecezjalnego

2. Założenie profilu w polskim systemie rejestracyjnym przez Organizatora Grupy (potrzebne dane to: imiona, nazwiska, adresy e-mail i nr telefonów Organizatora i Zastępcy Organizatora Grupy)

UWAGA: Polski system rejestracyjny zostanie uruchomiony w najbliższych tygodniach. Próby rejestracji w systemie panamskim bez wcześniejszej rejestracji w systemie polskim będą generowały dodatkowe niepotrzebne trudności i konieczność ponownej rejestracji.

3. Na podstawie danych wprowadzonych do polskiego systemu rejestracyjnego zostanie założone konto grupy w systemie panamskim, o czym Organizatorzy grupy zostaną poinformowani mailem zawierającym dane do logowania do systemu panamskiego.

4. Jeśli Organizator grupy w polskim systemie rejestracyjnym wybierze diecezję na Dni w Diecezjach, grupa zostanie zgłoszona do odpowiedniej diecezji, a Organizator, również drogą mailową, skontaktowany bezpośrednio z koordynatorem w wybranej diecezji.

Wiek uczestników:

18-35 lat - standardowy wiek uczestnika grupy - pielgrzyma

Przypadki szczególne:

a) 15-18 lat - wymagana jest zgoda organizatora grupy (organizator ma prawo, bez podania przyczyn, odmówić zapisania do grupy) oraz zgoda prawnych opiekunów. Zgoda ta musi zawierać wskazanie opiekuna na czas pielgrzymki, który musi mieć ukończone 18 lat, być tej samej płci co podopieczny. Opiekunem nie moze być organizator lub zastępca organizatora grupy, ksiądz ani siostra zakonna.

b) Poniżej 15 lat - nie rekomendujemy udziału osób poniżej 15 roku życia

c) Powyżej 35 lat - o zapisie do grupy decyduje organizator grupy. Dla takich osób mogą obowiązywać inne warunki uczestnictwa oraz inne koszty udziału.

Ważne: Organizator grupy podejmuje ostateczną decyzję o zapisie danej osoby na ŚDM Panama 2019

Pytania dotyczące rejestracji można przesyłąć na adres rejestracja@sdm.org.pl

Tagi:
Polacy ŚDM w Krakowie

Prezydent: Nigdy nie zgodzę się, aby Polska była oczerniana przez fałszywe oskarżenia

2018-01-30 18:39

prezydent.pl

Teraz wspominamy ten czas, kiedy 73 lata temu, w styczniu 1945 roku, tędy właśnie przez Żory, Niemcy, hitlerowcy, pędzili więźniów z obozu Birkenau. To proszę Państwa, jest także wielka pamięć nas Polaków, bo wśród nich byli też nasi rodacy, ale przede wszystkim wśród nich byli nasi współobywatele – różnych narodowości – pewnie przede wszystkim narodowości żydowskiej.

Maciej Biedrzycki/KPRP

Ja, od początku swojej prezydentury bardzo głośno i mocno, wielokrotnie mówiłem jedno: Nie ma mojej zgody na żadną nienawiść między narodami w Polsce. Nie ma absolutnie mojej zgody na żaden antysemityzm czy inny przejaw ksenofobii, bo nienawiść to jest najgorsze zło, które się pomiędzy narodami szerzy. Zawsze będę jako Prezydent się temu sprzeciwiał, zawsze – niezależnie z czyich ust będzie to padało i jak ważny ten ktoś będzie. A jeżeli będzie to ktoś malutki, to będę starał się go upomnieć delikatnie, zwrócić mu uwagę na ten problem, że to jest nie tylko niepotrzebne, ale to jest wbrew najgłębszym naszym zasadom, wbrew naszej etyce. Etyce wyrosłej na pniu chrześcijańskim, na wielkim etosie miłości bliźniego.

Ale dziś, proszę Państwa równie bardzo mocno jako Prezydent Rzeczypospolitej chcę powiedzieć także jedno: Nigdy nie zgodzę się na to, żebyśmy my, jako Naród, Polacy czy Polska jako państwo, byli oczerniani poprzez zakłamywanie prawdy historycznej i poprzez absolutnie fałszywe oskarżenia, a takich w ostatnich dniach pod adresem naszego kraju i naszego Narodu padło stanowczo zbyt wiele, żeby można było przejść nad tym obojętnie.

I chcę bardzo mocno z tego miejsca powiedzieć: Nie było żadnych polskich obozów zagłady czy polskich obozów koncentracyjnych.

Były takie obozy zbudowane na terenie nieistniejącego wtedy państwa polskiego przez Niemców, przez hitlerowców, którzy na Polskę napadali, rozdarli ją i zniszczyli - razem z Rosją sowiecką.

To oni zbudowali obozy zagłady. To oni w tych obozach w sposób bezwzględny, niewyobrażalny mordowali ludzi po to, żeby wyeliminować narody, które uważali za takie, które powinny zostać przez nich unicestwione - przede wszystkim Żydów, ale także Cyganów, czyli Romów, ale także i Polaków, których uważali za podludzi.

Wszyscy o tym doskonale wiemy. Polska jako państwo straciła w okresie II wojny światowej ok. 6 mln obywateli i Polaków, i Żydów. Ale to byli obywatele Rzeczypospolitej, państwa, które zostało zniszczone i nie mogło ich bronić, nie mogło się za nimi ująć.

I chcę bardzo mocno podkreślić: Nie było żadnego udziału - ani Polski jako państwa, którego nie było, ani Polaków pojmowanych jako Naród - w Holokauście.

Był, owszem, zorganizowany systemowy udział w walce z Holokaustem. To dlatego właśnie rząd londyński poprzez delegaturę tego rządu na kraj powołał Radę Pomocy Żydom „Żegota”, to właśnie dlatego działał Jan Karski jako przedstawiciel tego rządu, to właśnie dlatego także swoją straceńczą misję w Auschwitz wykonywał rotmistrz Pilecki. Witold Pilecki później Żołnierz Niezłomny, zamordowany przez komunistów.

To był oczywiście jasny i wyraźny - systemowy właśnie - udział tych instytucji państwa polskiego, które jeszcze gdzieś – czy w podziemiu czy na uchodźstwie istniały. Ale to był systemowy, zorganizowany udział w walce z Holokaustem, w pomocy Żydom. I chcę to jeszcze raz bardzo mocno zaakcentować: Nie było żadnego systemowego wsparcia ze strony polskiej dla Holokaustu, dla tej straszliwej machiny zagłady i śmierci, była tylko walka z nim.

Szanowni Państwo, my musimy się domagać przestrzegania tej elementarnej prawdy i tych elementarnych faktów; to nasze prawo jako Narodu, takie samo jak to, że prawem Żydów jest walka z antysemityzmem, tak samo my mamy prawo walczyć z tym wielkim i straszliwym pomówieniem.

Oczywiście, nie mówię, że nie było ludzi niegodziwych. Byli niegodziwi ludzie, którzy sprzedawali nawet za pieniądze swoich sąsiadów. Tak, byli, przyznaję, ale to nie Naród polski, tylko pojedynczy ludzie; to nie była żadna zorganizowana akcja, to były po prostu przypadki podłości.

Ale obok tych przypadków podłości, były przypadki oddania życia za sąsiadów Żydów, tak jak Ulmowie na Podkarpaciu, którzy całą rodziną zginęli, ponieważ ukrywali swoich żydowskich sąsiadów. Takich przykładów w Polsce są tysiące. To był niewyobrażalnie trudny czas. Niewyobrażalnie trudny! Było nadzwyczajne bohaterstwo, była wielka miłość bliźniego, ale też obok - draństwo i okrucieństwo, też niewyobrażalne. Ale nie było systemowego udziału ani polskiego Narodu, ani polskiego państwa w dziele straszliwej zagłady. Był za to ten udział w przeciwdziałaniu tej zagładzie - na tyle, na ile było to możliwe.

I na koniec tego wątku chcę powiedzieć jeszcze jedno, w każdym społeczeństwie, w każdym narodzie znajdą się ludzie niegodziwi; wszyscy o tym wiemy i pamiętajmy o tym, bo to jest kwestia elementarnej sprawiedliwości, której ja dzisiaj dla Polaków jako Narodu i Polski się domagam od całego świata - jako Prezydent.

Fragment wystąpienia Prezydenta Andrzeja Dudy w czasie spotkania z mieszkańcami Żor

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Mój Krzyż codzienny

2018-02-23 14:41

Joanna Warońska, Częstochowa

Mój krzyż nie jest wielki. Ot, połączone dwa kawałki drewna. Od razu zwróciłam uwagę, że nie ma na nim Chrystusa, a przecież w dzieciństwie było to dla mnie niezwykle ważne. Tak jakbym potrzebowała portretu Zbawcy. Mojego Zbawcy. Później dostrzegłam powszechność braku tego wizerunku.

congerdesign/pixabay.com

Otaczały mnie miliony przewrażliwionych i rozdętych ego, wpychających się w moje oczy, uszy, zabierających moją przestrzeń. I każde z nich chciało wciągnąć mnie w swoją orbitę. Miałam stać się ich częścią i potwierdzać ich wielkość. Nic więc dziwnego, że i pusty krzyż stawał się dla nich wygodną alegorią cierpienia w ogóle, która sprowadzała pokusę zbyt łatwego płaczu nad sobą. Mogli poczuć przez chwilę jedność z cierpiącym Bogiem. To był etap pierwszy. Potem pojawiało się rozpamiętywanie swojego losu i wiele pytań: Dlaczego ja? Dlaczego mnie? Czy to fatum? Czy może Bóg o mnie zapomniał?

Ale istota krzyża nie może przecież wyczerpywać się w cierpieniu. Albo przynajmniej takie doświadczenie nie może kończyć się licytacją, czyj ból jest większy, kogo bardziej uszlachetnił i kto w opinii innych był bardziej przekonujący. Wszak cierpienie towarzyszy każdemu, a określenie jego wielkości jest często wrażeniem subiektywnym. Trzeba by uwzględnić zbyt wiele czynników nieporównywalnych, by wreszcie ustalić prawdziwą hierarchię cierpiących. Dlatego krzyż to raczej zawierzenie, pokora, które pozwalają piąć się ku niebu, i miłość obejmująca cały świat. Gdy myślę o krzyżu, zawsze wspominam wiersz niezwykle wrażliwej poetki młodopolskiej Marii Komornickiej:

W noc chmurami złowieszczymi ciemną

Leżałam jak zwalony krzyż

A duchy mocowały się nade mną

O mnie…

Poczuć się zwalonym krzyżem to doświadczenie niemal tragiczne, wzmagające odczucie cierpienia. Zwłaszcza jeśli uwzględnimy złowieszczą noc i rozgrywającą się nad głową bohaterki walkę o jej duszę. To podważenie prawdy celu wędrówki, zakwestionowanie wszelkich wyborów. To zwielokrotnione odczucie zwątpienia i samotności w przerażająco niezrozumiałym świecie. To brak woli walki w odwiecznej konfrontacji dobra i zła. A wystarczyłaby może czyjaś pomocna dłoń, by duchy pełzające po ziemi stały się zbyt odległe. Wówczas ich kuszący głos nie dosięgnąłby naszych uszu. Sytuacja tak silnie doświadczona przez Komornicką jest codziennością każdego, choć przyzwyczajenie nauczyło nas jej nie dostrzegać.

Mój krzyż nie jest wielki. Nie pozwala mi wzrastać w swoim cieniu, nie kształtuje mojego poglądu na świat, a nawet nie buduje wokół mnie wspólnoty rozumiejącego współczucia. Na co dzień nie jest zbyt uciążliwy i prawie udaje mi się o nim zapomnieć. Ot, żyję jak wszyscy. A może nawet są tacy, co patrzą na mnie z zazdrością, ponieważ jestem tą, której się udaje. Przynajmniej czasami. Ale przychodzą takie dni, zwłaszcza w czasie przedświątecznych porządków, gdy ponaglana dawnym obyczajem zaglądam w każdy kąt, pod szafy i do niemal zapomnianych szuflad, i wówczas z przerażeniem stwierdzam, że on wciąż tam jest, tylko może w ostatnim roku trochę bardziej przykrył go kurz. I po raz kolejny próbuję przyrównać do niego swoje życie…

Rozpoczynam rachunek sumienia pod odnalezionym także w swoich wspomnieniach krzyżem. Rozpoczynam swoje indywidualne rekolekcje. W ostatnim roku coraz bardziej upodabniam się do punktu, choć dla niektórych równie niewygodnego jak kamień w bucie; kurczę się w przestrzeni świata, zwijam się w sobie zamiast wzrastać, staję się odrzuconym ziarnem… A może dopiero zbieram siły, by kiedyś wreszcie zakorzenić się w próchnicy społeczeństwa i zadziwić innych swoją potrzebą wzrostu. To pokrzepiające… Tylko bez decyzji o wydaniu plonu pozostanę na zawsze dobrze zapowiadającą się potencją.

Po owocach ich poznacie… A co będzie moim owocem? Mój krzyż nie jest wielki. Każdego dnia poszukuję… Różnych rzeczy: bezinteresownego uśmiechu, także w sobie, wskazówek, gestów, które potwierdzą słuszność moich wyborów oraz słów, gdy tak jak teraz poddaję je próbie znaczenia. Wszak nie jest ważne, by były, lecz by były to te najwłaściwsze. Jak już ginąć, to spektakularnie? Na Golgocie w obecności tłumów, a zwłaszcza dziejopisów – Jana, Mateusza, Marka i Łukasza? Czy trzeba sobą zapełnić cenny czas antenowy, by poczuć się spełnionym? Ale Chrystus w momencie śmierci nie myśli o tym, czy dobrze wygląda.

Dla Niego liczy się przecież cel, a nie droga… On sam chce, by Jego krzyż stał się „Drogą, Prawdą i Życiem”. W ten sposób krzyż zaczyna funkcjonować jako znak ostateczny, do niczego nieodsyłający, znak, którego znaczenie nie jest konwencją, więc nie wymaga akceptacji. On sam jest znaczeniem.

Krzyż dla mnie oznacza Boga, a Bóg – krzyż, ale z tego nie wynika, że krzyż jest cierpieniem. Wszak Bóg nie jest cierpieniem, lecz miłością.

Mój krzyż nie jest wielki, może dlatego w natłoku wydarzeń i spraw codziennych tak łatwo zapominam, co jest naprawdę ważne w życiu, a wówczas świat, igrając moim sentymentalizmem, zmusza mnie do łez. W tym przypadkowym płaczu nieświadomie żałuję swoich straconych szans i możliwości.

Odczuwam dziś boleśnie swoje niespełnienie. Spowodowane brakiem czasu.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 11/12 2017

Niemcy: zabito proboszcza francuskojęzycznej parafii w Berlinie

2018-02-23 20:52

pb (KAI/Il Sismografo) / Berlin

Wieczorem 22 lutego został zabity proboszcz francuskojęzycznej parafii w Berlinie. 54-letni ks. Alain-Florent Gandoulou pochodził z Konga. Szczegóły morderstwa nie zostały na razie ujawnione przez policję, która zatrzymała mężczyznę podejrzanego o dokonanie zabójstwa.

дзроман / Foter.com / CC BY

Francuskojęzyczna parafia w Berlinie Zachodnim została utworzona po II wojnie światowej dla stacjonujących tam żołnierzy francuskich. W ostatnich latach stała się głównie ośrodkiem duszpasterskim dla katolików z Afryki.

Jest to czwarty kapłan katolicki zabity od początku br. 18 stycznia w Malawi zginął ks. Tony Mukomba, a 5 lutego w Meksyku ks. Germain Muñiz García i ks. Iván Añorve Jaimes.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

Wiele stron internetowych, wykorzystuje pliki cookies (ciasteczka). Służą one m.in. do tego, by zagłosować w sondzie. Nowe przepisy zobowiązują nas do poinformowania o tym. Dalsze korzystanie z naszych stron bez zmiany ustawień przeglądarki będzie oznaczało, że zgadzasz się na ich wykorzystywanie.
Aby dowiedzieć się więcej, przeczytaj o Polityce plików cookies.

Rozumiem