Reklama

BETEL - Zakupy z sercem - Deribie Mekanene

Nowy blask festiwalu „Niepokalanów”

2017-11-02 17:15

mip / Wrocław / KAI

ket4up/Fotolia.com

„Festiwal Niepokalanów ma wieloletnią, bogatą tradycję. Dziś można już otwarcie mówić, że odzyskał dawny blask i prestiż” – mówi w rozmowie z KAI ks. Piotr Wiśniowski, rzecznik prasowy Międzynarodowego Festiwalu Filmowego Niepokalanów we Wrocławiu, który zakończył się w piątek. Tegorocznej edycji festiwalu przyświecało hasło „Prawda nas wyzwoli”.

Przez sześć dni pokazów festiwalowych widowni Dolnośląskiego Centrum Filmowego zaprezentowano osiem obrazów konkursowych. Do konkursu stanęły filmy fabularne z Polski, Czech, Gruzji, Libanu, Francji, Brazylii i Stanów Zjednoczonych. Na ekranie pojawiły się nie tylko wielkie hollywoodzkie produkcje, takie jak „Przełęcz Ocalonych” Mela Gibsona, ale także filmy kina niezależnego oraz laureaci europejskich festiwali.

Jak wskazuje w rozmowie z KAI rzecznik prasowy rzecznik prasowy festiwalu Niepokalanów, ks. Piotr Wiśniowski, tym, co wyróżnia zorganizowane we Wrocławiu wydarzenie, to filmy, które promują prawdziwe wartości i zmieniające sposób myślenia widzów. „Nie oceniamy efektów specjalnych, czy budżetu, lecz oceniamy promowaną na ekranie wartość, która dla naszych widzów, nieraz zaganianych w codziennym życiu, może być czymś najcenniejszym; czymś, co pobudzi ich do lepszego życia” – mówi ks. Wiśniowski.

Takimi są filmy nagrodzone na tegorocznym festiwalu Niepokalanów. Nagrodę Główną – 10 tys. złotych i statuetkę Maksymiliana jury w składzie Dariusz Regucki, o. dr Marek Kotyński CSsR i Łukasz Adamski przyznało francusko-gruzińskiemu filmowi „Rozdzieleni” w reżyserii Michela Hazanaviciusa.

Reklama

Z kolei nagrodę ufundowaną przez Prezydenta RP Andrzeja Dudy dla filmu zmieniającego życie przyznano Wojciechowi Smarzowskiemu za film „Wołyń”. Aż dwukrotnie nagrodzony został film „Wyklęty” w reżyserii Konrada Łęckiego – otrzymując Nagrodę Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji oraz Nagrodę Publiczności.

W programie festiwalu znalazły się również pokazy specjalne podczas których swoje ulubione filmy pokazywali i komentowali polscy artyści: prof. Krzysztof Zanussi, Dominika Figurska, Adam Woronowicz, czy Radosław Pazura. Gościem specjalnym festiwalu był włoski dziennikarz Arnaldo Casali, twórca Festiwalu w Terni.

„Doświadczenie ojców franciszkanów z Niepokalanowa, którzy współtworzą ten festiwal od ponad 30 lat, pozwoliło czerpać doświadczenia, inspiracje i duchową siłę z najlepszego źródła, którym był wielki ewangelizator i twórca przedwojennych mediów, św. Maksymilian Kolbe” – podkreśla ks. Piotr Wiśniowski.

„Dziś można już otwarcie mówić, że festiwal Niepokalanów odzyskał dawny blask i prestiż” – wskazuje ks. Wiśniowski. Jak podkreśla rzecznik, podczas tegorocznego festiwalu dało się odczuć międzynarodową atmosferę wydarzenia. Zapewniły ją zarówno międzynarodowe, dobre filmy, jak i zagraniczni goście i widzowie.

Wrocławski duchowny przyznaje, że trwają już prace nad kolejną edycją festiwalu, której przyświecać będzie hasło „Ku wolności wyswobodził nas…”. Od przyszłego roku na festiwalu Niepokalanów będzie przyznawana nagroda dla filmu dokumentalnego.

Pierwsza edycja festiwalu Niepokalanów odbyła się 1986 roku. W latach 1990-2015 operatorem wydarzenia było Katolickie Stowarzyszenie Filmowe im. Maksymiliana Kolbego, natomiast na mocy listu intencyjnego podpisanego w maju 2015 r. przez przedstawiciele Klasztoru Ojców Franciszkanów w Niepokalanowie, Katolickiego Stowarzyszenia Filmowego oraz Fundacji Vide et Crede z Wrocławia, organizatorem festiwalu stała się wrocławska Fundacja Vide et Crede im. Jana Pawła II.

Tegoroczna, 32. edycja festiwalu była współfinansowana przez Polski Instytut Sztuki Filmowej oraz Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Projekt był realizowany we współpracy z Narodowym Centrum Kultury.

Tagi:
festiwal

Śpiewajmy Panu – Podlasie 2018!

2018-10-10 11:21

Monika Kanabrodzka
Edycja podlaska 41/2018, str. VI

Pod hasłem ,,Wolni w Duchu Świętym” odbył się 6 października br. w Siemiatyckim Ośrodku Kultury 25. Festiwal Piosenki Religijnej i Patriotycznej ,,Śpiewajmy Panu” Podlasie 2018

Monika Kanabrodzka
Bogaty w choreografię występ scholi Karmelki

Msza św. sprawowana przez ks. Tomasza Przewoźnego w kościele pw. św. Andrzeja Boboli w Siemiatyczach poprzedziła przesłuchania wokalne w Siemiatyckim Ośrodku Kultury.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Płyta - Wojna totalna 300x400

Opłakać stratę dziecka

2018-10-03 08:06

Ewa Oset
Edycja częstochowska 40/2018, str. IV

Pustka boli. Znają ten ból ci, którzy stracili swoje dziecko przez poronienie, aborcję lub śmierć po urodzeniu. Ból skrywany przez lata w zakamarkach duszy i powracający z coraz większą siłą. Trzeba go leczyć – opłakać stratę dziecka, nadać mu imię, prosić o wybaczenie, a przede wszystkim rozpocząć proces wybaczania sobie. Jest na to czas i miejsce. To Dzień Dziecka Utraconego, który w całej Polsce i w archidiecezji częstochowskiej obchodzimy 15 października.

Oddać swój ból Bogu

Dzień Dziecka Utraconego po raz pierwszy w naszej archidiecezji został zorganizowany w 2012 r. w Wieluniu. Po roku dołączyła do niego Częstochowa, a potem Radomsko i Zawiercie. – Chęć zorganizowania tego dnia narodziła się z potrzeby naszego serca. Osobiście jesteśmy rodzicami po stracie, niestety, również takimi, których dzieci nie mają grobów – mówi organizatorka tego przedsięwzięcia w naszej archidiecezji Ewa Słuszniak. – Dla nas Dzień Dziecka Utraconego jest czasem, kiedy wspominamy nasze dzieci, które odeszły przed narodzeniem, modlimy się i chcemy wspierać rodziców, którzy tak jak my doświadczyli straty dziecka, a nie mają przestrzeni ani miejsca, gdzie mogą swoje dzieci opłakać, pożegnać, oddać swój ból Bogu i rozpocząć czas uzdrawiania i przebaczenia. W organizację tego dnia zaangażowane są nasze rodziny, również nasze żyjące dzieci. Uczestniczymy razem, to jest nasz dzień – podkreśla.

Niewidzialny Klasztor Jana Pawła II

Kiedy się odda swoje cierpienie Bogu, często pojawia się chęć niesienia pomocy innym. Tak było w przypadku pomysłodawczyni Anny Dziuby-Marzec, która powiedziała nam, jak to wszystko się zaczęło. – W marcu 2012 r. przyjęłam Szkaplerz Karmelitański i jeszcze w tym samym miesiącu po kilku latach starań poczęło się nasze dziecko – wspomina.

– W planach mieliśmy wyjazd do Lourdes, Fatimy, La Salette i pojawiły się wątpliwości, czy powinniśmy jechać. Pomyśleliśmy, że skoro Pan Bóg dał nam środki na realizację planów, to był to dla nas czytelny znak, że jedziemy. Wszędzie zawierzaliśmy nasze dziecko Matce Bożej. Fatima była miejscem szczególnym, gdyż byliśmy tam w pierwszą sobotę maja i tego dnia był tam obchodzony Dzień Matki. Szczęśliwi wróciliśmy do domu i cieszyliśmy się, że nasze Maleństwo rośnie pod moim sercem. Tak było do 16 lipca – dnia poświęconego Matce Bożej z Góry Karmel. Po porannej Mszy św. poszłam do lekarza i okazało się, że serce naszego dziecka nie bije. Szpital, poród, łzy, ale jednocześnie jakaś siła. Jedna z sióstr boromeuszek powiedziała mi o oddaniu dziecka do Niewidzialnego Klasztoru Jana Pawła II. Miałam świadomość, że w takiej sytuacji jest wiele małżeństw, wielu doznaje niezrozumienia otoczenia i w tym bólu są osamotnieni. Z potrzeby serca, ale myślę, że przede wszystkim zadziałał z Nieba Jan Paweł II – kontynuuje pani Anna, i dodaje: – Zrodziła się wtedy myśl o zorganizowaniu Dnia Dziecka Utraconego w Wieluniu. Od tego czasu rodzice, rodzeństwo, dziadkowie i znajomi każdego roku 15 października gromadzą się na wspólnym Różańcu, Eucharystii, Adoracji – mówi pani Anna, zachęcając wszystkich, którzy utracili swoje dziecko, do udziału w tym Dniu.

Żałobę trzeba przeżyć

Ktoś powie: po co taki Dzień, po co rozgrzebywać rany, wracać do tych traumatycznych wydarzeń?– Idea Dnia Dziecka Utraconego jest związana z potrzebą zmiany sposobu postrzegania przez społeczeństwo problemów, z jakimi borykają się rodzice po stracie dziecka – mówią organizatorzy. – W Polsce wciąż nie ma społecznego przyzwolenia na przeżywanie przez rodziców żałoby po wczesnej utracie dziecka, szczególnie w okresie prenatalnym. Strata dziecka w wyniku: poronienia, wczesnego porodu i śmierci tuż po narodzeniu jest traumatycznym przeżyciem dla rodziców. Dlatego to wydarzenie jest szczególne dla tysięcy kobiet i mężczyzn, którzy doświadczyli straty dziecka i czasem poświęconym pamięci i modlitwie za zmarłe dzieci i ich rodziców. W wielu kościołach sprawowane są Eucharystie, odbywają się także zbiorowe pochówki. I my chcemy włączyć się w tę szczególną inicjatywę poprzez zorganizowanie Dnia Dziecka Utraconego w trzech miastach naszej diecezji – zaznaczają organizatorzy.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Jak się czuł kard. Karola Wojtyły dzień po wyborze na papieża?

2018-10-16 09:52

BP KEP / Warszawa (KAI)

„Dzień po wyborze kard. Karola Wojtyły na papieża Jana Pawła II, kard. Stefan Wyszyński zapytał go jak się czuje jako papież. Jan Paweł II odpowiedział, że czuje się tak, jakby tu od zawsze był. Na co kard. Wyszyński odpowiedział, że to łaska stanu” – mówi abp Józef Michalik, który wówczas był rektorem Kolegium Polskiego w Rzymie, skąd kard. Wojtyła 16 października 1978 roku wyjechał na konklawe.„Mogliśmy przewidywać, że nadzieja na wybór jest realna. Były ku temu przesłanki” – dodaje abp Józef Michalik.

PAP/JACEK TURCZYK

„Kard. Karol Wojtyła przyjechał do Rzymu znacznie wcześniej, przed 16 października, i zatrzymał się w Kolegium Polskim” – powiedział abp Józef Michalik, wspominając czas poprzedzający konklawe sprzed 40 lat. Kolegium Polskie zostało założone przez Zmartwychwstańców w 1866 roku i „przez lata służyło polskiej sprawie”. Jak wyjaśnił abp Michalik, tam właśnie zatrzymywali się biskupi podczas swoich wizyt w Rzymie, tam też zatrzymywał się m.in. kard. Wojtyła.

Przyjazd kard. Karola Wojtyły w tym czasie wiązał się z pogrzebem zmarłego nagle Ojca Świętego Jana Pawła I. Abp Michalik wspominał, że wyjechał po kard. Wojtyłę na lotnisko, by go powitać i przywieźć do Kolegium. On jednak poprosił, by pojechali najpierw do Bazyliki św. Piotra, gdzie było już wystawione ciało śp. papieża Jana Pawła I. Jak relacjonuje abp Michalik, wchodząc do bazyliki i widząc obecnych tam kardynałów, zapytał kard. Wojtyły, ilu z nich nie zna on osobiście. „Kardynał się zastanowił i odpowiedział: siedmiu. Dla mnie to była pośrednia odpowiedź, że właściwie nie ma takiego drugiego kardynała, który tylko siedmiu kardynałów by nie znał osobiście. To wskazywało na to, że szanse naszego kardynała były poważne w tym najbliższym konklawe” – powiedział abp Michalik.

Abp Michalik mówił również o innych znakach, które wskazywały na to, że myśl kardynałów zostanie skierowana w kierunku kardynała z Polski. Jako jeden z nich wskazał fakt, że kard. Wojtyła jako jeden z kilku kardynałów-elektorów został poproszony o wygłoszenie wykładu całemu kolegium kardynalskiemu na temat przyszłości Kościoła, podczas sesji, jaka tradycyjnie miała miejsce tuż przed konklawe. „Mogliśmy przewidywać, że nadzieja na wybór jest realna” – powiedział abp Michalik.

Jak wspominał, kard. Wojtyła do czasu konklawe uczestniczył w codziennych praktykach modlitewnych mieszkańców Kolegium Polskiego. Wielokrotnie, m.in. podczas wspólnych posiłków, również przed pierwszym konklawe, były rozmowy na temat wyboru nowego papieża. „Żartowaliśmy, komentowaliśmy doniesienia prasowe, a czasem rozmawialiśmy na poważnie” – powiedział abp Michalik. „Ksiądz kardynał zawsze przyjmował te żarty i rozmowy z uśmiechem, a czasem z humorem na to odpowiadał” – powiedział abp Michalik.

Opowiedział też wydarzenie, jakie miało miejsce dokładnie w dniu wyboru, w kaplicy Kolegium Polskiego. Rano Mszy św. przewodniczył tam kard. Wojtyła. W czasie modlitwy wiernych jeden z księży spontanicznie wypowiedział intencję, by kard. Karol Wojtyła został papieżem. Tę modlitwę wiernych zakończył kard. Wojtyła. Odniósł się do tej intencji przywołując mocne słowa Jezusa do Piotra z ewangelii św. Mateusza 16, 21-23, gdzie Jezus mówi: „Zejdź Mi z oczu, szatanie! Jesteś Mi zawadą, bo myślisz nie na sposób Boży, lecz na ludzki” (Mt 16,23). Kończąc dodał jakby swoją intencję, by został wybrany sługa Boży, który przyjmie wybór z pokorą i spełni wolę Bożą.

Abp Michalik zapytany o sam moment wyboru, odpowiedział, że przyjął go z wielką radością. Nie chodził na Plac św. Piotra po południu, właśnie z racji na możliwość wyboru kard. Wojtyły, by w razie czego udzielić potrzebnych informacji czy też pokazać pokój, w którym mieszkał kard. Wojtyła tuż przed konklawe. „Kiedy zostało ogłoszone imię Karola Wojtyły prawie natychmiast rozdzwoniły się telefony” – opowiadał.

Po wyborze rektor Kolegium Polskiego wraz z domownikami, którzy oglądali konklawe w telewizji, poszedł do kaplicy. „Wspólnie zaśpiewaliśmy Te Deum dziękczynne za to wydarzenie i poleciliśmy Bogu nowego papieża” – powiedział.

Następnego dnia wraz z sekretarzem nowego Ojca Świętego, obecnym kardynałem Stanisławem Dziwiszem, abp Michalik pojechał do Watykanu, by zawieźć Papieżowi pozostawione w Kolegium Polskim rzeczy. „Zastaliśmy go na modlitwie, na klęczniku przed Najświętszym Sakramentem, ubrany na biało. Kiedy podszedłem by się powitać Ojca Świętego. On poprosił bym chwilę jeszcze poczekał i spotkaliśmy się. Bardzo swobodnie zaczął opowiadać o ostatnich wydarzeniach i bardzo nas zapraszał, byśmy go odwiedzali.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Płyta - Wojna totalna 300x400

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem