Reklama

Kalendarze 2019

Jasna Góra: 4 tys. maturzystów arch. warszawskiej na pielgrzymce

2017-10-11 17:09

mir / Jasna Góra

Bożena Sztajner/Niedziela

4 tys. maturzystów z arch. warszawskiej uczyło się na Jasnej Górze jak stawać się „człowiekiem nadziei". Od 9 do 11 października na Jasną Górę przybywały pielgrzymki z archidiecezji warszawskiej. Młodzi ze stolicy zawsze pielgrzymują pod hasłem Dnia Papieskiego, które w tym roku brzmiało: „Idźmy naprzód z nadzieją!”.

- Kierując się papieskim nauczaniem, chcemy ukazać młodzieży cnotę nadziei, która uzdalnia do zawierzenia oraz do przekraczania siebie – wyjaśniał ks. Marek Przybylski. Dyrektor Wydziału Duszpasterstwa Dzieci i Młodzieży Warszawskiej Kurii podkreślił także, że wybrane hasło ma również zwrócić uwagę młodych na wartość Boga w życiu młodego człowieka, na to, że warto budować na trwałym fundamencie. - Obecne pokolenie młodych nie pamięta już Jana Pawła II z Polski. Poznać go może jedynie poprzez miejsca i osoby z nim związane. I stąd ważna rola Jasnej Góry - dodał duszpasterz.

Uczniom towarzyszyli w kolejnych dniach biskupi pomocniczy arch. warszawskiej: bp Piotr Jarecki, bp Rafał Markowski i bp Michał Janocha oraz wychowawcy, katecheci i przedstawiciele Mazowieckiego Kuratorium Oświaty. Nawiązując do hasła Dnia Papieskiego „Idźmy naprzód z nadzieją”, bp Piotr Jarecki życzył młodym wzmocnienia nadziei, także poprzez pielgrzymowanie na Jasną Górę. – Matka Najświętsza, do której przybyliśmy, jest Matką Nadziei, ponieważ ona jest najkrótszą drogą do Tego, który jest źródłem nadziei - mówił biskup.

Duchowny zachęcał młodzież do rozwijania kultury inspirowanej wiarą chrześcijańską, rozwijania nadziei, by stawać się „ludźmi pokoju” i „krzewicielami pokoju”. – Jest tyle niepokoju w naszej Ojczyźnie, poczynając od naszych rodzin przez cały klimat społeczny, obywatelski w naszym kraju, w Europie i w świecie. My jako ludzie ochrzczeni, jako chrześcijanie mamy być ludźmi pokoju – tłumaczył bp Jarecki.

Reklama

Z kolei bp Rafał Markowski wskazał młodym na fenomen Jasnej Góry, na nieustanne pielgrzymowanie ludzi różnych czasów ze swoimi sprawami do Maryi. – Wydaje mi się, że niebagatelną rzeczą jest to, że przybywając tutaj i rozważając tajemnice życia Maryi, w jakimś sensie odnajdujemy samych siebie - mówił biskup. Wskazując na Maryję, która znała lęk wyborów i ból troski o najbliższych kaznodzieja podkreślił, że przy Maryi łatwiej nam zrozumieć sens swojego życia. – To, że jesteście tutaj to jest wielka rzecz i mam nadzieje, że to jest ta wizyta, która później będzie się w waszym życiu powtarzała. Tutaj naprawdę warto wrócić - zapewniał maturzystów bp Markowski.

Biskup Janocha swoje kazanie oparł na trzech słowach nawiązujących symbolicznie do wagi znajdującej się na obrazie Vermeera van Delft "Ważąca perły": u-waga, roz-waga i od-waga. Wskazał młodym na wartość życia przeżywanego z uwagą, pasją, rozwagą i odwagą bez których nie ma dojrzałości i pełni życia. Kaznodzieja szczególnie podkreślił potrzebę odwagi, czyli mądrego ryzyka. – Nie żyjemy tu dla siebie. Im bardziej odkrywamy, że żyjemy dla innych, tym bardziej odnajdujemy samych siebie. Do tego potrzeba odwagi - mówił duchowny.

- Maryja pozwala na lepszy kontakt z Bogiem. Czasem ten kontakt trochę próchnieje w środku, a czasami można go właśnie naprawić i Maryja w tym pomaga - zauważył Łukasz z V LO im. Księcia Józefa Poniatowskiego z Warszawy. Maturzysta ma nadzieję, że uda mu się połączyć w przyszłości pasje z pracą zawodową i znaleźć dla siebie miejsce np. w jakimś badawczym laboratorium chemicznym.

Z kolei Daniel Laskowski z IX LO im. Klementyny Hoffmanowej w Warszawie podkreślił, że pielgrzymowanie maturzystów na Jasną Górę jest pewną „manifestacją naszej wiary". - Pokazujemy, że jesteśmy wierni Bogu i chcemy zawierzyć siebie, nasze plany Matce Bożej - mówił uczeń. Maturzysta zauważył też, że nie powinniśmy się wstydzić religii, która wyznajemy.

Najwięcej uczniów klas maturalnych przyjeżdża na Jasna Górę w październiku i marcu.

Tagi:
Jasna Góra Warszawa maturzyści

19. Ogólnopolskie Forum Młodzieży Szkół Katolickich

2018-09-25 18:23

it / Jasna Góra (KAI)

„Wypełnijmy dokładnie rolę, jaką Bóg powierza każdemu z nas w swoim Kościele” - te słowa św. Jana Pawła II stały się mottem 19. Ogólnopolskiego Forum Młodzieży Szkół Katolickich, które trwa na Jasnej Górze. Gościem spotkania był m.in. Rafał Patyra, dziennikarz sportowy i telewizyjny prezenter. Na Jasną Górę przybyło ok. 2 tys. młodych.

BOŻENA SZTAJNER

- Forum jest spotkaniem młodych z różnych stron Polski, jest okazją dla nich, by zobaczyli, że nie są sami wśród młodych wierzących i będących w Kościele - powiedział ks. Zenon Latawiec, przewodniczący Rady Szkół Katolickich.

Wyjaśnił, że podczas tegorocznego spotkania chodzi o pomoc młodym w rozeznaniu powołania, to w nawiązaniu do zbliżającego się Synodu Biskupów o Młodzieży. - Rozeznanie powołania to uświadomienie sobie kim jestem, dokąd zmierzam, jaki jest mój cel, jakie zadanie Pan Bóg mi postawił - zauważył ks. Latawiec. Dodał, że zadaniem szkół katolickich jest kształcenie i wychowanie a więc również prowadzenie do Boga i pomoc w odczytywaniu swojego miejsca w Kościele.

Wychowanie i formacja odbywa się przez świadków, na Forum zaproszeni zostali specjalni goście. Wśród nich Rafał Patyra, dziennikarz sportowy i telewizyjny prezenter. - Chcę im przekazać, dając świadectwo, że nie wszystko złoto, co się świeci w tym współczesnym świecie, że warto być blisko Boga, bo tylko dzięki temu można żyć pełnią życia - powiedział Rafał Patyra.

Dodał, że w tym dzisiejszym szybkim świecie, nastawionym na czerpanie tylko przyjemności, łatwo jest się zagubić, ale „jeśli ktoś na jakimś etapie swojego życia zawierzył je Bogu, zawiązał z Nim nić porozumienia, to potem w chwili kryzysu, gdy zwróci oczy ku Bogu, to Bóg go wyciągnie z każdej przepaści, z każdej otchłani”.

Dziennikarz podkreślił, że też miał w swoim życiu mocny zakręt. - Z perspektywy czasowej myślę, że być może on był nawet potrzebny, żeby mi po prostu pomóc. To był taki moment, kiedy sięgnąłem dna. Powiedziałem sobie wtedy: a dobra, to rób sobie Panie Boże ze mną co chcesz, całkowicie się Tobie zawierzam, bo ja takim świadectwem właśnie się dzielę – powiedział gość Forum.

Dodał, że Częstochowa ma dla niego wielkie znaczenie. - Właściwie w tym miejscu moja taka wewnętrzna przemiana się rozpoczęła, więc z sentymentem tutaj wracam. Tutaj jest Matka Boska, zawsze fajnie jest odwiedzić Matkę – wyznał Patyra.

Oprócz Rafała Patyry na Forum został zaproszony ceniony przez młodzież rekolekcjonista, ks. Wojciech Węgrzyniak, któremu młodzi mogli zadawać pytania. Pytali m.in. o pedofilię w Kościele wśród kapłanów. - Jeśli pytają to znaczy, że ich to obchodzi. Cieszę się, że mają wątpliwości, bo to oznacza, że wzrastają. Jeśli boli to znaczy, że to jest także ich rzeczywistość, że jest w nich troska o Kościół – zauważył kapłan. Podkreślił, że starał się przekonać młodych, że „to, co jest piękne w Kościele, w Chrystusie, to to, że nie ma spraw przegranych, że krzyż jest początkiem zmartwychwstania, że nie ma takiego grzechu, takiej zdrady, takiego zaparcia, którego mocą Chrystusa nie można przemienić w coś dobrego”.

Gościem spotkania był także ks. Jakub Bartczak, znany z ewangelizacji poprzez rap. Raper w sutannie podkreśla, że „każdy człowiek potrzebuje umocnienia i dodania otuchy, siły w tym, by dalej ewangelizować”. - To, że ta młodzież jest ze szkół katolickich nie znaczy, że jest jakoś wyizolowana i wyłączona z tego, co się dzieje w świecie. Umocnieniem jest dla nich świadectwo jedni dla drugich - podkreślił ks. Jakub Bartczak.

Na spotkaniu młodzieży szkół katolickich nie zapomniano o obchodzonym w tym roku jubileuszu 100-lecia odzyskania niepodległości. W ramach spotkania pieśni patriotyczne wyśpiewał zespół młodzieży salezjańskiej z Oświęcimia.

Na program Forum Szkół Katolickich, oprócz świadectw, złożyła się także Msza św. w Kaplicy Matki Bożej i droga krzyżowa po wałach.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 7/8 2018

Św. Stanisław Kostka - patron dzieci i młodzieży

Małgorzata Zalewska
Edycja podlaska 37/2002

Jastrow/pl.wikipedia.org



W komnacie, gdzie Stanisław święty zasnął w Bogu,

na miejscu łoża jego stoi grób z marmuru.

Taki, że widz niechcący wstrzymuje się w progu,

myśląc, że Święty we śnie zwrócił twarz do muru

i rannych dzwonów echa w powietrzu dochodzi...

I wstać chce, i po pierwszy raz człowieka zwodzi.

Nad łożem tym i grobem świeci wizerunek

Królowej Nieba, która z Świętych chórem schodzi

i tron opuszcza, nędzy śpiesząc na ratunek.

Palm wiele, kwiatów wiele aniołowie niosą,

skrzydłami z ram lub nogą wstępując bosą.

Gdzie zaś od dołu obraz kończy się ku stronie,

w którą Stanisław Kostka blade zwracał skronie,

jeszcze na ram złoceniu róża jedna świeci:

niby że, po obrazu stoczywszy się płótnie,

upaść ma, jak ostatni dźwięk, gdy składasz lutnię.

I nie zleciała dotąd na ziemię - i leci...

(Cyprian Kamil Norwid)

Doroczną pamiątkę św. Stanisława Kostki kościół w Polsce obchodził wcześniej 13 listopada. Od 1974 r. święto to obchodzimy 18 września jako święto patronalne dzieci i młodzieży, by na progu nowego roku szkolnego prosić dla nich o błogosławieństwo i potrzebne łaski.

Stanisław Kostka urodził się w październiku 1550 r. w Rostkowie, w wiosce położonej około 4 kilometrów od Przasnysza, na Mazowszu, w diecezji płockiej. Ojcem Stanisława był Jan Kostka, od 1564 r. kasztelan zakroczymski, a jego matką była Małgorzata z domu Kryska z Drobnina. Obie rodziny Kostków i Kryskich były w XVI w. dobrze znane.

Stanisław Kostka miał trzech braci i dwie siostry. Oto co Stanisław powiedział o swojej rodzinie: "Rodzice chcieli, byśmy byli wychowani w wierze katolickiej, zaznajomieni z katolickimi dogmatami, a nie oddawali się rozkoszom. Co więcej postępowali z nami ostro i twardo, napędzali nas zawsze - sami jak i przez domowników - do wszelkiej pobożności, skromności, uczciwości, tak żeby nikt z otoczenia, z licznej również służby, nie mógł się na nas skarżyć o rzecz najmniejszą" .

Św. Stanisław swoje pierwsze nauki pobierał w domu rodzinnym. Jego nauczycielem przez pewien czas był Jan Biliński. W domu rodzicielskim przebywał do 14. roku życia. Następnie Stanisław razem ze swym bratem Pawłem rozpoczęli studia u jezuitów we Wiedniu, lecz gdy nowy cesarz Maksymilian w 1565 r. zabrał jezuitom konwikt, musieli przenieść się na stancję. Do jezuickiej szkoły w Wiedniu uczęszczało wówczas około 400 uczniów, a regulamin tej szkoły streszczał się w jednym zdaniu: "Taką pobożnością, taką skromnością i takim poznaniem przedmiotów niech się uczniowie starają ozdobić swój umysł, aby się mogli podobać Bogu i ludziom pobożnym, a w przyszłości ojczyźnie i sobie samym przynieść także korzyść". Do pobożności miała zaprawiać studentów codzienna modlitwa przed lekcjami i po lekcjach, codzienna Msza św., miesięczna spowiedź i Komunia św. Początkowo Stanisławowi nauka szła trudno, ale pod koniec trzeciego roku należał już do najlepszych. Władał płynnie językiem ojczystym, niemieckim i łacińskim; uczył się też języka greckiego.

Trzy lata pobytu w Wiedniu to był dla Stanisława okres rozbudzonego życia wewnętrznego. Stanisław znał tylko drogę do kolegium, do kościoła i do domu. Swój wolny czas poświęcał na lekturę i modlitwę. Zadawał sobie pokuty i biczował się. Mimo sprzeciwu i próśb brata i kolegów nie zaprzestawał praktyk pokutnych. Intensywne życie wewnętrzne, nauka i praktyki pokutne tak bardzo osłabiły organizm chłopca, że bliski był śmierci. Zapadł w niemoc śmiertelną w grudniu 1565 r. Kiedy św. Stanisław był już pewien śmierci, a nie mógł otrzymać Wiatyku, gdyż właściciel domu nie chciał wpuścić katolickiego kapłana, wtedy św. Barbara, patronka dobrej śmierci, do której się zwrócił, w towarzystwie dwóch aniołów nawiedziła jego pokój i przyniosła mu ów Wiatyk. W tej również chorobie objawiła się Świętemu Matka Najświętsza i złożyła mu na ręce Boże Dzieciątko. Od Niej to doznał cudownego uleczenia z poleceniem by wstąpił do Towarzystwa Jezusowego. Nie było to rzeczą łatwą dla Stanisława, gdyż jezuici nie mieli zwyczaju przyjmować kandydatów bez woli rodziców, a on na nią nie mógł liczyć. Po wielu trudnościach i zmaganiach Stanisław został przyjęty do jezuitów najpierw na próbę, gdzie zadaniem jego było sprzątanie pokoi i pomaganie w kuchni, po pewnym jednak czasie, wraz z dwoma innymi kandydatami udał się Stanisław do Rzymu i na skutek polecenia prowincjała z Niemiec przełożony generalny przyjął go do nowicjatu. Rozkład zajęć nowicjuszów przedstawiał się następująco: modlitwa, praca umysłowa i fizyczna, posługi w domu i w szpitalach, dyskusje na tematy życia wewnętrznego i o sprawach kościelnych, konferencje mistrza nowicjatu i przyjezdnych gości. Stanisław czuł się szczęśliwy, że wreszcie osiągnął swój życiowy cel.

Przełożeni pozwolili Stanisławowi w pierwszych miesiącach 1568 r. złożyć śluby zakonne. Wielkim wydarzeniem w życiu św. Stanisława było przybycie 1 sierpnia w uroczystość Matki Bożej Anielskiej (dziś tę uroczystość obchodzimy 2 sierpnia) św. Piotra Kanizjusza, który zatrzymał się w domu nowicjatu i wygłosił dla nich konferencję. Po tej konferencji Stanisław powiedział do kolegów: "Dla wszystkich ta nauka świętego męża jest przestrogą i zachętą, ale dla mnie jest ona wyraźnym głosem Bożym. Umrę bowiem jeszcze w tym miesiącu". Koledzy zlekceważyli sobie jego słowa. Jeszcze 5 sierpnia jeden z ojców zabrał Stanisława do bazyliki Najświętszej Maryi Panny Większej na doroczny odpust. Za kilka dni było święto Wniebowzięcia Matki Bożej. 10 sierpnia Stanisław napisał list do Matki Bożej i ukrył go na swojej piersi. Prosił by mógł odejść z tego świata w uroczystość Wniebowzięcia Maryi. Jego prośba została wysłuchana. W wigilię Wniebowzięcia Stanisław dostał silnych mdłości i zemdlał. Wystąpił na nim zimny pot i poczuł dreszcze, z ust zaczęła sączyć mu się krew. O północy zaopatrzono go Wiatykiem. Przeszedł do wieczności tuż po północy 15 sierpnia 1568 r., mając zaledwie siedemnaście lat.

Wieść o jego pięknej śmierci rozeszła się lotem błyskawicy po całym Rzymie. Wbrew zwyczajowi zakonu jezuitów ciało Stanisława przyozdobiono kwiatami. W dwa lata potem, gdy otwarto grób św. Stanisława, znaleziono jego ciało nietknięte rozkładem. W 1605 r. papież Paweł V zezwolił na zawieszenie obrazu św. Stanisława w kościele św. Andrzeja w Rzymie i na zawieszenie przy nim lamp, jak też wotów. Papież Klemens X w 1670 r. zezwolił jezuitom na odprawianie Mszy św. i na odmawianie pacierzy kapłańskich ku czci św. Stanisława. W 1674 r. ten sam papież ogłosił św. Stanisława Kostkę jednym z głównych patronów Korony Polskiej i Wielkiego Księstwa Litewskiego. Te wszystkie fakty Stolica Apostolska uznała jako akt beatyfikacji. Św. Stanisław Kostka jest pierwszym Polakiem, który dostąpił chwały ołtarzy w Towarzystwie Jezusowym. Rok 1714 był rokiem, w którym papież Klemens XI wydał dekret kanonizacyjny, ale samego aktu kanonizacji dokonał papież Benedykt XIII dopiero w 1726 r. wraz ze św. Alojzym Gonzagą. W 1926 r., w 200. rocznicę kanonizacji odbyła się uroczystość sprowadzenia do Polski małej części relikwii św. Stanisława. W tych jubileuszowych uroczystościach wziął udział sam prezydent państwa, Ignacy Mościcki. Ciało św. Stanisława spoczywa w kościele św. Andrzeja Boboli w Rzymie w jego ołtarzu po lewej stronie.

Ku czci św. Stanisława Kostki wzniesiono w Polsce wiele świątyń, wśród nich piękną katedrę w Łodzi. Najpiękniejszy kościół pod wezwaniem św. Stanisława znajduje się w Nowym Jorku. Św. Stanisław Kostka należy do najpopularniejszych polskich świętych. Przed cudownym obrazem św. Stanisława w obecnej katedrze lubelskiej modlił się w 1651 r. król Jan II Kazimierz.

W naszej diecezji doroczną uroczystość odpustową ku czci św. Stanisława Kostki przeżywa wspólnota parafialna w Jerzyskach, gdzie proboszczem jest ks. Zenon Bobel.

U początku nowego roku szkolnego i akademickiego starajmy się prosić św. Stanisława Kostkę, który jest patronem dziatwy i młodzieży, aby wstawiał się on za nami i wypraszał potrzebne nam wszystkim łaski.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Polacy żyjący na świecie często nie czują się wykorzenieni

2018-09-25 21:19

lk / Płock (KAI)

Polacy żyjący na świecie, który jest globalną wioską, często nie lubią być nazywani emigrantami. Granice mają dla nich charakter umowny i wcale nie czują się wykorzenieni, gdyż podtrzymują kontakt z ojczyzną – powiedział KAI bp Wiesław Lechowicz. Delegat KEP ds. Emigracji Polskiej relacjonował sprawy duszpasterstwa Polonii na 380. zebraniu plenarnym KEP w Płocku.

Ks. Rytel-Andrianik

Bp Lechowicz podziękował pozostałym biskupom za to, że doceniają duszpasterstwo polonijne m.in. poprzez wysyłanie księży do pracy z Polonią. Pracuje wśród niej na całym świecie ok. 2 tys. polskich kapłanów. W ub. roku wyjechało w tym celu 18 kapłanów, w tym roku będzie ich trzynastu.

W Polsce w tym roku, m.in. z okazji 100. rocznicy odzyskania niepodległości, odbywały się w kraju liczne wydarzenia o charakterze polonijnym, jak II Kongres Młodzieży Polonijnej (lipiec-sierpień) i V Światowy Zjazd Polonii i Polaków z Zagranicy (wrzesień). Wzięli w nim udział młodsi i starsi Polacy z całego świata.

W ramach Światowego Zjazdu Polonii i Polaków z Zagranicy odbyło się Światowe Forum Duszpasterstw Polonijnych. – Była to okazja do wymiany doświadczeń i zastanowienia się, w jaki sposób możemy nadal troszczyć się w ośrodkach polonijnych o ducha religijnego i patriotycznego. Chodzi też o podtrzymywanie kontaktów nie tylko od święta, ale systematycznie – wyjaśnił bp Lechowicz.

Jego zdaniem, nie ma z tym problemu w Europie, gdzie dobrze działają Polskie Misje Katolickie. Nieco słabiej więź z ojczyzną jest podtrzymywana za oceanem: w obu Amerykach czy w Australii.

W opinii delegata KEP ds. Emigracji Polskiej, nie ma takiej grupy Polaków na obczyźnie, która nie byłaby szczególnym wyzwaniem duszpasterskim dla Kościoła w Polsce. – Na tyle, na ile nas stać, próbujemy docierać z naszymi księżmi do Polonii, nawiązywać kontakty z Kościołami lokalnymi poprzez miejscowych biskupów, tak, aby Polacy nie tworzyli zagranicą enklaw, ale byli częścią tamtejszych Kościołów – powiedział bp Lechowicz.

Przypomniał, że współcześnie żyjemy w świecie, który jest globalną wioską. Najnowsza fala polskiej emigracji nie ma charakteru ideowego, ale ekonomiczny. Polacy jednak często nie obawiają się osłabienia swoich więzi z krajem, uważając, że mogą podtrzymywać tożsamość narodową równie dobrze mieszkając poza Polską.

– Oni często nie lubią, jak się ich nazywa emigrantami. Żyją bowiem w świecie, granice mają dla nich charakter umowny, mogą niemal w każdej chwili wrócić do kraju i nie czują się wykorzenieni – dodał bp Lechowicz.

Zdaniem delegata KEP ds. Emigracji Polskiej, warto ponadto rozważyć częstsze uhonorowanie Polaków, którzy pracują wśród rodaków na obczyźnie na rzecz podtrzymania więzi z ojczyzną i wspierają w pracy duszpasterskiej duchownych.

Bp Wiesław Lechowicz wybiera się niedługo do Chicago, gdzie z tamtejszą Polonią będzie świętował 100. rocznicę odzyskania przez Polskę niepodległości.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Jestem od poczęcia

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem