Reklama

BETEL - Zakupy z sercem - Binyam

Jak nam się zagubiły w Europie znaki przymierza z Bogiem

2017-08-15 13:40

Abp Wacław Depo

Archidiecezja Częstochowska

Homilia abp. Wacława Depo – metropolity częstochowskiego, wygłoszona podczas Uroczystości Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny Jasna Góra, 15 sierpnia 2017 r.

Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus!

Ekscelencje, Księża Arcybiskupi i Biskupie Andrzeju, Drodzy Bracia w Chrystusowym posługiwaniu, osoby życia konsekrowanego, pierwsi świadkowie miłości większej Chrystusa w Kościele,

Bracia i Siostry Pielgrzymi do Maryi i z Maryją.

Reklama

Pozdrawiam bardzo serdecznie ludzi mediów, którzy są współpracownikami prawdy i takimi niech pozostaną. Drodzy Bracia i Siostry w Chrystusie, Jedynym Odkupicielu Człowieka.

Liturgia dnia dzisiejszego kieruje nasz wzrok na Maryję w tajemnicy Jej przejścia po dopełnieniu Jej ziemskiego życia do chwały nieba. Celebrując to najstarsze święto maryjne, dostrzegamy w Maryi ikonę nadziei spełnionego życia, bo przecież Ona jest z woli Chrystusa Matką pielgrzymów Kościoła. Jest zatem obecna zawsze na naszej drodze - pielgrzymce poprzez przestrzeń i czas, poprzez dzieje naszej duszy, obecna jako ta błogosławiona, która uwierzyła słowom Boga. Stajemy więc na tym Wzgórzu Jasnogórskim, aby za Jej przykładem z wiarą przyjąć Słowo Boże i odkryć w Nim światło i kierunek oraz po to, aby posilić się Chlebem Eucharystycznym, bo inaczej - bez Chrystusa - ustalibyśmy w drodze.

Zobacz zdjęcia: Święto Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny

Stawiamy więc pytanie: Cóż chce nam powiedzieć to święto Wniebowzięcia Maryi wraz z duszą i ciałem do nieba, pachnące w naszej tradycji kwiatami i ziołami, owocami? Gdzie szukać tego znaku nadziei? Już w pierwszym czytaniu z Apokalipsy świętego Jana dostrzegamy wielki znak na niebie: Niewiastę obleczoną w słońce, z księżycem pod Jej stopami i w koronie z gwiazd dwunastu. Jest to Boże wskazanie na Matkę Mesjasza, Jezusa Chrystusa, wraz z którym nastało zbawienie, potęga i królowanie Boga naszego.

W świetle zaś drugiego czytania z Pierwszego z Listu św. Pawła do Koryntian widzimy prawdę o zmartwychwstałym Chrystusie jako pierwszym spośród tych, co pomarli. A święty Paweł jest jednym z autentycznych świadków Jego zmartwychwstania, bo osobiście spotkał Chrystusa na drodze pod Damaszkiem. Z tego faktu wynika między innymi to, że wraz ze zmartwychwstaniem Chrystusa rozpoczął się proces zmartwychwstania umarłych każdego według własnej kolejności: Chrystus jako pierwszy, a potem ci, którzy należą do Chrystusa. Na Chrystusie, a potem również na Maryi widać dobitnie, do jakiego celu zmierza ludzkość. Ale dopiero gdy zostanie pokonany ostatni wróg - śmierć, a wraz z nią grzech, nastąpi zbawienie i pełne królowanie Boga jako Pana - Stwórcy i Pana życia. Tak więc Wniebowzięcie Maryi, będąc szczególnym uczestnictwem w tajemnicy zmartwychwstania Chrystusa, jest uprzedzeniem naszego zmartwychwstania i wypełnieniem nadziei pokładanej w Bogu. I chociaż nie wiemy, bo milczy o tym Nowy Testament, w jaki sposób i gdzie dokonało się Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny, to przyznajmy rację poecie ks. Janowi Twardowskiemu, który w tomiku „Milczysz ze mną” napisał: „Pan uchronił Cię do końca, Maryjo, i zdrową zostawił, tylko kiedy pukano, Ciebie już nie było, bo to nie śmierć, ale miłość całą Cię zabrała”. Ewangelia według świętego Łukasza, którą dzisiaj odczytujemy, potwierdza ową spełnioną nadzieję wiary, która jest błogosławieństwem wypowiadanym przez Maryję w domu Elżbiety. Dlatego słyszymy uwielbienie Boga wdzięcznym sercem za wielkie rzeczy, które nam przygotował i czyni przez Chrystusa i przez Maryję.

Drodzy Bracia i Siostry w Chrystusie!

Pielgrzymując dzisiaj do domu Matki Bożej Wniebowziętej na to Wzgórze Jasnogórskiego Zawierzenia, uczymy się od Niej wiary w słowo Boga, które ukazuje nam godność i sens naszego życia, jak pisał papież Pius XII w Konstytucji Apostolskiej „Munificentissimus Deus,” ogłaszając 1 listopada 1950 r. dogmat o Wniebowzięciu Najświętszej Maryi Panny. Wsłuchajmy się w te słowa: „Należy się spodziewać, że ci którzy rozważają chwalebny przykład Maryi, będą się przekonywali coraz więcej, ile jest warte życie ludzkie, jeśli w całości jest poświęcone wypełnieniu woli Ojca Niebieskiego i trosce o dobro innych. A gdy zepsucie obyczajów grozi zagładą blasków cnoty i zgubą wielu istnieniom ludzkim, niechaj w ten okazały sposób oczom wszystkich jawi się w pełnym świetle, jak wzniosły jest kres przeznaczenia naszej duszy i ciała. Oby wiara w cielesne Wniebowzięcie Maryi uczyniła mocniejszą i żywszą wiarę w nasze Zmartwychwstanie”.

Dlatego za przykładem następców św. Piotra: Papieża Pawła VI, Jana Pawła II, Benedykta XVI i Ojca Świętego Franciszka chcemy dzisiaj zawierzyć Maryi sprawę sensu i wartości naszego życia po raz kolejny na tym miejscu. Uczyńmy to na dwóch płaszczyznach. Najpierw na płaszczyźnie religijnej. Warto podkreślać, że Maryja Wniebowzięta jest dla nas znakiem wielkiego wyniesienia człowieka, ukazując zasadniczy cel życia wszystkich ludzi - dom Ojca Niebieskiego. Tylko ten, kto potrafi odnaleźć ten nadprzyrodzony w sens życia, potrafi jednocześnie przezwyciężyć wszystko, co pomniejsza nasze człowieczeństwo i jest zagubieniem wartości życia. Maryja Wniebowzięta ukazuje wszystkim prawdziwe zwycięstwo życia nad śmiercią. Dlatego potwierdzamy za inicjatywą obywatelską: "Stop aborcji" w Polsce. Że to jest prawo każdego człowieka do życia, a nie tylko kwestia wyznaniowa, czy światopoglądowa. Każdy człowiek ma prawo żyć. W naszej refleksji trzeba przywołać słowa przestrogi, a jednocześnie miłości pasterskiej św. Jana Pawła II z Kalisza że „naród, który zabija własne dzieci, nie ma przyszłości”. W tych słowach odczytujemy najgłębszy sens patriotyzmu i miłości odpowiedzialnej wobec Boga za losy ziemskiej ojczyzny. Mówił Jan Paweł II: „Jak boleśnie te słowa kieruję do mojego narodu”. Przyjmijmy je na nowo.

Odwołam się jeszcze do trudnego tekstu Zygmunta Krasińskiego pt.: „Polska wobec burzy" (1848 r.): „Lękam się o człowieczeństwo w tym wieku. Mogłoby na czas w tył się cofnąć. Człowieczeństwo bowiem, tak jak naród, tak jak osobnik, ma wolną wolę i jeśli wybierze zło zamiast dobra, postęp swój na czas zahamuje i zawraca w tył. Stąd w republikanach czerwonych, powiedzmy w relatywizmie liberałów, godzące na wszelki ustrój i ład, wściekłe podrywy przeciwko rodzinie i własności, pogarda wszystkich religijnych wyznań, rodu ludzkiego, natomiast niesłychane nabożeństwo dla wszelkiego gwałtu, wreszcie dziecinna, namiętna żądza zupełnego zerwania z przeszłością, by stworzyć tylko dwujęzyczny czas, składający się z samej przyszłości i teraźniejszości. A gdzie zabiła się przeszłość?”

O tym głosie, wprost proroczym Zygmunta Krasińskiego, dochodzimy do drugiej płaszczyzny tej refleksji nad sensem i celem życia w odniesieniu do Maryi Wniebowziętej. Chodzi mi o to, że sierpniowa uroczystość Wniebowzięcia łączy się w Polsce ze wspomnieniem, tego, co w polskiej tradycji nazywamy maryjnym Cudem nad Wisłą, co wiąże się ze zwycięstwem polskiego żołnierza i narodu nad nawałą bolszewicką. Z pamięci tamtych dni wydobywam dziś jedno: obraz młodych ludzi bardzo młodych, którzy stali się wówczas obrońcami Ojczyzny. Odczytujmy z ich mogił wiek życia jako ofiarę dla niepodległości dopiero odzyskanej wolnej ojczyzny. Trzeba również przypomnieć bohaterstwo Powstańców Warszawy z sierpnia 1944 roku i postawić pytanie o sens życia i gotowość daru z siebie dzisiejszego pokolenia Polaków. Dlatego z bólem przyjąłem wypowiedź w telewizji jednego z młodych chłopców, który w kontekście rocznicy powstania powiedział: „Może jestem w mniejszości, ale moja ojczyzna jest dzisiaj w Europie, w jej obecnym kształcie. Europa jest ojczyzną”. Powracają więc pytania o sens głębokiego patriotyzmu i wyzwanie, przed którym również stoi Kościół w Polsce, bo Polska - Matka i Ojczyzna jest jednością na fundamencie Chrztu świętego. Bez tej prawdy nie byłoby Polski. Jest wspólnotą ducha wiary i miłości ojczyzny aż po ofiarę własnego życia, wspólnotą patriotyzmu, głębokiego sensu, budowanego na fundamencie wiary w Chrystusa zmartwychwstałego, a nie utraty pamięci i zarazem tożsamości chrześcijańskiej. Jak nam się zagubiły w Europie i świecie te znaki tęczy jako znaki przymierza z Bogiem i życia wbrew prawu śmierci i znak dwunastu koron wieńczących głowę Maryi.

W zakończeniu tej refleksji przywołajmy słowa wielkiego świadka najnowszej historii Polski i zmagań, sługi Bożego Kardynała Stefana Wyszyńskiego, którego portret pielgrzymi Warszawy przynoszą tutaj, na błonie Jasnogórskie, prosząc o dary jego beatyfikacji. Oto słowa Księdza Kardynała: „Może nam się wydawać, że dzisiaj wystarczy ubezpieczyć Naród nasz, jego byt i wolność, traktatami pokojowymi i aliansami międzynarodowymi. Nic to jednak nie pomoże, gdy młodzież polska nie będzie zdolna do ofiary za Ojczyznę. Trzeba więc wychowywać w sobie ducha ofiary i poświęcenia. Ojczyzna za wszystko nam pieniędzmi, pensjami i emeryturami nie zapłaci. Są takie czyny i takie ofiary, za które pieniędzmi się nie płaci, zwłaszcza tu, nad Wisłą, Odrą, Bugiem i Bałtykiem.”

Prośmy więc Maryję, Królową Wniebowziętą, Królową Narodu naszego, ukoronowaną przed 300 laty w tym Jasnogórskim obrazie: Matko, pomóż sam żyć w prawdzie, która jest fundamentem jedności, budowanej na Chrystusowym fundamencie zmartwychwstania, a jednocześnie, abyśmy przez codzienne zawierzenie Chrystusowi wzrastali w łasce i odkrywali sens i wartość życia. Amen.

Tagi:
Jasna Góra abp Depo Wacław wniebowzięcie

Wzrastanie w wierze

2018-02-18 17:47

Ks. Jacek Molka

18 lutego 2018 r. w parafii pw. św. Marcina w Wiewcu miała miejsce wizytacja kanoniczna abp. Wacława Depo. Metropolita Częstochowski udzielił też sakramentu bierzmowania 40 młodym osobom.

Ks. Jacek Molka

Parafia Wiewiec należy do dekanatu brzeźnickiego oraz radomszczańskiego regionu duszpasterskiego naszej archidiecezji. Jej proboszczem jest ks. Roman Pisarek. W pracy duszpasterskiej w ponad dwutysięcznej wspólnocie wspomaga go senior ks. kan. Alfred Piśniak.

Dla obecnego Księdza Proboszcza była to pierwsza wizytacja, która przebiegła perfekcyjnie. Ojciec Kościoła częstochowskiego spotkał się wiernymi nie tylko w Wiewcu, ale również w Krzywanicach i Dębowcu. Modlił się też na parafialnym cmentarzu za tych, którzy odeszli już do domu Ojca. Spotkał się m.in. z grupami działającymi w parafii i udzielił sakramentu bierzmowania podczas Sumy, na którą przybyli też księża posługujący w dekanacie na czele z dziekanem ks. kan. Andrzejem Chwałem, proboszczem parafii w Strzelcach Wielkich.

Zobacz zdjęcia: Wizytacja kanoniczna w Wiewcu

− Bierzmowanie to nie jest pożegnanie z Kościołem. To wzrastanie w wierze. To początek jej głoszenia – mówił do bierzmowanych Pasterz naszej archidiecezji na początku Mszy św. Odwołał się przy tym do przykładu skoczka narciarskiego Kamila Stocha, trzykrotnego medalisty olimpijskiego, który przyznaje się do wiary w Jezusa Chrystusa, który mówi o niej otwarcie, który potrafi uczynić znak krzyża przed zawodami i który dziękuje Panu Bogu za sportowe sukcesy.

− Prawdziwa odpowiedź człowieka dojrzałego ma płynąć z jego serca. Opowiadajcie się po stronie Jezusa Chrystusa na całe życie – powiedział abp Wacław Depo podczas homilii. Wezwał młodych do proszenia o dar żywej wiary. − To prośba o związanie się z Chrystusem − zaznaczył.

W nawiązaniu do liturgicznych czytań I Niedzieli Wielkiego Postu, mówił, że czas Wielkiego Postu jest czasem stawiania pytań. − Szatan kusił samego Syna Bożego i były to konkretne pokusy. Niepokój serca musi nas mobilizować – podkreślił, zachęcając do autentycznego świadectwa wierze.

Powiedział również, że Wielki Post to czas stawiania pytań. − Kim jestem? Prochem? Jeśli uwierzę w to, nim się stanę – stwierdził. Powołał się przy tym na przykład św. o. Maksymiliana Marii Kolbego, który chciał zdobywać świat dla Niepokalanej. − Zdobył go, bo oddał życie za jednego konkretnego człowieka − Franciszka Gajowniczka – przypomniał Ksiądz Arcybiskup.

Starał się również uświadomić młodym ludziom, że wszyscy należymy do Pana Boga. − Jestem stworzony na Boże podobieństwo. Zło, śmierć przychodzą przez grzech człowieka − przekonywał. − Duch Święty i Jego dary rodzą pytanie: Kim jest dla nas Jezus Chrystus? On się narodził dla naszego zbawienia. Dał temu świadectwo z wysokości krzyża. On oddał siebie, byśmy mieli życie. Umarł, aby przyprowadzić nas do Pana Boga – skonstatował.

Zachęcał również wiernych do nazywania rzeczy po imieniu w świecie, w którym jest tak wiele zakłamania. − Nie należy szukać winnych poza sobą, bo − jak mówił św. Jan Paweł II − „Największym grzechem jest utrata poczucia grzechu” – przypomniał nauczanie Papieża Polaka.

Na koniec zaapelował, by młodzi szli w świat i byli żywymi świadkami wiary w Jezusa Chrystusa, by nie bali się jej głosić i by byli jej wierni. Zachęcił też do modlitwy o powołania kapłańskie i zakonne oraz do lektury Tygodnika Katolickiego „Niedziela”.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Jestem od poczęcia

Świadectwo: Lekarz rozpłakał się ze wzruszenia

2018-02-16 11:47

Fragment książki „Cuda dzieją się po cichu. O jasnogórskich cudach i łaskach”

„Amputacja” – krótko powiedział doktor. Kazimiera Wiącek z Lublina podniosła wzrok. „Nie rozumiem. Jak to…”

Piotr Drzewiecki

„Jest porażenie nerwu w lewej nodze, a teraz jeszcze ten zator tętniczy. Tu już nie ma czego leczyć. Amputacja jest konieczna” – powtórzył medyk. Kobieta wróciła do domu, bijąc się z myślami. Jak to, odetną jej nogę?! Co prawda chodzi o kulach, ale wciąż chodzi i ma dwie nogi! Kiedy zadzwonił dzwonek i otworzyła drzwi, odetchnęła z ulgą.

W odwiedziny wpadł zaprzyjaźniony lekarz. On na pewno coś wymyśli. Chciał jej dodać odwagi, ulżyć w cierpieniu. Ale niczego nie wymyślił. „Chyba bez amputacji się nie obejdzie” – powiedział smutno. „Jeśli tak, to ja chcę jechać na Jasną Górę!” – oznajmiła twardo.

Cała rodzina zaoponowała przeciwko takiemu pomysłowi. Śmierć jej grozi w każdej chwili, a ona chce sobie podróże urządzać? Kazimiera postawiła na swoim. W przekonaniu rodziny dopomógł lekarz, który miał nadzieję, że pielgrzymka do Częstochowy przynajmniej doda otuchy jego cierpiącej pacjentce. Nie puścili jej samej. Razem z Kazimierą pojechała jej siostra, siostrzenica i bliska sąsiadka. Od rannego odsłonięcia – w niedzielę 22 czerwca 1980 roku – do zasłonięcia Cudownego Obrazu o godzinie 13 Kazimiera Wiącek bez chwili przerwy modliła się w Kaplicy Matki Bożej razem z towarzyszącymi jej kobietami. Kiedy rozległy się bębny zwiastujące zasłonięcie Obrazu, z twarzą zalaną łzami zwróciła się do siostry: „Popatrz, zasłonili Matkę

Bożą i Ona pozostawiła mnie z kulami!”. Chwilę później poczuła niezwyczajny przypływ siły. Podkurczona, zagrożona amputacją noga rozluźniła się, wyprostowała, a Kazimiera Wiącek odstawiła kule, oparła je o filar i wyprostowana przyłączyła się do kolejki „Na ofiarę”. Tam zdjęła swoje korale i położyła je na ołtarzu.

Przeżycie było tak silne, a wydarzenie tak nieprawdopodobne, że nie przyszło jej do głowy, aby komukolwiek zgłosić swoje uzdrowienia. Na Jasnej Górze pojawiła się dopiero dwa tygodnie później. A wraz z nią znów siostra, siostrzenica i sąsiadka. Złożyły zeznania przed kronikarzem jasnogórskim; Kazimiera do akt dołączyła zaświadczenie od lekarza, który – gdy ją zobaczył bez kul, ze zdrową nogą – zwyczajnie rozpłakał się ze wzruszenia.

Zaświadczenie lekarskie brzmiało: „Od dnia 23 maja 1979 roku wystąpiło porażenie zupełne kończyny dolnej lewej. 9 maja 1979 roku wystąpił zator tętnicy podudzia lewego, co groziło amputacją kończyny. 22 czerwca 1980 roku ustąpiło porażenie”. Kazimiera Wiącek nie miała wątpliwości, za czyją sprawą to porażenie ustąpiło. Zdrowa i ogromnie szczęśliwa przez szereg lat w rocznicę swojego uzdrowienia pielgrzymowała na Jasną Górę do Matki Bożej, by Jej ze wszystkich sił dziękować za tę niezwykłą łaskę, jakiej doznała. A jej kule? Wiszą obok kul Janiny Lach, wskazując przybywającym pielgrzymom, czym jest nagrodzona ufność.

„CUDA DZIEJĄ SIĘ PO CICHU.


O JASNOGÓRSKICH CUDACH I ŁASKACH.”
Autor: Anita Czupryn
Premiera: 26 lutego 2018 r.
Wydawnictwo: Fronda PL. Sp. z o.o.

Przeczytaj także: Cuda dzieją się po cichu. O Jasnogórskich cudach i łaskach

CZYTAJ DALEJ

Reklama

O. Cantalamessa: „Przyobleczcie się w Pana Jezusa Chrystusa” tematem kazań wielkopostnych

2018-02-23 18:04

RV / Watykan (KAI)

„Przyobleczcie się w Pana Jezusa Chrystusa” (Rz 13, 14) – te słowa św. Pawła z listu do Rzymian są myślą przewodnią kazań, które kaznodzieja papieski wygłasza w tym roku w piątki Wielkiego Postu dla Kurii Rzymskiej. Tłumacząc wybór tego tematu, o. Raniero Cantalamessa zauważył, że dla Boga w Kościele najważniejsza jest świętość, wszystko inne: dokumenty, działania duszpasterskie, posługiwanie powinno temu służyć. Ponadto, jak mówią dokumenty Soboru Watykańskiego II, świętość to doskonałe zjednoczenie z Chrystusem i tę odnowioną wizję świętości trzeba wziąć pod uwagę, a to oznacza – kontynuował za św. Pawłem – że już nie my żyjemy, ale żyje w nas Chrystus.

Biuro prasowe kapucynów

W wywiadzie dla „L’Osservatore Romano” włoski kapucyn zwrócił także uwagę na rolę i znaczenie świętych w Kościele. Podkreślił, że są oni żywą Ewangelią i czynią go wiarygodnym. „Aż trudno sobie wyobrazić – mówił – czym byłby Kościół przez te dwa minione tysiąclecia bez niekończącej się rzeszy świętych, którzy go naznaczyli. Jedną z rzeczy, które bardzo zadziwiają i zachęcają do wielbienia Boga za świętych jest ich niewyobrażalna różnorodność”, bo Bóg w każdym czasie i miejscu ich powoływał i takimi czynił.

W dzisiejszym, pierwszym kazaniu kaznodzieja papieski podkreślił, że aby przemieniać świat, trzeba przemieniać siebie samych. Odniósł się tym samym do słów św. Pawła z Listu do Rzymian: „Nie bierzcie wzoru z tego świata”, po czym wyjaśnił, czym jest ów „świat”, do którego nie powinniśmy się dostosowywać.

„Wiemy już z Nowego Testamentu, czym jest świat, z którego nie można brać wzoru: nie chodzi o świat stworzony i kochany przez Boga, nie są to ludzie, którym musimy zawsze wychodzić naprzeciw, zwłaszcza ubodzy, ostatni, cierpiący. «Zmieszanie się» z tym światem cierpienia i marginalizacji jest paradoksalnie najlepszym sposobem na oddzielenie się od świata, gdyż jest to pójście tam, skąd świat ze wszystkich sił ucieka. To oddzielenie się od egoizmu, głównej reguły nim rządzącej” - powiedział włoski kapucyn.

Na koniec o. Cantalamessa przestrzegł przed poddawaniem się kulturze obrazów, obecnej zwłaszcza w internecie. Jeśli niektóre obrazy zakłócają nasz spokój, powinniśmy spojrzeć na Krzyż lub uklęknąć przed Najświętszym Sakramentem. Potrzeba dziś „postu od obrazów tego świata” - powiedział.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Jestem od poczęcia

Reklama

Najczęściej czytane

Wiele stron internetowych, wykorzystuje pliki cookies (ciasteczka). Służą one m.in. do tego, by zagłosować w sondzie. Nowe przepisy zobowiązują nas do poinformowania o tym. Dalsze korzystanie z naszych stron bez zmiany ustawień przeglądarki będzie oznaczało, że zgadzasz się na ich wykorzystywanie.
Aby dowiedzieć się więcej, przeczytaj o Polityce plików cookies.

Rozumiem