Reklama

Nowy Testament

Warszawa: kard. Zenon Grocholewski i abp Wacław Depo laureatami nagrody FENIKS 2017

2017-03-30 16:03

mip / Warszawa / KAI

Stowarzyszenie Wydawców Katolickich

Emerytowany prefekt Kongregacji ds. Edukacji Katolickiej kard. Zenon Grocholewski i metropolita częstochowski abp Wacław Depo to jedni z laureatów tegorocznej nagrody Stowarzyszenia Wydawców Katolickich FENIKS. Wręczenie statuetek w szesnastu kategoriach odbędzie się w sobotę 1 kwietnia w warszawskiej katedrze św. Floriana i Michała Archanioła na warszawskiej Pradze.

FENIKSA Głównego otrzymali prof. Stanisław Grygiel oraz Ludmiła Grygiel – małżeństwo zaprzyjaźnione niegdyś z Janem Pawłem II, których świadectwo życia jest dla młodych małżonków symbolem wierności i zawierzenia Bogu.

Złotego FENIKSA otrzymał historyk i teolog ks. dr Edward Staniek. Uhonorowany został za osiągnięcia naukowe na niwie badań nad historią Kościoła, ze szczególnym uwzględnieniem dokonań w obszarze upowszechniania wiedzy z obszarów patrologii, przybliżając współczesnym dokonania Ojców Kościoła.

Pośmiertnie Złotego FENIKSA przyznano ks. prof. Wincentemu Myszorowi. Jak podkreślają członkowie kapituły, nagroda stanowi formę uhonorowania imponującego dorobku naukowego i przekładowego zmarłego przed kilkoma tygodniami ks. prof. Myszora, którego translatorska spuścizna obejmuje m.in. tłumaczenia w języku polskim czołowych publikacji gnostycznych, a także podręczników do nauki języka koptyjskiego.

Reklama

Diamentowego FENIKSA, jako dowód uznania Kapituły dla posługi kapłańskiej i dorobku naukowego z zakresu prawa kanonicznego otrzymał kard. Zenon Grocholewski. Były prefekt Kongregacji ds. Edukacji Katolickiej przez kilkanaście lat swojej watykańskiej posługi zarządzał i wyznaczał najważniejsze kierunki w kształceniu nie tylko kadr Kościoła. Czuwał również nad globalnym systemem kształcenia w duchu doktryny katolickiej.

Laureatem FENIKSA Specjalnego jest z kolei metropolita częstochowski abp Wacław Depo. Autor wielu książek o tematyce religijnej i społecznej jest przewodniczącym Rady ds. Środków Społecznego Przekazu Komisji Episkopatu Polski. Pełniąc tę funkcję, abp Depo zabiega, aby media katolickie nie uważały się za konkurencyjne wobec siebie, ale by były komplementarne. - Jego serdeczna i ojcowska postawa sprawia, że wydawcy katoliccy zawsze mogą liczyć na jego zrozumienie i wsparcie – czytamy w uzasadnieniu do nagrody.

Specjalną nagrodę otrzymał również właściciel wydawniczy Wydawnictwa "Biały Kruk" Leszek Sosnowski. W swoim zawodowym dorobku ma wieloletnie doświadczenie dziennikarskie, a pierwsze kroki w działalności edytorskiej stawiał przygotowując biuletyny Komitetu Obrony Robotników i Niezależnego Zrzeszenia Studentów, jednocześnie rozpowszechniając wydawnictwa podziemne. Przez kilkanaście lat prowadził największy w Europie krakowski Dyskusyjny Klub Filmowy „Kinematograf”. Jest pomysłodawcą i redaktorem zdecydowanej większości książek kierowanej przez siebie oficyny, w tym 120 publikacji poświęconych Janowi Pawłowi II. Jest również inicjatorem i współautorem jednych z najważniejszych w ostatnich latach na rodzimym rynku książki publikacji poświęconych najnowszej historii naszego państwa, jak „Wygaszanie Polski” czy „Dialogi o naprawie Rzeczypospolitej”.

Nagrody Stowarzyszenia Wydawców Katolickich przyznane zostały w 16 kategoriach:

Kategoria „literacka” – książka „Ojciec Eliasz. Dzień gniewu”, Michael D. O’Brien (Wydawnictwo AA);

Kategoria „nauki kościelne” - książka „Encyklopedia Aksjologii Pedagogicznej” Praca zbiorowa pod redakcją prof. dr hab. Krystyny Chałas oraz ks. dr hab. Adama Maja (Polskie Wydawnictwo Encyklopedyczne POLWEN);

Kategoria „eseistyka” - książka „Plaga słowików autorstwa Agnieszki Kołakowskiej” (Wydawnictwo Teologii Politycznej);

Kategoria „historia” - książka „Świat Chrystusa. Tom 1” autorstwa prof. Wojciecha Roszkowskiego (Wydawnictwo Biały Kruk);

Kategoria „sztuka” - książka „Sztuka polska a Kościół dzisiaj. Analiza sztuki sakralnej w perspektywie Jubileuszu 1050. rocznicy Chrztu Polski” pod redakcją ks. prof. Witolda Kaweckiego (Narodowe Centrum Kultury); Kategoria „duchowość” – książki „Prace, szkice i notatki Edmunda Bojanowskiego. Inedita. Tom I i II” pod redakcją dra Edwarda Gigilewicza i siostry Marii Opiela oraz „Kompendium edukacyjne Edmunda Bojanowskiego” pod redakcją siostry Marii Opiela (Episteme/Zgromadzenie Sióstr Służebniczek BDNP);

Kategoria „świadectwo” - książka „Ukryta przed światem. Dziennik duszy” autorstwa siostry Wandy Boniszewskiej CSA (Edycja Świętego Pawła);

Kategoria „edytorska” - książka „Ewangelistarz. Złoty Kodeks Gnieźnieński”, praca zbiorowa pod redakcją ks. dra Michała Sołomieniuka (Wydawnictwo M);

Kategoria „książka dla dzieci” - książka „Świetliki miłosierdzia” autorstwa Tadeusza Rucińskiego FSC (Edycja św. Pawła); Kategoria „książka dla młodzieży” - książka „Komiksowe wprowadzenie do filozofii" autorstwa Michaela F. Pattona i Kevina Cannona (Instytut Wydawniczy PAX);

Kategoria „książka autora zagranicznego” - książka „Bóg albo nic autorstwa” Kardynała Roberta Saraha i Nicolasa Diata (Wydawnictwo Sióstr Loretanek);

Kategoria „tłumacz” - książki „Trzy greckie stylistyki i dwa traktaty z okresu Cesarstwa Rzymskiego: O wzniosłości; O stylu politycznym, O stylu prostym; Sztuka retoryczna, Aneks; Sztuka retoryczna, Problemy figuratywne” autorstwa: Pseudo-Longinusa, Pseudo-Arystydesa, Anonymusa Seguerianusa i Apsinesa, w tłumaczeniu Henryka Podbielskiego (Towarzystwo Naukowe Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II) oraz „Melchior Cano. O źródłach teologii” w przekładzie biskupa Juliana Wojtkowskiego (Kuria Archidiecezji Warmińskiej);

Kategoria „seria wydawnicza (dzieła zebrane)” - seria wydawnicza „Polska wiek XX. Historia prawdziwa” autorstwa Joanny Wieliczka-Szarkowej, Jarosława Szarka, Ryszarda Terleckiego i Piotra Szubarczyka (Wydawnictwo AA) oraz seria „Biblioteka Toposu” (Towarzystwo Przyjaciół Sopotu);

Kategoria „publicystyka religijna” - książka „Ostatnie królestwo” autorstwa Bartosza Jastrzębskiego (Wydawnictwo Sic!);

Kategoria „multimedia” - książka z filmem „Żołnierz Niezłomny Kościoła” autorstwa i w reżyserii Jolanty Hajdasz (Hajdasz Production);

Kategoria „muzyka chrześcijańska” – albumy „Dusza w uszach” Michała Kulentego; Współwykonawcy - Krzysztof Herdzin i Polska Orkiestra Radiowa (Polskie Radio) oraz „Symfonia o Bożym Miłosierdziu” autorstwa Pawła Łukaszewskiego (Musica Sacra Edition);

Kapituła przyznała także wyróżnienia w poszczególnych kategoriach:

Kategoria „literacka” – książki „Domowa księga rodzaju” autorstwa Łukasza Nicpana (Wydawnictwo Veda) oraz „Epigonia” autorstwa Wojciecha Wencla (Wydawnictwo Arcana);

Kategoria „nauki kościelne” - książki „Nowa encyklopedia chrześcijaństwa” - praca zbiorowa pod redakcją ks. prof. Henryka Witczyka, (Wydawnictwo Jedność), „Polityka w perspektywie etycznej i religijnej” autorstwa Anieli Dylus (Wydawnictwo UKSW) oraz „Maryja jest piękna” autorstwa o. prof. dra hab. Andrzeja Napiórkowskiego (Uniwersytet Papieski Jana Pawła II w Krakowie);

Kategoria „eseistyka” - książki „Kościół katolicki i jego wrogowie. Inne spojrzenie na historię i współczesność” autorstwa Vittorio Messoriego (Wydawnictwo AA) oraz „Uciec z krainy zapomnienia” autorstwa ks. Jacka Grzybowskiego (Wydawnictwo Teologii Politycznej);

Kategoria „historia” - książki „Kronika dziejów Polski 966-2016” autorstwa Joanny Wieliczka-Szarkowej oraz Jarosława Szarka (Wydawnictwo AA) oraz „Wszystko o różańcu, który może wszystko” autorstwa Wincentego Łaszewskiego (Wydawnictwo Fronda);

Kategoria „sztuka” – książki „Chagall. Podróż przez biblię. Nieznane studia i gwasze”, S. Forestier, N. Hazan-Brunet, E. Kuzmina (Wydawnictwo Jedność) oraz „Ikony rosyjskie. Tematy-Arcydzieła”, Natalii Majorowej i Genadija Skokova (Wydawnictwo Arkady);

Kategoria „duchowość” - książki „Kwiatki świętego Charbela. Świadectwa o życiu i świętości Mnicha cudotwórcy” autorstwa s. Hanny Skandar OLM (Wydawnictwo AA) oraz „Świadectwo. Dziennik duchowy, Słowo pouczenia”, Alicja Lenczewska (Wydawnictwo Agape);

Kategoria „świadectwo” - książki „Dariusz Maleo Malejonek. Urodzony, by się nie bać”, Dariusz Malejonek, Magdalena Nierebińska, (Społeczny Instytut Wydawniczy Znak) oraz „Różnica” autorstwa Jacka Hajnosa (RTCK);

Kategoria „edytorska” - książki „Biblia. Nowy Testament. Ilustrowany mozaikami z Bazyliki św. Marka w Wenecji” (Wydawnictwo Jedność), „Skrzypek opętany”, Bolesław Leśmian (Wydawnictwo KUL) oraz „Wody wielkie nie zdołają ugasić miłości: Słowa Jana Pawła II o Bożym miłosierdziu, Pociągnij mnie za sobą! Pobiegnijmy! Słowa Jana Pawła II do młodzieży” pod redakcją Magdaleny Pajkowskiej (Wydawnictwo Sióstr Loretanek);

Kategoria „książka dla dzieci” - książki „Pan Kuleczka Marzenia” autorstwa Wojciecha Widłaka (Wydawnictwo Media Rodzina) oraz seria „Basia” autorstwa Zofii Staneckiej i Marianny Oklejak (Wydawnictwo Egmont Polska);

Kategoria „książka dla młodzieży” - książki „Aczkolwiek – kocham życie” autorstwa Joanny Czapli (Polskie Wydawnictwo Encyklopedyczne POLWEN) oraz „Wyprawa po klucz” autorstwa Małgorzaty Borkowskiej (Dom Wydawniczy Klucz Małgorzata Borkowska);

Kategoria „książka autora zagranicznego” - książki „Święty Franciszek odkłamany. Obrona Serafickiego Ojca przed progresywistycznymi fałszerstwami” autorstwa Guido Vignelliego (Stowarzyszenie Kultury Chrześcijańskiej im. Ks. Piotra Skargi) oraz „Benedykt XVI Ostatnie rozmowy” autorstwa Petera Seewalda (Dom Wydawniczy Rafael);

Kategoria „tłumacz” - książki „Amalariusz z Metzu, Dzieła, t. I. Święte obrzędy Kościoła”; Przekład zbiorowy z języka łacińskiego pod redakcją ks. Tadeusza Gaci, ze wstępem ks. Janusza A. Ihnatowicza, przypisami i bibliografią Agnieszki Strycharczuk (Towarzystwo Naukowe Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego);

Kategoria „seria wydawnicza (dzieła wybrane)” - seria „Nowy Komentarz Biblijny”: „Księga Barucha ST XXIV/II” autorstwa Michała Wojciechowskiego; „Pierwsza Księga Machabejska ST XIV (cz.l)” autorstwa ks. Janusza Nawrota; „Druga Księga Kronik ST X (cz.2)” autorstwa ks. Antoniego Troniny (Edycja Świętego Pawła) oraz seria „Monografie i studia z filozofii realistycznej” (Polskie Towarzystwo Tomasza z Akwinu);

Kategoria „publicystyka religijna” - książki „Tajemnice Fatimy. Największy sekret XX wieku” autorstwa Grzegorza Górnego i Janusza Rosikonia (Rosikon Press) oraz „Dlaczego chrześcijanie potrzebują Żydów?” autorstwa prof. dra hab. Jana Grosfelda (Wydawnictwo Święty Wojciech);

Kategoria „multimedia” – audiobooki „Adwokat” autorstwa Randy’ego Singera; czyta Krzysztof Gosztyła (Wydawnictwo Święty Wojciech), „Judasz” autorstwa Toski Lee; czyta Gosztyła Krzysztof (Wydawnictwo Święty Wojciech) oraz „Jezus” autorstwa Jamesa Martina; czyta Aleksander Machalica (Wydawnictwo Święty Wojciech), a także książka z filmem „Po drugiej stronie życia” autorstwa Andrzeja Duffeka oraz Jarosława Mańki (Wydawnictwo AA) i „W pustyni i w puszczy. Edukacyjna gra planszowa zintegrowana z internetową platformą wiedzy www.sienkiewicz.promocjaksiazki.pl” autorstwa Wojciecha Rzadka i Anny Stosik (Agencja Promocyjna OKO);

Kategoria „muzyka chrześcijańska” – album „Chorał gregoriański. Kolekcja 13 płyt CD na wszystkie niedziele roku liturgicznego” (Wydawnictwo AA/Wydawnictwo Dębogóra);

***

Laureaci tegorocznych FENIKSÓW ogłoszeni zostali w czwartek 30 marca podczas inauguracji XXIII Targów Wydawców Katolickich. Wręczenie statuetek obędzie się w sobotę 1 kwietnia w warszawskiej katedrze św. Floriana i Michała Archanioła na warszawskiej Pradze.

Nagroda Stowarzyszenia Wydawców Katolickich FENIKS przyznawana jest od blisko dwóch dekad najlepszym publikacjom w dedykowanych - w szerokim znaczeniu - tematyce religijnej, wydawanych w języku polskim na rodzimym rynku książki. FENIKS jest jedynym wyróżnieniem w Polsce skierowanym przede wszystkim do wydawców i autorów literatury religijnej i katolickiej.

Kapituła Nagrody Stowarzyszenia Wydawców Katolickich FENIKS 2017 oceniająca książki wydane w 2016 roku, obradowała pod przewodnictwem filologa, profesora KUL, dr. hab. Krzysztofa Nareckiego. W jej skład wchodzą: dr hab. Marzena Górecka, bp Michał Janocha, ks. prof. Jan Sochoń, poseł Joanna Lichocka, Jan Malicki, ks. Henryk Zieliński, dr hab. Iwona Niewiadomska oraz redaktor Krzysztof Ziemiec.

Tagi:
abp Depo Wacław nagroda

Abp Depo: katoliccy wydawcy w różny sposób pokazują świadectwa o Jezusie

2018-04-15 12:29

mje, lk / Warszawa (KAI)

Katoliccy wydawcy w całej panoramie proponują nam świadectwa o Jezusie, na różny sposób słowa drukowanego i ukazywanego przez przekaz różnych sieci - powiedział abp Wacław Depo podczas Mszy św. radiowej odprawionej w niedzielę w stołecznej bazylice świętego Krzyża w intencji wydawców, autorów i mediów w Polsce. Eucharystia była sprawowana w trzecim dniu XXIV Targów Wydawców Katolickich.

Marian Florek

Przewodniczący KEP ds. Środków Społecznego Przekazu przypomniał w homilii, że „zmartwychwstanie Chrystusa nie może być i pozostać jedynie wspomnieniem, czy faktem z przeszłości”.

- Zmartwychwstanie Chrystusa musi być fundamentem i sercem naszego życia. I temu służą już dwudzieste czwarte Targi Wydawców Katolickich, którzy w całej panoramie proponują nam świadectwa o Jezusie, na różny sposób drukowanego słowa i ukazywanego przez obraz czy przekaz różnych sieci - mówił metropolita częstochowski.

Hierarcha wskazał, że największym zagrożeniem nowoczesnej Europy jest budowanie Bożych przykazań poza Dekalogiem. - Nowoczesna Europa ukazuje nam Ewangelię Jezusa jako czcigodną księgę, a nie jako rzeczywistość życia, spotkania z Jezusem. Nie wolno pozwolić się zakłamywać w historii i różnego rodzaju grach ideologicznych i politycznych - stwierdził abp Depo.

"Ogłasza się przecież przedawnianie zbrodni, pomieszanie katów z ofiarami. Poddaje się pod dyskusję światową czy Auschwitz, Majdanek i inne miejsca były polskimi obozami śmierci, chcąc umniejszyć wielkość zbrodni niemieckich czy sowieckich - tym samym chcąc zaskarżyć chrześcijański system wartości jako niedemokratyczny dla Europy i świata" - mówił hierarcha.

Abp Depo wezwał, aby odważnie sprzeciwiać się źle pojmowanej wolności, wobec poszerzania tzw. prawa do zabijania, czy propozycji nowej etyki związków partnerskich, która w wierności małżeństwa widzi zagrożenie dla tejże wolności. Dodał, że w Zmartwychwstałym jest nasza nadzieja.

Na zakończenie zachęcił do budowania na Chrystusie, który jest jedyną i ostateczną Prawdą człowieka.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 11/12 2017

Franciszek u św. Marty: bez miłości Kościół nie wzrasta, staje się instytucją pustą

2018-04-26 12:20

st (KAI) / Watykan

Podczas Ostatniej Wieczerzy Jezus uczy nas miłości, obmywając stopy – służby i przypomina, że sługa nie jest większy od swego pana – stwierdził papież podczas porannej Eucharystii w Domu Świętej Marty. Nawiązując do czytanej dziś Ewangelii (J 13,16-20) Ojciec Święty zaznaczył, że są to podstawy Kościoła.

Grzegorz Gałązka

Franciszek przypomniał, że Pan Jezus podczas Ostatniej Wieczerzy, żegnając się z uczniami, nie tylko wygłosił długą i piękną mowę, ale dokonał także dwóch gestów, „które są instytucjami", podstawami Jego nauczania. Jezus daje swoje ciało na pokarm i swoją krew jako napój – ustanawia Eucharystię. Ponadto obmywa stopy. Z tych gestów rodzą się dwa przykazania, które jeśli będziemy wierni, spowodują rozwój Kościoła.

Pierwszym z nich jest przykazanie miłości. Jezus każe nie tylko „kochać bliźniego jak siebie samego”, ale uczynić jeszcze jeden krok: „kochać bliźniego tak, jak Ja was umiłowałem”. Jest to miłość bez ograniczeń, bez której Kościół nie posuwa się naprzód, nie oddycha – zauważył papież. „Bez miłości Kościół nie wzrasta, staje się instytucją pustą, pozorów, bezowocnych gestów. Trzeba iść do Jego ciała: Jezus mówi, jak powinniśmy kochać, aż do końca” – podkreślił Ojciec Święty. „Miłujcie się wzajemnie, tak jak Ja was umiłowałem” (por. J 13, 34) – przypomniał Franciszek.

Następnie papież wskazał na nowe przykazanie, które rodzi się z obmycia stóp: „służcie sobie nawzajem”. Obmywajcie sobie nawzajem nogi, tak jak umyłem wasze stopy. Dwa nowe przykazania i ostrzeżenie: „możecie służyć, ale posłani przeze Mnie”, bo nie jesteście więksi ode mnie, „sługa nie jest większy od swego pana” – przypomniał Ojciec Święty. Jednocześnie podkreślił, że chodzi tutaj o prawdziwą pokorę, a nie udawaną i dodał, że idzie tutaj o podstawy Kościoła. Tą drogą poszli męczennicy i wielu świętych, będąc świadomymi, że są jedynie sługami.

Franciszek nawiązał także do słów Pana Jezusa zapowiadających zdradę Judasza: „Ja wiem, których wybrałem; lecz potrzeba, aby się wypełniło Pismo: «Kto ze Mną spożywa chleb, ten podniósł na Mnie swoją piętę»”. Dlatego papież zachęcił do chwili milczenia, aby spojrzał na nas Pan.

„Pozwólmy, aby do mego wnętrza wkroczyło spojrzenie Jezusa. Wiele odczujemy: miłość, a być może nic nie odczujemy ... będziemy zablokowani, będziemy się wstydzić. Ale zawsze pozwólmy, aby przyszło spojrzenie Jezusa” – zachęcił Ojciec Święty.

Na zakończenie swojej homilii Franciszek nawiązał do słów Piotra w Tyberiadzie: „Panie, Ty wszystko wiesz, Ty wiesz, że Cię kocham” (J 21, 17). Miłość aż do końca, służba i użyjmy słowa trochę wojskowego, ale potrzebnego: podporządkowanie, to znaczy On jest największy, ja jestem sługą – podsumował swoją homilię papież.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Hanna Chrzanowska – historia procesu beatyfikacyjnego

2018-04-27 09:23

Opr. Magdalena Dobrzyniak / Kraków (KAI)

Z udziałem Episkopatu Polski, władz państwowych oraz przedstawicieli międzynarodowego środowiska pielęgniarskiego i kilkuset osób chorych i niepełnosprawnych odbędzie się 28 kwietnia beatyfikacja służebnicy Bożej Hanny Chrzanowskiej. Proces beatyfikacyjny krakowskiej pielęgniarki rozpoczął się w 1998 roku, ale kard. Karol Wojtyła wyrażał przekonanie o jej świętości już podczas pogrzebu swojej współpracownicy, który odbył się 2 maja 1973 roku.

Archiwum parafii pw. św. Mikołaja w Krakowie
Hania w wieku 15 lat

Opinia świętości

O tym, że Hanna Chrzanowska zmarła w opinii świętości, świadczy kazanie pogrzebowe kard. Karola Wojtyły, w którym mówił m. in.: „Byłaś wśród nas jakimś wcieleniem Chrystusowych błogosławieństw z Kazania na Górze, zwłaszcza tego, które mówi: Błogosławieni miłosierni”. Podczas złożenia trumny do grobu, zamiast zwyczajowego śpiewu Salve Regina lub modlitwy Anioł Pański, kard. Wojtyła zaintonował Magnificat anima mea Domini. „Już wtedy wyraził swoją opinię i przekonanie, że zmarła osoba wyjątkowa, za życie której trzeba dziękować Bogu” – uważa ks. Andrzej Scąber, delegat Arcybiskupa Krakowskiego ds. kanonizacyjnych. W swoim testamencie Hanna Chrzanowska wszystko, co miała, zapisała na rzecz chorych. Wyjątkiem był obraz Pankiewicza, który trafił do opactwa benedyktynów w Tyńcu oraz obszerne zbiory biblioteczne, które znalazły się w Katolickim Uniwersytecie Lubelskim.

Powód sprawy

Jak wyjaśnia ks. Andrzej Scąber, każda sprawa musi mieć swojego powoda. Może być nim osoba prawna (np. diecezja, zakon, zgromadzenie, stowarzyszenie, parafia), czasem osoba fizyczna. Powód ponosi odpowiedzialność moralną i finansową za sprawę. „Podczas pierwszego spotkania krakowskich pielęgniarek z ks. Stefanem Ryłko, który wówczas prowadził sprawy kanonizacyjne w archidiecezji, jasnym się stało, że nie udźwigną one ciężaru procesu. Powodem sprawy musiała być archidiecezja” – relacjonuje duchowny. Dodaje przy tym, że gdyby nie inicjatywa pielęgniarek, do beatyfikacji by nie doszło. „To będzie uroczystość pielęgniarek i ich podopiecznych, chorych, którym przez całe życie służyła przyszła błogosławiona” – zaznacza.

Z formalnym wnioskiem o rozpoczęcie sprawy do ówczesnego arcybiskupa metropolity kard. Franciszka Macharskiego wystąpiło 4 grudnia 1995 roku Stowarzyszenie Katolickie Pielęgniarek i Położnych.

Opinia Konferencji Episkopatu Polski i Nihil obstat Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych

Kard. Franciszek Macharski 1 marca 1997 roku zwrócił się do Przewodniczącego Episkopatu Polski kard. Józefa Glempa, aby biskupi wydali swoją opinię co do zasadności prowadzenia sprawy. Tydzień później prymas Polski kard. Józef Glemp w imieniu Konferencji Episkopatu Polski wydał pozytywną opinię w tej sprawie i można ją było przedstawić Stolicy Apostolskiej.

Po otrzymaniu pozytywnej opinii KEP kard. Macharski powołał Komisję Historyczną. Tworzyli ją śp. prof. Urszula Perkowska, Krystyna Pęchalska i Maria Przybylska.

28 kwietnia 1997 roku na prośbę arcybiskupa krakowskiego, wraz z dołączoną pozytywną opinią Konferencji Episkopatu Polski, odpowiedział ówczesny prefekt Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych abp Alberto Bovone wydając Nihil obstat dla tej sprawy. Oznaczało to, że proces może być formalnie rozpoczęty przez arcybiskupa krakowskiego, a Stolica Apostolska nie ma żadnych zastrzeżeń co do jego prowadzenia. Od tego momentu kandydatce zaczął przysługiwać tytuł Służebnica Boża.

Postulator sprawy i suplex libellus

Postulatorem sprawy Służebnicy Bożej Hanny Chrzanowskiej został ustanowiony 3 października 1998 roku ks. prałat Antoni Sołtysik, proboszcz parafii św. Mikołaja w Krakowie. Kolejny krok to tzw. suplex libellus czyli oficjalna prośba postulatora skierowana do biskupa o rozpoczęcie procesu. Takie pismo ks. Antoni Sołtysik złożył w kancelarii arcybiskupa krakowskiego 10 października 1998 roku. Dzień później kard. Franciszek Macharski odpowiedział na prośbę postulatora, ustanawiając Trybunał. Tworzyli go ks. Stefan Ryłko CRL, ks. Andrzej Scąber, ks. Andrzej Grodecki i Maria Cherian.

Pierwsza sesja Trybunału

Pierwsza sesja Trybunału odbyła się 3 listopada 1998 roku o godz. 9.00.w Kaplicy Arcybiskupów Krakowskich przy ul. Franciszkańskiej 3. Wzięło w niej udział wiele osób świeckich, przeważały pielęgniarki. Dzień później kard. Franciszek Macharski mianował wicepostulatora procesu. Została nim Helena Matoga. Świadkowie, materiał dowodowy

Proces diecezjalny trwał 5 lat, od listopada 1998 roku do listopada 2002 roku. Odbyło się 80 sesji, podczas których przesłuchano 72 świadków. Zeznania złożyli; 1 biskup, 6 kapłanów, 9 sióstr zakonnych, 56 osób świeckich. Ks. Scąber podkreśla, że wśród świadków, którzy złożyli najbardziej wartościowe zeznania, Positio causae wymienia; Alinę Rumun, która znała Hannę Chrzanowską od września 1945 roku i Wacławę Bogdal, którą Służebnica Boża poznała w 1946 roku. Obie były wykonawczyniami testamentu. Jako pierwsze złożyły zaprzysiężone zeznania. Poza tym wymieniani są: Zygmunt Kornacki, który pomagał organizować spotkania i rekolekcje dla chorych w Trzebini, ks. prof. Łukasz Kamykowski, który poznał p. Chrzanowską jako dziecko i której pomagał w opiece nad chorymi jako student, bp Kazimierz Górny pracujący w tamtych czasach w parafii św. Anny w Krakowie.

Obok zeznań świadków, Komisja Historyczna dotarła do 28 archiwów państwowych i kościelnych i 34 archiwów prywatnych. Na podstawie tych dokumentów sporządzona została obszerna relacja historyczna. Do akt sprawy zostały dołączone także wota cenzorów teologów: o. prof. Dominika Widera OCD i o. prof. Zdzisława Gogoli OFMConv. Obaj, niezależnie od siebie, stwierdzili, że w pismach służebnicy Bożej Hanny Chrzanowskiej nie ma nic, co byłoby sprzeczne z wiarą katolicką i chrześcijańską moralnością. Ten olbrzymi materiał dowodowy został przekazany do Stolicy Apostolskiej.

Postulator rzymski

26 lipca 2006 roku metropolita krakowski abp Stanisław Dziwisz ustanowił rzymskim postulatorem sprawy ks. prałata Mieczysława Niepsuja, dyrektora Domu Polskiego w Rzymie. Ponadto kard. Dziwisz, jak wspomina ks. Andrzej Scąber, osobiście przejął na siebie ciężar finansowy procesu. Nowy postulator sprawy, zgodnie z wymogami prawa, poprosił o otwarcie akt procesu w celu uzyskania dekretu ważności. Taki dekret otwarcia akt Kongregacja wydała 26 września 2006 roku.

Domniemany cud

W 2001 roku diecezjalny proces heroiczności cnót dobiegał końca. W Krakowie doszło w tym roku do natychmiastowego uzdrowienia Zofii Szlendak-Cholewińskiej, która była pielęgniarką i wychowanką Hanny Chrzanowskiej. Poznały się w 1950 roku. To właśnie ona zaprowadziła przyszłą błogosławioną do ks. Karola Wojtyły, kiedy to rozpoczęło się dzieło życia Chrzanowskiej: pielęgniarstwo społeczne.

Zofia od lat cierpiała na silne bóle i zawroty głowy. Badania wykazały, że to nieoperacyjny naczyniak tętniczo-żylny mózgu., a jego pęknięcie może spowodować natychmiastową śmierć. Pękł w marcu 2001 r., a wylew krwi spowodował niedowład kończyn górnych i dolnych. W czasie wylewu Zofia Szlendak-Cholewińska przeszła zawał serca. Jej stan był bardzo ciężki. Potrzebowała całodobowej opieki. Leżała nieprzytomna przez sześć tygodni. Rozpoczęła się modlitwa o jej zdrowie nowenną za wstawiennictwem Hanny Chrzanowskiej w krakowskim kościele św. Mikołaja oraz w kościele św. Marka. Pewnej nocy chorej kobiecie przyśniła się Hanna Chrzanowska, która z uśmiechem powiedziała, że wszystko będzie dobrze. Po przebudzeniu Zofia wróciła do pełnej sprawności fizycznej i intelektualnej. Zmarła na chłoniaka w 2011 r.

Dekret beatyfikacyjny

Dekret ważności procesu diecezjalnego został wydany 11 stycznia 2008 roku, a miesiąc później Kongregacja przydzieliła do tej sprawy relatora, którym jest o. Zdzisław Józef Kijas OFMConv. Positio causae liczy blisko 700 stron. Efektem tej pracy był dekret heroiczności cnót. Papież Franciszek polecił go promulgować 30 września 2015 roku. 7 lipca ub. roku papież Franciszek zatwierdził dekret beatyfikacyjny. Podstawą było uznanie cudu uzdrowienia Zofii Szlendak-Cholewińskiej za przyczyną służebnicy Bożej.

Ekshumacja, rekognicja i przeniesienie doczesnych szczątków z Cmentarza Rakowickiego do podziemi kościoła św. Mikołaja nastąpiło 6 kwietnia 2016 roku. Dwa lata później odbyło się pobranie relikwii przyszłej błogosławionej i przeniesienie jej szczątków do sarkofagu w kaplicy kościoła św. Mikołaja. Postulacja przygotowała sto kapsułek z cząstkami, które po beatyfikacji będą czczone jako relikwie krakowskiej pielęgniarki. „Następna rekognicja będzie mogła być wykonana dopiero przed kanonizacją. Nie wiadomo, kiedy ona nastąpi, więc zdecydowano, by tych cząstek pobrać więcej” – mówi ks. Scąber, dodając, ze część relikwii będzie przygotowana do przekazania wspólnotom, które o nie proszą, a część zostanie zabezpieczona i przechowywana w skarbcu kościelnym.

Sarkofag z alabastru z doczesnymi szczątkami Hanny Chrzanowskiej jest darem polskich pielęgniarek, które w ten sposób chciały uczcić swoją nauczycielkę. Na białej trumience umieszczony jest złoty napis „Błogosławiona Hanna Chrzanowska. Pielęgniarka” oraz daty jej urodzin i śmierci.

W kaplicy, która jest przeznaczona na miejsce oddawania czci przyszłej błogosławionej, znajduje się zabytkowy poliptyk z przełomu XV i XVI wieku. Po beatyfikacji Hanny Chrzanowskiej na jednej z bocznych ścian będzie umieszczony jej obraz beatyfikacyjny.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Jestem od poczęcia

Reklama

Najczęściej czytane

Wiele stron internetowych, wykorzystuje pliki cookies (ciasteczka). Służą one m.in. do tego, by zagłosować w sondzie. Nowe przepisy zobowiązują nas do poinformowania o tym. Dalsze korzystanie z naszych stron bez zmiany ustawień przeglądarki będzie oznaczało, że zgadzasz się na ich wykorzystywanie.
Aby dowiedzieć się więcej, przeczytaj o Polityce plików cookies.

Rozumiem