Reklama

Św. Maksymilian patronem przedsiębiorców? Petycja w Watykanie

2016-12-23 07:44

jw (KAI) / Watykan / KAI

Archiwum Ojców Franciszkanów w Niepokalanowie

Ponad 1200 osób podpisało się pod prośbą o ogłoszenie św. Maksymiliana Marii Kolbego patronem przedsiębiorców. 22 grudnia petycja trafiła do Sekretariatu Stanu Stolicy Apostolskiej, a stamtąd – do Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych. Dlaczego biznesmeni chcą mieć jako patrona i orędownika skromnego franciszkanina, który zginął 75 lat temu w obozie koncentracyjnym?

Akcję prowadzą: jej pomysłodawca Maciej Gnyszka (założyciel Towarzystw Biznesowych), który zawiózł petycję do Watykanu, i Szymon Pawlica. Przyznają, że św. Maksymilian jest znany głównie jako męczennik, który dobrowolnie zgłosił się na śmierć w zamian za współwięźnia w obozie w Auschwitz podczas II wojny światowej. Nic dziwnego, bo był to czyn heroiczny. Jednak wcześniejsze życie i dokonania franciszkanina również zasługują na upamiętnienie. „Człowiek, który tak wiele zdziałał na ziemi, z pewnością może również wiele zdziałać w niebie” – mówi Gnyszka.

Pomysł powstał kilka lat temu, gdy nienarodzony syn Gnyszki miał kłopoty ze zdrowiem. Akurat trwał wtedy w Polsce Rok Kolbiański, więc ojciec postanowił modlić się o zdrowie dla niego za pośrednictwem św. Maksymiliana i czytać codziennie fragment z pism franciszkanina. „To była umowa sponsorska – obiecałem, że syn dostanie imię po św. Maksymilianie” – żartuje. Mały Maksio urodził się zdrowy, dzisiaj ma cztery lata. Gnyszka jednak doszedł do wniosku, że jego część umowy była zbyt skromna. Kiedy lepiej poznał postać, przemyślenia i dokonania św. Maksymiliana, doszedł do wniosku, że powinno go poznać jak najwięcej osób. A ci, którzy zajmują się jakąkolwiek działalnością biznesową, mogą go sobie obrać za wzór.

Mniej więcej w tym samym czasie Szymon Pawlica rozważał otworzenie firmy. Jedną już prowadził, ale przy jej zakładaniu zrobił błędy, więc miał wątpliwości. „Postanowiłem zawierzyć firmę św. Maksymilianowi. Chociaż ‘zawierzyć’ to nie do końca precyzyjne słowo – zawiązałem z nim relację jak ze wspólnikiem. ‘Ja zakładam firmę jako żywy pomnik dla ciebie, a ty pomagasz mi ją rozwijać’ – tak to mniej więcej wyglądało” – opowiada na stronie www.startupnamaxa.pl, którą założył razem z Gnyszką. Czuł się szczególnie związany z tym świętym zwłaszcza od dnia, kiedy w muzeum w Niepokalanowie zobaczył planszę przedstawiającą inicjatywy św. Maksymiliana. „Przyglądałem się jakiś czas i coraz bardziej do mnie docierało, jak niezwykłym był przedsiębiorcą. Wszystkie techniki i mechanizmy, jakie stosował, wyprzedzały swoje czasy o co najmniej dwie dekady” – wspomina. Pawlica podziwia franciszkanina także za umiejętność łączenia duchowości z organizacją pracy. Orędownictwo św. Maksymiliana okazało się bardzo skuteczne – projekt wystartował dużo lepiej, niż się spodziewał.

Reklama

Kolejny pomysł to animowany film o św. Maksymilianie, który ma popularyzować postać franciszkanina jako człowieka wiary, ale także obdarzonego wieloma talentami (naukowymi, organizacyjnymi, przywódczymi), pracowitego i zdeterminowanego. Film będzie można już w styczniu zobaczyć na kanale You Tube.

***

Rajmund Kolbe urodził się w 1894 r. w Zduńskiej Woli koło Łodzi w ubogiej, ale bardzo pobożnej i patriotycznej rodzinie. Kiedy miał ok. 12 lat, poprosił Matkę Bożą, aby powiedziała mu, kim będzie. Maryja mu się ukazała. Trzymała dwie korony: jedną białą i drugą czerwoną, i zapytała, czy chce je otrzymać. „Biała miała oznaczać, że wytrwam w czystości, czerwona - że będę męczennikiem. Odpowiedziałem, że chcę” – opowiadał.

W 1907 r. wstąpił do niższego seminarium franciszkanów konwentualnych. Trzy lata później rozpoczął nowicjat i przyjął imię Maksymilian. Podczas ślubów wieczystych przyjął na część Matki Bożej jeszcze drugie imię – Maria. Był człowiekiem wielu talentów. Podczas studiów w Rzymie, które zakończył dwoma doktoratami (z filozofii i teologii), m.in. napisał artykuł „Etereoplan. O pojeździe międzyplanetarnym”, który sam zaprojektował. Pod wpływem szeroko zakrojonej akcji antykatolickiej, której był świadkiem w Rzymie, założył Rycerstwo Niepokalanej (Militia Immaculatae). Celem stowarzyszenia była walka o nawrócenie schizmatyków, heretyków i masonów. Po powrocie do kraju w 1919 r., choć był już chory na gruźlicę, zaczął energicznie realizować swoje plany – zachęcał współbraci i świeckich do powierzania się Bogu przez Maryję i do pracy dla zbawienia innych ludzi. Przełożeni, zaniepokojeni jego nadaktywnością i inwestycjami, które mogły pogrążyć zakon finansowo, przenieśli go z Krakowa do Grodna. Na nowej placówce o. Maksymilian dalej prowadził działalność apostolską, a poza tym zaczął wydawać pismo „Rycerz Niepokalanej”. W ciągu pięciu lat (1922-1927) nakład gazety wzrósł z początkowych 5 tys. do 70 tys. egzemplarzy.

W 1927 r. na ofiarowanej działce w majątku Teresin k. Sochaczewa zaczął budować klasztor, kaplicę i wydawnictwo. Zaczął od postawienia figury Matki Bożej. Cały kompleks, składający się głównie z drewnianych budynków, nazwał Niepokalanowem. W pewnym momencie do klasztoru zgłaszało się co rok ok. 1800 kandydatów. O. Kolbe osobiście wybierał ok. 100, których przyjmowano do zakonu. Głównym kryterium było pragnienie świętości kandydata. Niepokalanów był największym katolickim klasztorem na świecie – mieszkało w nim ok. 700 braci. Miał nawet własną straż pożarną.

Św. Maksymilian wydawał kilka bardzo popularnych gazet, które były sprawnie dystrybuowane po całym kraju. Stworzył prawdziwy koncern medialny. „Mały Dziennik” ukazywał się w nakładzie 140 tys. egzemplarzy (wydanie niedzielne - 225 tys. egzemplarzy). Ponadto drukowano „Informator Rycerstwa Niepokalanej”, „Biuletyn Misyjny” i „Echo Niepokalanowa”. Rekordowy „Kalendarz Niepokalanej” miał w 1937 r. aż 440 tys. egzemplarzy nakładu.

W 1930 r. o. Kolbe założył w Japonii ośrodek podobny do polskiego Niepokalanowa (Mugenzai no Sono – Ogród Niepokalanej), na który składał się klasztor, kościół i prężnie działające wydawnictwo.

Po wybuchu II wojny światowej franciszkanie z Niepokalanowa zostali aresztowani. Kiedy ich zwolniono, o. Maksymilian skupił wokół siebie braci i zajął się pomocą Polakom okolicznej ludności i ok. 3 tysiącom osób wysiedlonych z województwa poznańskiego, wśród których było 2 tysiące Żydów. Otworzył w Niepokalanowie warsztaty, które miały być dla nich źródłem utrzymania: kuźnię, blacharnię, warsztat naprawy rowerów i zegarów, zakład fotograficzny, krawiecki i szewski. W lutym 1941 r. został ponownie aresztowany i wywieziony najpierw na Pawiak, a potem do Auschwitz. Był maltretowany, upokarzany i głodzony. Chociaż sam cierpiał, pocieszał innych więźniów, dzielił się nimi jedzeniem i posługiwał im jako kapłan.

Zginął w niemieckim nazistowskim obozie koncentracyjnym Auschwitz w 1941 r., gdzie zgłosił się na śmierć głodową w zamian za innego więźnia, który osierociłby rodzinę. Dobito go dosercowym zastrzykiem. Jego ciało zostało spalone w krematorium.

Historia beatyfikacji i kanonizacji o. Maksymiliana Marii Kolbego także była nietypowa. Został on beatyfikowany (w 1971 r.) jako wyznawca, a kanonizowany (w 1982 r.) jako męczennik.

Tagi:
Watykan Maksymilian Kolbe M. M. Kolbe św. Maksymilian Kolbe przedsiębiorca

Maksymilian wskazuje sens

2017-10-11 13:54

Ks. Piotr Bączek
Edycja bielsko-żywiecka 42/2017, str. 1

Modlitwą przy ścianie straceń i w celi śmierci św. Maksymiliana Kolbe rozpoczęły się obchody 35. rocznicy kanonizacji męczennika i patrona diecezji bielsko żywieckiej. kulminacyjnym punktem była Msza św. celebrowana w oświęcimskiej parafii dedykowanej św. Maksymilianowi Marii Kolbemu

PB
Modlitewna wizyta w miejscu kaźni św. Maksymiliana

Uroczystościom przewodniczył bp senior Tadeusz Rakoczy. Razem z przedstawicielem franciszkańskiego klasztoru w Harmężach o. Piotrem Cuberem i proboszczem parafii pw. św. Maksymiliana ks. Józefem Niedźwiedzkim modlił się pod Ścianą Straceń oraz w celi śmierci bloku 11., gdzie w 14 sierpnia 1941 r. św. Maksymilian oddał życie za Franciszka Gajowniczka. Duchownym towarzyszyli przedstawiciele różnych środowisk Oświęcimia i poczty sztandarowe.

Po wizycie w byłym niemieckim obozie koncentracyjnym Auschwitz odprawiono Mszę św. dziękczynną za kanonizację męczennika. W celebracji uczestniczyli kapłani dekanatu oświęcimskiego, ojcowie franciszkanie i licznie zgromadzeni wierni. Obecni byli także klerycy seminarium wraz z kapłanami wychowawcami.

W homilii bp Tadeusz Rakoczy nakreślił rysy duchowości o. Maksymiliana, środowisko wzrastania przyszłego świętego oraz jego duszpasterską aktywność. Zaznaczył, że życiową filozofią św. Maksymiliana było pragnienie pełnienia woli Bożej. – Miał przed sobą jasny cel: pragnienie świętości – mówił Ksiądz Biskup. W kontekście współczesności kaznodzieja wskazał na niebezpieczeństwo zagubienia sensu życia. – Wielu ludzi traci prawdziwy sens istnienia i szuka jego namiastek w niepohamowanym konsumpcjonizmie, narkotykach, alkoholu czy erotyzmie. Ludzie szukają szczęścia, a znajdują smutek, pustkę w sercu i nierzadko rozpacz – tłumaczył. – I oto staje przed nami św. Maksymilian i – wskazując na Jezusa – mówi, byśmy Mu zaufali, słuchali Go i szli drogą Jego przykazań. To jedyny program życia udanego i szczęśliwego. To także jedyne źródło najgłębszego sensu życia we współczesnym świecie. Tylko życie oparte na wierze i miłości nabiera sensu – podsumował pierwszy Ordynariusz naszej diecezji.

Rajmund Kolbe urodził się w Zduńskiej Woli w 1894 r. Zginął śmiercią męczeńską w głodowym bunkrze niemieckiego obozu Auschwitz 14 sierpnia 1941 r. Po utworzeniu bielsko-żywieckiej diecezji św. Maksymilian został wybrany jej patronem. W ubiegłym roku powołano specjalną diecezjalną nagrodę św. Maksymiliana wręczaną najbardziej zasłużonym na polu ewangelizacji.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Powstanie film dokumentalny o dziejach Mariówki i o. Honoracie Koźmińskim

2018-02-21 16:02

rm / Radom (KAI)

Powstanie film dokumentalny o dziejach Mariówki, gdzie swój dom generalny mają siostry służki. - Wstępna koncepcja przewiduje pokazanie dziejów tego miejsca, od czasów bł. Honorata Koźmińskiego, założyciela tego zgromadzenia - wyjaśnia Mieczysław Bartłomiej Vogt, który w swoim dorobku ma takie dokumentalne obrazy jak: "Jeden drugiego brzemiona noście" (Jan Paweł II i Solidarność), "Opus Dei - dzieło Boga", czy "Raport o stratach wojennych Warszawy".

Mathiasrex/pl.wikipedia.org

Mieczysław Bartłomiej Vogt jest synem nieżyjącego już Mieczysława Vogta, również twórcy filmów dokumentalnych. Jest ekspertem w Państwowym Instytucie Sztuki Filmowej. Reżyser podkreśla, że jego podstawowym celem jest refleksja nad historią, w tym "historią idei, której kluczowym elementem jest wiara i życie religijne". Dodaje, że "film dokumentalny jest dla mnie po prostu narzędziem uprawiania historii". - Dlatego zaczęliśmy zastanawiać się nad zrobieniem dzieła o błogosławionym Honoracie Koźmińskim. Jesteśmy w Mariówce, aby pogłębić ten temat - powiedział Mieczysław B. Vogt.

Janusz Bodasiński, szef produkcji filmowej w Fundacji Twórczości Filmowej w Warszawie dodaje, że warto zrobić dokument o bł. Koźmińskim i siostrach służkach. - Tu jest wiele ciekawych materiałów, by pokazać to w filmie. Jest wiele filmów, wartościowych filmów o założycielu służek, ale my chcemy znaleźć coś ciekawego - deklaruje Janusz Bodasiński, prywatnie stryj Macieja Bodasińskiego, współtwórcy "Wielkiej Pokuty" na Jasnej Górze i modlitewnej akcji "Różaniec do granic".

W Mariówce, która leży na terenie diecezji radomskiej, od ponad 100 lat ma swoją siedzibę Zarząd Generalny Zgromadzenia. Tutaj siostry zgłębiają swoje powołanie, odbywając formację podstawową: postulat, nowicjat, juniorat oraz przeżywają coroczne rekolekcje i dni odnowy. Siostry prowadzą szkoły w Mariówce i Sandomierzu oraz kilka przedszkoli. Pracują jako nauczycielki i wychowawczynie w szkołach, internatach i przedszkolach, służą chorym w szpitalach, zakładach opieki i domach, pracują w krajach misyjnych.

Siostry służki prowadzą także ośrodek zdrowia w Mariówce. Powstał on w ramach Dzieła Pomocy Chorym "Promień" w hołdzie św. Janowi Pawłowi II. Siostry służki przeznaczyły na ten cel budynek dawnych szkół, skonfiskowany przez władze komunistyczne i zwrócony po 50 latach.

Bezhabitowe Zgromadzenie Służek założył w 1878 r. bł. Honorat Koźmiński. Siostry zajmują się szerzeniem wiedzy religijnej i kształtowaniem sumień chrześcijańskich zwłaszcza w środowiskach wiejskich. Poświęcają się szczególnie wychowaniu dzieci i młodzieży oraz uczestniczą w duszpasterskich i misyjnych zadaniach Kościoła.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 11/12 2017

Ks. Dolindo w Częstochowie

2018-02-21 22:11

Marian Florek

W dniu 21 lutego 2018 r. w częstochowskim Duszpasterstwie „Emaus” odbyło się spotkanie z Joanną Bątkiewicz-Brożek, autorką książki o niezwykłym włoskim księdzu Dolindo Ruotolo.

Marian Florek

Świadkowie życia kapłana – jak mówiła autorka – byli pod wielkim wrażeniem jego świętości i pokory. A i sama pani Joanna, mówiąc o swoich osobistych przeżyciach związanych z dziennikarską pracą nad książką poświęconą ks. Dolindo, nie potrafiła ukryć ogromnych emocji. Udzielały się one i słuchaczom. Wszyscy mieli wrażenie jakby ks. Dolindo był wśród zgromadzonych.

Ks. Dolindo Ruotolo urodził się 6 października 1882 w Neapolu, a zmarł 19 listopada 1970. Doświadczany: z powodu oskarżeń nieprzychylnych mu osób, oskarżany o herezję, z wieloletnim zakazem odprawiania Mszy Świętej i głoszenia homilii. Błogosławiący spadający z nieba deszcz, aby nawrócił neapolitańczyków. Mówił: „Życie wieczne to nie żart”, mówił : „Jezu ty się tym zajmij!”.

Duszpasterstwu Akademickiemu „Emaus” gratulujemy spotkania z autorką ksiązki o Bożym Kapłanie.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

Wiele stron internetowych, wykorzystuje pliki cookies (ciasteczka). Służą one m.in. do tego, by zagłosować w sondzie. Nowe przepisy zobowiązują nas do poinformowania o tym. Dalsze korzystanie z naszych stron bez zmiany ustawień przeglądarki będzie oznaczało, że zgadzasz się na ich wykorzystywanie.
Aby dowiedzieć się więcej, przeczytaj o Polityce plików cookies.

Rozumiem