Reklama

Moje pismo Tęcza - 5/6 2018

Soros i Clintonowie – rączka rączkę myje, nóżka nóżkę wspiera

2016-11-07 20:27

Biały Kruk

Już za kilkanaście dni będzie miała premierę demaskatorska książka – jedyna taka na naszym rynku – która odsłoni kulisy i mechanizmy imperium finansowo-politycznego George’a Sorosa, ukaże misterną sieć tysięcy fundacji, różnych instytutów, mediów, instytucji finansowych a nawet uniwersytetów, jaką ten megaspekulant oplótł świat. To co zdaniem mainstreamu uchodziło za teorię spiskową, jest w publikacji pt. „George Soros. Najniebezpieczniejszy człowiek świata” dowiedzione i udokumentowane.

Książkę wydaje Biały Kruk, a tygodnik „Niedziela” jest jej patronem medialnym. Oto niewielkie fragmenty publikacji - szczególnie aktualne, bo będący komentarzem do finiszującej kampanii wyborczej w USA - o związkach Sorosa z Clintonami. Clintonowie nie zajmują wiele miejsca w książce, ale świat wielkiej polityki - owszem. Jest on przeżarty pieniędzmi miliardera (choć nie tylko jego), tak samo jak jego chorą wizją świata pozbawionego narodów, tradycji, religii, uznanych wartości, opartego natomiast na nieustannych spekulacjach gospodarczych, głównie walutowych, które najlepiej się udają po doprowadzeniu do destabilizacji całych krajów i regionów. Oto fragment książki "George Soros. Najniebezpieczniejszy człowiek świata".

„Konserwatywny autor amerykański Richard Poe, który wraz z Davidem Horowitzem opublikował w 2006 roku książkę „Przyjęcie cieni: jak George Soros, Hilary Clinton i 60 radykałów przejęło kontrolę na Partią Demokratyczną”, napisał w maju 2004 roku o Sorosie i jego atakach na George'a W. Busha. We wprowadzeniu Poe uwydatnia istotne informacje: miliardy George'a Sorosa, oczywiście, także 400 milionów inwestowanych corocznie w jego fundacje, a także próbę kupienia w 2004 roku wyborów prezydenckich dla demokratów. Soros często mówił o swojej chęci przepędzenia Busha z Gabinetu Owalnego i doprowadzenia do „zmiany reżimu” w Stanach Zjednoczonych.

Reklama

Jak wyjaśnia Poe chwila, w której Soros pierwszy raz wyraził w wywiadzie dla Washington Post swoją obsesję opozycji wobec republikanina Busha, musiała być surrealistyczna. Ameryka za Busha stanowiła zagrożenie dla świata, tak powiedział Soros gazecie. Stwierdził ponadto, że gdyby to było możliwe, wydałby cały swój majątek, by wyprowadzić republikanina Busha z Białego Domu. Był to centralny punkt jego życia, sprawa życia i śmierci.

Nie powinno się jego słów lekceważyć. „Wygrał już wcześniej wiele bitew. Miał wszelkie szanse wygrania również tej”, tak stwierdził wówczas Poe. Autor potwierdza radykalny plan przeprowadzany przez Sorosa: „Równocześnie Soros kontynuował prywatne akcje filantropijne, które pochłonęły w sumie niemal pięć miliardów dolarów, by podważać tradycyjne zachodnie wartości. Jego wydatki miały promować prawo do aborcji, ateizm, legalizację narkotyków, wyzwolenie seksualne, eutanazję, feminizm, ograniczenie dostępu do broni, globalizację, masową migrację, małżeństwo osób tej samej płci i inne radykalne eksperymenty manipulacji społecznej”.

Jest to obszerny katalog, a mieszanka wydaje się piorunująca. Poe pyta również: „Co kieruje Sorosem? Co jest takiego w George'u W. Bushu, co dotyka go tak głęboko, że wręcz rozbiłby swoją miliardową świnkę-skarbonkę, by obalić prezydenta?”.

(…)

Richard Poe analizuje dotacje Sorosa dla tych organizacji demokratycznych, które zgodnie z paragrafem 527 amerykańskiego ustawodawstwa podatkowego są zwolnione od podatków i stąd nazywa się je „organizacjami 527” lub „grupami 527”. Należy do nich między innymi grupa aktywistów MoveOn.org (organizacja określająca się jako bardzo postępowa, non-profit, powstała w 1998 r., angażuje się w aktualne wydarzenia polityczne, szczególnie w wybory; obecnie ostro zwalcza Donalda Trumpa i gorąco popiera Hilary Clinton – przyp. red.), a Poe wymienia sumę 2,5 milionów dolarów przekazaną im przez Sorosa. Różne źródła mogą wymieniać inne liczby, ale w każdym razie Soros z pewnością należy do ich darczyńców.

(…)

Od 2012 r. zaczęło się długotrwałe, szczególne zaangażowanie Sorosa w edukację. Soros pojawia się przy okazji Laureate Education, Inc., założonego w 1998 roku „prywatnego koncernu edukacyjnego” (w Polsce ma filię w Gdańsku od 2012 r. – przyp. red.). Przedsiębiorstwo to opisywane jest jako holding prowadzący 80 (!) prywatnych uniwersytetów i szkół wyższych w 29 krajach, przy kapitale własnym wynoszącym ponad miliard dolarów.

Fundusz Sorosa nabył udziały w Laureate. Od tego czasu przedsiębiorstwo to znacznie się powiększyło. W 2015 roku mówiono o ponad milionie studentów i 64 tysiącach pracowników koncernu. Czy ten nastawiony na przyszłość potencjał mógłby nie wywrzeć żadnego wpływu na społeczeństwa?

Laureate pozyskał w 2010 roku byłego prezydenta Billa Clintona jako twarz kampanii marketingowej. W roli „honorowego kanclerza” wielokrotnie objechał świat, by robić wielką reklamę dla koncernu. Oczywiście, nie całkiem bezinteresownie. Clintonowi zapłacono za to „czystą gotówką”, lecz suma trzymana jest w tajemnicy. Ani Clinton, ani Laureate oczywiście nie wypowiadają się na ten temat, w końcu i tutaj obowiązuje zasada: o pieniądzach się nie rozmawia, pieniądze się ma!

I tak wokół Sorosa i jego rozgałęzionej siatki wciąż otwierają się nowe ścieżki i powstają nowe powiązania, z których każde świadczy o wpływach w każdej istotnej dziedzinie społecznej na niewyobrażalną skalę. Wpływach, które ostatecznie należą do jednej osoby!

(…)

Soros działa niemal jak „dzielny krawczyk” wyższych sfer finansów i światowej polityki. Zajęty jest nie tylko przycinaniem do wzoru, ale chce też upiec możliwie wiele pieczeni na jednym ogniu. Jak już mówiłem, kiedy tylko widzi szanse na zysk, które może połączyć ze swoim celem politycznym, z pewnością zareaguje, na korzyść lub przeciwko dalszemu rozwojowi.

Amerykańska autorka Anne Williamson mówiła w swoim czasie w wywiadzie z Poem dla NewsMax na temat awersji megaspekulanta do Busha: „Dla Sorosa nie jest to sprawa życia i śmierci, ale sprawa pieniędzy oraz idącej za nimi władzy, która przynosi mu jeszcze więcej pieniędzy. […] Miał znacznie mniejszy wpływ na rząd Busha”. Na pewno o wiele mniejszy niż na Clintonów.

Williamson, która żyła przez wiele lat w Rosji, dodaje: „Clintonowie przyjmują Sorosa z otwartymi ramionami. Soros oferuje Clintonom swoje usługi, a oni gwarantują mu w zamian szerokie pole dla jego interesów w dawnym Bloku Wschodnim. Za czasów Billa i Hillary Soros nie tylko poszerzył swój majątek; zgadzał się też w pełni z ich kontrkulturowym duchem czasu. Dzięki nim znalazł publiczną platformę, by bronić swojej ekscentrycznej polityki. Z Bushem u władzy Soros nie miał już tego rodzaju wpływu. To jest główna rzecz, która doprowadzała go do szewskiej pasji”. Za czasów prezydenta Clintona, w owych „złotych latach 1990.” z ich politycznym przełomem, miały miejsce największe sukcesy finansowe Sorosa.

Poe cytuje w tym kontekście także Connie Bruck, która 23 stycznia 1995 roku napisała dla New Yorkera artykuł pod tytułem „Świat według Sorosa”. Pisze w nim tak: „Podczas rządów Clintona Soros, świeżo upieczony demokrata, dopuszczał się takich nadużyć, które nigdy wcześniej nie były dla niego możliwe”. Miał mieć „wyjątkowo dobre kontakty wśród wysokich rangą urzędników w Ministerstwie Finansów i w Departamencie Stanu”.

(…)

Coraz więcej osób przyznaje, że bardzo rzadko mamy tu do czynienia z prawdziwymi ruchami oddolnymi, częściej natomiast rozwój z pozoru spontanicznych wypadków wspierany jest w sposób celowy. Okazuje się, że zamieszki w Europie Wschodniej są w dużej mierze sterowane. Celowa destabilizacja podczas „wiosny arabskiej” oraz dramatyczne wydarzenia na obszarze Wschodniej Europy coraz bardziej zakleszczają środkową Europę, przy czym Niemcy grają tu dosłownie centralną rolę. Przekonaliśmy się już, w jak wielkim stopniu organizacje pozarządowe, na pozór nieszkodliwe i niezależne, wywierają wpływ w różnych regionach i przyglądaliśmy się różnym aspektom tego wpływu, wybierając je jako elementy wielce skomplikowanego ogólnego obrazu sytuacji.

Soros jest – jak już wspomnieliśmy – modelowym przykładem spekulanta, który musi zaspokoić prawdziwy nałóg: dążenie do ciągłego zysku na wielką skalę, a także do maksymalnych wpływów w świecie. Obie te rzeczy wspaniale mu się udają dzięki jego globalnej sieci. Jego brak skrupułów moralnych wobec działań na rynkach finansowych daje mu usprawiedliwienie, by prowadzić całe narody do zapaści w celu osiągnięcia ogromnych korzyści, które jak twierdzi, przeznacza później na działalność filantropijną. Wg niego sam stwarza sobie świetne pole dla akcji humanitarnych. Jego celem jest uczynienie świata „lepszym” – lepszym wedle wizji George'a Sorosa.

Świetnym osiągnięciem jest wywieranie tego rodzaju wpływów a równocześnie posiadanie wspaniałej opinii jako filantrop. Naprawdę idzie to u niego w parze. O amerykańskiej autorce Anne Williamson była już mowa. Wskazywała ona na rolę Clintonów dla Sorosa, podkreślała możliwości, jakie wówczas miał, by prowadzić interesy w byłym Związku Sowieckim. Były to złote czasy (…).”

Andreas von Rétyi (tłum. Elżbieta Lubelska)

Autor jest znanym niemieckim politologiem i publicystą, odważnym autorem tłumaczonych na wiele języków książek, który nie boi się głosić poglądy sprzeczne z opiniami mainstreamu. „George Soros” – 240 str., 19,5 x 24 cm, twarda oprawa, papier 140 g, 64 ilustracje.

Tagi:
polityka książka USA USA

Nie taka prosta sprawa

2018-05-23 10:40

Michał Karnowski
Niedziela Ogólnopolska 21/2018, str. 35

Artur Stelmasiak

Historia pod tytułem „Nowoczesna”, o formacji politycznej założonej przez Ryszarda Petru, nadawałaby się na niejeden scenariusz. Mógłby to być sensacyjny film o tym, jak grupy oligarchiczne dysponujące milionami i wpływami w mediach potrafiły z niczego wykreować nowy polityczny byt. Ale można by też nakręcić optymistyczny obraz o nieprawdopodobnie szybkich, w stylu amerykańskich, karierach kilkunastu osób, które z nieznanych postaci przekształciły się w pierwszoplanowych polityków. A jeśli komuś mało, to może jeszcze zamówić komedię, bo są w tej historii także silne elementy humorystyczne.

Jak by jednak na to nie patrzeć, na naszych oczach kończy się ambitna próba wejścia do poważnej politycznej gry dużej grupy ludzi ze świata biznesu, korporacji, finansów. Wrażenie, które po trzech latach działania sprawia to środowisko, jest fatalne. Założyciel partii odchodzi z niej, rzucając w mediach gorzkie słowa o niedawnych podwładnych, miotając oskarżenia; nie umie powściągnąć osobistego żalu. Oni mu się rewanżują, ale kłócą się też między sobą. Wielkie długi partii wydają się nie do spłacenia. Obraz całości jest paskudny. Finał – też przewidywalny, bo skończy się pewnie na zasileniu szeregów Platformy Obywatelskiej, wobec której .Nowoczesna miała być alternatywą.

Warto zapamiętać historię partii Ryszarda Petru. Jest ona przestrogą dla wszystkich, którzy w życiu publicznym szukają cudownych recept i nowych, jak to się mówi, „twarzy”. Wbrew pozorom to wszystko nie jest takie proste. Dlaczego? Bo polityka przyciąga ludzi straszliwie ambitnych, a kierowanie zespołem składającym się z więcej niż trzech takich osób to zadanie dla silnej osobowości. Bo polityka to walka o władzę nad innymi, a władza oznacza ogromne ciśnienie, napięcie i ciągłe przesilenia. Trzeba tu wyjątkowej odporności psychicznej, to nie jest dla każdego, bo w polityce także życie osobiste jest elementem ocenianym przez opinię publiczną i łatwo tu o kompromitację. I wreszcie – bo tu liczą się nie tylko chęci, ale też zasoby w postaci silnej organizacji, pieniędzy, wpływów w mediach, osobistych umiejętności, nabywanych zwykle z czasem.

Wszystko to prowadzi do wniosku, że w demokracji zarówno politycy, jak i ich wyborcy zawsze funkcjonują w świecie pełnym ograniczeń i zwykle są w stanie zrealizować zaledwie część celów. Nie ma żadnej gwarancji, że nowa ekipa, nawet przychodząca całkowicie spoza świata starych partii, poradzi sobie z tym lepiej. Jeśli więc zależy nam na realizacji w życiu publicznym bliskich nam wartości, musimy umieć połączyć presję na bliską nam partię ze zrozumieniem ograniczeń, które ona napotyka. To postawa czasami trudna, ale jak widać na przykładzie partii .Nowoczesna i Ryszarda Petru – oszczędzająca czasami jeszcze bardziej gorzkich doświadczeń.

Michał Karnowski, publicysta tygodnika „Sieci” oraz portalu internetowego wPolityce.pl

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 5/6 2018

Nowy Jork: amerykańscy Żydzi przeciwni beatyfikacji kard. Hlonda

2018-05-24 14:01

st (KAI/www.ajc.org) / Nowy Jork

American Jewish Committee - organizacja istniejąca w celu obrony praw Żydów poza USA wystosował list do Watykanu, wyrażający głębokie zaniepokojenie ogłoszeniem heroiczności cnót prymas Polski kardynała Augusta Hlonda.

Dział Dokumentacji Życia Społecznego Biblioteki Publicznej w Oławie
Wizyta prymasa Polski kard. Augusta Hlonda i towarzyszącego mu prymasa Anglii kard. Griffina w Oławie, kwiecień 1947 r.

American Jewish Committee przestrzega, że postęp procesu kanonizacyjnego kard. Hlonda „będzie postrzegany w społeczności żydowskiej i poza nią jako wyraz aprobaty niezwykle negatywnego podejścia kard. Hlonda do społeczności żydowskiej” – czytamy w liście podpisanym przez dyrektora AJC ds. Międzynarodowych Relacji Międzyreligijnych, rabina Davida Rosen do kardynała Kurta Kocha, przewodniczącego Papieskiej Komisji ds. Stosunków Religijnych z Żydami.

Rosen cytuje listy pasterskie kard. Hlonda z okresu przedwojennego, w których miał on wzywać do bojkotu instytucji żydowskich, czy też kupowania w sklepach żydowskich. Mowa jest także o okresie powojennym i zarzutach odmawiania kontaktów z przedstawicielami społeczności żydowskiej, czy braku reakcji na pogrom kielecki - seria napadów na ludność żydowską, jaka miała miejsce 4 lipca 1946 roku w Kielcach.

American Jewish Committee przesłał kopię listu do Sekretariatu Stanu Stolicy Apostolskiej oraz Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Abp Ryś: Kościół w Polsce musi przestawić sie na bardziej indywidualną pracę z wiernymi

2018-05-25 14:18

tk / Warszawa (KAI)

Kościół w Polsce musi przejść od duszpasterstwa masowego do towarzyszenia człowiekowi w wymiarze indywidualnym – ocenia abp Grzegorz Ryś. Podczas śniadania prasowego w siedzibie KAI metropolita łódzki uznał, że trzy kluczowe obszary wymagające intensywniejszej pracy Kościoła to rodzice dzieci pierwszokomunijnych, młodzież po bierzmowaniu i powołania.

Artur Stelmasiak

Abp Ryś podkreślił, że jednym z głównych wyzwań dla Kościoła w Polsce jest odejście od modelu duszpasterstwa masowego na rzecz bardziej indywidualnego towarzyszenia w wierze. Stwierdził, że na obradach Episkopatu biskupi konstatują niekiedy, że nie bardzo wiedzą, co to znaczy towarzyszyć duchowo młodym ludziom. Przyznał, że księża w Polsce „jak ognia” boją się podjąć takiego rodzaju towarzyszenia. Zdarza się, że nie doświadczają go nawet klerycy przygotowujący się w seminariach do kapłaństwa, a więc osoby szczególnie potrzebujące takiego towarzyszenia.

„To jest wyzwanie do zejścia z poziomu pracy z grupą, masą, z procentami do pracy, która ma wymiar indywidualny, osobisty, przełożony na lata. To jest co, czego w Kościele w Polsce musimy się uczyć, i im szybciej te lekcje przerobimy tym lepiej” – stwierdził abp Ryś dodając: „nie można pracować z młodzieżą, musimy pracować z młodymi”.

Powołując się na ankietę przeprowadzoną wśród kilku tysięcy łódzkich maturzystów gość KAI wskazał, że dla 94 badanych najważniejszą wartością jest rodzina, na wiarę wskazało 38 proc. Zwracając uwagę na fakt, że aż 78 proc. młodych nie szuka ważnych wartości życiowych w religii, abp Ryś pytał: „Co myśmy z tymi młodymi zrobili, mając ich w dużym procencie na katechezie, w Kościele, na spowiedzi”.

„Zrobiliśmy z Pana Boga pojęcie, abstrakcję, definicję. Z wiary zrobiliśmy kawałek pobożności, praktyk, kilku zasad, z którymi się zgadzam lub nie” – ubolewał abp Ryś.

Rodzina pozostaje też głównym środowiskiem, w którym młodzi ludzie poszukują ważnych dla siebie wartości, natomiast aż 78 proc. nie poszukuje tych wartości w religii – zwrócił uwagę metropolita łódzki. Nie znaczy to przy tym, że nie są to osoby religijne – dodał abp Ryś przestrzegając przed formułowaniem uproszczonych sądów.

11 proc. maturzystów określiło siebie jako niewierzących, 38 proc (najwyższy wskaźnik w pytaniu o wiarę) podało, że są „wierzący na swój sposób”, 10 proc,. to osoby mocno zaangażowane w życie Kościoła, tzn. należące do różnych grup, ruchów itp. „Pozostali to różne odcienie szarości” – powiedział abp Ryś.

Z badań przeprowadzonych pod kierunkiem prof. Kai Kaźmierskiej wynika też duże przywiązanie młodych do rodziny. 65 proc. spośród chodzących do kościoła deklaruje, że idzie tam z rodziną, a 74 proc., że Boże Narodzenie i Wielkanoc to przede wszystkim święta rodzinne i z ochotą uczestniczą wtedy rodzinnych spotkaniach przy stole. „Bardzo zależy im na tym, by być wtedy z rodziną, choćby się mieli wynudzić” – zauważył abp Ryś. Dodał jednocześnie, że święta te mają charakter przede wszystkim religijny jedynie dla 38 proc. maturzystów.

„Wszyscy zachwycają się deklaracjami, że dla młodych najważniejszą wartością jest rodzina, tylko że oni nie przeżywają tej wartości w sposób religijny. To nie jest tak, że wiara kształtuje obraz rodziny i przeżywanie rodziny” – stwierdził gość KAI. Jego zdaniem przed Kościołem stoi zadanie pokazanie życia rodzinnego w kontekście Ewangelii. „Najwyraźniej coś tu przegrywamy, i to poważnie” – przyznał dodając, że podkreślanie wartości rodzinnych nie musi oznaczać postrzegania jej przede wszystkim jako miejsca przekazywania i kształtowania wiary. „Wiara nie kształtuje rodziny, powstaje więc pytanie co ona w ogóle kształtuje, skoro młodzi nie szukają w religii wartości istotnych życiowo” – zauważył abp Ryś.

Z badań łódzkich maturzystów wynika, że seks przed ślubem za niedopuszczalny uważa 6,7 proc., antykoncepcję – 6 proc., kohabitację przed ślubem za niedopuszczalną uważa 3,7 proc. Takie wyniki, zaznaczył abp Ryś, przyniosła ankieta przeprowadzona po całorocznej katechezie na temat narzeczeństwa, rodziny i życia seksualnego.

Metropolita łódzki wskazał na trzy obszary, które, według niego, wymagają intensywnych działań Kościoła w Polsce. Pierwszy, to praca z rodzicami dzieci pierwszokomunijnych. „Oczekujemy, że do wiary mają prowadzić te dzieci rodzice, ale oni sami mają zasadniczy kłopot z wiarą” – zauważył gość KAI. Dodał, że chodzi to pokolenie rodziców, które przeszło przez cały program katechezy szkolnej – od przedszkola, poprzez podstawówkę, gimnazjum i liceum. „Teraz mają duży problem z tym, jak przekazać wiarę swoim dzieciom” – przyznał abp Ryś.

Drugi obszar to młodzież po bierzmowaniu. Sakrament ten, wskazywał metropolita łódzki, musi być traktowany bardziej jako sakrament inicjacji a nie dojrzałości. Kościół w Polsce nie wypracował zaś żadnej propozycji dla młodych po bierzmowaniu. „To bardzo poważny grzech zaniedbania” – podkreślił abp Ryś dodając, że „życie zaczyna się po bierzmowaniu”. Odejście w tym czasie od Kościoła tak wielu osób jest winą Kościoła a nie młodzieży, bowiem powinna ona „po drodze” otrzymać szereg propozycji angażujących ich w Kościół. „Tych propozycji nie ma i dlatego nam gną” – skonstatował.

Trzecim obszarem wymagającym intensywniejszego zaangażowania Kościoła są powołania. „Można każdego roku udawać, że nie mamy kryzysu powołań, ale to jest bzdura” – stwierdził abp Ryś. Jego zdaniem konieczny jest namysł nad tym, jak dziś budzić powołania, bowiem, „to jest być albo nie być dla Kościoła w Polsce”. Jednym ze sposobów poradzenia sobie z kryzysem powinno być przejście na indywidualna pracę z młodymi.

W śniadaniu prasowym zorganizowanym przez Katolicka Agencją Informacyjną uczestniczyli dziennikarze z czołowych polskich mediów - katolickich i świeckich.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Jestem od poczęcia

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem