Reklama

Wiara

3. rozważanie

Nieobecna odpowiedzialność

Bądź na bieżąco!

Zapisz się do newslettera

Za zasłoną inny świat

Miłość i śmierć – te dwa doświadczenia zatrzymują rozbiegane życie. Pomyśl o swojej śmierci i o tym, co później. Wielki Post może być w tej zadumie pomocny. Śmierć i zmartwychwstanie Pana Jezusa wymykają się logice doczesności. Może więc warto zajrzeć za zasłonę innego świata?

Z naszych ulic znikają żałobne kondukty. Śmierć jest usuwana na obrzeża tętniącego życia. Jeszcze tylko dzwony przypominają, że zabrała kogoś spośród nas. Nawet my, księża, rzadko mówimy o śmierci, o piekle, o czyśćcu. No bo po co psuć wiernym komfort psychiczny?

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

Kiedy milkną kaznodzieje, przemawia sztuka. Wkracza tam, gdzie nie daje rady Kościół. Przypomina o zapomnianych prawdach. Stoję przed tryptykiem Hansa Memlinga Sąd Ostateczny. W jego centralnej części malarz umieścił Michała Archanioła, który na symbolicznej wadze waży ludzi i wskazuje: albo do zbawienia – niebo, albo do potępienia – piekło. W częściach bocznych obrazu: po jednej stronie św. Piotr prowadzi szczęśliwców, którzy po zważeniu dostali się do nieba, po przeciwnej widać wielką próbę ucieczki, chaos i przerażenie. To ci, którym waga wykazała, że nie są godni raju. A przecież większość z nich została ochrzczona, przecież dana im była łaska otwierająca drogę do nieba. Wszak drzwi do słynnego florenckiego baptysterium – chrzcielnicy Lorenzo Ghibertiego – zostały nazwane przez Michała Anioła „rajskimi wrotami”. A zatem weszli do raju.

Auguste Rodin 400 lat później wykonał inne drzwi. Zainspirowany Boską komedią Dantego wykonał Bramę piekieł. To zupełnie inna wizja – przerażający stan tych, którzy weszli do piekła przez tę bramę. Na górze bramy artysta umieścił rzeźbę pt. Myśliciel. Przedstawia ona jednostkę zagubioną w świecie, pochłoniętą rozmyślaniami na temat własnej egzystencji. Czy nie za późno się nad tym zadumał?

Może słuszne jest stwierdzenie Martina Heideggera, które w tłumaczeniu ks. Józefa Tischnera brzmi: „Najbardziej daje do myślenia to, że jeszcze nie myślimy”. Upasiona ludzkość zajęła się jedzeniem i popijaniem drinków. Bierni uczestnicy życia wirtualnego. Nośniki instalują nas w innej rzeczywistości. Nasze życie to nieustanna ucieczka: przed świadomością, za pomocą znieczulicy sumienia; przed podejmowaniem decyzji – przez obojętność; przed wolnością – przez odrzucenie odpowiedzialności.

Reklama

Nieobecna odpowiedzialność.

Kierunek ku bramie piekieł wybieramy jeszcze za życia. Codziennie słychać kroki przekraczających ją ludzi. Szkoda, że nie jest to tylko metafora, że nie są to odwiedziny w muzeum Rodina, ale rzeczywistość. Człowiek jest wolny, ale niektórym ta wolność ciąży. Ludzie stają się niewolnikami. Są niewolnicy z natury i z wyboru. Niewolnikiem jest ten, kto nie umie sobą kierować, nie stara się zapanować nad życiem, nie myśli o jego sensie. Ważne momenty są ulotne, ale one decydują o życiu.

Caravaggio, kiedy został aresztowany i zamknięty w więzieniu za swoje młodzieńcze czyny, wyznał: „Nie dbałem o wolność, dopóki jej nie straciłem. Wolność niepojęta, nieuchwycona, niewidoczna. Urodzeni wolni, myślimy, że wolni będziemy zawsze. Teraz gdy wolność mi odebrano, nie mogę myśleć o niczym innym. Teraz dopiero broniłbym jej ze wszystkich sił”. Jako słabi ludzie mamy prawo do popełniania błędów, ale naszym obowiązkiem jest je naprawiać. Obojętność wobec krzywdy, którą wyrządzamy, kieruje nasze stopy do bram piekieł.

Znam jeszcze inną bramę. Paryską kaplicę Sainte-Chapelle zdobią XIII-wieczne witraże ze scenami ze Starego i Nowego Testamentu. Światło wpadające przez okna kaplicy tworzy we wnętrzu kolorowe smugi – niczym ślad Boskiej obecności. Gdy przekracza się tę bramę nieba, wszystko w człowieku staje się wzniosłe, szlachetne i dobre. Zwróć więc swoje kroki ku temu, co niewidoczne. Decyduj w życiu tak, abyś szedł w stronę bramy nieba. To podróż, którą nie zawsze da się odbyć o własnych siłach. Dlatego zginaj kolana do modlitwy i wyciągaj ręce do Tego, który za tą bramą czeka.

O świtaniu wszyscy do życia powstaniemy. I będziemy ważeni. Może dołączysz do tych, którzy idą za św. Piotrem na miejsce wiecznego szczęścia...

2023-03-07 14:36

Ocena: +1 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Rekolekcje i film z przesłaniem

Niedziela legnicka 16/2017, str. 6

[ TEMATY ]

rekolekcje wielkopostne

Anna Kaczmarczyk

Montaż słowno-muzyczny zaprezentowany podczas rekolekcji

Montaż słowno-muzyczny zaprezentowany podczas rekolekcji

W dniach 22-24 marca odbyły się szkolne rekolekcje wielkopostne dla młodzieży kamiennogórskich szkół. Uczniowie, pod opieką nauczycieli, przychodzili w trzech grupach do kościoła Matki Bożej Różańcowej, aby uczestniczyć w rekolekcyjnym programie przygotowanym przez parafię. Rekolekcjonistą był o. Łukasz Porąbka z jeleniogórskiego zakonu pijarów. Natomiast ks. Paweł Adres i młodzieżowy zespół wokalno-instrumentalny z Zespołu Szkół Ogólnokształcących (ZSO) zadbali o oprawę muzyczną spotkań w kościele. Myślą przewodnią rekolekcji była miłość Boga do każdego człowieka, aż po śmierć na krzyżu dla naszego zbawienia. Natomiast dopełnieniem treści rekolekcyjnych stała się projekcja krótkometrażowego filmu „Most”, który nominowano do Oskara w 2003 r. Jest to wzruszająca opowieść o wyjątkowym ojcu i sytuacji, która zmusiła go do podjęcia najtrudniejszej w życiu decyzji – do poświęcenia swojego syna dla uratowania życia wszystkich pasażerów pociągu.

CZYTAJ DALEJ

Św. Florian - patron strażaków

Św. Florianie, miej ten dom w obronie, niechaj płomieniem od ognia nie chłonie! - modlili się niegdyś mieszkańcy Krakowa, których św. Florian jest patronem. W 1700. rocznicę Jego męczeńskiej śmierci, właśnie z Krakowa katedra diecezji warszawsko-praskiej otrzyma relikwie swojego Patrona. Kim był ten Święty, którego za patrona obrali także strażacy, a od którego imienia zapożyczyło swą nazwę ponad 40 miejscowości w Polsce?

Zachowane do dziś źródła zgodnie podają, że był on chrześcijaninem żyjącym podczas prześladowań w czasach cesarza Dioklecjana. Ten wysoki urzędnik rzymski, a według większości źródeł oficer wojsk cesarskich, był dowódcą w naddunajskiej prowincji Norikum. Kiedy rozpoczęło się prześladowanie chrześcijan, udał się do swoich braci w wierze, aby ich pokrzepić i wspomóc. Kiedy dowiedział się o tym Akwilinus, wierny urzędnik Dioklecjana, nakazał aresztowanie Floriana. Nakazano mu wtedy, aby zapalił kadzidło przed bóstwem pogańskim. Kiedy odmówił, groźbami i obietnicami próbowano zmienić jego decyzję. Florian nie zaparł się wiary. Wówczas ubiczowano go, szarpano jego ciało żelaznymi hakami, a następnie umieszczono mu kamień u szyi i zatopiono w rzece Enns. Za jego przykładem śmierć miało ponieść 40 innych chrześcijan.
Ciało męczennika Floriana odnalazła pobożna Waleria i ze czcią pochowała. Według tradycji miał się on jej ukazać we śnie i wskazać gdzie, strzeżone przez orła, spoczywały jego zwłoki. Z czasem w miejscu pochówku powstała kaplica, potem kościół i klasztor najpierw benedyktynów, a potem kanoników laterańskich. Sama zaś miejscowość - położona na terenie dzisiejszej górnej Austrii - otrzymała nazwę St. Florian i stała się jednym z ważniejszych ośrodków życia religijnego. Z czasem relikwie zabrano do Rzymu, by za jego pośrednictwem wyjednać Wiecznemu Miastu pokój w czasach ciągłych napadów Greków.
Do Polski relikwie św. Floriana sprowadził w 1184 książę Kazimierz Sprawiedliwy, syn Bolesława Krzywoustego. Najwybitniejszy polski historyk ks. Jan Długosz, zanotował: „Papież Lucjusz III chcąc się przychylić do ciągłych próśb monarchy polskiego Kazimierza, postanawia dać rzeczonemu księciu i katedrze krakowskiej ciało niezwykłego męczennika św. Floriana. Na większą cześć zarówno świętego, jak i Polaków, posłał kości świętego ciała księciu polskiemu Kazimierzowi i katedrze krakowskiej przez biskupa Modeny Idziego. Ten, przybywszy ze świętymi szczątkami do Krakowa dwudziestego siódmego października, został przyjęty z wielkimi honorami, wśród oznak powszechnej radości i wesela przez księcia Kazimierza, biskupa krakowskiego Gedko, wszystkie bez wyjątku stany i klasztory, które wyszły naprzeciw niego siedem mil. Wszyscy cieszyli się, że Polakom, za zmiłowaniem Bożym, przybył nowy orędownik i opiekun i że katedra krakowska nabrała nowego blasku przez złożenie w niej ciała sławnego męczennika. Tam też złożono wniesione w tłumnej procesji ludu rzeczone ciało, a przez ten zaszczytny depozyt rozeszła się daleko i szeroko jego chwała. Na cześć św. Męczennika biskup krakowski Gedko zbudował poza murami Krakowa, z wielkim nakładem kosztów, kościół kunsztownej roboty, który dzięki łaskawości Bożej przetrwał dotąd. Biskupa zaś Modeny Idziego, obdarowanego hojnie przez księcia Kazimierza i biskupa krakowskiego Gedko, odprawiono do Rzymu. Od tego czasu zaczęli Polacy, zarówno rycerze, jak i mieszczanie i wieśniacy, na cześć i pamiątkę św. Floriana nadawać na chrzcie to imię”.
W delegacji odbierającej relikwie znajdował się bł. Wincenty Kadłubek, późniejszy biskup krakowski, a następnie mnich cysterski.
Relikwie trafiły do katedry na Wawelu; cześć z nich zachowano dla wspomnianego kościoła „poza murami Krakowa”, czyli dla wzniesionej w 1185 r. świątyni na Kleparzu, obecnej bazyliki mniejszej, w której w l. 1949-1951 jako wikariusz służył posługą kapłańską obecny Ojciec Święty.
W 1436 r. św. Florian został ogłoszony przez kard. Zbigniewa Oleśnickiego współpatronem Królestwa Polskiego (obok świętych Wojciecha, Stanisława i Wacława) oraz patronem katedry i diecezji krakowskiej (wraz ze św. Stanisławem). W XVI w. wprowadzono w Krakowie 4 maja, w dniu wspomnienia św. Floriana, doroczną procesję z kolegiaty na Kleparzu do katedry wawelskiej. Natomiast w poniedziałki każdego tygodnia, na Wawelu wystawiano relikwie Świętego. Jego kult wzmógł się po 1528 r., kiedy to wielki pożar strawił Kleparz. Ocalał wtedy jedynie kościół św. Floriana. To właśnie odtąd zaczęto czcić św. Floriana jako patrona od pożogi ognia i opiekuna strażaków. Z biegiem lat zaczęli go czcić nie tylko strażacy, ale wszyscy mający kontakt z ogniem: hutnicy, metalowcy, kominiarze, piekarze. Za swojego patrona obrali go nie tylko mieszkańcy Krakowa, ale także Chorzowa (od 1993 r.).
Ojciec Święty z okazji 800-lecia bliskiej mu parafii na Kleparzu pisał: „Święty Florian stał się dla nas wymownym znakiem (...) szczególnej więzi Kościoła i narodu polskiego z Namiestnikiem Chrystusa i stolicą chrześcijaństwa. (...) Ten, który poniósł męczeństwo, gdy spieszył ze swoim świadectwem wiary, pomocą i pociechą prześladowanym chrześcijanom w Lauriacum, stał się zwycięzcą i obrońcą w wielorakich niebezpieczeństwach, jakie zagrażają materialnemu i duchowemu dobru człowieka. Trzeba także podkreślić, że święty Florian jest od wieków czczony w Polsce i poza nią jako patron strażaków, a więc tych, którzy wierni przykazaniu miłości i chrześcijańskiej tradycji, niosą pomoc bliźniemu w obliczu zagrożenia klęskami żywiołowymi”.

CZYTAJ DALEJ

Drogi miłości

2024-05-03 20:56

ks. Jakub Nagi

Brat

Brat

Jak podkreśla ks. Krystian Winiarski, prefekt WSD w Rzeszowie, film rzeszowskich alumnów ma służyć najpierw refleksji nad życiowym powołaniem, które dla chrześcijan jest przede wszystkim powołaniem do świętości. W życie każdego człowieka wpisane jest także powołanie szczegółowe: do małżeństwa, kapłaństwa, życia konsekrowanego, a może do samotności, które też wymaga rozeznania, odkrycia i decyzji, by tą konkretną drogą iść przez życie.

„Pytania, emocje, rozterki, lęk przed podjęciem decyzji. To wszystko towarzyszy młodemu człowiekowi, który zastanawia się jaką życiową drogę wybrać, czy odpowiedzieć na powołanie, także to do kapłaństwa. O tym chcieli opowiedzieć swoim kolegom klerycy, którzy rozpoczynają swoją formację w seminarium” – wyjaśnia ks. Krystian Winiarski.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję