Reklama

Akcja dom

Na bieżąco

2019-01-08 11:58


Niedziela Ogólnopolska 2/2019, str. 7

Raport Jasnogórski 2016 – podsumowanie

W Sali Papieskiej na Jasnej Górze odbyło się 6 stycznia 2019 r. spotkanie podsumowujące „Raport jasnogórski 2016”, połączone z promocją książki będącej owocem cyklu debat, które w ramach przygotowań do przypadającej w 2016 r. 1050. rocznicy Chrztu Polski miały miejsce na Jasnej Górze. Był to 9-miesięczny cykl dysput z udziałem przedstawicieli różnych dziedzin życia społecznego nad programem zawartym w Jasnogórskich Ślubach Narodu, napisanych przez kard. Stefana Wyszyńskiego. Każda dysputa, której celem była głęboka refleksja nad aktualnością treści poszczególnych ślubów w życiu Polaków, była poprzedzona Mszą św. w Kaplicy Cudownego Obrazu Matki Bożej, a kończyła się Apelem Jasnogórskim.

Wśród uczestników spotkania byli: abp Wacław Depo – metropolita częstochowski, o. Arnold Chrapkowski – generał Zakonu Paulinów, o. Jerzy Tomziński – najstarszy, 100-letni paulin. Wypowiadali się m.in.: o. Mariusz Tabulski – paulin, o. Michał Legan – paulin, ks. dr hab. Zdzisław Struzik, Lidia Dudkiewicz – redaktor naczelna „Niedzieli”, dr Wincenty Łaszewski, Jacek Weigl – prezes Fundacji „Edukacja z Wartościami”. Spotkanie, które prowadził red. Rafał Porzeziński, połączone było z kolędowaniem z rodziną Cudzichów.

akw

Europejskie Spotkanie Młodych w 2019 R.

Europejskie Spotkanie Młodych to wydarzenie z tradycją. Od ponad 40 lat inne europejskie miasto na przełomie starego i nowego roku gromadzi młodych z różnych krajów na modlitewnym czuwaniu w duchu Taizé – duchu jedności. Polska gościła młodzież z całej Europy aż 4 razy, z czego 2 razy we Wrocławiu (w 1989 i 1995 r.), gdy papieżem był Jan Paweł II. W 2019 r. Wrocław po raz trzeci będzie współorganizatorem tego międzynarodowego wydarzenia!

Reklama

Wrocław już w 2014 r., dzięki otwartości abp. Józefa Kupnego, biskupa Kościoła ewangelicko-augsburskiego Ryszarda Bogusza, radnych i prezydenta Wrocławia Rafała Dutkiewicza, zaprosił wspólnotę do siebie. W związku z tym zaproszeniem przeor ekumenicznej Wspólnoty Taizé – brat Alois Löser ogłosił 30 grudnia 2018 r., że Wrocław będzie miejscem kolejnego Europejskiego Spotkania Młodych. Swoimi uczuciami odnośnie do tej decyzji podzielił się brat Wojciech Jerie – polski zakonnik, który w 2008 r. przyjął śluby wieczyste w ekumenicznej Wspólnocie Taizé:  – Oczywiście, bardzo się ucieszyłem. Pamiętam dobrze zwłaszcza drugie Europejskie Spotkanie Młodych, które miało miejsce we Wrocławiu w 1995 r. Pomagałem wtedy w mojej rodzinnej salezjańskiej parafii przy Moście Grunwaldzkim. Przekonałem też moich rodziców, aby gościć dwóch młodych pielgrzymów u nas w domu. Cieszę się więc, że po tylu latach wspólnota będzie miała okazję wrócić do Wrocławia, który od tamtego czasu tak bardzo się zmienił. Brat Wojciech mówi także, że spotkanie we Wrocławiu w 1995 r. odegrało dużą rolę w odkryciu jego powołania. Wtedy zdecydował się pierwszy raz pojechać do Taizé latem.

Agata Pieszko

Krótko

Br. Piotr Hejno, 35-letni kapucyn, nie żyje. Od początku swojej posługi kapłańskiej chciał wspomóc braci pracujących w Gabonie. Przed wyjazdem na misje przebywał w Lyonie, gdzie uczył się języka francuskiego. Stamtąd udał się na rekolekcje do klasztoru w Chartreuse de Curriere, nieopodal La Grande Chartreuse. Gdy wracał do klasztoru górską drogą, niefortunnie spadł w przepaść.

Sensacyjne dane przyniosło badanie GUS dotyczące aktywności ekonomicznej Polaków. Wynika z niego, wbrew wcześniejszym twierdzeniom, że program „Rodzina 500+” pozytywnie wpłynął na aktywność zawodową Polaków, szczególnie kobiet. Z 300 tys. zapytanych osób 76 tys. przyznało, że dzięki temu rozpoczęło pracę, a 75 tys. rozpoczęło jej poszukiwania.

PKN Orlen i Grupa PZU mają uratować upadający RUCH. Ten jeden z głównych dystrybutorów prasy ma ogromne długi wobec wydawców i Alior Banku. Jego upadek oznaczałby problemy dla wszystkich polskich wydawców i całego rynku medialnego.

Projekt nowelizacji Ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie został opublikowany przedwcześnie – przyznała minister rodziny, pracy i polityki społecznej Elżbieta Rafalska. Wywołał on oburzenie części środowisk, ponieważ wprowadzone w nim zmiany zakładały, że jednorazowe pobicie nie będzie już nazywane przemocą, a do założenia tzw. Niebieskiej Karty miała być potrzebna zgoda ofiary. Premier Mateusz Morawiecki szybko wycofał projekt i nakazał go poprawić.

Tłumaczka Magdalena Fitas-Dukaczewska, która tłumaczyła rozmowy Donalda Tuska z Władimirem Putinem w 2010 r., odmówiła składania zeznań w prokuraturze, dokąd wezwano ją w charakterze świadka. Sprawa dotyczy śledztwa w sprawie tzw. zdrady dyplomatycznej.

Jerzy Owsiak na bakier z Kościołem i patriotyzmem

2014-06-10 14:43

Jerzy Robert Nowak
Niedziela Ogólnopolska 24/2014, str. 42-43

TOMASZ URBANEK/DDTVN/EAST NEWS
Jerzy Owsiak

Niedawno ogłoszono, że laureatem plebiscytu „Ludzie Wolności”, organizowanego przez „Gazetę Wyborczą” i TVN, w kategorii „społeczeństwo” został Jerzy Owsiak. Dla wielu osób była to wiadomość szokująca ze względu na ogromną kontrowersyjność tej postaci. Powszechnie znana jest rola Jerzego Owsiaka jako najgłośniejszego propagatora „luzu”, amoralnej zasady „róbta, co chceta”. Wielokrotnie wskazywano również, jak za jego rzekomą apolitycznością i ogromnie nagłaśnianą przez media ideą charytatywnej zbiórki pieniędzy kryje się jednoznaczna stronniczość na rzecz lewej części sceny politycznej. W tym tekście chciałbym skrótowo pokazać niektóre – nie dość znane – fakty, ilustrujące wyraźne uprzedzenia Owsiaka wobec Kościoła i Polaków jako narodu.

Antykościelne fobie

Jerzy Owsiak jest synem pułkownika milicji, zajadłego ateisty. Jego ojciec w pisanych przez siebie życiorysach akcentował swój negatywny stosunek do duchowieństwa katolickiego, określając je jako „szkodnika państwa demokratycznego” (P. Lisiewicz, M. Marosz, „Ten, który zniszczył bunt”, „Nowe Państwo”, ½013). Niewierząca była również matka Owsiaka (por. M. Narbutt, „Człowiek orkiestra”, „Rzeczpospolita” z 31 stycznia – 1 lutego 2004 r.).

Pomimo wychowania w ateistycznej rodzinie Owsiak deklarował się jako „niechodzący do kościoła katolik” (M. Narbutt, tamże). O tym, jaki jest faktyczny stosunek Owsiaka do Kościoła, najwymowniej świadczy fakt, że na początku lat 90. Owsiak ogłaszał jako hymn w programie „Róbta, co chceta” antyklerykalną piosenkę „Hipisówka” zespołu „Kobranocka” (por. P. Lisiewicz, „Seks zamiast armat”, „Gazeta Polska” z 3 stycznia 2007 r.). Piosenka w obrzydliwy wręcz sposób lżyła Kościół i duchownych. Dość zacytować choćby taki fragment:

„Modlitw szept w usta wbiegł
O stosunkach, o stosunkach przerywanych,
Głupi pech i lęk klech
Na głupotę, na durnotę przekuwany.
Wiara w cud, mrowie złud,
Które ty opłacasz swoją mrówczą pracą,
Dokąd pójść, zewsząd gnój,
Zwykły znój, za który nigdy nie zapłacą”.

I jakoś dziwne wyszydzanie w piosence „lęku klech na głupotę przekuwanego”, „wiary w cud” nijak nie przeszkadzało „katolikowi” Owsiakowi. Promowanie antykościelnej „Hipisówki” u Owsiaka nie było czymś odosobnionym. Grzegorz Wierzchołowski wspominał: „Na pierwszej edycji Przystanku w 1995 r. gromkie brawa wśród części publiczności zebrał np. lewacki zespół «Hurt», śpiewając m.in.: «Zdejmij ten krzyż, on przeszkadza ci, zdejmij ten krzyż, wyrzuć go za drzwi»” („Przystanek Postęp”, „Gazeta Polska” z 29 sierpnia 2007 r.).

W wywiadzie dla czasopisma „Zdrowie” „katolik” Owsiak wprost wyszydzał wiarę w cudowne powstanie człowieka, mówiąc m.in.: „Ludzie za granicą mnie pytają: «Czy naprawdę u was w rządzie myślą, że człowiek powstał wyłącznie w sposób cudowny?». Co ja mam odpowiadać? Jak głupoty opowiada ktoś w autobusie, można się odwrócić. Ale kiedy to mówią politycy – trzeba reagować” (za postkomunistycznym „Przeglądem” z 14 stycznia 2007 r.).

Szokujący był fakt, że „katolik” Owsiak jakoś szczególnie nietolerancyjny był wobec Kościoła katolickiego, podczas gdy równocześnie był bardzo łaskawy wobec innych wyznań, zwłaszcza wobec sekty Hare Kryszna. Socjolog Jacek Kurzępa komentował: „Pan Owsiak z niewiadomych powodów toczy boje z Przystankiem Jezus, podczas gdy bez oporów przyzwala na aktywność sekty Hare Kryszna, która ponad 20 lat temu została uznana za szczególnie niebezpieczną przez Parlament Europejski. Hare Kryszna zaprasza woodstockową młodzież do udziału w procesjach, oferuje tanie posiłki, wabi do swojej świątyni, z której dobiegają dźwięki modlitwy i mantry. Ludzie nie rozumieją, że uczestniczą w rytuałach sekty. Ten kryptoprzekaz oceniam jako bardzo subtelną, ale niebezpieczną promocję Hare Kryszny” (wywiad A. Mikołajczyka z dr. J. Kurzępą pt. „Świat według Owsiaka”, „OZON” z 2 sierpnia 2008 r.). Trzeba stwierdzić, że dr Kurzępa (dziś już profesor) miał rację. Na tle życzliwego stosunku Owsiaka do sekty Hare Kryszna tym bardziej szokujący był jego nader niechętny stosunek do Przystanku Jezus. Po kilku latach tarć i trudnych rozmów w końcu doszło do ostatecznego konfliktu z winy Owsiaka. W marcu 2003 r. Jerzy Owsiak w wypowiedzi dla „Gazety Lubuskiej” (powtórzonej później przez KAI) powiedział, że „nie chce widzieć na Przystanku Woodstock namiotu i duchownych z Przystanku Jezus”. Na uwagę ks. Draguły, że organizatorzy Przystanku Jezus spełnili już w zeszłym roku wszystkie warunki Owsiaka, szef WOŚP warknął: „Powiedzmy, że w tym roku odbiła mi palma”. Wśród zbieraniny młodych na Woodstocku nader silnie uzewnętrzniały się nastroje antykatolickie. W czasie Przystanku Woodstock w 1999 r. pod adresem młodzieży z Przystanku Jezus, która szła w Drodze Krzyżowej, „posypały się wyzwiska ze strony zbuntowanych punków. Poleciało też kilka butelek” (M. Majewski, „Żar stu tysięcy”, „Rzeczpospolita” z 7 sierpnia 1999 r.). Wielokrotnie dochodziło do profanowania krzyża przy namiocie na Przystanku Jezus. Zdziczali młodzi ludzie rzucali w niego puszkami od konserw i wyszydzali go (por. M. Jeżewska, M. Marosz, D. Łomicka, „Przystanek Woodstock – profanują krzyż”, „Gazeta Polska Codziennie” z 3 sierpnia 2013 r.). Ze szczególną zajadłością Owsiak atakował Radio Maryja i o. Tadeusza Rydzyka. Po publikacji we „Wprost” osławionych „taśm Rydzyka” pisał w liście do prezydenta i premiera: „Słowa o. Rydzyka mogę tylko porównać z najbardziej absurdalnymi wypowiedziami partyjnych bonzów III Rzeszy (...). Jest tak głupio znowu wstydzić się za ten kraj” („Gazeta Wyborcza” z 11 lipca 2007 r.).

Owsiak: „Polacy są straszliwymi rasistami”

W 2000 r., w czasie ogromnego kryzysu prawicy w związku z upadkiem AWS-u, Jerzy Owsiak pozwolił sobie na publiczne ujawnienie całej fobii wobec swego narodu. Zrobił to w wywiadzie dla tropiącego „nacjonalizm” i „antysemityzm” antyfaszystowskiego czasopisma „Nigdy Więcej”, mówiąc m.in.: „Polacy są straszliwymi rasistami. Szowinizm narodowy jest obecny w Polsce i nie jest to wcale bardzo marginalne zjawisko. Potwierdza to np. program Wojciecha Cejrowskiego «WC Kwadrans» (...). Polacy lubią być rasistami, chcą polepszyć przez to swój wizerunek, swoją własną wartość. (...) Duży udział w tym ma np. Kościół, który, nie rozumiejąc pewnych rzeczy, stawia kropkę nad «i». (...) Jesteśmy bardzo nietolerancyjni w stosunku do osób innej wiary. (...) Polacy są okropnymi rasistami (wywiad A. Zachei z J. Owsiakiem pt. „Trzeba być konsekwentnym”, „Nigdy Więcej”, 1½000). W wywiadzie znalazło się jeszcze odpowiednie określenie Polski w porównaniu z innymi krajami, zdaniem Owsiaka – „Polska... to zaścianek”.

Owsiaka pogarda dla Polski

Można tylko żałować, że te niemądre uogólnienia Owsiaka są tak mało znane w Polsce, bo na pewno pomogłyby w podważeniu jego mitu. Przypomnijmy jednak, że kilkakrotnie nawet podczas publicznych spotkań posuwał się on do otwartego wypowiedzenia jakiejś obrzydliwej opinii o Polsce. Oto kilka przykładów. 8 czerwca 2001 r. w Żarach, podczas publicznego spotkania zorganizowanego przez władze miasta i w ich obecności, Owsiak wypowiedział słowa: „W Polsce, tym pieprzonym kraju, zawsze będą narkotyki” (MZM, „Polska to «piep... kraj»”, „Nasza Polska” z 19 czerwca 2001 r.). Oburzony wypowiedzią Owsiaka Krzysztof Błażejczyk skierował do prokuratury doniesienie o popełnieniu przestępstwa z art.133, polegającego na znieważeniu Ojczyzny. Wkrótce okazało się jednak, że prokuratura, decyzją z 31 lipca 2001 r., odmówiła wszczęcia dochodzenia w sprawie znieważenia narodu i Rzeczypospolitej Polskiej. Pismo prokuratury nie zawierało żadnej argumentacji (por. A. Echolette, „Nie obraził Narodu”, „Nasza Polska” z 21 sierpnia 2001 r.). Do ponownego plugawienia imienia Polski przez Owsiaka doszło na Przystanku w Woodstock w 2003 r. Andrzej Poray tak pisał na ten temat: „«Polska to pop... kraj. Żyjemy w pop... kraju» – tymi słowami lider Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy Jerzy Owsiak otwierał Przystanek Woodstock. Wykreowany przez lewicowe media «autorytet» i później nie szczędził wulgarnych, agresywnych słów pod adresem Ojczyzny” („Owsiak i jego armia”, „Nasza Polska” z 12 sierpnia 2003 r.).

Dziennikarz „Do Rzeczy” Wojciech Wybranowski wspominał podobnie ohydne wystąpienie Owsiaka: „To był 2002 lub 2003 rok. Jeden z Przystanków Woodstock, jakie jako dziennikarz relacjonowałem (...). Mija godzina 17-ta. W tym czasie w wielu miastach Polski ludzie stają na baczność, w milczeniu oddając hołd Powstańcom Warszawskim. A w Żarach na scenę wychodzi Owsiak. (...) I dokładnie w rocznicę wybuchu Powstania Warszawskiego wrzeszczy do tych młodych zgromadzonych pod sceną obraźliwe słowa pod adresem Polski, coś, że pieprzy Polskę, że Polska to… i tu padają bardzo wulgarne słowa. (...)” („Jerzy Owsiak publicznie zbluzgał mój kraj, czyli jak szef WOŚP «oddał hołd» Powstaniu Warszawskiemu”, www.niezlomni.com, dostęp z 11 stycznia 2014 r.). W czasie gdy mamy tak wielkie zaległości w odsłanianiu przemilczanej najnowszej historii, dziejów Żołnierzy Wyklętych czy prześladowań politycznych doby stanu wojennego, Owsiak perorował: „Trzeba raz na zawsze skończyć z tymi pomnikami ku czci i chwale, z tym wiecznym gadaniem, co kto zrobił 30 lat temu” (wywiad M. Szymaniaka z J. Owsiakiem pt. „Mam dość pomników ku czci i chwale”, „Życie Warszawy” z 25-26 sierpnia 2007 r.).

Szerszy portret J. Owsiaka znajduje się w świeżo wydanym 3. tomie mojej książki „Czerwone dynastie przeciw Narodowi i Kościołowi”, którą można zamówić – tel. 608-854-215 i e-mail: maron@upcpoczta.pl) J.R.N.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Jestem od poczęcia

Pielgrzymi Domowego Kościoła w Panamie

2019-01-18 10:11

Piotr Drzewiecki

Wspólnota Domowego Kościoła Diecezji Tarnowskiej dotarła do Panamy. Kilkuosobowa grupa z osobami z diecezji tarnowskiej, łódzkiej i łowickiej wyruszyła do Ameryki Południowej pod duchową opieką ks. Wojciecha Karpiela – diecezjalnego moderatora Domowego Kościoła Ruchu Światło Życie diecezji tarnowskiej oraz ks. Piotra Cebuli – dyrektora Wydziału Duszpasterstwa Małżeństw i Rodzin Kurii Diecezjalnej i sekretarza V Synodu Diecezji Tarnowskiej.

Piotr Drzewiecki
Zobacz zdjęcia: Pielgrzymi Domowego Kościoła w Panamie

Zanim pielgrzymi dotarli do Panamy, zwiedzili Nowy Jork, gdzie zostali bardzo ciepło przyjęci przez polską parafię Matki Bożej Pocieszenia na Brooklynie. Po dwóch dniach spędzonych w Stanach Zjednoczonych, grupa udała się do Meksyku. Najważniejszym celem podróży do tego państwa było nawiedzenie sanktuarium Matki Bożej w Guadalupe. – W Guadalupe modliliśmy się za rodziny nasze j diecezji, złożyliśmy wszystkie polecone nam intencje w ręce Matki Bożej i polecaliśmy Matce Bożej prace i owoce V Synodu Diecezji Tarnowskiej. Odprawiliśmy Mszę św. w nowej Bazylice, zwiedziliśmy cały kompleks sanktuarium, ale był to także czas na indywidualną modlitwę każdego z pielgrzymów – tłumaczy ks. Piotr Cebula.

Pielgrzymi zwiedzili kilka charakterystycznych miejsc największego miasta świata oraz prekolumbijskie miasto Teotihuacam, po czym udali się do Panamy. Od 18 stycznia rozpoczęły się Dni w Diecezji, które pielgrzymi spędzą w parafii świętego Apostola w Nata po czym udadzą się na centralne wydarzenia w Panamie z udziałem papieża Franciszka.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem