Reklama

na stulecie

Bądźmy optymistami

2018-11-07 08:41

Beata Włoga
Niedziela Ogólnopolska 45/2018, str. 50-53

Grażyna Kołek/Niedziela
O. Jerzy Tomziński, paulin

Jak to jest mieć sto lat? Zastanawiałam się, idąc na spotkanie z niezwykłym człowiekiem – stuletnim ojcem paulinem z Jasnej Góry Jerzym Tomzińskim. Przywitał mnie pogodny człowiek, z uważnym i przyjaznym spojrzeniem

Ojciec Jerzy pojawił się na świecie w momencie, kiedy wolna Polska była w powijakach, gdyby porównać ją do wieku dziecięcego, była noworodkiem, tak jak on. Ojciec Jerzy urodził się jako Jan 24 listopada 1918 r. w Przystajni pod Częstochową, rósł więc razem z Niepodległą.

Polska marzeń

Mówi o tym okresie: – Była to Polska naszych marzeń. Polska Sienkiewicza, Prusa, Mickiewicza, Polska romantyków i pozytywistów. Cieszyliśmy się suwerennością. Kraj podnosił się po 123 latach niewoli. Wuj o. Jerzego brał udział w budowaniu Gdyni. – To był polski punkt ożywienia, jeździliśmy oglądać, jak buduje się kraj. (Po przyłączeniu do Polski rozpoczął się nowy okres w dziejach Gdyni, która stała się miejscem budowy portu morskiego; w 1926 r. Gdynia otrzymała prawa miejskie – przyp. red.).

Ojciec Jerzy dorastał w cieniu Jasnej Góry. – Miałem 10 lat, gdy tata zabrał mnie do Częstochowy. Ciągle mówiłem o Matce Bożej, więc mnie do Niej zabrał. Pamiętam, bawiłem się drewnianym konikiem na wałach, gdy przez okno dostrzegłem pokój: zakonnik, na ścianie obraz, ciemno. Pomyślałem: żebym nie musiał tu mieszkać. Ja nie chciałem, ale Pan Bóg chciał – zaśmiewa się mój rozmówca.

Reklama

Dzieciństwo zapamiętał jako radosne i beztroskie. Miał dwóch braci i siostrę. Zażyła relacja z młodszą o 4 lata Marysią zaowocowała przyjaźnią już w dorosłym życiu. Twierdzi, że nie miał przed nią żadnych tajemnic, była jego powiernicą, aż do dnia, kiedy niespodziewanie po urodzeniu córeczki zmarła. To jedno z trudniejszych doświadczeń w życiu o. Jerzego. – Godzinę klęczałem przy zmarłej i już nigdy więcej nie zapłakałem na żadnym pogrzebie, śmierć siostry przekroczyła niewidzialną granicę bólu. Coś we mnie pękło... – opowiada.

Lata młodości Jan Tomziński spędził w Gimnazjum im. Augustyna Kordeckiego Zakonu Paulinów na Skałce w Krakowie, tam rozwinął zdolności muzyczne. Muzyki zawsze słuchało się w jego domu. Mówi o sobie, że był kopnięty na punkcie muzyki, grał na trąbce, skrzypcach i fisharmonii. W czasie studiów w Rzymie, w nocy, gdy z tęsknoty za domem nie mógł spać, schodził do kaplicy, i kiedy nagrał się już na fisharmonii, spokojnie zasypiał. I choć w dzieciństwie życie zakonne wydało mu się smutne, dość szybko, bo w wieku 17 lat wstąpił do zgromadzenia paulinów. Trwała jeszcze wojna, kiedy został kapłanem, święcenia otrzymał 16 kwietnia 1944 r.

Polska straconych marzeń

Kiedy wspomina lata powojenne, mówi, że to Polska straconych marzeń, straciliśmy 5 mln ludności. – Myśmy się innej Polski spodziewali, nie o taką walczyliśmy – podkreśla. Czasy były niespokojne, tak jak podczas wojny. Niemcy, czuli, że Jasna Góra to ważne dla Polaków miejsce. Bywali tu Hitler, Himmler i inni esesmani. Cudowny Obraz Matki Bożej był chroniony przed ewentualną grabieżą i profanacją.

Okres stalinizmu, komuny i walki z Kościołem to czas, kiedy o. Jerzy pełni w zakonie paulinów ważne funkcje. Jest kustoszem sanktuarium jasnogórskiego w latach 1945-48, przeorem w latach 1952-57. Zostaje nim jeszcze w latach 1990-93, by przygotować Jasną Górę na IV Światowy Dzień Młodzieży. W latach 1963-75 pełni funkcję generała zakonu.

W roku 1962 papież Jan XXIII zwołuje sobór, którego celem jest uwspółcześnienie Kościoła. Zza żelaznej kurtyny z Polski na Sobór Watykański II przyjeżdża kard. Wyszyński oraz arcybiskupowie Wojtyła i Kominek. Ojciec Tomziński studiuje w tym czasie prawo kanoniczne na Papieskim Uniwersytecie „Gregorianum” w Rzymie. Zostaje generałem zakonu, a obradom przewodzi kolejny papież – Paweł VI.

Wtedy Ojciec zostaje zaproszony do współpracy i bierze udział w czwartej sesji synodu. To była okazja, by rozpowszechnić wizerunek Czarnej Madonny. Każdy z ojców synodalnych za sprawą o. Tomzińskiego otrzymał obrazek z Matką Bożą Częstochowską. Dziś o. Tomziński jest ostatnim żyjącym polskim uczestnikiem tych obrad.

Jest świadkiem ważnych wydarzeń i przemian. Był przeorem na Jasnej Górze, gdy blisko milion Polaków 26 sierpnia 1956 r. składało Jasnogórskie Śluby Narodu napisane przez prymasa Stefana Wyszyńskiego (więzionego wówczas przez komunistów), 3 maja 1966 r. jako generał zakonu przygotowywał centralne uroczystości Millennium Chrztu Polski.

Zetknął się z wielkimi tego świata, głowami państw, przedstawicielami Kościoła. Opowiadał, że był młodym chłopakiem posługującym na furcie, gdy na Jasną Górę przybył ostatni przedwojenny prezydent Ignacy Mościcki. – Powiedział do mnie: Panie kawalerze, żadne tam smarkaczu, tylko panie kawalerze, dziś tak się już nie mówi... – opowiada Ojciec. – Całkiem niedawno w tej samej sali gościliśmy obecnego prezydenta Andrzeja Dudę – dodaje. – Taki zbieg okoliczności...

Polska świętych

– Co powie Ojciec o dzisiejszej Polsce? – pytam. – Po stu latach życia uświadomiłem sobie, że moje ręce dotykały wielu świętych – odpowiada pozornie tylko nie na temat. Miał okazję spotkać św. Ojca Pio, Matkę Teresę z Kalkuty i wielu współczesnych polskich świętych, błogosławionych, sług Bożych. Mówi: – Doczekaliśmy się wielu polskich świętych. Nie wiadomo, co będzie, ale dziś Polska to Polska świętych. To jest nasze szczęście, bądźmy optymistami, mamy Polskę świętych! Tak samo święci rządzą Kościołem: Franciszek z Asyżu, Dominik, obie Teresy, to oni decydują o Kościele. Pamiętajcie, Kościołem nie rządzą kardynałowie i biskupi, rządzą święci.

Wielu poznał osobiście. Do bł. ks. Jerzego Popiełuszki, kiedy przyjechał na Jasną Górę z matką Grzegorza Przemyka, żartował, jak się okazało słowa były prorocze... – Ciebie to jak zastrzelą, to od razu do nieba pójdziesz, męczennikiem cię ogłoszą, to najkrótsza droga do świętości.

Św. Jana Pawła II poznał jeszcze jako młodego kapłana. – Przyjechał na rowerze z młodzieżą z Krakowa, nie zabrał ze sobą sutanny i musieliśmy mu coś u nas znaleźć, żeby Mszę mógł odprawić – opowiada o pierwszym spotkaniu z Wojtyłą. Później miał możliwość wielokrotnie obserwować kardynałów Wojtyłę i Wyszyńskiego oraz spotykać się na Jasnej Górze z papieżem Janem Pawłem II. Jego życie przebiega w czasie pontyfikatu siedmiu papieży, niektórych poznał osobiście, często zanim zostawali głowami Kościoła.

– Pamiętajcie, że przez 30 lat byłem urzędnikiem, spotykałem ludzi, którzy nie należeli do Kościoła i byli członkami komunistycznego rządu. Z każdym trzeba było umieć rozmawiać.

Wierność

– Co jest w życiu najważniejsze? – pytam. – Mój Boże kochany. Być wiernym. Normalnie: Być wiernym. Jestem tu i teraz – mówi z przekonaniem o. Tomziński. – Czasem trzeba się popłakać, gdy coś nie wychodzi, i czekać. Wie pani, nie znoszę ludzi, którzy się zmieniają. Mam szacunek do każdego człowieka, który ma honor i dotrzymuje słowa.

Tagi:
o. Jerzy Tomziński

100. urodziny o. Jerzego Tomzińskiego OSPPE

2018-10-26 10:46

www.jp2muzeum.pl

W piątek 19 października 2018 r., na miesiąc przed urodzinami o. Jerzego Tomzińskiego - najstarszego paulina z Jasnej Góry, świętowaliśmy jego jubileusz.

www.jp2muzeum.pl
www.jp2muzeum.pl

Setne urodziny ojca Tomzińskiego zbiegają się z innymi wyjątkowymi rocznicami: stuleciem odzyskania Niepodległości przez Polskę i 40-leciem wyboru Karola Wojtyły na papieża.

www.jp2muzeum.pl

Pragnąc uczcić te wydarzenia, Muzeum Monet i Medali JPII wydało we współpracy z Pocztą Polską okolicznościową pocztówkę.

www.jp2muzeum.pl

W Muzeum można też oglądać zdjęcia przedstawiające Ojca Tomzińskiego w towarzystwie Jana Pawła II, z którym był blisko związany, Prymasa Tysiąclecia - kardynała Wyszyńskiego i innych.

www.jp2muzeum.pl

Zapraszamy na wystawę, a Czcigodnemu Jubilatowi gratulujemy i życzymy kolejnych 100 lat!

Przeczytaj także: Z okazji jubileuszu setnych urodzin
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Zmarł Zygmunt Skórzyński – socjolog, współtwórca KIK

2018-11-18 15:21

tk / Warszawa (KAI)

Zmarł Zygmunt Skórzyński - socjolog, działacz społeczny, współtwórca Klubu Inteligencji Katolickiej, aktywny uczestnik Klubu Krzywego Koła. Miał 95 lat.

©MaverickRose – stock.adobe.com

Urodził się 24 lutego 1923 w Warszawie. Był absolwentem Wydziału Socjologii Uniwersytetu Jagiellońskiego. Był sygnatariuszem jednego z listów protestacyjnych przeciwko zmianom w Konstytucji PRL w 1976, a także Apelu 64 do władz PRL i stoczniowców strajkujących w Stoczni Gdańskiej w sierpniu 1980.

Na przełomie 1980 i 1981 był członkiem rady Ośrodka Badań Społecznych przy NSZZ „Solidarność” Regionu Mazowsze. W latach 80. przewodniczył Komisji Rewizyjnej KIK-u warszawskiego, był także organizatorem niezależnego seminarium "Polska w Europie" poświęconego problematyce międzynarodowej.

W grudniu 1988 został członkiem Komitetu Obywatelskiego przy Przewodniczącym NSZZ „Solidarność” Lechu Wałęsie. Po 1989 był jednym z organizatorów Ośrodka Studiów Międzynarodowych przy Senacie RP. Jest prezesem fundacji "Polska w Europie".

Był jednym z organizatorów Ośrodka Studiów Międzynarodowych przy Senacie RP. Od lat 40. był członkiem krakowskiego dyskusyjnego Klubu Logofagów, za co został aresztowany we wrześniu 1953 i zwolniony bez procesu w grudniu 1953. Od jesieni 1955 był członkiem Klubu Krzywego Koła.

Wiosną 1956 został członkiem Klubu Inteligencji "Okrągłego Stołu" (który tworzyli także m.in. Tadeusz Mazowiecki i Janusz Zabłocki).

W październiku 1956 należał do założycieli Klubu Inteligencji Katolickiej "Dialog" i następnie Ogólnopolskiego Klubu Postępowej Inteligencji Katolickiej.

Został wybrany jednym z czterech sekretarzy OKPIK, ale zrezygnował z tej funkcji w styczniu 1957, sprzeciwiając się zaangażowaniu klubu w wybory do Sejmu PRL. Pozostał jednak członkiem KIK-u warszawskiego. Od 1958 pracował w Ośrodku Badania Opinii Publicznej, w którym był sekretarzem naukowym.

Specjalizował się w badaniach nad socjologią czasu wolnego, opublikował m.in. Między pracą a wypoczynkiem: czas „zajęty” i czas „wolny” mieszkańców miast w świetle badań empirycznych (1965).

Odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (2003).

Zygmunt Skórzyński zmarł 16 listopada w wieku 95 lat.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 7/8 2018

Dla Niepodległej

2018-11-19 08:34

Anna Artymiak

Katarzyna Artymiak
Jedno ze spotkań poprowadziły przedszkolaki

Obok centralnych uroczystości, 100. rocznica odzyskania przez Polskę niepodległości była obchodzona w wielu parafiach Lublina nie tylko 11 listopada. Do tych obchodów włączyły się również parafie dekanatu Lublin-Południe.

Na terenie parafii pw. Najświętszego Serca Jezusa świętowanie tej pięknej rocznicy rozpoczęło się już w czwartek od wspólnego śpiewania pieśni patriotycznych w Szkole Podstawowej nr 1. Spotkanie cieszyło się tak wielkim sukcesem, że zostało powtórzone jeszcze w piątek. W sobotę w kościele po Mszy św. wieczornej wierni zgromadzili się na czuwaniu modlitewnym w intencji Ojczyzny. Zostały odmówione cztery części Różańca, poprowadzone przez księży wikarych, księdza proboszcza, członków Żywego Różańca i wiernych, z rozważaniami ukazującymi duchowy wymiar rocznicy. W niedzielę, 11 listopada, dzieci z przedszkola zaprezentowały przedstawienie patriotyczne. Rozpoczęło je uroczyste odśpiewanie hymnu narodowego, następnie dzieci wykonały wierszyki i piosenki patriotyczne opowiadające o tym wydarzeniu, rozpoczynając od Kościuszki, za którego był przebrany jeden z chłopców.

Uroczystej Mszy św. w intencji Ojczyzny przewodniczył wikariusz ks. Marcin Rejak. Okolicznościową homilię wygłosił ks. Bogdan Kalinowski. - Przez pokolenia nasza ojczyzna doświadczała wyzwolenia od Pana, choć nasza historia nie jest łatwa. Dzisiaj dziękujemy Panu za Jego obecność - mówił. Następnie przypomniał słowa Jana Pawła II, że „zostaliśmy wezwani do wolności”. Odnosząc się do czytań z 32. niedzieli zwykłej, powiedział: „Warto porównać naszą ojczyznę w niewoli pod zaborami do tej ubogiej wdowy, która nie miała nic. Nie mogła posługiwać się językiem polskim. Nie miała flagi, nie miała godła. Nie można było uczyć historii Polski, gdzie przeprowadzano wszelkiego rodzaju akcje germanizacji, rusyfikacji, aby wykorzenić historię, wykorzenić tradycję, wykorzenić wiarę. A mimo wszystko ta wdowa umiała oddać to, co najlepsze. Te powstania i styczniowe i listopadowe, a później represje, wiele osób wywiezionych na Sybir do łagrów. Czyż to nie był ten dar, który ofiarowała ta wdowa? Ta wdowa, która niewiele posiadała, a jednak posiadała coś wyjątkowego: miłość do Boga”. Na końcu kaznodzieja podkreślił, że „wolność jest nam dana, ale także zadana. Najpierw wolność naszych serc. Czy zatem jesteśmy dzisiaj ludźmi wolnymi?”.

W tym dniu nie mogło zabraknąć Biesiady Patriotycznej w domu parafialnym, przygotowanej przez Ośrodek nr 1 działający w ramach Fundacji „Szczęśliwe Dzieciństwo” i promujący wychowanie w duchu patriotycznym „Bóg, honor i Ojczyzna”. Już po raz szósty dzieci i młodzież skupione wokół świetlicy prowadzonej przy parafii przez fundację wystawiły spektakl. W tym roku to była „Balladyna” Juliusza Słowackiego. Międzypokoleniową grupę teatralną tworzą uczniowie kilku lubelskich szkół podstawowych, w tym okolicznej 2. i 40., ich rodzice, przyjaciele, a także osoby działające przy parafii. Przedstawienie, które z wielkim sukcesem zostało pod koniec października wystawione w Teatrze Andersena, z zaangażowaniem i niezwykłym wyczuciem sztuki wyreżyserowała Magdalena Laskowska, wychowawczyni świetlicy. Przepiękne kolorowe stroje i barwną scenografię przygotowały Agnieszka Łysiak i Karolina Bloch. Muzykę skomponował młody, utalentowany uczeń Lubelskiej Szkoły Jazzu i Muzyki Rozrywkowej Kacper Socha. Przedstawienie w domu parafialnym zostało wystawione w sposób niekonwencjonalny, oprócz sceny aktorzy poruszali się także między widzami, co pomagało w lepszym odbiorze sztuki. Odpowiedni klimat dały także kolorowe lampy. Spektakl zgromadził młodzież, osoby starsze, ale także rodziny z małymi dziećmi. Całość zakończyło wspólne biesiadowanie.

W niedzielę, 18 listopada, w parafii pw. Matki Bożej Fatimskiej uczniowie klas IV-VII Szkoły Podstawowej nr 2 w Lublinie wystawili program słowno-muzyczny pod tytułem „Dla Niepodległej”. Zostały przypomniane poszczególne etapy drogi do wolności: upadki powstań, I wojna światowa, objęcie władzy przez marszałka Piłsudskiego. Dzieci m.in. zarecytowały wiersz Cypriana Kamila Norwida „Moja piosnka”, wykonały piosenkę żołnierską „Wojenko, wojenko”. Część z nich była przebrana w historyczne stroje odgrywając znane sceny, które przedstawiały tamte wydarzenia, jak błogosławieństwo żołnierza przez matkę. Przedstawienie zakończyła odezwa Piłsudskiego, za którego był przebrany jeden z uczniów, w której zwracał się do żołnierzy, mówiąc, iż mamy wolną Polskę, której należy budować teraźniejszość. Na zakończenie uczniowie otrzymali cukierki od proboszcza ks. Józefa Łukasza. Program słowno-muzyczny przygotowały nauczycielki Anna Lech, Iwona Cudak i Małgorzata Matras-Kuśmirek.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem