Reklama

Rodzinne świętowanie

2018-06-13 10:08

Ks. Adam Stachowicz
Edycja sandomierska 24/2018, str. IV

Ks. Adam Stachowicz
Księża Biskupi osobiście gratulowali każdej Srebrnej Parze

W ramach obchodu 200-lecia diecezji sandomierskiej przyszedł też czas na świętowanie rodzin. Uroczystości zostały zorganizowane 2 czerwca w Ostrowcu Świętokrzyskim i połączone zostały z centralnymi obchodami Powiatowego Roku Rodziny

Jubileuszowe świętowanie rozpoczęła Msza św. na stadionie Szkoły Mistrzostwa Sportowego. Przewodniczył jej bp Jan Wątroba, przewodniczący Komisji ds. Rodziny przy Konferencji Episkopatu Polski, a koncelebrował bp Krzysztof Nitkiewicz, bp Edward Frankowski oraz liczni kapłani.

Na wspólnej modlitwie zebrali się parlamentarzyści, samorządowcy, przedstawiciele służb mundurowych, członkowie stowarzyszeń oraz ruchów katolickich i społecznych działających na rzecz rodziny. Zaproszeni zostali również małżonkowie obchodzący 25-lecie zawarcia sakramentu małżeństwa z całej diecezji. W ostrowieckiej uroczystości widoczne były całe rodziny przybyłe na wspólne świętowanie.

Pasterskie słowo

– Rzeczywistość Kościoła lokalnego, jaką tworzy diecezja sandomierska, jest niezwykle bogata. Nie sposób jej ująć w jednym kadrze, tym bardziej, że Kościół to wspólne dzieło Boga i człowieka, dalszy ciąg wcielenia Syna Bożego. A to, co duchowe umyka często naszym zmysłom. Jest jednak droga, która pozwala spiąć wszystko w jedną całość – celebracja jubileuszu dwóchsetlecia przez modlitewne dziękczynienie i różnorodne inicjatywy. Dzisiaj na naszej jubileuszowej drodze spotykają się rodziny, w których dokonuje się dzieło stworzenia i zbawienia. Pragniemy wypraszać dla nich Boże błogosławieństwo, aby każda rodzina napełniona mocą Ducha Świętego mogła być Kościołem domowym – mówił bp Krzysztof Nitkiewicz na rozpoczęcie wspólnej modlitwy.

Reklama

Zaprosić Jezusa

Podczas homilii bp Jan Wątroba odwołał się do słów św. Jana Pawła II, który podkreślał, że „rodzina Bogiem silna, staje się siłą człowieka i narodu”. – Fundamentem rodziny chrześcijańskiej jest sakrament małżeństwa. To przez ten sakrament Chrystus wchodzi w więź miłości między mężczyzną i kobietą, i odtąd każda ich sprawa jest sprawą Jezusa. Od początku małżeństwo i rodzina to jest sprawa Jezusa. To On od początku zapewnia małżonkom, którzy wiążą się świętym węzłem małżeńskim, swoją obecność i odtąd wszystko: ich radości i troski, ich problemy, ich sukcesy, cierpienia i wychodzenie z nich – to wszystko jest sprawą Jezusa. Dlatego tak ważny jest sakrament małżeństwa. Wiemy, jaki kryzys dotyka dzisiaj małżeństwa, jak spada gwałtownie liczba zawieranych w kościele małżeństw. Może właśnie tutaj potrzeba nam jeszcze wielkiej pracy, by młodych ludzi przekonać, aby uwierzyli w moc tego świętego sakramentu małżeństwa. Sakramentalny związek małżeński różni się od wszelkich innych form relacji między mężczyzną a kobietą dlatego, że w tę wspólną wieź wchodzi sam Jezus. To On swoją łaską towarzyszy im, pomaga i wspiera – mówił Biskup.

Rodzina Bogiem silna

Podkreślając znaczenie rodziny jako miejsca wychowania patriotycznego, Ordynariusz Rzeszowski mówił, że rodzina Bogiem silna, to nie tylko rodzina zatroskana o swój własny dom, ale to rodzina, która troszczy się o dom, którym jest Ojczyzna.

– Rodzina Bogiem silna nie jest obojętna na to, co dzieje się w kraju, co się dzieje w Ojczyźnie. Rodzina to szkoła, która wychowuje najlepszych patriotów, ludzi którzy niosą w sercu i poniosą w dorosłe życie miłość do Ojczyzny, którzy znają jej historię, którzy nie są obojętni wobec tego, co się dzieje dziś i co ma przyjść jutro. Rodzina Bogiem silna tworzy dom, który wychowuje do bezinteresownej, zdolnej do największych poświęceń miłości Ojczyzny – podkreślał Kaznodzieja. – Rodzina Bogiem silna jest naszym skarbem, który należy otoczyć troską. Rodzina nie jest problemem ani nie stwarza problemów, jak próbują twierdzić niektórzy. Rodzina jest szansą, wielką szansą i gwarancją na przyszłość, stając się siłą człowieka i narodu. Aby tak było, rodzina sama musi zadbać o fundamenty, musi sama zaangażować się, by budować ten rodzinny dom na solidnym fundamencie, którym jest Jezus – wskazywał Biskup.

Srebrni jubilaci

Biskup w homilii zwrócił się także do małżonków świętujących srebrny jubileusz zawarcia związku małżeńskiego. – Próbą wierności jest czas. Trzeba czasu, żeby wierność zajaśniała, choćby jak polerowane srebro. Dwadzieścia pięć lat wspólnego życia w małżeństwie to dość czasu, żeby się wierność wypróbowała. Jubileusz to święto wierności. Kochani małżonkowie, jubilaci, dziękujemy wam za obecności i za wierność. Z pewnością było wiele prób, wiele trudności, ale z Bożą pomocą je pokonaliście i dziś macie prawo do świętowani. My włączamy się w wasze świętowanie i modlimy się za was, abyście trwali w wierności. Jesteście skarbem, który dany jest na świadectwo tym, którzy wątpią, którzy są przekonani, że tak się nie da, że to niemożliwe, by trwać na zawsze razem. Jesteście skarbem, który my otaczamy modlitewną troską do kolejnych jubileuszy – podsumował bp J. Wątroba.

Po homilii zebrani małżonkowie jubilaci uroczyście odnowili przyrzeczenia małżeńskie. Na zakończenie Mszy św. przedstawiciele małżeństw podziękowali Biskupom za wspieranie i otaczanie troską rodziny, która nieustannie narażana jest na wiele prób i niebezpieczeństw prezentowanych przez świat. Po Mszy św. Biskupi osobiście złożyli gratulacje wszystkim 128 parom świętującym srebrny jubileusz małżeństwa, wręczając im figurkę Świętej Rodziny oraz specjalny dyplom jubileuszowy.

Dalsze świętowanie

Po Eucharystii kontynuowano jubileuszowe obchody połączone z Dniem Rodziny. – Jako znak obchodów Roku Rodziny w Powiecie Ostrowieckim związanych z obchodami jubileuszu odzyskania niepodległości posadzono sadzonkę dębu „Bartka” przygotowaną specjalnie na tę okazję przez Nadleśnictwo Ostrowiec Świętokrzyski. Następnie na stadionie rozpoczął się Piknik Rodzinny, podczas którego przewidziano szereg ciekawostek dla dzieci i młodzieży, rozstrzygnięcie konkursu rodzinnego, koncert Warszawskiej Orkiestry Sentymentalnej, koncert Zespołu Pod Budą oraz wiele innych atrakcji. Dużym zainteresowaniem cieszyło się spotkanie z Leszkiem Dokowiczem oraz spotkania autorskie z Małgorzatą Ostrowską-Królikowską i Pawłem Królikowskim. Na stoiskach zaprezentowały się poszczególne ostrowieckie szkoły, policja, straż pożarna i żołnierze Obrony Terytorialnej. Wiele osób skorzystało z bezpłatnych badań lekarskich i profilaktycznych – wylicza ks. Tomasz Lis, rzecznik Kurii.

Głos dla rodzin

– Jubileusz Rodzin był dla nas niezwykle cennym czasem spędzonym rodzinnie w gronie innych rodzin. Począwszy od homilii bp. Jana Wątroby podczas Mszy św., która podkreślała wartość i ważność rodziny we współczesnym świecie. Dużym przeżyciem było odnowienie przyrzeczeń małżeńskich przez pary świętujące srebrny jubileusz. Owocne i niesamowite było spotkanie z Lechem Dokowiczem, który mówił, jak ważna jest ewangelizacja w dzisiejszych czasach. Uświadomił nam, jakie czyhają zagrożenia na nas, a szczególnie na nasze dzieci. Dziękujemy Panu Bogu za takie spotkania, które umacniają nas w wierze i pokazują, jak ważna jest rodzina Bogiem silna – zaznaczają uczestniczący w spotkaniu Agata i Krzysztof Slapek.

– Jubileusz Rodzin przypomniał nam, jaką wielką wartość dla świata, diecezji, a także dla poszczególnych osób posiada rodzina. Takie spotkania są szczególnie ważne w dobie kryzysu rodziny, gdy człowiek uświadamia sobie, że o własnych siłach nie zbuduje trwałego małżeństwa i rodziny. Potrzeba w tym dziele pomocy z wysoka. Bp Jan Wątroba wspomniał, że jej źródłem jest sakrament małżeństwa, przez który działa w nas moc Chrystusa – zauważają Magdalena i Piotr Wolanowie.

Tagi:
rodzina diecezja

Od 1 stycznia Karta Dużej Rodziny także dla rodziców dorosłych dzieci

2018-12-31 18:21

lk / Warszawa (KAI)

Ogólnopolska Karta Dużej Rodziny została już wydana w ponad 2 mln egzemplarzy, w tym 1 mln 824 tys. kart tradycyjnych i ponad 220 tys. elektronicznych. Od 1 stycznia 2019 do programu przystąpią także rodzice, którzy wychowali przynajmniej troje dzieci jeszcze przed wprowadzeniem Karty Dużej Rodziny. To zwiększy liczbę jej beneficjentów do niemal 3 mln osób - szacuje Związek Dużych Rodzin "Trzy Plus".

Fotolia.com

Karta Dużej Rodziny to system zniżek i dodatkowych uprawnień dla rodzin z trojgiem lub większą liczbą dzieci oferowanych zarówno w instytucjach publicznych, jak i firmach prywatnych. Jej posiadacze mają możliwość tańszego korzystania z ofert instytucji kultury, sklepów, środków komunikacji, punktów usługowych, ośrodków sportowych i rekreacyjnych będących partnerami Karty. Jej posiadanie ułatwia więc dużym rodzinom funkcjonowanie i obniża koszty codziennego życia.

Akwizycją Karty Dużej Rodziny, czyli oferowaniem jej małym, średnim i dużym przedsiębiorstwom zajmuje się Związek Dużych Rodzin "Trzy Plus". ZDR wygrał ponownie ministerialny konkurs na to zadanie, tym razem na lata 2018-2019.

Od 1 stycznia 2019 r. nastąpi znaczne rozszerzenie działania programu, gdyż zgodnie ze zmianami w przepisach, od 1 stycznia 2019 z Karty Dużej Rodziny będą mogli korzystać wszyscy rodzice, którzy kiedykolwiek posiadali na utrzymaniu co najmniej trójkę dzieci. - Rodzicem dużej rodziny pozostaje się przecież na całe życie - tłumaczyła w chwili znowelizowania przepisów minister rodziny, pracy i polityki społecznej Elżbieta Rafalska.

Do tej pory rodzice, którzy wychowywali co najmniej trójkę dzieci, dostawali swoje Karty Dużej Rodziny, a ich dzieci traciły te przywileje w zależności od tego, czy się uczą, w wieku 18 lub 25 lat. Program ten nie obejmował natomiast tych, którzy przed wprowadzeniem Karty Dużej Rodziny wychowywali przynajmniej trójkę dzieci. ZDR optował za tym, aby zlikwidować tę niesprawiedliwość. Zmiana - szacuje "Trzy Plus" - zwiększy liczbę beneficjentów Karty do niemal 3 mln osób.

Związek Dużych Rodzin „Trzy Plus” jest organizacją pozarządową liczącą ponad 5,5 tys. członków działających w 80 kołach w całej Polsce. Działania Związku zmierzają do poprawy warunków życiowych rodzin mających na utrzymaniu troje lub więcej dzieci oraz promują model dużej rodziny i rodziny w ogóle.

ZDR od lat prowadzi działania na rzecz skutecznej polityki rodzinnej i inspiruje do jej ulepszania. Przyczynił się m.in. do wprowadzenia ulgi podatkowej na dzieci w 2007 r., wdrożenia w ciągu ostatnich lat samorządowych kart dużej rodziny, a w 2014 r. ogólnopolskiej Karty Dużej Rodziny.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

„Chciałem cię zabić”

2019-01-08 11:58

Witold Gadowski
Niedziela Ogólnopolska 2/2019, str. 27


Archiwum prywatne

Długo stał na korytarzu, przestępował z nogi na nogę, schodził trzy stopnie niżej, aby za chwilę powrócić pod same drzwi. Wcześniej wielokrotnie widział tę scenę w wyobraźni. Czuł, jak naciska klamkę, wchodzi do środka... Dalej nie starczało mu już odwagi, by przewidywać, co się stanie. Teraz wreszcie stał przed tymi drzwiami. Przemógł chęć ucieczki i był tu... Uniesiona w górę dłoń lekko zadrżała. W końcu mruknął coś do siebie, przełknął ślinę i nacisnął dzwonek. Otworzył mu wysoki, niemal równy mu wzrostem mężczyzna. Miał bujną szpakowatą czuprynę i głębokie bruzdy pod dużymi niebieskimi oczami. Jego nieogolone policzki były blade jak u człowieka, który jest bardzo zmęczony.

– Dzień dobry, jestem... – zaczął.

– Wiem, kim jesteś – przerwał mu starszy mężczyzna i krótkim gestem dłoni zaprosił go do wnętrza mieszkania.

Z korytarza wyjrzały dwie zaciekawione twarze ślicznych dziewcząt, bez skrępowania patrzyły mu prosto w oczy.

– Moje córki – na twarzy gospodarza pojawił się wątły uśmiech.

Weszli do przestronnego pokoju. Był pełen słonecznego światła i ciężkich, staromodnych mebli. Smugi światła wydobywały obraz wirowania drobinek kurzu, które kłębiły się tuż nad podłogą. Usiedli przy przedwojennym dębowym stole.

– Palisz? – starszy mężczyzna wyciągnął ku niemu paczkę czerwonych Marlboro.

– Nie, dziękuję – odruchowo pokręcił głową.

Rozległ się trzask zapałki i starszy chciwie zaciągnął się papierosem. Słyszał, jak dziewczyny cicho szepczą za drzwiami, nie był jednak w stanie złowić sensu ich ożywionego trajkotania.

Przybysz miał ściśnięte szczęki, z trudem przeciskały się przez nie słowa. Ukradkiem spoglądał na szpakowatego gospodarza i musiał przyznać, że za młodu był zapewne bardzo przystojny. Do teraz jego twarz zachowała harmonijne, szlachetne rysy. Córki urodę odziedziczyły pewnie po nim.

Pokój był urządzony ze smakiem, regały z tysiącami książek, masywne biurko, na którym stała prawdziwa lampa od Tiffany’ego. Młody sam robił szklane witraże, potrafił więc rozpoznać precyzyjne, ręcznie wykonywane łączenia różnokolorowych kawałków barwnego szkła. W tym pokoju królował człowiek, który dobrze wiedział, czym są wyrafinowanie i dobry smak.

– Chciałem cię zabić! – powoli uniósł twarz, tak aby dojrzeć wyraz źrenic człowieka, który siedział naprzeciw.

Szpakowaty mężczyzna zgarbił się, ale ani na moment nie opuścił wzroku, wytrzymał jego spojrzenie. W pokoju zaległo ciężkie milczenie. Nawet drobiny kurzu sprawiały wrażenie, jakby zastygły w swoim bezrozumnym tańcu. Miast oczekiwanego przerażenia przybysz dojrzał, jak gospodarz spogląda na niego z rosnącym zaciekawieniem. Czuł, jak dyskretnie omiata go ciepłym spojrzeniem, wpatruje się w jego twarz, przygląda się jego dłoniom. Coś w myślach precyzyjnie szacuje.

Czytał jego ostatnią książkę. Wzruszała go i przez to jeszcze bardziej go nienawidził. Przez wiele nocy przewracał kolejne kartki, aby chwilę potem rzucać książką z rozmachem o ścianę i mleć w ustach najwulgarniejsze przekleństwa. Nienawidził tej patetycznej, napuszonej frazy, nie mógł znieść pewności, z jaką autor wypowiadał swoje ostateczne sądy. Gdyby wtedy był w pokoju obok, z całą pewnością dźgnąłby go nożem i spokojnie spoglądał na krew, która sączyłaby się z rany. Zapamiętał nawet fragment, za który najbardziej go nienawidził: „Brat Andrzej wiedział, że umrze – skromnie, bez komunikowania tego komukolwiek i rozgłaszania o nadchodzącej nieuchronności, czekał na ostatni moment. Uśmiechał się jak człowiek nie tylko pogodzony z opuszczeniem swojej doczesnej postaci, ale także rozliczony ze wszystkim, co w życiu zrobił i pomyślał, ze wszystkim, czego kiedykolwiek pragnął i czego nigdy nie osiągnął. Nadchodząca śmierć przynosiła mu poczucie coraz większej i coraz bardziej bezwarunkowej wolności”.

– Pieprzony obserwator! – młody czytelnik warczał w myślach, wspominając opis ostatnich chwil brata Andrzeja.

Gospodarz nadal palił papierosa i ciągle patrzył na niego, tak jakby starał się zapamiętać najdrobniejszy szczegół jego oblicza. Wyglądał jak człowiek, który chce się nauczyć tego, co widzi, i wbić sobie ten widok w najbardziej wytrzymałe struktury pamięci. Głosy dziewcząt za drzwiami dawno już umilkły. Znudzone zapewne poszukały sobie bardziej stosownej dla ich wieku rozrywki. W wypełnionym już wieczornym półmrokiem pokoju nagle rozległy się słowa przybysza:

– Matka nigdy mi o tobie nie opowiadała. Gdy byłem mały, mówiła, że zginąłeś w wypadku samochodowym, tuż przed moim narodzeniem – młodzieniec przerwał i nerwowo wstał z fotela. Zaczął krążyć po rozległym pokoju, aż w końcu zatrzymał się tuż przed oknem. Gospodarz widział teraz jego barczyste plecy obrysowane gasnącym światłem dnia.

– Kiedyś, jak byłem już w liceum, znalazłem wasze zdjęcia ze studiów. Wtedy powiedziała mi prawdę – młodzieniec zaśmiał się nerwowo. – Wtedy dowiedziałem się, że żyjesz. Była bardzo dumna, ale wymusiłem na niej, aby opowiedziała mi całą prawdę.

Gospodarz niepewnie podniósł się ze swojego fotela.

– Nie, jeszcze nie teraz! – warknął przybysz. Ciągle stał przed oknem, wpatrując się w pierwsze zapalone latarnie. – Jeszcze ja chcę mówić!

– Ale ja...

– Jeszcze chwila! – przybysz ponownie brutalnie mu przerwał.

– Wiem, że nie wiedziałeś. Dałeś jej przecież pieniądze na skrobankę, a potem zniknąłeś. Nigdy więcej jej nie zobaczyłeś.

– Pięć lat temu napisała do mnie list – głos gospodarza był spokojny i cichy, brzmiał jak bardziej chropawa wersja tembru młodzieńca.

Młody mężczyzna odwrócił się zaskoczony.

– List?

– Tak. Napisała do wydawnictwa. Opisała mi ciebie, twoje studia...

– Zmarła dwa miesiące temu – młodzieniec znów mu przerwał, tym razem jednak jego głos nie był już tak zimny jak kilka minut wcześniej. Podszedł do fotela i znów usiadł naprzeciw gospodarza. – Nie wiedziałem, że cię znalazła. Szukałem wśród waszych starych znajomych ze studiów. W końcu dowiedziałem się, że wyjechałeś do Łodzi, że założyłeś rodzinę. Przez te wszystkie lata życzyłem ci śmierci. Modliłem się, aby Bóg zesłał na ciebie śmiertelną chorobę, uderzył cię nieszczęściem. Przez te wszystkie lata nienawidziłem cię najmocniej, jak tylko potrafiłem.

– Wiem – szpakowaty mężczyzna znów skurczył się w ramionach.

– Skąd ty to możesz wiedzieć?! Przyjechałem tu... – młody głos zawisł na chwilę w powietrzu.

Zaskoczony gospodarz dostrzegł łzy w oczach młodzieńca.

– Przyjechałem tu, aby cię przeprosić, aby...

– Przeprosić? – starszy stuknął się dłonią w czoło.

– Tak. I prosić, byś mi wybaczył.

– Ja tobie?!

– Tak.

Starszy mężczyzna ukrył twarz w dłoniach, jego plecy zadrgały w bezgłośnym szlochu.

***

Kiedy z wielkiego okna na powrót zaczęły się sączyć pierwsze promienie porannego słońca, młody mężczyzna wstał i pocałował gospodarza w dłoń.

– Dziękuję.

– To ja dziękuję – odpowiedział gospodarz. – Wyzwoliłeś mnie z więzienia mojej bezsenności – dodał, zauważywszy pytające spojrzenie młodzieńca. – Od dwudziestu lat nie mogłem spać. Myślałem o dziecku, które się nie narodziło, o jego małych rączkach, ustach, sercu. Potem, pięć lat temu, gdy dowiedziałem się, że jednak istniejesz, dziękowałem Bogu, napisałem tę książkę, a teraz przyniosłeś mi wolność.

Młodzieniec cicho przeszedł przez korytarz – dziewczyny spokojnie spały w swoim pokoju. Zamknął drzwi najciszej jak umiał i lekko zbiegł po schodach.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Koncert kolęd 2019 300x300 nowy termin

Kościoły zrzeszone w Polskiej Radzie Ekumenicznej wzywają do przeciwdziałania nienawiści

2019-01-17 11:43

PRE, aw / Warszawa (KAI)

"Wzywamy wszystkich do powstrzymania spirali nienawiści. Nie jesteśmy bowiem tak podzieleni, żebyśmy nie potrafili ze sobą rozmawiać albo sobie wybaczyć. Każdemu człowiekowi winniśmy szacunek". - Kościoły, zrzeszone w Polskiej Radzie Ekumenicznej wydały apel, w którym wzywają do przeciwdziałania nienawiści. W związku ze zbliżającym się Tygodniem Modlitw o Jedność Chrześcijan sygnatariusze zachęcają też, by "do nabożeństw włączyć modlitwy o poprawę naszych wzajemnych relacji, zatrzymanie spirali nienawiści i modlitwę za tych, którzy doznają bólu i go zadają".

Archidiecezja Łódzka

Podajemy tekst apelu Polskiej Rady Ekumenicznej.

„Jedni dla drugich miejcie żarliwą miłość”

W niedzielę, 13 stycznia, całą Polskę obiegła wiadomość o brutalnym ataku na prezydenta Gdańska Pawła Adamowicza podczas 27. Finału Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy. Dzień później poruszeni zostaliśmy informacją o jego śmierci.

Te tragiczne wydarzenia pokazały ponownie konflikty i głębokie podziały obecne w naszej Ojczyźnie, naszych Kościołach, wspólnotach, ale też rodzinach. Jako Kościoły zrzeszone w Polskiej Radzie Ekumenicznej chcemy jednoznacznie wystąpić przeciwko wszelkim przejawom nienawiści, w tym mowie nienawiści obecnej w debacie publicznej. Nienawiść oddala nas od siebie, sprawia, że pielęgnujemy uprzedzenia i zamiast budować silne i solidarne społeczeństwo, zgadzamy się na utrwalanie podziałów.

Słowo Boże zachęca nas byśmy dążyli do sprawiedliwości („Usilnie dąż do sprawiedliwości” – Pwt 16,20 BE). Lecz równocześnie jasno pokazuje, jak powinniśmy względem siebie postępować: „Przede wszystkim jedni dla drugich miejcie żarliwą miłość, bo miłość zakrywa wiele grzechów. Okazujcie sobie wzajemnie gościnność bez narzekania. Służcie jedni drugim takim darem łaski, jaki każdy otrzymał, jako dobrzy szafarze różnorodnej łaski Boga. Jeśli ktoś przemawia, niech to będą jakby Słowa Boga, jeśli ktoś służy, niech to czyni mocą, której udziela Bóg, aby we wszystkim uwielbiony był Bóg przez Jezusa Chrystusa” (1 P 4,8–11 BE).

Wzywamy wszystkich do powstrzymania spirali nienawiści. Nie jesteśmy bowiem tak podzieleni, żebyśmy nie potrafili ze sobą rozmawiać albo sobie wybaczyć. Każdemu człowiekowi winniśmy szacunek. Każdy człowiek, stworzony na obraz i podobieństwo Boga, ma swoją godność. Naszym obowiązkiem jest przeciwstawienie się uprzedzeniom i mowie nienawiści oraz solidarność z tymi, którzy cierpią z ich powodu. Uczmy się ze sobą rozmawiać, nie walczmy ze sobą. Starajmy się też podejmować działania, które będą służyć pojednaniu i wspólnemu dobru.

W związku ze zbliżającym się Tygodniem Modlitw o Jedność Chrześcijan zachęcamy, by do nabożeństw włączyć modlitwy o poprawę naszych wzajemnych relacji, zatrzymanie spirali nienawiści i modlitwę za tych, którzy doznają bólu i go zadają. Za nas wszystkich. Wierzymy, że z Bożą pomocą opamiętamy się, nauczymy rozmawiać ze sobą, dokonywać dobrych wyborów i szanować nawzajem.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem