Reklama

Moje pismo Tęcza - 7/8 2018

Nas tu nie było, nas tu nie ma

2018-05-16 11:23

Wiesława Lewandowska
Niedziela Ogólnopolska 20/2018, str. 36-38

PolandMFA / photo on flickr

Temat ekstremalnie przykry, a niewiele brakuje, aby został całkowicie objęty cenzurą europejskiej poprawności politycznej: pamięć o niemieckich obozach zagłady

W Polsce jesteśmy dodatkowo straszeni, że rozdrapując dziś tę ranę, nawet w obronie własnej godności – jak w przypadku temu właśnie służącej zmiany ustawy o IPN – sami sobie szkodzimy, psujemy stosunki z innymi krajami, przede wszystkim z Izraelem i Niemcami.

Wznowiony na chwilę temat i nawet związany z nim problem obrony godności Polaków wobec pojawiających się coraz częściej niesprawiedliwych oskarżeń o współudział w Holokauście znikają więc z agendy najpilniejszych polskich spraw i – jak można przypuszczać – zostaną znów odesłane do lamusa historii, by nie zaburzać bieżącej polityki. Zapewne dlatego na konferencji oświęcimskiej, zorganizowanej niedawno przez kilka zacnych organizacji społecznych (Towarzystwo Opieki nad Oświęcimiem, Fundację Walczącym o Niepodległość, Wyklętych, Pokrzywdzonych, Internowanych, Więzionych, Kapitułę Odznaki Pamiątkowej Grup Oporu „Solidarni”, Stowarzyszenie „Solidarni 2010”, Okręg Warszawa-Wschód Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej) w historycznym gmachu warszawskiej PAST-y, nie pojawił się dosłownie nikt z zaproszonych przedstawicieli władz państwowych.

Znikająca liczba zamordowanych w KL Auschwitz-Birkenau

– Liczba zamordowanych w Auschwitz-Birkenau jest trudna do określenia i na wieki pozostanie tajemnicą – powiedział podczas konferencji oświęcimskiej Władysław A. Terlecki, członek Zarządu Towarzystwa Opieki nad Oświęcimiem, i przedstawił jeszcze bardziej tajemniczy proces jej zmniejszania się z biegiem powojennych lat, a zwłaszcza w ostatnich trzech dziesięcioleciach.

Reklama

Szacunki nadzwyczajnej komisji sowieckiej, utworzonej w lutym 1945 r., natychmiast po wyzwoleniu KL Auschwitz, oraz rozpoczęte wkrótce potem prace badawcze polskiej Komisji Badania Zbrodni Hitlerowskich pod przewodnictwem prof. Jana Sehna oceniły liczbę zabitych na nie mniej niż 4 mln. Podobnie określił ją wyrok norymberski, podając liczbę ponad 4 mln. Według zeznań jednego z esesmanów, mogło to być 5 mln, a sam Rudolf Hess zaświadczał, że w okresie od czerwca 1941 do końca 1943 r. w KL Auschwitz zginęło ok. 3 mln ludzi. Liczbę 5 mln podawał Witold Pilecki.

Tak więc oficjalnie uznawana liczba ofiar nie zmieniała się do 1992 r. i wynosiła nie mniej niż 4 mln. Zmiany geopolityczne w latach 90. XX wieku, zjednoczenie i wzrost znaczenia Niemiec w dużej mierze wpłynęły na obniżenie liczby ofiar KL Auschwitz. Trudno nie zauważyć tej korelacji.

Zlekceważono świadectwa świadków i podjęto naukową próbę zmniejszenia liczby zamordowanych w KL Auschwitz z nie mniej niż 4,5 mln do co najwyżej 1,5 mln. Te znacznie niższe szacunki pojawiły się w literaturze naukowej w Polsce i na świecie na początku lat 90. XX wieku. Wyliczenia prowadzono na podstawie „nowych badań i nowych źródeł”, które pozwalały określić tę liczbę na 1,1 mln. A ostatnio – niemal „z kapelusza” – podaje się już nawet tylko 900 tys., a co bardziej gorliwe media mówią o 800 tys. pomordowanych w Auschwitz.

– Prowadzony od 1992 r. spór o liczbę osób zamordowanych w Auschwitz nie jest sporem naukowym, lecz ukrytą pod pozorami badań naukowych wojną ideologiczną – twierdzi Władysław Terlecki i dodaje: – Jeśli badacze historii nie mogą dojść do porozumienia, a ich stanowiska są rozbieżne, wówczas jedynym możliwym wynikiem jest enumeracja, czyli taka metoda naukowa, która wobec niemożliwości rozstrzygnięcia wymienia najważniejsze sporne stanowiska.

Tymczasem skuto już napis na tablicy w Brzezince, na którym widniała liczba 4,5 mln... W niedawno otwartym Muzeum II Wojny Światowej w Gdańsku w majestacie oficjalnie obowiązującej historii podaje się liczbę 900 tys.

Gdy dr Stefan Pągowski, naukowiec z Toronto, starał się dociec, kto i kiedy dokonał w Polsce oficjalnego zabiegu tak znamiennej minimalizacji, dotarł do informacji, że w PAN odbyła się w grudniu 2003 r. jednodniowa konferencja, która taką właśnie decyzję powagą swojego autorytetu zadekretowała, jednakże w archiwach PAN nie udało mu się odnaleźć żadnych materiałów z tej konferencji ani nawet wzmianki o niej.

Franciszek Piper, który od lat 80. ubiegłego wieku do 2008 r. kierował Działem Historyczno-Badawczym Państwowego Muzeum Auschwitz-Birkenau, w swej książce pt. „Ilu ludzi zginęło w KL Auschwitz. Liczba ofiar w świetle źródeł i badań 1945-1990” (Oświęcim 1992) omawia te nowe badania, które doprowadziły do zmniejszania liczby zamordowanych w Auschwitz. Na końcu jednakże zamieszcza ciekawy wykres, który przedstawia rosnącą moc urządzeń zagłady. – Rośnie siła urządzeń zagłady, a liczba przywożonych ludzi maleje? – pyta Terlecki. – Moim zdaniem, w tej ważnej sprawie mamy do czynienia z jawnym fałszerstwem naukowym. Biorę pełną odpowiedzialność za te słowa, a ten wielki ciężar przekazuję Polakom i Polsce.

Znikające dokumenty

– Jasne jest, że Niemcy solidarnie i konsekwentnie prowadzą politykę historyczną, która ma na celu rozmycie i umniejszenie ich odpowiedzialności za zbrodnie II wojny światowej przez rozłożenie tej odpowiedzialności na inne narody, m.in. na naród polski – stwierdził na konferencji oświęcimskiej prof. Paweł Bromski, politolog z Wyższej Szkoły Stosunków Międzynarodowych i Amerykanistyki w Warszawie. – Temu właśnie służą proces stopniowego zmniejszania liczby ofiar zamordowanych w Oświęcimiu oraz próby eliminacji aktów męczeństwa w Auschwitz-Birkenau innych narodów poza narodem żydowskim, co jest na rękę zarówno obecnej linii Holokaustu, jak i niemieckiej polityce – dodał.

Politycy i niemieckie media od pewnego czasu chętnie lansują niby pełne pokory, lecz jakże obłudne hasło, że „wobec Auschwitz wszyscy są równi”. Z namaszczeniem powtórzył je Martin Schulz, gdy przebywał z wizytą w KL Auschwitz jako przewodniczący Parlamentu Europejskiego.

Tematyka niemieckich zbrodni wojennych i ludobójstwa w minionym trzydziestoleciu ma to do siebie, że jeżeli się pojawia, to na krótko i jest duszona w zarodku. Tak było np. w 2006 r., gdy wyszedł na jaw fakt zaginięcia archiwalnych dokumentów byłej Głównej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu odnoszących się do niemieckich zbrodni w Polsce. „Nasz Dziennik” zamieścił wtedy krótki artykuł mówiący o wywożeniu do Niemiec w latach 1959 – 2002 wielkich ilości dokumentów. Czytamy w nim: „Proceder ten trwał przez prawie 50 lat, wg oceny prokuratorów pionu śledczego IPN do Niemiec wysłano ponad 36 tys. oryginałów protokołów z zeznań świadków, w większości już nieżyjących, i tyle samo kopii tych dokumentów, 150 tys. mikrofilmów (...)”.

Dziennikarze mediów głównego nurtu nie kwapili się do drążenia tematu. Nikt też nie przejął się tym, że niemieckie archiwum państwowe w Ludwigsburgu, do którego ponoć w bardzo podejrzany sposób trafiły te dokumenty, najspokojniej oświadczyło, iż odnalezienie tych akt będzie niesłychanie trudne.

Martyrologia Polaków niewidoczna

Państwowe Muzeum w Oświęcimiu formalnie znajduje się pod zarządem polskiego Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego, lecz Polacy niewiele dziś mają tam do powiedzenia, są nieobecni, zarówno w teraźniejszości, jak i w historii tego strasznego miejsca. Międzynarodowa Rada Oświęcimska jest wprawdzie umocowana przy premierze RP, ale dominujący głos mają w niej przedstawiciele Europy Zachodniej i USA, którzy prezentują zupełnie odmienną od polskiej wizję tragicznej przeszłości.

Podczas zorganizowanej dwa lata temu w oświęcimskim muzeum konferencji pt. „Świadomość – odpowiedzialność – przyszłość” – wspomniała uczestnicząca w niej Agnieszka Hałaburdzin-Rutkowska ze Stowarzyszenia „Solidarni 2010” – goście z zagranicy opowiadali tylko o tym, że Polacy są winni, bo gdyby bronili Żydów, to nie zginęłoby ich tak wielu, że Polacy na pewno nienawidzili Żydów, ponieważ zginęło 90 proc. Żydów mieszkających w Polsce...

Poza pracownikami muzeum, którzy byli jedynie moderatorami poszczególnych paneli, na tejże konferencji pod patronatem polskiego ministra kultury Polacy nie zabierali głosu, nie było nawet żadnej próby odparcia niesprawiedliwych ataków. A przecież obóz Auschwitz-Birkenau jest najlepszym miejscem do tego, żeby powiedzieć to, co zawsze i pełnym głosem powinno mówić światu państwo polskie na temat zagłady. Tymczasem nikt nie zadbał o to, żeby na tę konferencję ktoś przyszedł i powiedział cokolwiek o Polakach w Auschwitz... Takie podejście do tematu wydaje się w Polsce niezmienną normą.

– Nikt z nas nie chce zaprzeczać, że była eksterminacja Żydów – powiedziała Agnieszka Hałaburdzin-Rutkowska – ale to przecież nie oznacza, że mamy zapomnieć o naszej historii. Tak wiele trzeba dziś naprostować, żeby głos Polski należycie wybrzmiał właśnie w tym miejscu Polski, do którego Niemcy postanowili zwieźć Żydów z całego świata, ale zaczęli od mordowania Polaków... Mamy tu przecież nie tylko Holokaust Żydów, ale też zagładę Polaków rozpoczętą eksterminacją polskich elit – do pierwszego oświęcimskiego transportu wybrano wszystkich najlepszych...

– W obozie Auschwitz-Birkenau powinno się znaleźć miejsce na pokazanie tego, że oprócz Żydów ginęli tu także chrześcijanie. Tymczasem – przypomniała Agnieszka Hałaburdzin-Rutkowska – pozwoliliśmy na walkę z krzyżem w tym właśnie miejscu. W czasie zagłady byliśmy wobec tej walki bezradni, natomiast teraz, i parę lat temu, powinniśmy powiedzieć: nie!

Cóż złego jest w tym, że w ten sposób chcemy upamiętnić swoich zmarłych? Dlaczego nie mamy do tego prawa? Dlaczego zgodziliśmy się na to, by w Auschwitz-Birkenau nie było krzyża, by nie mogły się tu modlić siostry karmelitanki? Na te pytania do dziś nie ma odpowiedzi, bo już rzadko kto chce je stawiać.

– Jedna z naszych koleżanek chciała niewielkim krzyżem upamiętnić miejsce śmierci swego ojca, prosiła o znalezienie godnego, skromnego miejsca – wspominała Agnieszka Hałaburdzin-Rutkowska. – Niby nie odrzucono tej prośby, ale ten jej krzyż od 15 lat leży w magazynie...

Jak przekazać prawdę

Jedno jest dziś pewne: albo nie umiemy, albo nie chcemy przekazać światu oraz następnym pokoleniom Polaków własnej opowieści o zagładzie, posiłkujemy się cudzą opowieścią. Mimo zwrotu ku historii w nowej podstawie programowej dla polskich szkół podstawowych i średnich aż roi się od oględnych sformułowań, unikających podkreślania martyrologii polskiego narodu. Polski uczeń ma umieć „przedstawić przyczyny i skutki Holokaustu oraz opisać przykłady oporu ludności żydowskiej”, „scharakteryzować nazistowski plan eksterminacji Żydów oraz innych narodowości i grup społecznych”, „przedstawić ideologiczne podstawy eksterminacji Żydów oraz innych grup etnicznych i społecznych, prowadzonej przez Niemcy hitlerowskie”... itd., itp. – Jakbym czytał podstawę programową dla szkoły w Izraelu – podsumował lekturę tego dokumentu Jan Kulczycki, aktor, nauczyciel, członek Kapituły Odznaki Pamiątkowej Grup Oporu „Solidarni”.

Trzeba przyznać z szacunkiem, że Żydzi bardzo dbają o pamięć Holokaustu na świecie. W Szwecji np. obowiązkowa jest w szkołach nauka o Holokauście: Żydzi objeżdżają wszystkie szkoły i opowiadają o zagładzie, oczywiście wyłącznie ze swojej perspektywy. A w Polsce nie umiemy dbać o własną pamięć. Polska młodzież w przytłaczającej większości ma blade pojęcie nawet o Powstaniu Warszawskim.

W Niemczech każda szkoła ma obowiązek przywieźć uczniów do obozu w Dachau; uczniowie są oprowadzani „drogą więźnia”, ale przenigdy nie usłyszą, że więźniami byli tam także Polacy, mimo że przecież co trzeci zamordowany tam był Polakiem, a co drugi z nich był polskim duchownym. Dwa lata temu zwiedzająca obóz grupa duchownych zapytała niemieckiego przewodnika o polskich księży, a on nawet nie wiedział, że tam byli jacyś księża. W przemówieniu kanclerz Angeli Merkel podczas obchodów 70. rocznicy wyzwolenia Dachau w ogóle nie padło słowo „Polacy” – byli Żydzi, komuniści i homoseksualiści.

– Jeden z polskich więźniów podszedł do mnie – opowiadała dr Anna Jagodzińska z IPN, która od wielu lat zajmuje się obozami koncentracyjnymi, przede wszystkim polską inteligencją i polskimi duchownymi w KL Dachau oraz Mauthausen-Gusen – i rozpłakał się: „Proszę pani, nas tu nie było”...

Aż wstyd przyznać, że polską pamięcią o Auschwitz zajmują się dziś cudzoziemcy. Dr Jagodzińska podaje przykład dwójki Włochów, którzy przygotowują publikację o Polakach w Auschwitz, a którzy wcześniej, jak większość Europejczyków, nie wiedzieli, że więźniami KL Auschwitz byli również Polacy, i dopiero po zwiedzeniu obozu ze zdumieniem odkryli ten fakt. Gdy później przypadkiem w księgarni na warszawskiej Starówce zobaczyli list więźnia Auschwitz do matki, doznali szoku, kupili ten list i poszli jego tropem. Za własne pieniądze wykupili potem jeszcze 270 listów napisanych przez Polaków z Auschwitz i do Auschwitz. Zebrali wszystkie możliwe biogramy. Dlaczego nikt w Polsce nie pomyślał o zebraniu tego rodzaju listów?! – pyta dr Jagodzińska.

A dlaczego oni to zrobili? Odpowiadają prosto: Dlatego, że naród przeznaczony na zagładę zasługuje na przypomnienie, że stanął 1 września do walki w obronie Ojczyzny, że Polska nigdy nie była krajem kolaborantów, a Polacy nie byli współtwórcami obozów. Chcą u siebie we Włoszech pokazać tę prawdę. Mówią, że swoją książką chcą zaprotestować przeciw krążącemu po świecie przekazowi o „polskich” obozach koncentracyjnych.

„Lettere de Auschwitz” autorstwa Aldo Navoniego i Federiki Pozzi to tylko i aż 30 biogramów polskich więźniów w Auschwitz. Ta dwójka skromnych Włochów – nauczycielka i aptekarz – nas po prostu zawstydza, bo w Polsce do tej pory nie ma nawet wznowień wspomnień więźniów, które pojawiały się dość licznie tuż po wojnie.

Ocalone przez Włochów listy są dziś bezcenne. Trzeba się zatroszczyć, aby jak najwięcej tego rodzaju dokumentów uchronić przed zapomnieniem – np. wyszukując je w domowych archiwach – aby lawina narracji zmyślonej nie zalała prawdy, aby nie dochodziło do zaprzedawania prawdziwej historii.

Zakopane: górale z całego świata modlili się o pokój na świecie

2018-08-19 21:08

jg / Zakopane (KAI)

Mszą św. z udziałem górali z całego świata rozpoczął się korowód przez miasto na rozpoczęcie 50. Międzynarodowego Festiwalu Folkloru Ziem Górskich w Zakopanem, który potrwa do 26 sierpnia.

Grzegorz Jakubowski/KPRP

Eucharystii w kościele św. Krzyża w Zakopanem przewodniczył ks. dr Władysław Zarębczan. Celebrans w czasie homilii poprosił, aby każda delegacja zespołu przyłączyła się do apelu o pokój na świecie. Członkowie poszczególnych zespół odczytali jego fragmenty.

Na końcu głos zabrali polscy górale. - My, artyści z różnych stron świata, pragniemy przyczyniać się do budowania pokoju poprzez muzykę, śpiew i taniec, które są językiem piękna. Chcemy być posłannikami dobra, prawdy i pokoju, które są w sercu każdego człowieka. Niech Bóg towarzyszy nam, abyśmy stawali się twórcami radości i nadziei dla tych, którzy są z nami - mówili polscy górale.

Wszystkich gości pozdrowił ks. proboszcz Mariusz Dziuba. Świątynia była pełna przedstawicieli zespołów góralskich z całego świata, m.in. z Indii, Rosji, Stanów Zjednoczonych, czy Hiszpanii i Bułgarii. Wszyscy mieli ubrane stroje charakterystyczne dla swojego regionu. W czasie Mszy św. pieśń na wejście zaśpiewali Hiszpanie, intencje w czasie modlitwy wiernych odczytali przedstawiciele różnych zespołów. Była też procesja z darami, które do ołtarza przynieśli górale z całego świata.

We wspólnej modlitwie uczestniczyli przedstawiciele władz miasta na czele z burmistrzem Zakopanego Leszkiem Dorulą. On też pozdrowił wszystkich zgromadzonych, życzył dobrego pobytu pod Tatrami. Liturgię uświetnili także członkowie Związku Podhalan. Była obecna delegacja z pocztem sztandarowym tej największej organizacji zrzeszającej górali polskich na całym świecie.

Po liturgii przyszedł czas na korowód ulicami miasta. Zespoły ciągle się zatrzymywały w różnych miejscach i prezentowały krótko swoje tańce, a do tego śpiew. Najdłuższy przystanek był tradycyjnie przy tzw. oczku wodnym na Krupówkach.

Historia festiwalu sięga 1962 r. kiedy to ówczesna Miejska Rada Narodowa z inicjatywy Krystyny Słobodzińskiej chciała przedłużyć "sezon" w Zakopanem. - Przez lata festiwal rozwijał się i wciąż ewaluował. Przybywało kolejnych wydarzeń. Przez 50 lat zachowana została jego formuła konkursowa. I pomimo kilku zmian w regulaminie, nadal jest to wydarzenie organizowane z udziałem międzynarodowego jury i rywalizujących o ciupagi zespołów - złote, srebrne i brązowe - mówi Joanna Staszak z zakopiańskiego magistratu.

W historię festiwalu wpisuje się Święto Gór - wydarzenie, które w 1935 r. zjednoczyło wszystkich górali II Rzeczypospolitej, przybyłych do Zakopanego od Czeremoszu aż po Olzę, by zaprezentować bogactwo swoich tradycji. W 1962 roku właśnie na wzór tego święta zaczęto organizować „Jesień Tatrzańską”, która w 1968r. przerodziła się w Międzynarodowy Festiwal Folkloru Ziem Górskich.

Od wielu lat organizator, a jest nim zakopiański magistrat, współpracuje z tatrzańskimi parafiami. W ramach festiwalu wiele punktów odbywa się w parafiach. Już jutro o godz. 16 w ramach Roztańczonego Zakopanego - wspólnej zabawy i tańców z turystami zespoły nawiedzą kościół Miłosierdzia Bożego na Cyrhli i sanktuarium Matki Boskiej Fatimskiej na Krzeptówkach.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Jestem od poczęcia

Imieniny św. Jacka w Gidlach

2018-08-20 08:08

Sławomir Błaut

W sanktuarium Matki Bożej Gidelskiej u Ojców Dominikanów w Gidlach odprawiono 19 sierpnia o godz. 12.00 Mszę św. odpustową pod przewodnictwem bp. Andrzeja Przybylskiego i z udziałem m.in. gospodarza miejsca – o. Andrzeja Konopki OP, przeora Klasztoru Dominikanów Gidlach. Odpust obchodzono w pierwszą niedzielę po 17 sierpnia – liturgicznym wspomnieniu św. Jacka.

Sławomir Błaut

W kazaniu podczas Mszy św. bp Andrzej Przybylski mówił m.in. o tym, że każdy z nas – jak św. Jacek – jest stworzony do świętości, tylko trzeba do tego dążyć każdego dnia i w każdej minucie życia. Nie można poddawać się złu i zamykać sobie drogi do nieba. Podkreślił także, że nasz naród, mimo że jest ochrzczony, potrzebuje ewangelizacji.

Zobacz zdjęcia: II Biegowa Pielgrzymka Charytatywna na Jasną Górę

Zgodnie z tradycją bp Andrzej Przybylski poświęcił kłosy pszenicy, które rozdano wiernym po Mszy św. Są one symbolem Słowa Bożego, które św. Jacek głosił na polskiej ziemi. Na Mszy św. odpustowej obecni byli młodzi dominikanie, którzy niedawno złożyli śluby zakonne. Uświetnili oni uroczystość pięknym śpiewem.

Druga część odpustu przypada 26 sierpnia. Po nabożeństwach tego dnia odbędzie się specjalne błogosławieństwo dzieci. Natomiast 28 sierpnia przypada rocznica koronacji słynącej łaskami figurki Maryi; po Mszy św. o godz. 17.30 przejdzie tradycyjna procesja dziękczynna do kaplicy koronacji Matki Bożej Gidelskiej na znajdującą się za klasztorem Złotą Górkę, gdzie w 1923 r. odbyła się koronacja. Tegoroczna uroczystość rozpoczyna przygotowania do jubileuszu 100-lecia koronacji Matki Bożej Gidelskiej.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem