Reklama

Korespondencja z Watykanu

Radosny, młody Kościół

2018-04-11 14:49

Anna Artymiak
Edycja lubelska 15/2018, str. I

Katarzyna Artymiak
Młodzi podczas procesji Niedzieli Palmowej

Od 19 do 25 marca pod hasłem: „We talk together” odbyło się pierwsze w historii przedsynodalne spotkanie. W kontekście zbliżającego się październikowego Zwyczajnego Zgromadzenia Ogólnego Synodu Biskupów w Watykanie, które będzie poświęcone młodzieży, papież Franciszek najpierw zaprosił samych młodych, by na wzór ojców synodalnych przedstawili swoje racje, bo jak sam stwierdził, „zbyt często mówi się o młodych, nie pozwalając im zadawać pytania”. Ojciec Święty wziął udział w sesji rozpoczynającej spotkanie i zaprosił uczestników na Mszę św. Niedzieli Palmowej, sprawowaną na Placu św. Piotra i obchodzoną zgodnie z wolą św. Jana Pawła II w diecezjach całego świata jako Światowy Dzień Młodzieży. Wśród delegatek z ramienia Episkopatu Polski obok Karoliny Błażejczyk znalazła się reprezentantka archidiecezji lubelskiej – Anna Kupiszewska. Pochodząca z okolic Rzeszowa dziewczyna jest absolwentką lingwistyki stosowanej na UMCS-ie i nauczycielką języka niemieckiego. W czasie studiów związała się z Centrum Duszpasterstwa Młodzieży i Katolickim Stowarzyszeniem Młodzieży w Lublinie.

Anna Artymiak: – Otrzymałaś propozycję wzięcia udziału w spotkaniu przedsynodalnym? Czy była to dla Ciebie niespodzianka?

Anna Kupiszewska: – Pytanie przekazał mi na przełomie listopada i grudnia wikariusz biskupi ds. młodzieży ks. Adam Bab. Była to niespodzianka i propozycja; ogromne wyróżnienie, zadanie i misja do spełnienia, ale w pierwszym rzędzie łaska od Pana Boga, że tu jestem. Widocznie Bóg tak chciał, że mam zadanie do wykonania. Dlatego biorę udział w tym wielkim spotkaniu przedsynodalnym, jakiego jeszcze nie było.

– Jak się przygotowałaś do przyjazdu do Rzymu?

– Najintensywniejsze przygotowania były w styczniu i lutym. Przede wszystkim omadlałam to wydarzenie. W drugiej kolejności było zapoznanie się z dokumentami: dokumentem przygotowawczym, gdzie została nakreślona sytuacja młodych, poruszony temat rozeznania powołania oraz roli Kościoła, tzn. jak Kościół ma i chce towarzyszyć młodym ludziom. A także z listem i zaproszeniem od papieża do podjęcia tego tematu. Bliżej marca pojawiało się wiele inicjatyw, np. grupa na Facebooku, gdzie mogli wypowiadać się ludzie. Powstała inicjatywa, że raz w miesiącu pojawia się pytanie w mediach społecznościowych, np.: Co mogą zrobić młodzi ludzie, żeby poprawić sytuację społeczną? Młodzi to komentują. Po trzecie, starałam się rozejrzeć w swoim środowisku. Pan Bóg tak prowadził, że spotkałam ludzi, których wcześniej nie znałam, którzy przybliżyli mi nieznane dotąd sprawy, żeby jak najwierniej, jak najautentyczniej oddać to, jak wygląda sytuacja duszpasterstwa młodzieży w Polsce.

– Jakim doświadczeniem chciałaś się podzielić z młodymi z całego świata?

– Przede wszystkim doświadczeniem Kościoła w Polsce, za który jestem Panu Bogu wdzięczna. Kościoła, któremu zależy na ludziach młodych. Jest to doświadczenie Boga i wielkiej wspólnoty ludzi, dzięki którym czuję, że moja młodość nie jest zmarnowana, że przeżywam ją w pełni i tak pięknie. To, co wyróżnia Polskę na tle innych państw, to, że mamy bogatą ofertę duszpasterską. Jeśli ktoś chce angażować się, jeśli chce być w Kościele głębiej, to ma taką możliwość. Może nie zawsze te szanse są wykorzystywane. Myślę, że jest to ogromne bogactwo, ale i świadectwo.

– Z jakimi wrażeniami wracasz do Lublina?

– Bardzo pozytywnymi. Jestem po raz pierwszy w Rzymie. Mogłam uczestniczyć w Mszy św. Niedzieli Palmowej tak blisko, w centrum wydarzenia, po całym tak intensywnym tygodniu, wśród tak wspaniałych ludzi. Przede wszystkim było to dla mnie doświadczenie żywego, radosnego, młodego Kościoła. Przyjechali ludzie z całego świata, wszystkich języków, ras, kultur; zebrani razem, wszyscy blisko Boga. Chcą się dzielić swoim doświadczeniem Boga w życiu. Od samego początku bardzo ciepli, otwarci, chętni do rozmowy, do dzielenia się tym, co przeżywają, tym, co cennego chcą przekazać. Niedziela to był dzień przyjazdu. W poniedziałek spotkanie z papieżem Franciszkiem, kardynałami, słuchanie świadectw młodych ludzi. W kolejnych dniach praca w grupach i redakcja dokumentu końcowego. Bardzo cenne spotkania, bardzo cenne doświadczenia. Osobiście dla mnie jest to bardzo umacniające, jak widzę żywy Kościół, że mimo różnic jesteśmy razem.

– Jakie słowa Papieża poruszyły Cię szczególnie?

– Papież Franciszek mocno podkreśla, że nam ufa, i chce, żebyśmy byli w Kościele i mówiąc kolokwialne, żebyśmy brali sprawy w swoje ręce i maksymalnie się angażowali. Najbardziej do mnie przemawia to, co już Papież kilkakrotnie podkreślał, aby się nie bać i aby ryzykować. Na rozpoczęcie naszego synodu mówił, że jeśli młody człowiek nie ryzykuje, to się starzeje, i przez to Kościół się starzeje. Dla mnie jest to wyzwanie. Codziennie muszę to sobie przypominać, aby ryzykować, aby się nie bać, aby otworzyć się na działanie Boga i pozwolić Mu działać. Ponadto, aby pamiętać o swoich korzeniach i nie lekceważyć mądrości ludzi starszych.

– Jak przebiegało spotkanie?

– Na początku pracowaliśmy w grupach językowych. Następnie to, co wypracowaliśmy, zostało przekazane grupie redaktorskiej złożonej z osób znających biegle angielski i włoski, które miały stworzyć syntezę całości. Po przeczytaniu pierwszej wersji całego dokumentu na forum, mogliśmy na bieżąco zgłosić uwagi. Następnie pracowaliśmy nad tekstem w naszych grupach. Po przekazaniu uwag i poprawek grupa redakcyjna spotkała się ponownie i stworzyła kolejną wersję. Następnego dnia spotkaliśmy się na forum, żeby zapoznać się z drugą wersją dokumentu. Ponownie można było nanieść swoje uwagi. Na tej podstawie powstała wersja finalna. Dokument końcowy liczy 16 stron. Ojcowie synodalni otrzymają go przed październikowym spotkaniem łącznie z tym, co wypracowaliśmy w naszych grupach, a także zamieściliśmy w sieci. Stworzyliśmy też stronę tytułową dokumentu. Na karteczkach pisaliśmy hashtag oraz słowo podsumowujące nasze wrażenia i przeżycia. Mogło być w naszym języku narodowym lub po angielsku. Na tej podstawie powstała graficzna oprawa dokumentu; mapa z tymi słowami.

– W których fragmentach dokumentu końcowego dostrzegasz wkład Twojej grupy?

– Generalnie dokument jest syntezą pracy wszystkich grup. Z naszej wyszło, że ta synteza została stworzona na podstawie wypowiedzi młodych osób XXI wieku, które pochodzą z różnych zakątków świata, ale również o różnym tle kulturowym i religijnym. Obok katolików zostały zaproszone osoby niewierzące oraz wyznawcy innych religii. W naszej grupie wybrzmiało to, że my, młodzi, chcemy Kościoła autentycznego, będącego blisko człowieka, ale też Kościoła, który nie boi przyznawać się do błędów, Kościoła wrażliwego, podatnego na zranienia, świadomego swojej słabości.

– Czy mieliście trochę czasu dla siebie?

– Było dużo czasu na rozmowy. To jest najcenniejsze, co stąd wyniosę: podzielenie się świadectwem, opiniami, doświadczeniem, także entuzjazmem, radością, żywą wiarą. Czasu wolnego w sumie było bardzo mało, bo było bardzo dużo pracy. Ale ciepło i gościnnie zostaliśmy przyjęci przez organizatorów. Miałam okazję spróbować włoskiej kuchni i doświadczyć – myślę, że to jest takie typowo włoskie – celebracji posiłku: dużo czasu spędzonego razem przy stole, dużo czasu na rozmowę, na kawę. Na zakończenie pojechaliśmy do Castel Gandolfo.

– Poznałaś ludzi z wielu zakątków świata…

– Nieustannie zadziwia mnie i inspiruje radość młodych ludzi, młodych katolików, którzy przyjeżdżają z takich zakątków świata, gdzie wyznawanie wiary jest być może dużo trudniejsze niż w Polsce. Przyjeżdżają też przedstawiciele krajów, gdzie są mniejszością wyznaniową. Dla mnie jest to duże umocnienie i też zaskoczenie, ale bardzo pozytywne. Może też i wyrzut sumienia, że oni pomimo trudnych okoliczności wyznają wiarę w Boga, są z tego dumni. Dla mnie jest to poruszające i bardzo umacniające. Chłopak z Iranu dzielił się swoją wiarą. Jest to człowiek, który żyje Panem Bogiem. Jest w nim dużo pokoju pomimo sytuacji, która jest w jego ojczystym kraju. Pokoju, ale też takiego zawierzenia, ufności i nadziei. To jest to, co odbieram po pracy w grupach, po jego wypowiedziach. Naprawdę człowiek żyjący autentycznie swoją wiarą i dumny z tego, że jest katolikiem. Miałam wspaniałą współlokatorkę z Nowej Zelandii. W mojej grupie było ok. 15 osób, praktycznie każdy z innego kraju. Byli to przedstawiciele krajów afrykańskich, np. Nigerii, Sierra Leone, Tanzanii i Republiki Południowej Afryki; Azji, np. z Wietnamu, Tajwanu, Tajlandii, Filipin, Korei Południowej, Iranu. Także z Brazylii, Panamy i Australii oraz z krajów europejskich: Niemcy, Chorwacja, Szwajcaria, Grecja. Jest to bardzo cenne, że jest wśród nas wiele różnic, różne sytuacje, środowiska, z których wyrastamy, różne okoliczności, a mimo to łączy nas jeden cel. To jest wspaniałe i piękne.

– Poprosiłaś kard. Baldisseriego o błogosławieństwo nowego programu formacyjnego. Czy możesz go przybliżyć?

– Wraz z Karoliną prosiłyśmy o błogosławieństwo dla programu formacyjnego, który ruszył w Polsce w grudniu ub. r. Jest to program pt. „Oto ja!”, nawiązuje do słów Maryi: „Oto ja, służebnica Pańska. Niech mi się stanie według słowa Twego”. To program, propozycja, zaproszenie do wspólnot kościelnych skierowane do młodych w celu organizowania spotkań formacyjnych i uwielbieniowych. Poprosiłyśmy kard. Baldisseriego o błogosławieństwo dla wszystkich, którzy współtworzą ten projekt, a także dla wszystkich młodych ludzi w Polsce. Takie błogosławieństwo otrzymałyśmy. W programie są przewidziane regularne spotkania formacyjne w małych grupkach w parafiach czy szkołach. Tam również są propozycje spotkań uwielbieniowych lub ewangelizacyjnych, czuwań czy adoracji. Jest też zaproszenie do codziennej medytacji Pisma Świętego.

Tagi:
wywiad młodzi

Praktyki religijne młodzieży

2018-09-19 10:25

Ks. Krzysztof Pawlina
Niedziela Ogólnopolska 38/2018, str. 34

Opinie o polskiej młodzieży są dziś podzielone. Zresztą sami młodzi ludzie nie bardzo wiedzą, jacy są. Oko socjologa pozwala jednak dostrzec pewne zmiany, które zachodzą wśród młodego pokolenia.
Podstawą do naszkicowania portretu polskiej młodzieży jest badanie, które pod koniec 2016 r. przeprowadziła Fundacja Centrum Badań Opinii Społecznej w 82 dziennych szkołach ponadgimnazjalnych

EdNurg/fotolia.com

Przyznanie się do wiary nie zawsze jest łatwe. Tym bardziej dla ludzi młodych. Niemniej jednak łatwiej się przyznać do wiary niż ją praktykować. Ale „wiara bez uczynków martwą jest” – przypomina św. Paweł. Co się dzieje z młodą generacją Polaków w kwestii praktykowania wiary?

Od połowy lat 90. XX wieku obserwuje się stopniowy spadek poziomu uczestnictwa młodzieży w Mszach św., nabożeństwach i innego rodzaju wydarzeniach religijnych. Obecnie co najmniej raz w tygodniu uczestniczy w nich 40 proc. badanych uczniów. 20 lat temu było to 62 proc. W praktykach religijnych nigdy nie bierze udziału 29 proc. młodych ludzi, a 21 proc. robi to kilka razy w roku.

Zasadniczo istnieje wyraźny związek między deklarowaną postawą wobec wiary a udziałem w praktykach religijnych. Osoby praktykujące określają się też częściej jako wierzące. Pojawiło się jednak pewne zjawisko, które można nazwać „wiarą bez praktyki”. Chodzi tu o osoby, które deklarują się jako głęboko wierzące, a nie uczestniczą w praktykach religijnych (10 proc.).

Kolejną nowością, którą ukazują badania, jest fakt spadku religijności dziewcząt. One zawsze odznaczały się większą gorliwością zarówno w autodeklaracji wiary, jak i w praktykach. Obecnie brak zaangażowania w praktyki religijne deklaruje 28 proc. dziewcząt, w 2013 r. było to 19 proc.

Pewne zmiany religijności zachodzą również w przypadku młodzieży mieszkającej w większych miastach i na wsi. Młodzi z większych aglomeracji częściej określają się jako niewierzący, natomiast młodzież żyjąca na wsi coraz częściej zaniedbuje praktyki religijne. W ciągu ostatnich 3 lat odsetek osób nigdy w nich nieuczestniczących wzrósł na wsi z 17 proc. do 24 proc.

Obecnie na lekcje religii uczęszcza 75 proc. uczniów ostatnich klas ponadgimnazjalnych. To niemało, choć poziom ten jest niższy niż w 2013 r. (89 proc.), różnica wynosi więc 14 punktów procentowych. Największy spadek odsetka uczniów uczestniczących w lekcjach religii odnotowano w liceach ogólnokształcących – 17 punktów procentowych w stosunku do 2013 r. Lepsza sytuacja jest w technikach, gdzie spadek ten wynosi 13 punktów procentowych. Poziom uczestnictwa w lekcjach religii ściśle wiąże się z miejscem zamieszkania. Młodzi mieszkający na wsi chodzą na religię niemal powszechnie (85 proc.). Współczynnik ten obniża się natomiast wraz z wielkością miasta i spada do wartości poniżej 50 proc. w największych ośrodkach. Dwie piąte młodzieży (40 proc.) uważa, że lekcje religii są ciekawe, i deklaruje, że chodzi na nie z ochotą. Opinię krytyczną – że lekcje religii są nudne i nic ważnego się na nich nie dzieje – podziela co piąty uczeń (22 proc.). Pozostali (38 proc.) uważają, że lekcje religii niczym się nie wyróżniają – „są jak każda inna lekcja”.

W omówieniu religijności młodego pokolenia Polaków warto wziąć pod uwagę jeszcze jedno zjawisko. Dotyczy ono rodziców. Zmniejsza się bowiem odsetek młodzieży deklarującej, że rodzice wymagają od niej chodzenia do kościoła. Zmiany na tym polu są poważne. W porównaniu z 2013 r. zmniejszył się on o 9 punktów procentowych, z 2008 r. – o 18 punktów procentowych, a z 1998 – aż o 22 punkty procentowe.

W kwestiach wiary i praktyk religijnych coś się zatem zmienia nie tylko w samej młodzieży, lecz także w jej domach. Być może zmieniają się postawy i poglądy rodziców albo też rodzice stawiają swoim dzieciom coraz mniejsze wymagania w kwestii wiary.

Odwiedźmy zatem rodziny badanej młodzieży i posłuchajmy, co mówią o swoim domu i szkole. O tych sprawach – w kolejnym odcinku.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Budujmy cywilizację miłości!

2018-09-18 19:28

Anna Majowicz

Obchody Dnia Sybiraka we Wrocławiu rozpoczęła uroczysta Msza św., której w kościele pw. św. Bonifacego przewodniczył o. bp Jacek Kiciński.

Barbara Misiewicz
o. bp Jacek Kiciński otrzymał honorową odznakę ,,Zasłużony dla Sybiraków"

Kapłan w homilii zaznaczył, że Światowy Dzień Sybiraka ma nie tylko przypominać nam o losach zesłańców, ale ma także przestrzec ludzkość przed dramatem, który rozegrał się w Europie w XIX w. -Historia przypomina fakty, ale każe również wyprowadzać konkretne wnioski. Wojna niesie ze sobą dramat ludzkich istnień, cierpienie rodzin. Zawsze wobec dramatu wojny stawiamy pytanie – dlaczego tak się stało? Dlaczego ludzie ludziom zgotowali taki los? Odpowiedź jest prosta – bo przestajemy słuchać Boga. Człowiek, który odwróci się od Boga prędzej czy później skazuje się na porażkę – mówił o. bp Jacek Kiciński.

Wrocławski biskup pomocniczy dodał, że czterokrotnie miał okazję być na Sybirze, gdzie od 26 lat pracują jego współbracia, misjonarze klaretyni. Zaznaczył, że większość kościołów w Krasnojarsku została wyburzona, a te, które pozostały zamieniono na Filharmonie i Domy Kultury. - Czyniono wszystko, żeby człowiek nie spotykał się z Bogiem w Jego domu. Bo właśnie w Domu Ojca odzyskujemy wiarę w siebie i w to, że dla Boga nie ma rzeczy niemożliwych – mówił. - Miałem okazję spotkać się z osobami, które zostały deportowane na Syberię. To ludzie starsi, dla których największym cierpieniem była niemożność spotkania się z Bogiem w kościele. Nie byli tam przez ponad 40 lat, nie dlatego, że nie chcieli, ale dlatego, że nie było kapłanów. To tylko utwierdziło mnie w przekonaniu, że nie da się zniszczyć tego, co jest święte - bo wiara pozostaje w ludzkich sercach – dodał bp. Jacek. Kapłan powołując się na słowa Ojca Świętego Franciszka, który mówi, że ,,na przeszłość warto patrzeć z wdzięcznością - dziękując Bogu za tych, którzy ocaleli, ale prosić także o miłosierdzie dla tych, którzy stali się oprawcami” prosił, byśmy budowali cywilizację miłości, jedności i pokoju, bo to od nas zależeć będzie przyszłość. – Patrzmy na przyszłość z nadzieją. Niech św. Stanisław Kostka, patron młodzieży będzie dla nas wszystkich przewodnikiem na drodze naszego życia. On pokazuje nam, jak tęsknić za Bogiem i jak tęsknota za Nim przemienia się w miłość wobec drugiego człowieka – podsumował.

Druga część uroczystości odbyła się pod Pomnikiem Zesłańców Sybiru. Tam złożono wieńce i kwiaty, a o. bp Jacek Kiciński otrzymał honorową odznakę ,,Zasłużony dla Sybiraków”.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 7/8 2018

Lwowskie Orlęta we Wrocławiu

2018-09-19 18:11

Agnieszka Bugała

Biuro Prasowe DUW
Już 29 września można wziąć udział w grze miejskiej pt. „Orląt Cień”, przygotowanej przy współpracy ze środowiskiem historyków oraz harcerzy z Chorągwi Dolnośląskiej Związku Harcerstwa Rzeczpospolitej. Gra przeniesie uczestników do niespokojnego Lwowa pamiętnego listopada 1918 r., kiedy na gruzach dawnych potęg zaborczych odradzały się i tworzyły niepodległe państwa, rozpoczynając okres walk o terytoria będące przedmiotem wieloletnich sporów.

Zadaniem uczestników gry miejskiej będzie nawiązanie kontaktu z siłami polskimi idącymi na odsiecz oblężonemu miastu i uratowanie obrońców, wśród których wsławiła się zwłaszcza młodzież szkolna, tytułowe Orlęta Lwowskie.

Celem gry jest popularyzacja wśród młodzieży historii Lwowa, zwłaszcza tej najbardziej chwalebnej, obejmującej okres zwycięskiego „Powstania Lwowskiego” w 1918 r., którego setna rocznica przypada w tym roku, a także ukazanie im bogactwa dziedzictwa lwowskiego we współczesnym Wrocławiu.

Zapisy uczestników prowadzone są poprzez stronę internetową: http://wroclaworleta.pl/


Uwaga: w przypadku osoby niepełnoletniej brak zgody opiekuna na udział w grze, uniemożliwi rejestrację.

Gra miejska jest realizowana w ramach projektu Wojewody Dolnośląskiego pt. „Lwowskie Orlęta Dolny Śląsk Pamięta” – Mosty Pamięci cz. 2", finansowanego ze środków Programu Wieloletniego „Niepodległa".


Materiał we współpracy z Biurem Prasowym Wojewody Dolnośląskiego

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem