Reklama

Duszpasterstwo małżeństw w kryzysie

2018-04-04 10:33

Ks. Marek Dziewiecki
Niedziela Ogólnopolska 14/2018, str. 46-47

aytuncoylum/fotolia.com

Gdy odchodzi mąż albo żona, to pierwszym zadaniem kapłanów jest pomaganie opuszczonemu małżonkowi, by pozostał wierny przysiędze małżeńskiej. Wierność jest błogosławieństwem dla tego, kto respektuje złożoną przez siebie sakramentalną przysięgę. Jest też błogosławieństwem dla dzieci, które widzą, że przynajmniej jeden z rodziców potrafi wiernie kochać, a także dla niewiernego małżonka, gdyż – jeśli się nawróci – ma szansę na powrót i uratowanie rodziny. Z pomocą Boga każde małżeństwo sakramentalne można ocalić

Co roku rozpada się w Polsce ponad sześćdziesiąt tysięcy małżeństw. Rośnie też liczba małżeństw, które okazały się nieważne. Bywa i tak, że ktoś świadomie dopuszcza się świętokradztwa, gdyż przyjmuje od drugiej osoby przysięgę, której sam nie chce albo nie jest w stanie dochować.

Kryzys małżeństwa czy małżonków?

Rozpad małżeństw czy nieważne małżeństwa to nie tylko dramat małżonków. To także bolesna porażka kapłanów, którzy przygotowywali narzeczonych do ślubu i mieli moralny obowiązek weryfikować ich dojrzałość. Powinni też wyjaśniać, że małżeństwo katolickie to nie jedno z praw obywatelskich, lecz sakrament, który jest przywilejem osób trwających w przyjaźni z Chrystusem i kierujących się Jego nauczaniem. W związkach osób niedojrzałych dochodzi do dramatycznych krzywd i przemocy. Cierpienie w małżeństwie zaczyna się już wtedy, gdy ktoś przestaje okazywać miłość, a nie dopiero wtedy, gdy dręczy czy zdradza. Małżonkowie nie przysięgają sobie zaledwie tego, że nie będą krzywdzić, lecz że w dobrej i złej doli będą kochać.

Chronić przed najgorszym

Duszpasterstwo trudnych małżeństw powinno chronić przed najbardziej skrajnymi i trudno odwracalnymi formami kryzysu, którymi są nie tylko rozpad małżeństwa i rodziny, lecz także wikłanie się w grzechy nieczyste czy wchodzenie w związki cudzołożne. Zadaniem kapłana jest wyjaśnianie, że istnieje radykalna różnica między sytuacją małżonków, którzy z uzasadnionych powodów żyją w separacji i mogą przystępować do Komunii św., a sytuacją małżonków, którzy uwikłali siebie oraz inne osoby w związki cudzołożne, z dramatycznymi tego konsekwencjami dla ludzi dorosłych i dla dzieci. Od kilku dziesięcioleci niektórzy kapłani uwikłani są w rodzaj politycznej poprawności, gdy chodzi o duszpasterstwo małżonków w kryzysie. Na pierwszym bowiem miejscu postawili organizowanie duszpasterstwa dla tych, którzy weszli w tzw. związki niesakramentalne i uwikłali w ten sposób siebie oraz inne osoby w grzechy nieczyste. Za kryzys małżeński oraz rozpad małżeństwa odpowiedzialność – chociaż zwykle w różnym stopniu – ponoszą zarówno mąż, jak i żona. Obydwoje w jakimś zakresie okazali się niedojrzali. Jeśli jednak jedno z małżonków pozostaje wierne sakramentalnej przysiędze i nie wchodzi w związki cudzołożne, to nie łamie własnego sumienia, respektuje swoje małżeńskie i rodzicielskie obowiązki oraz trwa w przyjaźni z Bogiem.

Reklama

Zasady pomagania

Jeśli kapłan zaczyna troskę o małżonków w kryzysie od tego, że zakłada grupy wsparcia dla tych, którzy weszli w nowe związki, to – świadomie czy nie – sugeruje, iż w każdym przypadku kryzys małżeński prowadzi do tego, że mąż i żona wchodzą w związki pozamałżeńskie i że w tej sytuacji nie pozostaje nic innego jak duszpasterstwo związków niesakramentalnych. Na szczęście wielu opuszczonych małżonków zachowuje wierność wobec niewiernego męża czy wobec niewiernej żony. Wspieranie takich małżonków stwarza szansę na uratowanie ich małżeństwa i na scalenie rozbitej rodziny. Pomaga też w czytelny sposób pokazywać zgodny z Ewangelią cel duszpasterstwa związków niesakramentalnych. Celem tym jest powrót obojga małżonków do życia zgodnego ze złożoną przez nich przysięgą. Duszpasterstwo małżonków w kryzysie nie może być zorganizowane w sposób, który daje choćby pozory stwarzania komuś komfortu trwania w cudzołóstwie. Ksiądz to urzędowy świadek przysięgi małżeńskiej. Jeśli stanowczo nie przypomina błądzącym o podjętych przez nich zobowiązaniach, to staje się świadkiem wiarołomnym.

Konkretny przykład

Wyobraźmy sobie następującą sytuację. Oto w jednej z parafii w niedzielnej Mszy św. uczestniczy kobieta z trójką nastoletnich dzieci. Kilka lat temu mąż opuścił ją i potomstwo. Stwierdził, że jego uczucie do żony wygasło. Wyprowadził się i zamieszkał z kochanką.

Pod koniec Eucharystii celebrans ogłasza, że chce zapoczątkować w parafii duszpasterstwo małżeństw w kryzysie i w związku z tym prosi, aby zapisywały się osoby żyjące w związkach niesakramentalnych. Łatwo sobie wyobrazić, co w takiej sytuacji będzie przeżywać opuszczona żona, która podejmuje heroiczny nieraz wysiłek, żeby trwać w wierności małżeńskiej i chronić dzieci przed błędnym przekonaniem, iż łamanie przysięgi małżeńskiej przez męża czy żonę daje drugiemu małżonkowi prawo do tego samego. Łatwo też wyobrazić sobie ból trójki nastolatków opuszczonych przez tatę. Mają przecież powody, by myśleć, że ksiądz nie interesuje się losem ich matki ani ich losem, lecz jedynie – a w każdym razie na pierwszym miejscu – okazuje troskę o tego, kto złamał swoją przysięgę, zlekceważył Boga i bliskich oraz uwikłał trzecią osobę w związek cudzołożny.

I że cię nie opuszczę...

Pierwszym celem duszpasterstwa małżonków w kryzysie jest pomaganie im, by nie szukali rozwiązań, które wydają się łatwe, lecz by szukali wyłącznie takich rozwiązań, które są zgodne ze złożoną przed Bogiem sakramentalną przysięgą małżeńską. To jedyna Boża droga rozwiązywania trudności. Jeśli doszło już do tego, że ktoś z małżonków wszedł w nowy związek, a opuszczony małżonek trwa w wierności i czeka na jego powrót, to zadaniem kapłanów jest wyjaśnianie, iż warunkiem przystępowania do Komunii św. jest powrót do opuszczonego małżonka. Inaczej ten, kto odszedł, ma na sumieniu ciężki grzech zaniedbania przysięgi miłości i trwania przy małżonku aż do śmierci. Niezgodne z Ewangelią jest przekonanie, że wystarczy nie współżyć w nowym związku, by móc przystępować do Komunii św.

Ten warunek jest wystarczający wyłącznie wtedy, gdy opuszczony małżonek nie chce powrotu tego, który odszedł. Usprawiedliwieniem dla pozostania w nowym związku nie może być troska o nieślubne dzieci, gdyż miłość małżeńska ma pierwszeństwo przed miłością rodzicielską. Istnieje sakrament małżeństwa, ale nie istnieje sakrament rodzicielstwa. O los nieślubnych dzieci uczciwie troszczy się ten, kto nie dopuszcza się cudzołóstwa. Wie bowiem, że jeśli przekaże życie dzieciom poza małżeństwem, a zatem wbrew zobowiązaniom podjętym wobec małżonka i wobec ślubnych dzieci, to będzie krzywdził wszystkich: swoich bliskich, osobę, którą uwikła w cudzołóstwo, i dzieci, które się zrodzą z nowego związku.

Kościół poważnie traktuje człowieka

W obliczu kryzysu małżonków kapłani powinni przypominać, że Kościół nigdy nie zaakceptuje rozwodów, gdyż respektuje wolę Jezusa (por. Mt 19, 3-12) i poważnie traktuje człowieka, który składa przysięgę miłości aż do śmierci. Z drugiej strony duszpasterze powinni równie stanowczo wyjaśniać, że Kościół daje małżonkowi prawo do skutecznej obrony – do separacji włącznie – gdyż równie poważnie jak przysięgę małżeńską traktuje cierpienia krzywdzonego małżonka i krzywdzonych dzieci. Separacja to nie odwołanie miłości, lecz to miłość na odległość. Po zawarciu małżeństwa żona czy mąż nie stają się własnością tej drugiej osoby. Również w małżeństwie obowiązuje zasada: to, że cię kocham, nie daje ci prawa, byś mnie krzywdził. Im więcej narzeczeni wiedzą o prawie do obrony przed krzywdą, do separacji włącznie, tym wcześniej i tym bardziej stanowczo mają szansę reagować na pierwsze przejawy kryzysu małżeńskiego. Wiedzą bowiem, że miłość to bycie dobrowolnym darem, a nie naiwną ofiarą. Z kolei dla małżonka, który wchodzi w kryzys, świadomość, że ta druga strona nie jest naiwna, stanowi najlepszą motywację do tego, by czuwać nad sobą i by przezwyciężać swoje słabości. Gdy ktoś z ludzi szukających u kapłana porady i wsparcia nie przyjmuje rozwiązań zgodnych z Ewangelią, to pozostaje nam ufna modlitwa w jego intencji i nadzieja, że któregoś dnia zrozumie, iż nie istnieją lepsze sposoby przezwyciężania trudności niż te, które proponuje Chrystus.

Ks. dr Marek Dziewiecki, duszpasterz rodzin i popularny rekolekcjonista, psycholog, terapeuta uzależnień

Tagi:
rodzina

Od 1 stycznia Karta Dużej Rodziny także dla rodziców dorosłych dzieci

2018-12-31 18:21

lk / Warszawa (KAI)

Ogólnopolska Karta Dużej Rodziny została już wydana w ponad 2 mln egzemplarzy, w tym 1 mln 824 tys. kart tradycyjnych i ponad 220 tys. elektronicznych. Od 1 stycznia 2019 do programu przystąpią także rodzice, którzy wychowali przynajmniej troje dzieci jeszcze przed wprowadzeniem Karty Dużej Rodziny. To zwiększy liczbę jej beneficjentów do niemal 3 mln osób - szacuje Związek Dużych Rodzin "Trzy Plus".

Fotolia.com

Karta Dużej Rodziny to system zniżek i dodatkowych uprawnień dla rodzin z trojgiem lub większą liczbą dzieci oferowanych zarówno w instytucjach publicznych, jak i firmach prywatnych. Jej posiadacze mają możliwość tańszego korzystania z ofert instytucji kultury, sklepów, środków komunikacji, punktów usługowych, ośrodków sportowych i rekreacyjnych będących partnerami Karty. Jej posiadanie ułatwia więc dużym rodzinom funkcjonowanie i obniża koszty codziennego życia.

Akwizycją Karty Dużej Rodziny, czyli oferowaniem jej małym, średnim i dużym przedsiębiorstwom zajmuje się Związek Dużych Rodzin "Trzy Plus". ZDR wygrał ponownie ministerialny konkurs na to zadanie, tym razem na lata 2018-2019.

Od 1 stycznia 2019 r. nastąpi znaczne rozszerzenie działania programu, gdyż zgodnie ze zmianami w przepisach, od 1 stycznia 2019 z Karty Dużej Rodziny będą mogli korzystać wszyscy rodzice, którzy kiedykolwiek posiadali na utrzymaniu co najmniej trójkę dzieci. - Rodzicem dużej rodziny pozostaje się przecież na całe życie - tłumaczyła w chwili znowelizowania przepisów minister rodziny, pracy i polityki społecznej Elżbieta Rafalska.

Do tej pory rodzice, którzy wychowywali co najmniej trójkę dzieci, dostawali swoje Karty Dużej Rodziny, a ich dzieci traciły te przywileje w zależności od tego, czy się uczą, w wieku 18 lub 25 lat. Program ten nie obejmował natomiast tych, którzy przed wprowadzeniem Karty Dużej Rodziny wychowywali przynajmniej trójkę dzieci. ZDR optował za tym, aby zlikwidować tę niesprawiedliwość. Zmiana - szacuje "Trzy Plus" - zwiększy liczbę beneficjentów Karty do niemal 3 mln osób.

Związek Dużych Rodzin „Trzy Plus” jest organizacją pozarządową liczącą ponad 5,5 tys. członków działających w 80 kołach w całej Polsce. Działania Związku zmierzają do poprawy warunków życiowych rodzin mających na utrzymaniu troje lub więcej dzieci oraz promują model dużej rodziny i rodziny w ogóle.

ZDR od lat prowadzi działania na rzecz skutecznej polityki rodzinnej i inspiruje do jej ulepszania. Przyczynił się m.in. do wprowadzenia ulgi podatkowej na dzieci w 2007 r., wdrożenia w ciągu ostatnich lat samorządowych kart dużej rodziny, a w 2014 r. ogólnopolskiej Karty Dużej Rodziny.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

"Szczęść Boże" czy... "Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus"?

Ks. Paweł Staniszewski
Edycja łowicka 6/2003

Piotr Drzewiecki

Ostatnio jedna z kobiet zapytała mnie jakby z pewnym wyrzutem: "Proszę księdza, zauważam z niepokojem, że ostatnimi laty coraz modniejsze w ustach duchownych, kleryków, sióstr duchownych jest pozdrowienie: «Szczęść Boże» zamiast «Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus». Nawet ksiądz, który przyszedł do mnie po kolędzie, pozdrowił nas słowami «Szczęść Boże». To nie jest przywitanie chwalące Boga. Kiedyś w taki sposób pozdrawiano osoby pracujące: «Szczęść Boże w pracy» i wówczas padała odpowiedź: «Bóg zapłać». Dzisiaj kiedy słyszę «Szczęść Boże», od razu ciśnie mi się na usta pytanie: do czego, skoro nikt nie pracuje w tej chwili? Nie wiem, co o tym myśleć. Według mnie to nie jest w pełni chrześcijańskie pozdrowienie".
No cóż, wydaje się, że powyższa interpretacja pozdrowień chrześcijańskich jest uzasadniona. Ale chyba może za bardzo widać tutaj przyzwyczajenie do tego, co jest tradycją wyniesioną z dziecinnych lat z domu rodzinnego. Pamiętajmy jednak o jednym: to, co jest krótsze, a mam tu na myśli zwrot "Szczęść Boże", niekoniecznie musi być gorsze.
Owszem, pozdrowienie "Szczęść Boże" jest krótsze i z tego powodu częściej stosowane. Ale ono ma swoją głęboką treść, która nie tylko odnosi się do ciężkiej, fizycznej pracy. To w naszej tradycji związano to pozdrowienie z pracą. A przecież życzenie szczęścia jest związane z tak wieloma okolicznościami. Bo jest to ludzkie życzenie skierowane do Boga, stanowiące odpowiedź na całe bogactwo życia człowieka. I jest tu wyznanie wiary w Boga i Jego Opatrzność; wyznanie wiary, że to, co jest ludzkim życzeniem, spełnić może tylko Bóg. To szczęście ma pochodzić od Niego. Mamy tu więc skierowanie uwagi na Boga i naszą od Niego zależność. Zależność, w którą wpisana jest Boża życzliwość dla człowieka. Tak oto odsłania się nam głębia tego skromnego pozdrowienia "Szczęść Boże". Czyż to mało?
Poza tym życzyć szczęścia od Boga, to znaczy życzyć Bożego błogosławieństwa. A jak jest ono cenne, świadczy opisana w Księdze Rodzaju nocna walka patriarchy Jakuba z aniołem, której celem jest m.in. uzyskanie błogosławieństwa w imię Boga: "Nie puszczę cię, dopóki mi nie pobłogosławisz" (por. Rdz 32, 25-32). I tu znów odsłania się znaczenie naszego pozdrowienia "Szczęść Boże". Jest to prośba o udzielenie przez Boga błogosławieństwa, czyli prośba o uszczęśliwienie człowieka, a więc ogarnięcie go Bożą łaską. Z tym łączy się życzenie osiągnięcia szczęścia wiecznego, którego wszelkie szczęście doczesne jest zapowiedzią i obrazem.
Nie chciałbym jednak być źle zrozumiany. To, że piszę tak wiele o pozdrowieniu "Szczęść Boże", nie znaczy automatycznie, iż chcę przez to podważać pierwszeństwo pozdrowienia "Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus". Moją intencją jest jedynie odkrycie głębokiej wartości wypowiedzenia słów "Szczęść Boże" przy spotkaniu dwóch osób.
A na koniec pragnę przytoczyć - niejako w formie argumentu na poparcie moich rozważań - słowa Ojca Świętego Jana Pawła II, które wypowiedział 10 czerwca 1997 r. w czasie wizyty w Krośnie: "Niech z ust polskiego rolnika nie znika to piękne pozdrowienie «Szczęść Boże» i «Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus». Pozdrawiajcie się tymi słowami, przekazując w ten sposób najlepsze życzenia (bliźnim). W nich zawarta jest wasza chrześcijańska godność. Nie dopuście, aby ją wam odebrano".

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 1/2 2019

Panamska sesja zdjęciowa młodej pary Trzebini

2019-01-17 21:41

Joanna Adamik/archidiecezja krakowska

Łukasz Muzyka/archidiecezja krakowska

Dziś Martyna i Jakub z Trzebini, którzy wstąpili w związek małżeński podczas dni w diecezjach w ramach ŚDM w Panamie, otrzymali niezwykły prezent od mieszkańców Monagrillo goszczących pielgrzymów z archidiecezji krakowskiej. Para, która poznała się, zakochała podczas ŚDM w Krakowie a właśnie przypieczętowała swoją miłość ślubem, wpisała się na trwałe w historię panamskiego miasta. Ślub był nadzywczaj uroczysty a na weselu bawili się razem krakowscy młodzi pielgrzymi i mieszkańcy gościnnej miejscowości. Nazajutrz młode małżeństwo dostało w prezencie od mieszkańców sesję zdjęciową w tradycyjnych weselnych strojach panamskich. Udało nam się zrobić pierwsze fotografie, które prezentujemy.

Zobacz zdjęcia: Panamska sesja zdjęciowa młodej pary
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem