Reklama

Blisko świata ludzi ubogich

2018-03-07 11:09

Ks. Ireneusz skubiś
Niedziela Ogólnopolska 10/2018, str. 20-21

Grzegorz Gałązka
Papież Franciszek dociera do świadomości zmanipulowanych ludzi, otwiera im oczy, przytula ich, wyciska łzy grzesznikom, dodaje otuchy

Z miłości do człowieka „za sprawą Ducha Świętego przyjął ciało z Maryi Dziewicy i stał się człowiekiem”, jednym z członków rodziny ludzkiej. Bóg obleka się w człowieczeństwo, staje się naszym bratem...

Człowiek jest istotą jedyną w układach gwiezdnych, która ma świadomość siebie, może śmiało powiedzieć: ja jestem, ale także: ja chcę. Jest istotą wolną i rozumną. Przede wszystkim człowiek jest istotą stworzoną na podobieństwo Pana Boga. Jest tak głęboko związany z Bogiem, że wielu do siebie odnosi słowa: „bogami jesteście” (por. Ps 82, 6). Bóg tak bardzo włącza nas w swoje Boskie życie, że człowiek otrzymuje jakby barwy samego Boga.

Wierny naśladowca Chrystusa

Wydaje się, że bardzo mocno zrozumiał to i przyjął za wzór swego postępowania jako zastępca i wikariusz Chrystusa na ziemi papież Franciszek. Jak zauważamy, jest on człowiekiem, który swoją wierność ideałom przeżywa w sposób głęboki i dynamiczny. Jest pewne, że kocha ludzi – wszystkich, bez wyjątku. Miłość do człowieka jest przez niego realizowana w sposób bezpośredni, bez większego zastanawiania się czy analiz. Ze wszystkich sił stara się docierać do wnętrza serc ludzi nie tylko dobrych, ułożonych, poprawnych moralnie, ale także tych, którzy są wewnętrznie pogubieni, bezradni, którym dzieje się krzywda. To charyzmatyczny sposób widzenia człowieka, dziś – mimo wielu słów o pomocy ubogim – realizowany przez świat marginalnie lub tylko na pokaz.

Reklama

Pomyślałem sobie, że Ojciec Święty mógłby stanąć jako lider troszczących się o świat ludzi ubogich, biednych i źle się mających. Gdybyśmy chcieli w tym momencie przenieść się nad Jezioro Galilejskie i zobaczyć Chrystusa, który rozmawia z ubogimi i z ich powodu znajduje się praktycznie w nieustannym sporze z faryzeuszami, moglibyśmy w tym obrazie ujrzeć jak w lustrze wody teraźniejszość. Papież też jest tak krytykowany, niekiedy wręcz napiętnowany. Bo często także my, ludzie Kościoła, przymierzamy wszystko do kodeksu prawa, do przepisów, obowiązujących reguł, które bywają dość surowe, a nie bierzemy pod uwagę zwyczajnej miłości do człowieka. W wypowiedziach wielu ludzi nierzadko przecież poruszana jest kwestia przywrócenia kary śmierci lub pada zimne stwierdzenie, że każdy jest panem swojego losu i jakby chciał, toby mu się żyło lepiej. Wspomnę przy tej okazji pewnego senatora, który wyznał kiedyś, że jest żebrakiem, bo nie ustaje w prośbach o pomoc dla swoich biednych. Tenże człowiek jest dziś traktowany jak złodziej, bo sprzeniewierzył się przepisom, które mogą mu zafundować więzienie.

A Jezus powiedział, że „szabat został ustanowiony dla człowieka, a nie człowiek dla szabatu” (Mk 2, 27). Normy, przepisy uchwalone przez prawo to narzędzie, które bywa czasami bezlitosne. Zresztą spór Pana Jezusa z faryzeuszami doprowadził Go na Golgotę. Cały czas był On śledzony, prowokowany i wciąż szukano sposobu, żeby Go oskarżyć i wydać na śmierć. Bo faryzeusze to ludzie, którzy się odczłowieczyli. Ustanowili całą masę przepisów dotyczących życia własnego i społecznego, powołując się na autorytet samego Boga. Chrystus pokazał, że nie tędy droga. On – Bóg, który stał się człowiekiem – pokazał człowieczeństwo w stopniu takim, o jaki chodzi Bogu. Nie było ono podobne do człowieczeństwa faryzeuszy. Zauważmy obraz niewiasty przyłapanej na cudzołóstwie. Kiedy faryzeusze chcieli skazać ją na ukamienowanie, Jezus dał im do zrozumienia, że żaden z nich nie jest bez winy, a do kobiety powiedział: „Idź i odtąd już nie grzesz” (J 8, 11). To przykład, który powinniśmy dobrze zapamiętać. Wydaje się, że papież Franciszek w swoim postępowaniu upodabnia się do Tego, który stał się człowiekiem.

Opatrznościowy pontyfikat

Tymczasem często słyszymy różne opinie o Papieżu, niekiedy dość kontrowersyjne, stawiane są pytania, czy powinien tak mówić i czynić. Wiele jego decyzji budzi polemikę i znaki zapytania, a u niektórych nawet zgorszenie – zarówno świeckich, jak i duchownych. Na przykład podczas ostatniej podróży apostolskiej w czasie lotu samolotem udzielił sakramentu małżeństwa. Trzeba nam jednak bardziej wgłębić się w tajemnicę tego niezwykłego ojca chrześcijaństwa. Mieliśmy w Kościele wielu znakomitych papieży, byli męczennicy, wielcy teologowie, był kochany przez cały świat Jan Paweł II, który zachwycał swoją świętością i pięknym człowieczeństwem. Pontyfikat Franciszka także jest opatrznościowy. Pan Bóg chce nam przez niego zwrócić uwagę na nasze człowieczeństwo.

Jesteśmy stróżami prawa i tradycji. To ważne, bo jest to kwestia zachowania naszej tożsamości i porządku, kwestia zachowania doktryny chrześcijańskiej. Ale w tym wszystkim należy sięgnąć głębiej. Trzeba dokładniej analizować nauczanie Jezusa Chrystusa i Jego postawę i uważnie się Mu przyglądać. Bo to On jest tutaj wyrocznią i znakiem. Jego przykład przez wieki przyświecał Jego uczniom i wyznawcom. Jednak każdy czas przynosi nowe okoliczności i nowe potrzeby, a także rodzi nowe wyzwania. Wiek XXI to czasy bardzo skomplikowane i trudne dla naszego człowieczeństwa. Nastaje świat sztucznej inteligencji, wchodzą nowe propozycje cybernetyczne, przychodzi zupełnie nowy świat informatyczny, następuje wielkie zderzenie cywilizacyjne, które stawia człowieka z jego ludzką naturą przed nowymi wyzwaniami, tym bardziej że w tej nowej już rzeczywistości rodzą się nowe pokolenia.

Dlatego trzeba sięgać do głębi zamyśleń ludzi, którzy dani są ludzkości i Kościołowi na nowe czasy. Zapewne Duch Święty kieruje papieżem Franciszkiem, by nauczył współczesny Kościół Boży szczególnego spojrzenia na człowieczeństwo, na ludzką naturę – Chrystusowego, czyli Bożego. Bo ciągle trzeba zachowywać stan równowagi między ludzką naturą, rozumem i wolnością a tym wszystkim, co przynoszą nowe czasy, aby uratowany był człowiek.

W ogniu Ducha Świętego

Nie mam wątpliwości, że papież Franciszek jest człowiekiem wielkiego charyzmatu, który jest dziś bardzo potrzebny w Kościele. Bo mamy świadomość, że trzeba pilnować pryncypiów i tego, co się nazywa chrześcijańskim dziedzictwem. Ojciec Święty musi przeprowadzić łódź Kościoła przez wzburzone fale życia ludzkości XXI wieku.

I widzimy, że mu się to udaje. Trzeba tylko bardziej dostrzegać działanie Ducha Świętego, który jest żywo obecny w papieskim przekazie. Ludzie potrzebują największego, Bożego – oparcia, nadziei i miłości. Franciszek ma tu stągwie wypełnione po brzegi. Jego oferta jest nad wyraz przekrojowa. Wydaje się, że czasami nie zauważa pewnych szczegółów dotyczących praw stanowionych przez ludzi, ale wie, że obowiązuje go dyrektywa Ducha Świętego: „Idąc, nauczajcie” (por. Mt 28, 19). Toteż idzie i naucza, jest – jeśli można tak powiedzieć – powszechnym katechetą. Jego sposób życia i postrzegania działań Kościoła jest niejako zielonoświątkowy. Zauważmy, jak się zachowuje podczas swoich pielgrzymek apostolskich – jest w tym bardzo podobny do św. Jana Pawła II: nawiązuje żywy i dynamiczny kontakt z wiernymi, stara się dogłębnie wchodzić w sytuację każdego człowieka mieszkającego na danym terenie. Przykładem jest jego niedawna podróż do Chile i Peru. Takiego reprezentanta Chrystusa świat potrzebuje! Nie dadzą mu tego, co daje Kościół, prądy neomarksistowskie i ateistyczne, które opanowały świat, w tym Europę, które posługują się sloganem nowoczesności i postępu, a de facto wypełniają życie wewnętrzną pustką. Tak się dzieje m.in. z opcją na rzecz zabijania nienarodzonych, która jest przykładem, jak można manipulować ludźmi, przedstawiać zło jako wielkie dobro. Są zresztą całe listy słów, które mają już całkiem inne znaczenie. Niebagatelną rolę odgrywają tu media, w których kwitną ateizm i bezbożnictwo.

Papież Franciszek dociera do świadomości zmanipulowanych ludzi, otwiera im oczy, przytula ich, wyciska łzy grzesznikom, dodaje otuchy i jak Chrystus powtarza: Ufajcie Bogu, proście Go, a będzie wam dane, trzymajcie się Go za rękę.

W tym zmaganiu z ateizmem, z życiem tak, jakby Boga nie było, chce na swój sposób wspomagać Ojca Świętego Ruch „Europa Christi”, który przez organizowanie międzynarodowych kongresów poświęconych chrześcijaństwu pragnie budzić świadomość uśpionych chrześcijan, że tylko w Chrystusie są siła i ocalenie człowieka. Musimy czym prędzej wrócić do Chrystusa, do naszego zakorzenienia. Wszyscy bierzmy zatem przykład z pełnej dynamiki postawy papieża Franciszka, którego nauczanie jest pełne uszanowania Boga i całego dzieła stworzenia, z człowiekiem na czele.

***

Ważna wielkanocna inicjatywa

Potrzebni wolontariusze

Instytut Myśli Schumana poszukuje wolontariuszy pragnących włączyć się w dzieło „Wielkanoc bez Granic”. Chcemy w ten sposób pomóc cudzoziemcom studiującym lub pracującym w Polsce w lepszym poznaniu naszej polskiej kultury, tradycji i religii przez zaproszenie ich do naszych domów, do stołu wielkanocnego. Mamy nadzieję, że dzięki temu cudzoziemcy szybciej odnajdą się w naszym społeczeństwie, lepiej się zasymilują i poczują się jak w rodzinie.

Ponieważ projekt „Wielkanoc bez Granic” obejmuje wszystkie większe miasta w Polsce, poszukujemy wolontariuszy, którzy współpracując z nami u siebie, na miejscu, pomogą nam w rozreklamowaniu tego dzieła w mediach, na uczelniach, w parafiach i instytucjach. Planowaną formą reklamy będzie również przyklejanie przechodniom na ulicach czy studentom na uczelniach naklejek w kształcie jajka-pisanki z zaproszeniem do udziału w „Wielkanocy bez Granic”.

Zapisy i szczegóły na stronie internetowej: www.WielkanocbezGranic.com i pod numerem telefonu: 570 990 686.

Tagi:
Franciszek

Młodzież napisała list do Franciszka

2018-09-16 20:43

(KAI/vaticannews) / Manaús

Młodzież z brazylijskiej Amazonii napisała list do Franciszka. Jest on owocem 3-dniowego spotkania w Manaús - stolicy Amazonas, przygotowującego do Synodu Biskupów poświęconego Amazonii, który odbędzie się w przyszłym roku. W spotkaniu uczestniczyli młodzi ludzie z różnych grup, szczepów Indian oraz z ruchów kościelnych i społecznych. Pełnego poparcia wydarzeniu udzieliła Panamazońska Sieć Kościelna (REPAM).

Piotr Kordyś

„Zauważyliśmy, że choć każdy z nas ma swoją tożsamość, duchowość i jest inny od pozostałych, to kiedy spoglądamy na Amazonię, mamy te same pragnienia” – podkreślił Felipe Fialho, sekretarz regionalny duszpasterstwa młodzieży z I Regionu Północnego (Regional Norte 1) Kościoła brazylijskiego.

Uczestnicy spotkania reprezentowali sześć regionów episkopatu, obejmujących brazylijską Amazonię. W trakcie obrad sama młodzież wybrała tematy, które później rozważano, omawiano i podjęto wobec nich wnioski, które następnie znalazły się w dokumencie przygotowawczym do Synodu. Głównym motywem do wspólnej refleksji była encyklika Franciszka „Laudato sí”.

„Dla nas jest to moment historyczny, gdyż zauważamy, że Kościół pragnie kontynuować swoją pracę wśród nas, ale w inny sposób, szanując naszą kulturę i duchowość, które nosimy tysiące lat” – stwierdził Diego Arapium, młody Indianin ze stanu Pará, który uczestniczył w rzymskim forum z okazji trzeciej rocznicy ogłoszenia „Laudato sí”.

Pod koniec spotkania jego młodzi uczestnicy wystosowali list do papieża, w którym proszą Kościół, "aby wierzył w piękno nowości przedstawianej przez młodych”. Wyrazili ponadto całkowite poparcie dla Ojca Świętego, którego pontyfikat – według nich – „przynosi nowy powiew radości i nowości w sercu Kościoła”.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Święty, który się nie starzeje

2018-09-12 10:40

Ks. Jacek Molka
Niedziela Ogólnopolska 37/2018, str. 24-25

To właśnie św. Stanisław Kostka (1550-68), który dokonał swojego żywota jako 18-letni młodzieniec w rzymskim nowicjacie Towarzystwa Jezusowego. Jego liturgiczne wspomnienie przypada 18 września.

Archiwum
Scipione Delfini, Stanisław Kostka, ok. 1560 r. nowicjat jezuitów w Szampanii

Patron Polski, polskiej młodzieży przemawia i dziś nie tylko do młodych, ale również do tych nieco starszych. Trzeba tylko na nowo odkryć jego przesłanie. Jest to ważne zwłaszcza w Roku św. Stanisława Kostki, który został ogłoszony przez naszych biskupów z racji 450. rocznicy jego śmierci, oraz w roku 100. rocznicy odzyskania przez Polskę niepodległości.

Owo niestarzejące się przesłanie przemawia z marmurowej rzeźby św. Stanisława znajdującej się w kościele św. Andrzeja na Kwirynale w Wiecznym Mieście. Nad nią widnieje obraz umiłowanej przez naszego rodaka Matki Bożej, która obsypuje go różami. Ten widok tak zapamiętał Cyprian Kamil Norwid: „Jeszcze na ram złoceniu róża jedna świeci: / Niby że, po obrazu stoczywszy się płótnie, / Upaść ma, jak ostatni dźwięk, gdy składasz lutnię. /

I nie zleciała dotąd na ziemię – i leci...”. Podobnie jest ze świadectwem życia św. Stanisława.

Determinacja i tęsknota za Bogiem

W czasie, kiedy Kościół w Polsce skoncentrowany jest w swoich duszpasterskich poczynaniach na Osobie i darach Ducha Świętego, a katolicki świat przygotowuje się do październikowego rzymskiego Synodu Biskupów, który m.in. będzie poświęcony młodzieży i łasce rozeznania swojego życiowego powołania, chyba nie ma lepszego świętego, na którym można by się wzorować. To przecież św. Stanisław przez całe swoje życie dawał świadectwo dojrzałej wiary. Stawiał sobie cele do zrealizowania i konsekwentnie do nich dążył. Mimo młodzieńczego wieku zachowywał się jak przystało na mężnego, dojrzałego mężczyznę, a jego wędrówka z Wiednia do Rzymu przeszła już do legendy.

Przyszedł na świat w Rostkowie na wskroś katolickim Mazowszu, w zamożnej i wiernej Kościołowi rodzinie, która odznaczała się patriotyzmem, wyrażającym się m.in. w wiernej służbie Ojczyźnie w czasach Jagiellonów i Wazów. Św. Stanisław właśnie w takiej atmosferze wyrastał. Niemniej jednak najważniejsza dla niego była wiara, bo przecież – jak sam mawiał – „ad maiora natus sum” (do wyższych rzeczy się urodziłem). Dlatego tak bardzo tęsknił za Panem Bogiem, co odnotowała Zofia Kossak-Szczucka w swojej – być może mniej znanej – powieści pt. „Z miłości”. Autorka, która pisała także dla „Niedzieli”, prezentuje w niej osobę św. Stanisława Kostki na tle XVI-wiecznej Europy. Czytamy tam m.in.: „Najświętsza Panienko (...), proszę Cię i suplikuję, byś mnie raczyła zabrać sobie jak najprędzej (...), aby (...) chwałę Twoją najcudowniejszą oglądać”.

Poddać się woli Pana

Dziś, kiedy borykamy się z kryzysem powołań kapłańskich i zakonnych, bardzo ważne jest, by podkreślić niezłomną wiarę św. Stanisława. Wyrażała się ona m.in. w kulcie Jezusa obecnego w Eucharystii i wzmiankowanej czci do Maryi. On po prostu trwał w katolickiej wierze i był wierny swojemu powołaniu. Poddawał się woli Pańskiej.

Świetnie scharakteryzowali św. Stanisława polscy biskupi w liście ogłaszającym jego rok. Warto przypomnieć fragment tego listu:

„Żyjąc w XXI wieku, nie powtórzymy dokładnie czynów św. Stanisława Kostki. Naszym zadaniem jest raczej zrozumienie ducha tego świętego, który nie dał się zwieść mirażowi wygodnego życia, zabezpieczonego majątkiem rodziców. Miał odwagę przeciwstawić się panującym modom i naciskom grupy. Nie chciał ani imponować, ani uczynić z życia jednej wielkiej rozrywki. Był silną osobowością, miał swoją klasę i styl. Do końca zachował wolność. To nie był młody człowiek, który nie wie, po co żyje, jest znudzony i apatyczny, żądający od innych, a niedający nic z siebie. Nie pozwalał sobie na eksperymenty w poszukiwaniu szczęścia. Wiedział, że ten świat nie zaspokoi jego tęsknot, że prędzej czy później poczułby się w nim oszukany lub zawiedziony. Wiedział, że charakter – to nie tylko sprawa dziedziczenia cech po przodkach, nie tylko wpływ środowiska, ale rzetelna praca nad sobą. Wiedział też, że stawać się dojrzałym człowiekiem, to podejmować trud rozwoju. Nie był mięczakiem, który mówi: taki już jestem, a zło usprawiedliwia słabością, obwinia innych, oskarża warunki i historię. Był czujnym ogrodnikiem wyrywającym chwasty słabości i grzechu, aby wyrosły piękne kwiaty i owoce. Uwierzył w miłość Boga i całym sobą na nią odpowiedział”.

Nic dodać, nic ująć.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Jestem od poczęcia

Obfitować w dobre uczynki

2018-09-18 17:28

Beata Pieczykura

Beata Pieczykura/Niedziela

Ze św. Stanisławem Kostką w parafii pw. Jana Berchmansa w Gorzkowie – Trzebniowie...

„Jego krótka droga życiowa z Rostkowa na Mazowszu przez Wiedeń do Rzymu była jak gdyby wielkim biegiem na przełaj, do tego celu życia każdego chrześcijanina, jakim jest świętość” – te słowa św. Jana Pawła II wyznaczyły rytm spotkania, które odbyło się w parafii pw. Jana Berchmansa w Gorzkowie – Trzebniowie 18 września. Dlatego obfitowało ono w dobre uczynki najpierw podczas Mszy św. celebrowanej przez proboszcza ks. kan. Bogumiła Kowalskiego dla dzieci ze Szkoły Podstawowej w Ludwinowie i dwóch oddziałów przedszkolnych oraz nauczycieli, dyrekcji i pracowników tych placówek. A następnie w ogrodzie św. Jana Berchmansa staraniem społeczności szkoły, Księdza Proboszcz i państwa Ewy i Andrzeja przygotowano dla najmłodszych dmuchańce i pieczonki. Wszyscy zebrani tego dnia w sposób szczególny pragnęli naśladować św. Stanisława, aby potem w codziennym życiu w przedszkolu, szkole, pracy było w nim więcej miłości, nadzieli i wiary, aby każdy dzień obfitował w dobre uczynki: modlitwę się, troskę o drugiego człowieka podczas nauki, pracy i odpoczynku. Tę drogę pokazał św. Stanisław Kostka i w nieba zaprasza młodych i starszych, aby z uporem dążyli do świętości. Dlatego mamy „patrzeć na jego życie i uczyć się od niego być tak jak on w dążeniu do świętości, aby ta świętość na nas spłynęła” – mówił ks. Kowalski.

Zobacz zdjęcia: Obfitować w dobre uczynki

...parafii pw. Najświętszej Maryi Panny Różańcowej w Kotowicach...

W przedszkolu w Kotowicach dzieci radowały się obecnością niezwykłych gości. W święto św. Stanisława Kostki bowiem proboszcz parafii pw. Najświętszej Maryi Panny Różańcowej w Kotowicach ks. kan. Mirosław Wójcik zadbał o to, aby dzieci odwiedzili w znaku relikwii św. Stanisław Kostka oraz św. Jan Berchmans, św. Dominik Savio, św. Alojzy Gonzaga. Następnie w kościele parafialnym o godz. 17 odprawił Mszę św. w intencji dzieci, młodych i całej wspólnoty parafialnej, upraszając dla wszystkich Bożej łaski przez wstawiennictwo św. Stanisława Kostki.

...parafii pw. Stanisława Kostki w Częstochowie

Wspólnota parafialna pw. Stanisława Kostki w Częstochowie wraz z ks. Leonardem Gołkowskim dziś 18 września przeżywa uroczystość odpustową w jubileuszowym roku. Z tej okazji o godz. 18 Mszy św. będzie przewodniczył abp Stanisław Nowak oraz udzieli młodym sakramentu bierzmowania. Uroczystość poprzedziło triduum ku czci św. Stanisława Kostki prowadzone przez ks. kan. Bogumiła Kowalskiego, proboszcza parafii pw. Jana Berchmansa w Gorzkowie – Trzebniowie.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem