Reklama

Jestem od poczęcia

Zapomnieć o sobie, myśleć o bliźnich

2018-01-17 10:05

Urszula Buglewicz
Edycja lubelska 3/2018, str. VI

Paweł Wysoki
Ks. Wiesław Kosicki i osoby wyróżnione przez Caritas

To już tradycja, że w pierwsze dni roku w Domu Spotkania w Lublinie gromadzą się osoby związane z Caritas Archidiecezji Lubelskiej i Akcją Katolicką

Gala darczyńców Caritas i noworoczne spotkanie Akcji Katolickiej odbyło się 5 stycznia. Gościem wieczoru był Państwowy Zespół Ludowy Pieśni i Tańca „Mazowsze” im. Tadeusza Sygietyńskiego. Tak wysokiej frekwencji na świąteczno-noworocznych spotkaniach jeszcze nie było. Wypełniona po brzegi aula świadczyła, że w naszej archidiecezji coraz większym zaufaniem obdarzana jest działalność instytucji i organizacji kościelnych. W spotkaniu, oprócz członków, przyjaciół i wolontariuszy Caritas oraz AK, udział wzięli m.in. prezydent miasta Lublin Krzysztof Żuk, władze Krasnegostawu z burmistrzem Hanną Mazurkiewicz, burmistrz Lubartowa Janusz Bodziacki, wicekurator oświaty Eugeniusz Pelak, prezes Akcji Katolickiej w Polsce Urszula Furtak i Jacek Boniecki, dyrektor „Mazowsza”.

Pomoc i nadzieja

W pierwszej części wieczoru Krzysztof Żuk wyróżnił lubelską Caritas Medalem 700-lecia Miasta Lublin. Wręczając nagrodę dyrektorowi ks. Wiesławowi Kosickiemu, powiedział: – Caritas to instytucja, która symbolizuje opiekuńczość, pomoc i wsparcie; jest ważnym partnerem dla miasta, bo wypełnia przestrzeń niesienia zindywidualizowanej i skutecznej pomocy. W imieniu wszystkich beneficjentów dziękuję ludziom Caritas za to, że pomagają odbudowywać godność każdego człowieka, że każdego dnia okazują bliźnim dobroć. Dziękując za wyróżnienie, ks. Kosicki podkreślał, że ten medal należy się wszystkim pracownikom, wolontariuszom i darczyńcom Caritas, bez których niesienie pomocy i przywracania nadziei ludziom znajdującym się w potrzebie nie było by możliwe.

Za modlitwę, podpowiedzi, finansowanie licznych projektów pomocowych i wsparcie regularnymi darowiznami lubelskiej Caritas zostały wyróżnione osoby szczególnie zasłużone w niesieniu pomocy: Anna Grela (firma odpowiedzialna społecznie), Maciej Gaszyński (darczyńca regularny), mecenas Janusz Łomża (przyjaciel Caritas), Teresa Dubaj (wolontariusz Caritas), o. Waldemar Grubka OFM Cap. (proboszcz Caritas), Tomasz Mędrzak (darczyńca programu stypendialnego Skrzydła) i Michał Hetman (dziennikarz TVP Lublin). Wyróżnienia otrzymały też Szkolne Koło Caritas z Zespołu Szkół nr 5 w Lublinie oraz Parafialny Zespół Caritas działający przy parafii św. Brata Alberta w Puławach.

Reklama

Gala darczyńców była okazją do podsumowania działalności lubelskiej Caritas w 2017 r. Liczbowy zakres pomocy w minionym roku przedstawia się następująco: 10 tys. osób (chorych, niepełnosprawnych, samotnych i dzieci) zostało otoczonych opieką w Centrum Charytatywnym Caritas w Krasnymstawie; na dofinansowanie operacji, leczenia i rehabilitacji dla 164 osób przekazano ponad 100 tys. zł; z Funduszu Caritas Dzieciom sfinansowano ponad 13 tys. ciepłych posiłków na kwotę ponad 60 tys. zł; z wypożyczalni sprzętu rehabilitacyjnego dla osób starszych i chorych skorzystało 410 osób; w wakacyjnej akcji Caritas wzięło udział 515 dzieci, w tym ok. 100 z Ukrainy i Białorusi; w ramach akcji „Skrzydła” 74 uczniów otrzymało stypendia naukowe na kwotę niemal 60 tys. zł; z pomocy Centrum Pomocy Migrantom i Uchodźcom skorzystało 647 osób; zgromadzono i wydano ponad 100 ton żywności dla potrzebujących; z Centrum Pomocy Doraźnej, gdzie codzienne wydawane są odzież, meble, artykuły gospodarstwa domowego i leki, skorzystało 23 tys. osób.

Czynią dobro

W drugiej części spotkania Małgorzata Stacharska, prezes Akcji Katolickiej Archidiecezji Lubelskiej, dziękowała członkom i przyjaciołom AK za całoroczną pracę. W uznaniu za szczególny wkład w dzieło rozwoju Akcji w diecezji uhonorowała Parafialny Odział Akcji Katolickiej z parafii pw. św. Ignacego Loyoli w Niemcach tytułem „POAK roku 2017”. – To forma wdzięczności za ofiarne wypełnianie zadań statutowych i apostolski styl pracy oddziału w podlubelskich Niemcach – mówiła Stacharska. – To uznanie za osobiste zaangażowanie w budowanie Chrystusowego królestwa prawdy, miłości i pokoju w środowisku parafialnym i diecezjalnym; to docenienie wysiłków tych, którzy są przejęci odpowiedzialnością za Kościół, którzy nie szczędzą czasu i sił, by budować w sobie i wokół siebie cywilizację miłości – podkreślała Pani Prezes. Przywołując słowa sługi Bożego kard. Stefana Wyszyńskiego: „Potrzeba w naszej ojczyźnie przykładu ofiary z siebie, by człowiek zapomniał o sobie, a myślał o drugich”, Stacharska życzyła wszystkim osobom związanym z Akcją Katolicką, by nie szczędziły trudu w wypełnianiu tego zadania.

Dziękując za wyróżnienie, Tadeusz Nowak, prezes POAK w Niemcach, przedstawił działalność oddziału, który w minionym roku świętował 20-lecie istnienia. Wśród licznych inicjatyw wymienił m.in. wydawanie gazetki parafialnej „Ignacjański szlak” oraz organizację pielgrzymek i kolonii dla dzieci i młodzieży. Z dumą podkreślał, że oddział i zaprzyjaźnione z nim osoby nawiedziły ponad 200 sanktuariów w Polsce i na świecie, a ponad 2 tys. dzieci skorzystało z zimowej i wakacyjnej oferty wypoczynkowej w górach, nad morzem i za granicą. W okresie świątecznym sztandarową akcją POAK jest organizacja diecezjalnego przeglądu jasełek i konkursu na najpiękniejszą szopkę (z udziałem ok. 500 uczestników) oraz przygotowanie darów dla potrzebujących. We współpracy z kołem Caritas AK w Niemcach gromadzi dary żywnościowe dla ok. 60 ubogich rodzin.

– Nasze zaangażowanie może być tak duże dzięki zaufaniu społecznemu i wsparciu lokalnego środowiska – podkreślał Tadeusz Nowak.

Nim na auli zabrzmiały najpiękniejsze kolędy w wykonaniu „Mazowsza”, głos zabrała prezes Akcji Katolickiej w Polsce Urszula Furtak, która przyjechała dosłownie z drugiego końca kraju, z diecezji zielonogórsko-gorzowskiej. – Radość ze spotkania przewyższa trud dalekiej drogi. To, co dzieje się w Lublinie, jest mi dobrze znane. Jestem spokojna o działalność Akcji Katolickiej w tej archidiecezji, bo to, co dzieje się przez dłonie i serca wszystkich tu zaangażowanych, służy Kościołowi w Polsce i promieniuje na całą ojczyznę. Jestem z was dumna – mówiła Pani Prezes. – Podejmując codzienną formację i pracę apostolską, nie szczędźcie sił, bo zmarnowany czas nigdy nie wraca. Otwierajcie się na natchnienia Ducha Świętego i czyńcie dobro – apelowała.

Tagi:
Caritas Akcja Katolicka

Kościół w Polsce a pomoc niepełnosprawnym

2018-05-18 20:43

dg / Warszawa (KAI)

Aż 494 dzieł pomocy charytatywnej Kościoła w Polsce skierowanych jest do niepełnosprawnych - wynika z raportu Instytutu Statystyki Kościoła Katolickiego. Ponadto, jak dowodzi opracowanie, Kościół w Polsce świadczy największą po państwie pomoc charytatywną.

Bożena Sztajner/ Niedziela

Działalność charytatywna stanowi jedną z podstawowych funkcji Kościoła, jednak do wydania raportu za rok 2015 brakowało całościowego monitoringu takiej działalności w Polsce.

Dzieła charytatywne podejmowane są przez Caritas Polska a także instytucje diecezjalne i zakonne oraz lokalne organizacje działające przy parafiach czy duszpasterstwach. W raporcie nie uwzględniono licznych dzieł realizowanych poza kościelnymi instytucjami a inspirowanych chrześcijańskimi wartościami i wprost się do nich odwołującymi (np. świeckie inicjatywy czy fundacje).

Z licznych dzieł charytatywnych, 494 skierowane były wprost do osób niepełnosprawnych. Z ich oferty korzystało 121 496 osób.

Wśród form pomocy skierowanych do niepełnosprawnych znaleźć można dzieła oferujące pomoc medyczną. Są to np. 61 hospicjów domowych (z których korzystało 36 813 osób) i 40 hospicjów stacjonarnych (6332 beneficjentów). Raport wymienia również warsztaty terapii zajęciowej (108 dzieł i 16729 korzystających z nich osób), 18 zakładów aktywności zawodowej (dla 688 ludzi), 81 gabinetów rehabilitacyjnych (z których korzystało 32420 osób), 116 wypożyczalni sprzętu rehabilitacyjnego (używało go 35901 osób), centra opieki dziennej (z 16 korzystało prawie 1000 osób), 34 ośrodki wychowawcze (dla 12167 osób) oraz 121 innych dzieł, z których korzystało 22630 zainteresowanych osób.

Niektóre aktualne (stan na 12 marca 2018 r.) liczby dotyczące placówek pomocowych dla dorosłych osób niepełnosprawnych prowadzonych tylko przez Caritas Polska: 60 Warsztatów Terapii Zajęciowej, 43 Środowiskowe Domy Samopomocy, 7 Zakładów Aktywności Zawodowej a także Ośrodki Wsparcia Rehabilitacyjno-Edukacyjne, Ośrodki Opiekuńcze dla Dzieci i Młodzieży Niepełnosprawnej, Domy Pomocy Społecznej, Domy dla Osób Niepełnosprawnych, Centra Osób Niepełnosprawnych, Specjalne Ośrodki Szkolno-Wypoczynkowe i inne.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Jestem od poczęcia

Konsystorz 29 czerwca - 14 nowych kardynałów

2018-05-20 15:09

kg (KAI) / Watykan

Cieszę się, że mogę ogłosić, iż 29 czerwca odbędzie się konsystorz w celu mianowania 14 nowych kardynałów - powiedział Franciszek na zakończenie spotkania z wiernymi na modlitwie Regina Caeli 20 maja w Watykanie. Następnie wymienił nazwiska nominatów, wśród których znalazł się Polak, jałmużnik papieski abp Konrad Krajewski. Będzie to piąty konsystorz obecnego pontyfikatu. Na dotychczasowych czterech Ojciec Święty powołał w skład Kolegium Kardynalskiego 61 hierarchów z całego świata.

Grzegorz Gałązka

Oto imiona i nazwiska nowych purpuratów oraz pełnione przez nich urzędy:

1. Louis Raphaël I Sako – chaldejski patriarcha Babilonii,

2. Luis Ladaria – prefekt Kongregacji Nauki Wiary,

3. Angelo De Donatis – wikariusz generalny diecezji rzymski

4. Giovanni Angelo Becciu – substytut do spraw ogólnych Sekretariatu Stanu i delegat specjalny papieża przy Suwerennym Zakonie Rycerskim z Malty,

5. Konrad Krajewski – jałmużnik apostolski,

6. Joseph Coutts – arcybiskup Karaczi w Pakistanie,

7. António dos Santos Marto – biskup Leirii-Fátimy (Portugalia),

8. Pedro Barreto – arcybiskup Huancayo (Peru),

9. Desiré Tsarahazana – arcybiskup Toamasina (Madagaskar),

10. Giuseppe Petrocchi – arcybiskup L’Aquila (Włochy),

11. Thomas Aquinas Manyo – arcybiskup Osaki (Japonia).

Ponadto Ojciec Święty mianował kardynałami trzech innych duchownych, "którzy wyróżnili się za swą służbę dla Kościoła", ale przekroczyli już 80. rok życia i nie będą mogli brać udziału w konklawe. Oto oni:

12. Sergio Obeso Rivera – arcybiskup-senior Xalapa (Meksyk),

13. Toribio Ticona Porco – przełożony-senior prałatury terytorialnej Corocoro (Boliwia),

14. O. Aquilino Bocos Merino – klaretyn (Hiszpania).

Poprzednie konsystorze, zwoływane przez Franciszka, odbyły się kolejno: 22 lutego 2014 - 19 kardynałów, 14 lutego 2015 - 20, 19 listopada 2016 - 17 i 28 czerwca 2017 - 5, łącznie 61 nowych purpuratów.

Na pierwszym miejscu wykazu nowych kardynałów Franciszek wymienił patriarchę Babilonii dla Chaldejczyków abp Louisa Raphaela I Sako. Ten prawie 70-letni hierarcha stoi od 5 lat na czele katolickiego Kościoła chaldejskiego - najliczniejszej wspólnoty chrześcijańskiej w Iraku.

Oto krótki życiorys kardynała-nominata:

Louis Raphaël I Sako urodził się 4 lipca 1948 r. w mieście Zakho w pobliżu granicy iracko-tureckiej. Święcenia przyjął 1 czerwca 1974 r. jako kapłan chaldejskiej archieparchii (archidiecezji) mosulskiej. Pracował następnie duszpastersko w swym Kościele, a także był katechetą, mimo początkowych sprzeciwów władz w Bagdadzie. 24 października 2002 r. Synod Biskupów Chaldejskich wybrał go na arcybiskupa Kirkuku (sakrę elekt przyjął 27 września następnego roku).

W gronie 14 nowych kardynałów jest czterech jego współpracowników w Kurii Rzymskiej: arcybiskupi - Polak Konrad Krajewski, Hiszpan Luis Francisco Ladaria Ferrer oraz Włosi Angelo De Donatis i Angelo Becciu.

Abp Luis Francisco Ladaria Ferrer urodził się 19 kwietnia 1944 r. w miejscowości Manacor na Majorce. W 1966 r. ukończył wydział prawa Uniwersytetu Madryckiego, po czym wstąpił do Towarzystwa Jezusowego (jezuitów). 29 lipca 1973 r. przyjął święcenia kapłańskie. Ma za sobą studia na Papieskim Uniwersytecie Comillas w Madrycie i Wyższej Szkole Filozoficzno-Teologicznej św. Jerzego we Frankfurcie nad Menem. W 1975 r. uzyskał doktorat z teologii na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim i w tymże roku został profesorem teologii dogmatycznej na uniwersytecie Comillas. W 1984 r. stanął na czele wydziału teologicznego na Gregorianum, a w latach 1986-94 był wicerektorem tej uczelni. W latach 1992-97 był członkiem Międzynarodowej Komisji Teologicznej, a od 2004 r. do 2008 jej sekretarzem generalnym. Ponadto od 1995 r. był konsultorem Kongregacji Nauki Wiary. 2 sierpnia 2016 r. stanął na czele komisji ustanowionej przez Papieża Franciszka w celu przestudiowania kwestii diakonatu kobiet. 1 lipca 2017 r. Ojciec Święty mianował go prefektem Kongregacji Nauki Wiary.

Abp Angelo De Donatis urodził się 4 stycznia 1954 r., a święcenia kapłańskie przyjął 12 kwietnia 1980 r. Ukończył studia filozoficzne na papieskim Uniwersytecie Laterańskim oraz uzyskał kościelny licencjat z teologii moralnej na papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim. Początkowo pracował duszpastersko, a następnie był kierownikiem duchowym w seminarium rzymskim. Przez kilku lat był proboszczem parafii św. Marka na Kapitolu w centrum Wiecznego Miasta, którą przekształcił w ośrodek duchowości. Jest cenionym rekolekcjonistą, poświęcającym się szczególnie formacji kapłańskiej. Prowadził dni skupienia a także rekolekcje dla zakonników i zakonnic. W 2014 r. Ojciec Święty powierzył mu prowadzenie rekolekcji dla Kurii Rzymskiej. 14 września 2015 r. został mianowany biskupem pomocniczym diecezji rzymskiej, otrzymując stolicę tytularną Motula. Sakrę biskupią przyjął z rąk Papieża Franciszka 9 listopada 2015 r. 26 maja 2017 r. Ojciec Święty mianował go wikariuszem generalnym dla diecezji rzymskiej a jednocześnie archiprezbiterem bazyliki św. Jana na Lateranie.

Abp Angelo Becciu urodził się 2 czerwca 1948 r. w Pattada, niedaleko Sassari na Sardynii. Święcenia kapłańskie przyjął 27 sierpnia 1972 r. Należy do prezbiterium diecezji Ozieri. Uzyskał doktorat z prawa kanonicznego. 1 maja 1984 r. podjął pracę w służbach dyplomatycznych Stolicy Apostolskiej, w tym w Republice Środkowoafrykańskiej, Sudanie, Nowej Zelandii, Liberii, Wielkie Brytanii, USA. 15 października 2001 r. Jan Paweł II mianował go nuncjuszem w Angoli, gdzie w marcu 2009 r. gościł Benedykta XVI. Od 23 lipca 2009 r. był papieskim przedstawicielem na Kubie. Zna francuski, angielski, hiszpański i portugalski. 10 maja 2011 r. Benedykt XVI mianował go substytutem ds. ogólnych w Sekretariacie Stanu. Od 4 lutego 2017 r. jest też papieskim delegatem przy Zakonie Maltańskim.

Abp Konrad Krajewski urodził się w Łodzi 25 listopada 1963. W 1982 wstąpił do miejscowego Wyższego Seminarium Duchownego. W 1988 roku uzyskał magisterium z teologii na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim i tego samego roku, 11 czerwca przyjął święcenia kapłańskie z rąk ówczesnego biskupa łódzkiego Władysława Ziółka. Przez dwa lata pracował duszpastersko w swej diecezji. W 1990 roku podjął studia w zakresie liturgiki na Papieskim Instytucie Liturgicznym "Anselmianum", gdzie uzyskał w 1993 roku kościelny licencjat. W 1995 obronił doktorat z teologii ze specjalizacją w dziedzinie liturgiki na Papieskim Uniwersytecie św. Tomasza z Akwinu "Angelicum".

Po powrocie z Rzymu w 1995 był ceremoniarzem abp. Władysława Ziółka oraz wykładowcą liturgiki i dyrektorem biblioteki Wyższego Seminarium Duchownego w Łodzi. W 1997 roku, podczas wizyty Jana Pawła II w Polsce, zajmował się przygotowaniem liturgicznym wszystkich stacji. Od tegoż roku był prefektem swego dawnego Seminarium Duchownego w Łodzi, a 1 października 1998 podjął pracę w Urzędzie Papieskich Celebracji Liturgicznych. Od 12 maja 1999 do czasu mianowania go szefem Urzędu Dobroczynności Apostolskiej 3 sierpnia 2013 roku był ceremoniarzem papieskim. Sakrę biskupią przyjął 17 września 2013 w bazylice watykańskiej.

Był bliskim współpracownikiem św. Jana Pawła II. Przed kamerami telewizji publicznej, w filmie „Tajemnica Jana Pawła II”, podzielił się przejmującymi wspomnieniami o osobie Ojca Świętego.

W gronie 14 kardynałów nominatów jest 6 biskupów diecezjalnych. Poniżej zamieszczamy ich biogramy.

Abp Joseph Coutts, arcybiskup Karaczi w Pakistanie

Urodził się 21 lipca 1945 w Amritsarze. 9 stycznia 1971 r. w Lahaurze otrzymał święcenia kapłańskie. Został skierowany na studia uzupełniające do Rzymu, a następnie był wykładowcą filozofii w Wyższym Seminarium Duchownym Chrystusa Króla w Karaczi. 5 maja 1988 r. został mianowany biskupem koadiutorem diecezji Hajdarabad. Sakrę biskupią przyjął 16 września tegoż roku. Pełnię rządów w diecezji objął 1 września 1990 r., po przejściu na emeryturę poprzednika. 27 czerwca 1998 został mianowany ordynariuszem diecezji Fajsalabad, a 25 stycznia 2012 arcybiskupem metropolitą Karaczi. W 2007 r. Katolicki Uniwersytet w Eichstätt-Ingolstadt w Niemczech przyznał mu Nagrodę Shalom za jego zaangażowanie w dialog międzyreligijny w Pakistanie.

Bp António Augusto dos Santos Marto, biskup Leirii-Fátimy w Portugalii

Urodził się 5 maja 1947 w Tronco. Studiował w seminariach w Vila Real oraz w Porto. Uzyskał ponadto tytuł doktora teologii na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim w Rzymie. Święcenia kapłańskie otrzymał 7 listopada 1971. Pracował przede wszystkim w seminarium w Porto, w którym był m.in. prefektem. 10 listopada 2000 r. Jan Paweł II mianował go biskupem pomocniczym Bragi, ze stolicą tytularną Bladia. Sakrę biskupią ks. Marto przyjął 11 lutego 2001. W 2004 r. został mianowany biskupem ordynariuszem Viseu, a w 2006 r. został przeniesiony na stolicę biskupią Leiria-Fátima. W latach 2008-2011 był i ponownie od 2014 jest wiceprzewodniczącym Konferencji Episkopatu Portugalii.

Abp Pedro Ricardo Barreto Jimeno SJ, arcybiskup Huancayo w Peru

Urodził się 12 lutego 1944 r. w Limie. W 1961 r. wstąpił do nowicjatu księży jezuitów. W latach 1967-1972 studiował na jezuickim wydziale filozoficznym w Alcalá de Henares w Hiszpanii. Następnie studiował teologię w Limie. Święcenia kapłańskie przyjął 18 grudnia 1971 r. w Towarzystwie Jezusowym. Był rektorem seminarium Najświętszego Serca Jezusowego, a także członkiem komitetu ds. laikatu, rady kapłańskiej i kolegium konsultorów diecezji Callao. W 2000 r. został wikariuszem generalnym tamtejszego biskupa. 21 listopada 2001 roku św. Jan Paweł II mianował go wikariuszem apostolskim Jaén i biskupem tytularnym Acufida. Sakrę przyjął 1 stycznia 2002 r. 17 lipca 2004 papież mianował go arcybiskupem Huancayo. Był przewodniczącym komisji episkopatu ds. działań społecznych, przewodniczącym wydziału ds. sprawiedliwości i solidarności Latynoamerykańskiej Rady Biskupiej (CELAM). W latach 2006-2009 był zastępcą sekretarza generalnego, a w latach 2012-2015 wiceprzewodniczącym episkopatu Peru. Jest znany jako bojownik o prawa ludności autochtonicznej. W 2015 r. utworzył Panamazońską Sieć Kościelną.

Abp Désiré Tsarahazana, arcybiskup Toamasiny na Magadaskarze

Urodził się 13 czerwca 1954 r. w Besahona Antindra na terenie archidiecezji Antsiranana. Uczył się w niższych seminariach duchownych w Mahajandze i Antsirananie. Studiował w wyższym seminarium duchownym w miejscowości Ambatoroka w archidiecezji Antananarivo. Święcenia kapłańskie przyjął 28 września 1986 r. Był wikariuszem dystryktu duszpasterskiego Mananara-Nord (1988-89), rektorem seminarium propedeutycznego w swej rodzinnej archidiecezji, wychowawcą i wykładowcą w tamtejszym niższym seminarium duchownym, sekretarzem koordynatorem ds. księży oraz kapelanem żandarmerii (1990-99). Od 2000 r. kontynuował studia teologiczne na Uniwersytecie Katolickim w Lyonie we Francji. Tam zastała go papieska nominacja na biskupa diecezji Fenoarivo Atsinanana. Sakrę biskupią przyjął 18 lutego 2001 r. W 2008 r. został przeniesiony do diecezji Toamasina - od 2010 r. jest jej arcybiskupem metropolitą. Od listopada 2012 r. przewodniczy Konferencji Biskupiej Madagaskaru.

Abp Giuseppe Petrocchi, arcybiskup L’Aquila we Włoszech

Urodził się 19 sierpnia 1948 r. w Venagrande w gminie Ascoli. Uczył się w seminarium biskupim, a następnie w liceum w tym mieście. Od 1967 r. zdobywał formację kapłańską w Papieskim Wyższym Seminarium Rzymskim, jednocześnie studiując na Papieskim Uniwersytecie Laterańskim (filozofia i teologia), a następnie także na Uniwersytecie w Maceracie (filozofia) i Uniwersytecie Państwowym w Rzymie (psychologia). Święcenia kapłańskie przyjął 15 września 1973 r. Był m.in. duszpasterzem młodzieży w Ascoli Piceno (1973-75), nauczycielem religii w państwowym liceum naukowym (1973-78), dyrektorem diecezjalnego ośrodka powołaniowego (1975-78), głównym animatorem diecezjalnego ruchu Dzieło Maryi (1975-96), nauczycielem filozofii, pedagogiki i psychologii w państwowym liceum klasycznym (1978-97), proboszczem w Cerreto di Venarotta (1981-86), Trisungo (1986-98), redaktorem naczelnym biuletynu diecezjalnego (1991-98). W lutym 1998 r. został proboszczem parafii świętych Piotra i Pawła w Ascoli Piceno. Lecz już w czerwcu Jan Paweł II mianował go biskupem diecezji Latina-Terracina-Sezze-Priverno. Sakrę biskupią przyjął 20 września tegoż roku. W latach 2005-123 przeprowadził pierwszy synod diecezjalny. W 2013 r. Franciszek mianował go arcybiskupem metropolitą Aquili. Mówi po francusku, angielsku, niemiecku i hiszpańsku.

Abp Thomas Aquinas Manyo Maeda, arcybiskup Osaki w Japonii

Urodził się 3 marca 1949 r. w Kami-Goto koło Nagasaki. Święcenia kapłańskie przyjął 19 marca 1975 r. Był wkariuszem i proboszczem parafii, wydawcą biuletynu diecezjalnego, szefem diecezjalnej komisji ds. środków przekazu i wikariuszem sądowym diecezji Nagasaki. Od 2006 r. był sekretarzem generalnym Konferencji Biskupów Katolickich Japonii. W 2011 r. Benedykt XVI mianował go biskupem Hiroszimy. Sakrę biskupią ks. Maeda przyjął 23 września tegoż roku. W sierpniu 2014 r. Franciszek mianował go arcybiskupem Osaki. Od 2016 r. abp Maeda jest wiceprzewodniczącym Konferencji Biskupów Katolickich Japonii.

W gronie 14 nowych kardynałów znalazło się trzech duchownych: arcybiskup, biskup i zakonnik, powyżej 80. roku życia. Tym samym nie mogą oni brać udziału w konklawe, a do grona Kolegium Kardynalskiego Ojciec Święty włączył ich za zasługi dla Kościoła.

Oto ich krótkie biogramy:

Sergio Obeso Rivera – arcybiskup-senior archidiecezji Xalapa w Meksyku – urodził się 31 października 1931 właśnie w Xalapie (stolicy stanu Veracruz w środkowo-wschodniej części kraju). 23 stycznia 1944 wstąpił do seminarium duchownego, a po jego ukończeniu kontynuował studia na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim w Rzymie, uzyskując licencjat z filozofii i doktorat z teologii. 31 października 1954 również w Wiecznym Mieście przyjął święcenia kapłańskie, po czym wrócił do kraju i do 1971 pracował tam duszpastersko oraz nauczał i był ojcem duchownym w swym dawnym seminarium a także udzielał się jako kapelan sióstr.

30 kwietnia 1971 Paweł VI mianował go biskupem diecezji Papantla (również w stanie Veracruz); sakrę nominat przyjął 29 czerwca tegoż roku. 18 stycznia 1974 papież powołał go na arcybiskupa-koadiutora Xalapa, a gdy ówczesny metropolita tego miasta zmarł, 12 marca 1979 abp Obeso objął po nim rządy w tej archidiecezji. W latach 1982-88 był przez dwie kadencje przewodniczącym Meksykańskiej Konferencji Biskupiej (CEM), po czym raz jeszcze wybrano go na to stanowisko na lata 1995-97. Piastował też szereg innych odpowiedzialnych urzędów w łonie episkopatu swego kraju. 10 kwietnia 2007, mając ponad 75 lat, ustąpił z urzędu rządcy swej ojczystej archidiecezji.

Toribio Ticona Porco – emerytowany przełożony prałatury terytorialnej Corocoro w Boliwii – urodził się 25 kwietnia 1937 w mieście Atocha na południu kraju. Przed wstąpieniem do seminarium duchownego pracował jako górnik, aby pomóc materialnie rodzinie. Ostatecznie jednak ukończył filozofię i teologię w seminarium w Sucre i 29 stycznia 1967 przyjął święcenia jako kapłan prałatury Corocoro. Uzupełniał następnie studia w Instytucie Duszpasterskim Latynoamerykańskiej Rady Biskupiej (CELAM) i 2-letnie studium duszpasterstwa katechetycznego przy Ośrodku „Lumen Vitae” w Brukseli.

5 kwietnia 1986 Jan Paweł II mianował go biskupem pomocniczym diecezji Potosí (sakrę nominat przyjął 31 maja tegoż roku) a 4 czerwca 1992 przeniósł go na stanowisko prałata Corocoro. Z urzędu bp Ticona ustąpił 10 lat później – 29 lipca 2012. Jako kapłan i biskup posługiwał się w swej posłudze duszpasterskiej językami hiszpańskim i quechua, a już w Corocoro nauczył się w stopniu komunikatywnym wszystkich używanych tam języków indiańskich.

Aquilino Bocos Merino – klaretyn hiszpański – urodził się 17 maja 1938 w Canillas de Esgueva koło Valladolid. Po ukończeniu seminariów klaretyńskich złożył w tym zgromadzeniu w 1956 śluby zakonne i w 1963 przyjął święcenia kapłańskie. Ma za sobą studia na Uniwersytecie Papieskim w Salamance i dyplom z psychologii klinicznej. W latach 1964-67 był kierownikiem duchowym Wyższego Kolegium Maronickiego w Salamance, w okresie 1967-80 piastował podobne stanowisko w Teologacie Klaretyńskim; wykładał też w różnych ośrodkach nauczania swego zgromadzenia. Był dyrektorem przeglądu zakonnego “Vida Religiosa”, współzałożycielem Instytutu Teologicznego Życia Zakonnego w Madrycie i dyrektorem tamtejszej Szkoła „Regina Apostolorum”.

W latach 1980-85 był prowincjałem misjonarzy klaretynów w Kastylii, a w latach 1985-91 – radcą generalnym swego zgromadzenia. Od 1991 przez dwie kadencji pełnił urząd przełożonego generalnego tej wspólnoty zakonnej. W tym okresie był także przez dwie kadencje członkiem Unii Wyższych Przełożonych Zakonnych.

W 1994 uczestniczył w Synodzie Biskupów nt. Życia Konsekrowanego oraz w dwóch zebraniach specjalnych przygotowawczych do zgromadzeń Synodu – dla Europy (1999) i w 2002. jest autorem wielu książek i artykułów w różnych czasopismach.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Watykan: kard. Stanisław Ryłko włączony go grona kardynałów-prezbiterów

2018-05-21 18:52

st (KAI) / Watykan

Podczas sobotniego konsystorza Ojciec Święty włączył do grona kardynałów-prezbiterów kard. Stanisława Ryłkę, a także kardynałów Leonardo Sandriego, Giovanniego Lajolo, Paula Josef Cordesa, Angelo Comastriego i Raffaele Farinę – podaje francuski dziennik „La Croix”.

Zgodnie z kanonem 350. Kodeksu Prawa Kanonicznego, Kolegium Kardynałów dzieli się na trzy stopnie: kardynałów-biskupów (purpuraci otrzymujący od papieża jako tytularne diecezje podmiejskie oraz patriarchowie wschodni włączeni do Kolegium Kardynałów); kardynałów-prezbiterów (purpuraci zazwyczaj będący biskupami diecezjalnymi) i kardynałów-diakonów (purpuraci pracujący w Kurii Rzymskiej oraz wybitni teolodzy, którzy nie kierowali diecezjami).

Kościół tytularny kardynałów-prezbiterów zwany jest tytułem, zaś kościół tytularny kardynałów-diakonów - diakonią. Przez opcję dokonaną na konsystorzu i zatwierdzoną przez papieża, kardynałowie-prezbiterzy, zachowując pierwszeństwo święceń i promocji, mogą przechodzić na inny tytuł, zaś kardynałowie-diakoni - z jednej diakonii na drugą, a gdy przez pełnych dziesięć lat pozostawali w stopniu diakonów - także do stopnia prezbiterów. Tak właśnie stało się w minioną sobotę w przypadku wymienionych kardynałów.

Obecnie kardynałem-protodiakonem, który w przypadku konklawe ogłasza wybór nowego papieża, jest 85-letni kard. Renato Martino. Drugim pod względem starszeństwa kardynałem-diakonem jest pochodzący z Gwinei prefekt Kongregacji ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów kard. Robert Sarah. Ponieważ z racji wieku kard. Martino nie ma prawa uczestnictwa w konklawe, to zadanie ogłoszenia wyboru nowego papieża przypadnie kard. Sarahowi.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Jestem od poczęcia

Reklama

Najczęściej czytane

Wiele stron internetowych, wykorzystuje pliki cookies (ciasteczka). Służą one m.in. do tego, by zagłosować w sondzie. Nowe przepisy zobowiązują nas do poinformowania o tym. Dalsze korzystanie z naszych stron bez zmiany ustawień przeglądarki będzie oznaczało, że zgadzasz się na ich wykorzystywanie.
Aby dowiedzieć się więcej, przeczytaj o Polityce plików cookies.

Rozumiem