Reklama

Jaką Amerykę odwiedza Franciszek?

2018-01-17 10:04

Z prof. Guzmánem Carriquirym Lecourem rozmawia Włodzimierz Rędzioch
Niedziela Ogólnopolska 3/2018, str. 24-26

Grzegorz Gałązka
Prof. Guzmán Carriquiry Lecour od lat działa w dykasteriach Kurii Watykańskiej. Obecnie współpracuje z papieżem Franciszkiem

Guzmán Carriquiry Lecour urodził się w Urugwaju, w Montevideo. W swoim kraju pracował jako prawnik i wykładał na uniwersytecie. Od wielu lat jego życie związane jest jednak z papieżami i Stolicą Apostolską. W 1971 r. Paweł VI wezwał go do pracy w Papieskiej Radzie ds. Świeckich, w 1991 r. z woli Jana Pawła II został jej podsekretarzem. Benedykt XVI natomiast mianował go sekretarzem Papieskiej Komisji ds. Ameryki Łacińskiej. Na początku 2014 r. papież Franciszek zatwierdził go na tym stanowisku, czyniąc również odpowiedzialnym za urząd wiceprzewodniczącego tejże dykasterii. Był on pierwszą osobą świecką, która zajęła tak wysokie stanowisko w Kurii – wszyscy jego poprzednicy byli biskupami. Odzwierciedla to jednak obecną tendencję w Watykanie, by odpowiedzialne stanowiska powierzać również świeckim. Prof. Carriquiry jest dzisiaj jednym z najbliższych współpracowników Franciszka, ale nie należy się temu dziwić – znają się i przyjaźnią z Jorge Mario Bergogliem od ponad 40 lat. Jeszcze w czasie pontyfikatu Jana Pawła II, w 2003 r., prof. Carriquiry opublikował po włosku książkę: „Wyzwanie dla Ameryki Łacińskiej. Pamięć i historyczny los kontynentu”, w której analizuje sytuację w Ameryce Łacińskiej w kontekście końca zimnej wojny i postępującej globalizacji. Hiszpańskie wydanie książki, która ukazała się pod tytułem „Una apuesta por América Latina: Memoria y destino históricos de un continente”, zostało opublikowane z przedmową kard. Bergoglia. Dawny arcybiskup Buenos Aires, już jako papież Franciszek, napisał w 2011 r. także przedmowę do kolejnej książki prof. Carriquiry’ego – „Memoria, coraje y esperanza”, która w 2017 r. została zaktualizowana w świetle Magisterium pierwszego południowoamerykańskiego papieża. We wstępie do książki Franciszek stwierdza, że niepewna droga do niepodległości krajów latynoamerykańskich, „zawsze zagrożona przez różnego rodzaju kolonializmy, jeszcze się nie skończyła”. W Ameryce Łacińskiej po okresie „dynamicznego wzrostu gospodarczego w sprzyjających warunkach międzynarodowych” – pisze Papież – pojawiła się „długa fala depresji spowodowanej światowym kryzysem gospodarczym oraz szerzącą się korupcją i przemocą, które sprawiły, że w chwili obecnej Ameryka Łacińska wydaje się żyć w niepokoju i niepewności”. Te refleksje Franciszka stały się dla mnie punktem wyjścia do rozmowy z prof. Carriquirym na temat Ameryki Łacińskiej w przededniu wyjazdu Papieża w kolejną podróż na „jego” kontynent. W. R.

WŁODZIMIERZ RĘDZIOCH: – Dlaczego Papież jest tak zaniepokojony sytuacją w Ameryce Łacińskiej?

PROF. GUZMáN CARRIQUIRY LECOUR: – Franciszek od początku był świadomy tego, że jest pasterzem uniwersalnym. Ale w ciągu ostatnich 6 miesięcy szczególnie interesował się sytuacją w Ameryce Łacińskiej. Dowodzą tego nadzwyczajna podróż do Kolumbii oraz pierwsza książka Papieża poświęcona w całości Ameryce Łacińskiej („Latinoamérica”) – rezultat rozmów z Hernánem Reyesem Alcaide. Franciszek napisał także przedmowę do mojej książki. A teraz zamierza udać się w podróż do Chile i Peru. Niestety, dla Ameryki Łacińskiej to okres regresu społecznego, politycznego i gospodarczego. Dlatego Papież jest tym zaniepokojony. Długa fala korupcji, która dotyka tak wiele rządów krajów Ameryki Łacińskiej, doprowadziła do bardzo złej sytuacji – tak bardzo złej, że nie wiadomo, czy Papież spotka się z peruwiańskim prezydentem, który uwikłany jest w skandal korupcyjny. Wszystko to stwarza wielką polityczną niepewność. W rzeczywistości mamy do czynienia ze sprzecznością: z jednej strony jest Papież, który pochodzi z Ameryki Łacińskiej i budzi tyle nadziei, radości i entuzjazmu, a z drugiej – kontynent ten znajduje się w bardzo trudnej sytuacji.

– W jaki sposób Franciszek interweniuje, aby pomóc w przezwyciężeniu kryzysów i problemów, które trapią kontynent latynoamerykański?

– Papież podejmuje prawie wszystkich szefów państw i rządów Ameryki Łacińskiej, z którymi stara się nawiązać osobisty kontakt. Odbył pamiętną podróż do Kolumbii w decydującym momencie jej historii, aby wzmocnić w tym kraju proces pojednania. A podróż ta pozostawiła silny ślad zarówno w zwykłych ludziach, jak i w przywódcach politycznych.

– Porozmawiajmy o następnej podróży Papieża do Ameryki Łacińskiej. Jaką sytuację zastanie Franciszek w Chile i Peru?

– W Peru tradycja katolicka jest nadal bardzo silna. Peruwiańczycy na pewno zamanifestują Papieżowi wielkie oddanie i sympatię. Będzie to wielkie święto wiary. Ale jak już powiedziałem, w ostatnim czasie wybuchły skandale korupcyjne. Tak więc podróż, która wydawała się spokojna i pozytywna, staje się trudna i problematyczna.
W Peru Papież po raz pierwszy postawi stopę w Amazonii – w miejscowości Puerto Maldonado. I tam będzie musiał zająć się problemem rdzennej ludności – środowiskiem naturalnym, szczególnie sprawą Puszczy Amazońskiej, zielonych płuc świata, która rozciąga się na terenie wszystkich krajów Ameryki Łacińskiej z wyjątkiem Argentyny, Chile i Urugwaju. Należy pamiętać, że Franciszek zwołał Zgromadzenie Specjalne Synodu Biskupów dla regionu Amazonii, który odbędzie się w 2018 r.
Podróż do Chile natomiast będzie trudniejsza dla Papieża, ponieważ będzie musiał zająć się kwestiami, które są o wiele bardziej krytykowane i delikatne. Prezydent kraju Michelle Bachelet, gdy kończyła swoją kadencję, doprowadziła do przegłosowania prawa dopuszczającego aborcję i „małżeństwa” osób tej samej płci, co wywołało wielkie poruszenie w chilijskim Episkopacie. Papież będzie musiał to wziąć pod uwagę. W kraju tym istnieje też problem tubylców Mapuche zamieszkujących południe – to ludzie bardzo zmarginalizowani, którzy roszczą sobie prawa do ziemi i do szacunku, ale, niestety, w swoich roszczeniach często uciekają się do przemocy. Dlatego etap w Temuco (miasto w regionie Araucania, który zamieszkują Mapuche) będzie bardzo trudny. W mieście Iquique mamy natomiast do czynienia z problemem imigracji. Wielu Peruwiańczyków, Wenezuelczyków i Kolumbijczyków próbuje przekroczyć granicę na północy Chile, aby osiąść w tym kraju (ma on najwyższy dochód na mieszkańca spośród państw w Ameryce Łacińskiej).

– Podczas Mszy św. w święto Matki Bożej z Guadalupe Papież mówił o różnorodności kulturowej ludów Ameryki Łacińskiej i Karaibów. Jest ona „oznaką wielkiego bogactwa, które powinniśmy nie tylko pielęgnować, ale także, zwłaszcza w naszych czasach, dzielnie bronić go przed próbami standaryzacji, które narzucają – z kuszącymi hasłami – jednolity sposób myślenia, bycia, odczuwania, życia, co sprawia, że staje się bezużyteczne i jałowe to, co odziedziczone po naszych ojcach; co powoduje, że ludzie, szczególnie nasi młodzi, nie przykładają wagi do tego, czy należą do tej lub innej kultury”. Czy Ameryka Łacińska jest w jakiś szczególny sposób dotknięta kolonizacją kulturową i dyktaturą „pensée unique”?

– Papież podkreśla, że nie powinno być żadnej sprzeczności między bogactwem różnorodności kulturowej i pragnieniem jedności, która nie oznacza ujednolicenia. Franciszek często mówi o ideologicznym kolonializmie dominującej kultury konsumpcjonizmu i rozrywki, kultury relatywistycznej i libertyńskiej, która dąży do dominacji i zuniformizowania narodów Ameryki Łacińskiej. Ideologiczny kolonializm „pensée unique” rozprzestrzenia się wszędzie i atakuje także katolicką tradycję narodów.

– Służył Pan Profesor wielu papieżom: dwóm Włochom – Pawłowi VI i Janowi Pawłowi I, a także pierwszym po wiekach papieżom nie-Włochom – Janowi Pawłowi II i Benedyktowi XVI. Teraz jest Pan bliskim współpracownikiem Franciszka. Co znaczy dla Urugwajczyka służyć Papieżowi z Ameryki Łacińskiej?

– Dla mnie oznacza to tę samą rzeczywistą i pełną uczuć komunię, z którą służyłem bł. Pawłowi VI, Janowi Pawłowi I, św. Janowi Pawłowi II i Benedyktowi XVI. Ponieważ Franciszek, podobnie jak ja, pochodzi z Ameryki Łacińskiej i znam go od 40 lat, łączy mnie z nim, oczywiście, szczególna więź. Moja rodzina zawsze była postrzegana w Kurii jako rodzina latynoamerykańska. Pan, jako Polak, pamięta głęboką więź szaczunku i uczucia, która łączyła mnie z Janem Pawłem II, i to, jak on kochał moją rodzinę. Ale dla mnie każdy papież jest następcą Apostołów, namiestnikiem Chrystusa, któremu winien jestem oddanie i posłuszeństwo. I mam nadzieję, że kiedy pojawi się następny papież, który być może będzie Włochem, Afrykaninem lub Amerykaninem z Ameryki Północnej, Bóg wleje w moje serce te same uczucia komunii, które dziś żywię w stosunku do papieża Bergoglia. Powinno to być oczywiste dla wszystkich, ale widzę wielu katolików, którzy pozostają z nostalgią w stosunku do poprzednich papieży. Polak nie może nie mieć szczególnej więzi z Janem Pawłem II, tak jak każdy Latynos ma emocjonalny związek z Franciszkiem. Ale wszyscy powinniśmy mieć to niepodważalne poczucie wspólnoty z panującym papieżem. Mnie przyszło żyć z 5 papieżami – tak różnymi ze względu na ich pochodzenie, biografię, formację intelektualną, duchową wrażliwość, podejście pastoralne. Ale przez tę różnorodność przechodzi nieprzerwany łańcuch sukcesji Piotrowej. Dlatego myślę, że musimy prosić Boga, aby mieć otwarte serca na te nowości. Wybór każdego kolejnego papieża jest odpowiedzią Opatrzności Bożej na dany moment historyczny w Kościele i w świecie. Tak było w przypadku św. Jana Pawła II w historycznej koniunkturze, w której Kościół musiał spokojnie przyjąć to, co najlepsze z odnowy Soboru Watykańskiego II, dzięki czemu stał się znowu misyjny z przejrzystą świadomością swojej tożsamości, przezwyciężając kryzysy doświadczane w pierwszej fazie posoborowej. Papież ten, z impetem swojej obecności wśród narodów, stał się protagonistą w przezwyciężaniu dwubiegunowego podziału świata i przełamywaniu reżimów ateistycznego totalitaryzmu.
Myślę, że niektórzy wciąż nie widzą z całkowitą jasnością, iż jest też plan Opatrzności Bożej w stosunku do papieża Franciszka, związany z rozwojem katolickości w różnych formach inkulturacji Ewangelii.

***

Papież w Chile i W Peru

Papież Franciszek 15 stycznia 2018 r. udał się do Chile. W tym południowoamerykańskim kraju przebywał do 18 stycznia. Oprócz stolicy – Santiago odwiedził także Temuco oraz Iquique. Ponad 30 lat temu, w kwietniu 1987 r., do Chile pielgrzymował Jan Paweł II. Panowała tam wtedy dyktatura gen. Augusta Pinocheta, ale państwo było bardziej katolickie niż obecnie. Chile to dziś państwo demokratyczne, ale też bardziej zeświecczone. Papież Polak odprawił podczas pielgrzymki Mszę św. w Santiago w Parku im. O’Higginsa (wtedy noszącym imię Parque Cousino), w której uczestniczyło ponad milion wiernych, a kazanie i cała Msza św. były przerywane okrzykami grup przeciwników Pinocheta, którzy chcieli w ten sposób zwrócić uwagę Papieża i towarzyszących mu osób na represje i łamanie przez reżym praw człowieka. Teraz w tym samym miejscu Mszę św. sprawował papież Franciszek. W dniach 18-21 stycznia br. papież Franciszek składa wizytę w Peru. Jak podaje KAI, w Puerto Maldonado zaplanowano spotkanie Ojca Świętego z grupą ok. 3,5 tys. amazońskich Indian. Według peruwiańskiego Episkopatu, ok. 2 tys. uczestników spotkania Franciszka z plemionami indiańskimi przybędzie do Puerto Maldonado z Brazylii oraz Boliwii.

Red.

Tagi:
wywiad

A. Pityński o porozumieniu ws. Pomnika Katyńskiego w Jersey City

2018-05-15 12:39

Rozmawiał Waldemar Piasecki (KAI) / Nowy Jork

"Ulga. Zwyciężyła mądrość" - tymi słowami podsumował spór o przeniesienie Pomnika Katyńskiego w Jersey City w USA jego twórca Andrzej Pityński. "Kiedy dowiedziałem się o planach przesunięcia mojego pomnika w Jersey City, koncentrowałem się na tym `dokąd?`, a nie na doszukiwaniu się jakichś teorii spiskowych: `kto za tym stoi?`” - powiedział w rozmowie z KAI. Andrzej Pityński będzie jutro towarzyszył polskiej parze prezydenckiej podczas ceremonii złożenia kwiatów pod Pomnikiem Katyńskim w Jersey City.

Twitter
Wizualizacja udostępniona przez burmistrza Stevene Fulopa
Waldemar Piasecki
Andrzej Pityński z Medalem 75-lecia Misji Jana Karskiego

Publikujemy tekst rozmowy.

Waldemar Piasecki: Jakie jest uczucie związane z porozumieniem w sprawie pańskiego Pomnika Katyńskiego, sprawiającym, że monument pozostaje na nabrzeżu hudsońskim?

Andrzej Pityński: Ulga. Zostanie przeniesiony o niespełna 60 metrów do wylotu ulicy York na nabrzeże. Nie zmienia to znacząco jego lokalizacji w strukturze Jersey City, ani jeżeli chodzi o obecność na tle panoramy Manhattanu po drugiej stronie rzeki Hudson.

- Zaproponował Pan, że park, który miałby towarzyszyć pomnikowi na nabrzeżu mógłby otrzymać imiona podpułkownika Barucha Steinberga, Naczelnego Rabina Wojska Polskiego zamordowanego w Katyniu i Johna Van Vlieta, pułkownika Armii Amerykańskiej, który jako jeniec wojenny został przywieziony do Katynia i tam był świadkiem ekshumacji polskich oficerów, która świadczyła o sowieckim autorstwie zbrodni. Co za tym przemawia?

- Takie dopełnienie mego pomnika tworzyłoby na nabrzeżu Hudsonu w Jersey City spójną narrację zbrodni. Ginęli w Katyniu także Żydzi. Zostało zamordowanych niemal ośmiuset Żydów w polskich mundurach oficerskich. W tej liczbie wspomniany Naczelny Rabin Wojska Polskiego major (awansowany w połowie września 1939 roku na podpułkownika) Baruch Steinberg. Z kolei Amerykanie, w tym pułkownik John Van Vliet, starali się, aby zbrodnia nie została "pogrzebana" w imię sojuszniczych porozumień sowiecko-amerykańskich. Z drugiej strony Stany Zjednoczone będąc w sojuszu z Sowietami przez długie lata nie chciały drażnić prawdą o ich wodzu Stalinie. Prawdę pełnym głosem wyraziła dopiero kongresowa Komisja Raya Maddena w kwietniu 1952 roku, która po drobiazgowym śledztwie, wskazała jednoznacznie na Moskwę jako sprawców zbrodni. Można śmiało powiedzieć, że Ameryka nie pozwoliła wtedy pogrzebać prawdy o Katyniu na czym tak bardzo zależało Sowietom.

Wikipedia
Rabin ppłk. Baruch Steinberg

- Wierzył Pan, że dojdzie do porozumienia w sprawie pomnika?

- Wierzyłem w amerykańską mądrość w takich sytuacjach. Zawsze chodzi o sformatowanie negocjacji wedle reguły „win-win”, czyli poczucia sukcesu po obu stronach i unikania sytuacji, kiedy sukces jednej strony jest porażką drugiej.

- Co uważał Pan za największe zagrożenie? Andrzej Pityński: Rozbuchanie sporu wokół pomnika, jako jakiejś wojny z Polakami czy Polską generalnie. Klimatu jakiegoś spisku antypolskiego. Byłem od tego jak najdalszy. Waldemar Piasecki: A inni?

- Różnie. Uaktywniło się nagle w sprawie pomnika tylu chętnych do zabierania głosu i walki o jego "ocalenie", że zaczynałem się już w tym gubić. Zwłaszcza, że na ogół nikt nie widział potrzeby kontaktu ze mną.

- Do burmistrza Jersey City zwróciło się podobno około dwudziestu różnych polonijnych grup i organizacji chcących prowadzić negocjacje.

- Od początku uważałem, że w roli reprezentantów powinni występować Konsul Generalny RP w Nowym Jorku Maciej Golubiewski i prezes Komitetu Katyńskiego Krzysztof Nowak. Natłok podmiotów interweniujących mógł tylko utrudniać postęp w negocjacjach.

- Pan zdawał się od nich sam dystansować?

- Autor dzieła powinien znać swoją rolę. Moją opinię wyraziłem, ale nigdzie się sam na siłę nie pchałem.

- Zakładał Pan możliwość zmiany lokalizacji pomnika?

- Oczywiście każdy twórca wolałby, aby jego pomnik miał jedną lokalizację, ale mądry twórca zakłada też możliwość jej zmiany, gdy stoi za tym jakaś rozumna racja. Jestem realistą. Historia, w tym historia Polski, zna wiele przykładów zmiany lokalizacji pomników. Choćby warszawskiej "Nike" Mariana Koniecznego, pierwotnie odsłoniętej na Placu Teatralnym, a potem przeniesionej w okolice Trasy W-Z. Albo pomnika Księcia Józefa Poniatowskiego Bertela Thorvaldsena, który też zmieniał miejsce m.in. stał przed Pałacem Saskim, a dziś przed Pałacem Prezydenckim. Takie przeniesienie w obrębie śródmieścia Lublina dotyczyło nie tak dawno także Pomnika Ofiar Getta Lubelskiego Janusza Tarabuły i Bogumiła Zagajewskiego. Kiedy dowiedziałem się o planach przesunięcia mojego pomnika w Jersey City, koncentrowałem się na tym „dokąd?”, a nie na doszukiwaniu się jakichś teorii spiskowych „kto za tym stoi?”.

- Podobno od początku miał Pan informację, że Pomnik Katyński otrzyma godną lokalizację nic nie ujmującą jego znaczeniu i wyrazowi?

- Tak było.

- Czy można wiedzieć od kogo?

- Chodzi o Abrahama Foxmana postać dialogu polsko-żydowskiego i polsko-chrześcijańskiego, przyjaciela Jana Karskiego, długoletniego dyrektora Ligi Przeciw Zniesławianiu (ADL), a dziś wiceprezydenta Muzeum Holcaustu w Nowym Jorku. Rodowitego warszawiaka, który jako małe dziecko został ocalony z Holocaustu przez bohaterska Polkę. 4 maja br. otrzymał on od burmistrza Jersey City zapewnienie, że pomnik otrzyma „szacowne miejsce” („respectable place”) możliwie najbliżej obecnego. Należało zachować spokój i czekać na rozwój sytuacji. Wszystko przybrało pomyślny finał. Mówię o tym, aby dać świadectwo, że starania o pomyślne rozwiązanie czynione były także przez stronę żydowską. Jak widać z powodzeniem.

Archiwum
Swój znaczący udział w znalezieniu rozwiązania sporu lokalizacyjnego miał Abraham Foxman, znaczaca postać dialogu polsko-żydowskiego i katolicko-żydowskiego. Tu na zdjęciu z papieżem Franciszkiem.

- Jak wynika z doniesień, teren wokół Pomnika Katyńskiego ma zostać przekazany przez burmistrza Fulopa w imieniu Jersey City, konsulowi Golubiewskiemu, jako przedstawicielowi Polski na 99 lat. Ma to być kawałek Polski nad Hudsonem, o który Polska by się troszczyła. Co Pan na to?

- Oboma rękami się podpisuję.

- Czy teraz można już odtrąbić „polskie zwycięstwo nad rzeką Hudson”?

- To jest wspólne zwycięstwo, a nie kogoś nad kimś. Zwyciężyła mądrość. Przestrzegam przed tanim triumfalizmem. Teraz czekamy już tylko na inaugurację pomnika w nowej nieodległej lokalizacji, w sprawie której doszło do porozumienia.

- W najbliższą środę pod pomnikiem złoży kwiaty polska para prezydencka. Będzie jej Pan towarzyszył?

- Otrzymałem zaproszenie. Myślę, że nic nie stanie na przeszkodzie. Dobrze gdyby towarzyszył nam także burmistrz Jersey City, Steven Fulop.

Rozmawiał Waldemar Piasecki.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Abp Ryś: abp Krajewski to człowiek całkowicie oddany miłosierdziu!

2018-05-21 08:49

az, tk / Łódź (KAI)

Do bycia aktywnymi świadkami Bożego miłosierdzia zachęcił wszystkich wiernych abp Grzegorz Ryś. Tylko dzięki takiej postawie Kościół jest prawdziwie Boży - powiedział metropolita łodzki w video przesłaniu w związku z niedzielną nominacją pochodzącego z Łodzi, 54-letniego jałmużnika papieskiego na kardynała.

Grzegorz Gałązka

"Kiedy usłyszałem tę wiadomość, przypomniałem sobie fakt z dalekiej przeszłości Kościoła, mianowicie, że pierwszymi kardynałami w dziejach Kościoła byli diakoni rzymscy, czyli siedmiu rzymskich diakonów, którzy w rzymskim Kościele zajmowali się dziełami miłosierdzia, posługą charytatywną. Dopiero potem do tych siedmiu kardynałów dołączeni zostali też następni duchowni, czyli siedmiu prezbiterów, a potem jeszcze siedmiu biskupów diecezji najbliżej sąsiadującej z Rzymem – i tak powstało najstarsze kolegium kardynalskie" - powiedział abp Ryś. To jest uderzające - podkreślił metropolita łódzki – że właśnie tymi pierwszymi kardynałami byli ludzie wspierający papieża w dziełach miłosierdzia. Dodał, że nominacja abp. Krajewskiego "jest ewidentnie w tym kluczu". Ocenił też, że pochodzący z Łodzi kardynał-nominat w pełni oddał się posłudze jałmużnika papieskiego, do której powołał go papież Franciszek. "Faktycznie stworzył tę posługę na nowo, dał jej zupełnie inną twarz, inny kształt. To jest człowiek oddany miłosierdziu całkowicie i to w sposób bardzo praktyczny i konkretny" - stwierdził abp Ryś.

Metropolita łódzki powiedział, że gdy podczas wizyty w Rzymie zamieszkał u abp. Krajewskiego, był świadkiem jak około godziny 23, pojechał z dwunastoma śpiworami do polskich bezdomnych, którym właśnie śpiwory skradziono i było niebezpieczeństwo, że zmarzną w którymś w rzymskich tuneli.

"Jego nominacja do grona kardynałów jest dla nas oczywiście powodem do dumy i szczęścia (...) ale jest też czytelnym znakiem ze strony papieża, jak ważne jest dzieło miłosierdzia" - stwierdził abp Ryś. Dodał, że bez tej praktycznej miłości Kościół nie funkcjonuje.

"Z jednej strony cieszmy się i gratulujmy arcybiskupowi Konradowi, otaczajmy go modlitwą, a z drugiej strony sami się mobilizujmy do wyobraźni miłosierdzia – takiej praktycznej, konkretnej i konsekwentnej" - zapelował metropolita łodzki.

Nominację abp. Konrada Krajewskiego i trzynastu innych hierarchów na kardynałów zapowiedział papież Franciszek na zakończenie spotkania z wiernymi na modlitwie Regina Coeli w niedzielę 20 maja w Watykanie.

Konsystorz, podczas którego abp. Krajewski otrzyma insygnia kardynalskie, odbędzie się w uroczystość św. Piotra i Pawła 29 czerwca w Rzymie.

54-letni abp Konrad Krajewski jest łodzianinem. Święcenia kapłańskie przyjął 11 czerwca 1988 roku z rąk abp. Władysława Ziółka. Po dwóch latach pracy parafialnej wyjechał na studia do Rzymu, gdzie zdobył doktorat z liturgiki na Papieskim Uniwersytecie św. Tomasza z Akwinu Angelicum.

Po kilku latach pracy w Łodzi został zaproszony do Urzędu Papieskich Celebracji Liturgicznych, w którym od 12 maja 1999 pełnił funkcję ceremoniarza papieskiego. Od 3 sierpnia 2013 r. jest jałmużnikiem papieskim.

Jałmużnik papieski należy do najbliższego otoczenia papieża. Obok prefekta Domu Papieskiego uczestniczy w uroczystościach i audiencjach. W imieniu Ojca Świętego udziela potrzebującym jałmużny, jego podpis widnieje na formularzu błogosławieństw papieskich. Zdobywane przez niego środki przekazywane są na papieskie dzieła miłosierdzia oraz instytucje dobroczynne bezpośrednio podlegające Watykanowi i kilka szkół działających na terenie Rzymu i Castel Gandolfo.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Jestem od poczęcia

Watykan: kard. Stanisław Ryłko włączony go grona kardynałów-prezbiterów

2018-05-21 18:52

st (KAI) / Watykan

Podczas sobotniego konsystorza Ojciec Święty włączył do grona kardynałów-prezbiterów kard. Stanisława Ryłkę, a także kardynałów Leonardo Sandriego, Giovanniego Lajolo, Paula Josef Cordesa, Angelo Comastriego i Raffaele Farinę – podaje francuski dziennik „La Croix”.

Zgodnie z kanonem 350. Kodeksu Prawa Kanonicznego, Kolegium Kardynałów dzieli się na trzy stopnie: kardynałów-biskupów (purpuraci otrzymujący od papieża jako tytularne diecezje podmiejskie oraz patriarchowie wschodni włączeni do Kolegium Kardynałów); kardynałów-prezbiterów (purpuraci zazwyczaj będący biskupami diecezjalnymi) i kardynałów-diakonów (purpuraci pracujący w Kurii Rzymskiej oraz wybitni teolodzy, którzy nie kierowali diecezjami).

Kościół tytularny kardynałów-prezbiterów zwany jest tytułem, zaś kościół tytularny kardynałów-diakonów - diakonią. Przez opcję dokonaną na konsystorzu i zatwierdzoną przez papieża, kardynałowie-prezbiterzy, zachowując pierwszeństwo święceń i promocji, mogą przechodzić na inny tytuł, zaś kardynałowie-diakoni - z jednej diakonii na drugą, a gdy przez pełnych dziesięć lat pozostawali w stopniu diakonów - także do stopnia prezbiterów. Tak właśnie stało się w minioną sobotę w przypadku wymienionych kardynałów.

Obecnie kardynałem-protodiakonem, który w przypadku konklawe ogłasza wybór nowego papieża, jest 85-letni kard. Renato Martino. Drugim pod względem starszeństwa kardynałem-diakonem jest pochodzący z Gwinei prefekt Kongregacji ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów kard. Robert Sarah. Ponieważ z racji wieku kard. Martino nie ma prawa uczestnictwa w konklawe, to zadanie ogłoszenia wyboru nowego papieża przypadnie kard. Sarahowi.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

Wiele stron internetowych, wykorzystuje pliki cookies (ciasteczka). Służą one m.in. do tego, by zagłosować w sondzie. Nowe przepisy zobowiązują nas do poinformowania o tym. Dalsze korzystanie z naszych stron bez zmiany ustawień przeglądarki będzie oznaczało, że zgadzasz się na ich wykorzystywanie.
Aby dowiedzieć się więcej, przeczytaj o Polityce plików cookies.

Rozumiem