Reklama

Jestem od poczęcia

Jaką Amerykę odwiedza Franciszek?

2018-01-17 10:04

Z prof. Guzmánem Carriquirym Lecourem rozmawia Włodzimierz Rędzioch
Niedziela Ogólnopolska 3/2018, str. 24-26

Grzegorz Gałązka
Prof. Guzmán Carriquiry Lecour od lat działa w dykasteriach Kurii Watykańskiej. Obecnie współpracuje z papieżem Franciszkiem

Guzmán Carriquiry Lecour urodził się w Urugwaju, w Montevideo. W swoim kraju pracował jako prawnik i wykładał na uniwersytecie. Od wielu lat jego życie związane jest jednak z papieżami i Stolicą Apostolską. W 1971 r. Paweł VI wezwał go do pracy w Papieskiej Radzie ds. Świeckich, w 1991 r. z woli Jana Pawła II został jej podsekretarzem. Benedykt XVI natomiast mianował go sekretarzem Papieskiej Komisji ds. Ameryki Łacińskiej. Na początku 2014 r. papież Franciszek zatwierdził go na tym stanowisku, czyniąc również odpowiedzialnym za urząd wiceprzewodniczącego tejże dykasterii. Był on pierwszą osobą świecką, która zajęła tak wysokie stanowisko w Kurii – wszyscy jego poprzednicy byli biskupami. Odzwierciedla to jednak obecną tendencję w Watykanie, by odpowiedzialne stanowiska powierzać również świeckim. Prof. Carriquiry jest dzisiaj jednym z najbliższych współpracowników Franciszka, ale nie należy się temu dziwić – znają się i przyjaźnią z Jorge Mario Bergogliem od ponad 40 lat. Jeszcze w czasie pontyfikatu Jana Pawła II, w 2003 r., prof. Carriquiry opublikował po włosku książkę: „Wyzwanie dla Ameryki Łacińskiej. Pamięć i historyczny los kontynentu”, w której analizuje sytuację w Ameryce Łacińskiej w kontekście końca zimnej wojny i postępującej globalizacji. Hiszpańskie wydanie książki, która ukazała się pod tytułem „Una apuesta por América Latina: Memoria y destino históricos de un continente”, zostało opublikowane z przedmową kard. Bergoglia. Dawny arcybiskup Buenos Aires, już jako papież Franciszek, napisał w 2011 r. także przedmowę do kolejnej książki prof. Carriquiry’ego – „Memoria, coraje y esperanza”, która w 2017 r. została zaktualizowana w świetle Magisterium pierwszego południowoamerykańskiego papieża. We wstępie do książki Franciszek stwierdza, że niepewna droga do niepodległości krajów latynoamerykańskich, „zawsze zagrożona przez różnego rodzaju kolonializmy, jeszcze się nie skończyła”. W Ameryce Łacińskiej po okresie „dynamicznego wzrostu gospodarczego w sprzyjających warunkach międzynarodowych” – pisze Papież – pojawiła się „długa fala depresji spowodowanej światowym kryzysem gospodarczym oraz szerzącą się korupcją i przemocą, które sprawiły, że w chwili obecnej Ameryka Łacińska wydaje się żyć w niepokoju i niepewności”. Te refleksje Franciszka stały się dla mnie punktem wyjścia do rozmowy z prof. Carriquirym na temat Ameryki Łacińskiej w przededniu wyjazdu Papieża w kolejną podróż na „jego” kontynent. W. R.

WŁODZIMIERZ RĘDZIOCH: – Dlaczego Papież jest tak zaniepokojony sytuacją w Ameryce Łacińskiej?

PROF. GUZMáN CARRIQUIRY LECOUR: – Franciszek od początku był świadomy tego, że jest pasterzem uniwersalnym. Ale w ciągu ostatnich 6 miesięcy szczególnie interesował się sytuacją w Ameryce Łacińskiej. Dowodzą tego nadzwyczajna podróż do Kolumbii oraz pierwsza książka Papieża poświęcona w całości Ameryce Łacińskiej („Latinoamérica”) – rezultat rozmów z Hernánem Reyesem Alcaide. Franciszek napisał także przedmowę do mojej książki. A teraz zamierza udać się w podróż do Chile i Peru. Niestety, dla Ameryki Łacińskiej to okres regresu społecznego, politycznego i gospodarczego. Dlatego Papież jest tym zaniepokojony. Długa fala korupcji, która dotyka tak wiele rządów krajów Ameryki Łacińskiej, doprowadziła do bardzo złej sytuacji – tak bardzo złej, że nie wiadomo, czy Papież spotka się z peruwiańskim prezydentem, który uwikłany jest w skandal korupcyjny. Wszystko to stwarza wielką polityczną niepewność. W rzeczywistości mamy do czynienia ze sprzecznością: z jednej strony jest Papież, który pochodzi z Ameryki Łacińskiej i budzi tyle nadziei, radości i entuzjazmu, a z drugiej – kontynent ten znajduje się w bardzo trudnej sytuacji.

– W jaki sposób Franciszek interweniuje, aby pomóc w przezwyciężeniu kryzysów i problemów, które trapią kontynent latynoamerykański?

– Papież podejmuje prawie wszystkich szefów państw i rządów Ameryki Łacińskiej, z którymi stara się nawiązać osobisty kontakt. Odbył pamiętną podróż do Kolumbii w decydującym momencie jej historii, aby wzmocnić w tym kraju proces pojednania. A podróż ta pozostawiła silny ślad zarówno w zwykłych ludziach, jak i w przywódcach politycznych.

– Porozmawiajmy o następnej podróży Papieża do Ameryki Łacińskiej. Jaką sytuację zastanie Franciszek w Chile i Peru?

– W Peru tradycja katolicka jest nadal bardzo silna. Peruwiańczycy na pewno zamanifestują Papieżowi wielkie oddanie i sympatię. Będzie to wielkie święto wiary. Ale jak już powiedziałem, w ostatnim czasie wybuchły skandale korupcyjne. Tak więc podróż, która wydawała się spokojna i pozytywna, staje się trudna i problematyczna.
W Peru Papież po raz pierwszy postawi stopę w Amazonii – w miejscowości Puerto Maldonado. I tam będzie musiał zająć się problemem rdzennej ludności – środowiskiem naturalnym, szczególnie sprawą Puszczy Amazońskiej, zielonych płuc świata, która rozciąga się na terenie wszystkich krajów Ameryki Łacińskiej z wyjątkiem Argentyny, Chile i Urugwaju. Należy pamiętać, że Franciszek zwołał Zgromadzenie Specjalne Synodu Biskupów dla regionu Amazonii, który odbędzie się w 2018 r.
Podróż do Chile natomiast będzie trudniejsza dla Papieża, ponieważ będzie musiał zająć się kwestiami, które są o wiele bardziej krytykowane i delikatne. Prezydent kraju Michelle Bachelet, gdy kończyła swoją kadencję, doprowadziła do przegłosowania prawa dopuszczającego aborcję i „małżeństwa” osób tej samej płci, co wywołało wielkie poruszenie w chilijskim Episkopacie. Papież będzie musiał to wziąć pod uwagę. W kraju tym istnieje też problem tubylców Mapuche zamieszkujących południe – to ludzie bardzo zmarginalizowani, którzy roszczą sobie prawa do ziemi i do szacunku, ale, niestety, w swoich roszczeniach często uciekają się do przemocy. Dlatego etap w Temuco (miasto w regionie Araucania, który zamieszkują Mapuche) będzie bardzo trudny. W mieście Iquique mamy natomiast do czynienia z problemem imigracji. Wielu Peruwiańczyków, Wenezuelczyków i Kolumbijczyków próbuje przekroczyć granicę na północy Chile, aby osiąść w tym kraju (ma on najwyższy dochód na mieszkańca spośród państw w Ameryce Łacińskiej).

– Podczas Mszy św. w święto Matki Bożej z Guadalupe Papież mówił o różnorodności kulturowej ludów Ameryki Łacińskiej i Karaibów. Jest ona „oznaką wielkiego bogactwa, które powinniśmy nie tylko pielęgnować, ale także, zwłaszcza w naszych czasach, dzielnie bronić go przed próbami standaryzacji, które narzucają – z kuszącymi hasłami – jednolity sposób myślenia, bycia, odczuwania, życia, co sprawia, że staje się bezużyteczne i jałowe to, co odziedziczone po naszych ojcach; co powoduje, że ludzie, szczególnie nasi młodzi, nie przykładają wagi do tego, czy należą do tej lub innej kultury”. Czy Ameryka Łacińska jest w jakiś szczególny sposób dotknięta kolonizacją kulturową i dyktaturą „pensée unique”?

– Papież podkreśla, że nie powinno być żadnej sprzeczności między bogactwem różnorodności kulturowej i pragnieniem jedności, która nie oznacza ujednolicenia. Franciszek często mówi o ideologicznym kolonializmie dominującej kultury konsumpcjonizmu i rozrywki, kultury relatywistycznej i libertyńskiej, która dąży do dominacji i zuniformizowania narodów Ameryki Łacińskiej. Ideologiczny kolonializm „pensée unique” rozprzestrzenia się wszędzie i atakuje także katolicką tradycję narodów.

– Służył Pan Profesor wielu papieżom: dwóm Włochom – Pawłowi VI i Janowi Pawłowi I, a także pierwszym po wiekach papieżom nie-Włochom – Janowi Pawłowi II i Benedyktowi XVI. Teraz jest Pan bliskim współpracownikiem Franciszka. Co znaczy dla Urugwajczyka służyć Papieżowi z Ameryki Łacińskiej?

– Dla mnie oznacza to tę samą rzeczywistą i pełną uczuć komunię, z którą służyłem bł. Pawłowi VI, Janowi Pawłowi I, św. Janowi Pawłowi II i Benedyktowi XVI. Ponieważ Franciszek, podobnie jak ja, pochodzi z Ameryki Łacińskiej i znam go od 40 lat, łączy mnie z nim, oczywiście, szczególna więź. Moja rodzina zawsze była postrzegana w Kurii jako rodzina latynoamerykańska. Pan, jako Polak, pamięta głęboką więź szaczunku i uczucia, która łączyła mnie z Janem Pawłem II, i to, jak on kochał moją rodzinę. Ale dla mnie każdy papież jest następcą Apostołów, namiestnikiem Chrystusa, któremu winien jestem oddanie i posłuszeństwo. I mam nadzieję, że kiedy pojawi się następny papież, który być może będzie Włochem, Afrykaninem lub Amerykaninem z Ameryki Północnej, Bóg wleje w moje serce te same uczucia komunii, które dziś żywię w stosunku do papieża Bergoglia. Powinno to być oczywiste dla wszystkich, ale widzę wielu katolików, którzy pozostają z nostalgią w stosunku do poprzednich papieży. Polak nie może nie mieć szczególnej więzi z Janem Pawłem II, tak jak każdy Latynos ma emocjonalny związek z Franciszkiem. Ale wszyscy powinniśmy mieć to niepodważalne poczucie wspólnoty z panującym papieżem. Mnie przyszło żyć z 5 papieżami – tak różnymi ze względu na ich pochodzenie, biografię, formację intelektualną, duchową wrażliwość, podejście pastoralne. Ale przez tę różnorodność przechodzi nieprzerwany łańcuch sukcesji Piotrowej. Dlatego myślę, że musimy prosić Boga, aby mieć otwarte serca na te nowości. Wybór każdego kolejnego papieża jest odpowiedzią Opatrzności Bożej na dany moment historyczny w Kościele i w świecie. Tak było w przypadku św. Jana Pawła II w historycznej koniunkturze, w której Kościół musiał spokojnie przyjąć to, co najlepsze z odnowy Soboru Watykańskiego II, dzięki czemu stał się znowu misyjny z przejrzystą świadomością swojej tożsamości, przezwyciężając kryzysy doświadczane w pierwszej fazie posoborowej. Papież ten, z impetem swojej obecności wśród narodów, stał się protagonistą w przezwyciężaniu dwubiegunowego podziału świata i przełamywaniu reżimów ateistycznego totalitaryzmu.
Myślę, że niektórzy wciąż nie widzą z całkowitą jasnością, iż jest też plan Opatrzności Bożej w stosunku do papieża Franciszka, związany z rozwojem katolickości w różnych formach inkulturacji Ewangelii.

***

Papież w Chile i W Peru

Papież Franciszek 15 stycznia 2018 r. udał się do Chile. W tym południowoamerykańskim kraju przebywał do 18 stycznia. Oprócz stolicy – Santiago odwiedził także Temuco oraz Iquique. Ponad 30 lat temu, w kwietniu 1987 r., do Chile pielgrzymował Jan Paweł II. Panowała tam wtedy dyktatura gen. Augusta Pinocheta, ale państwo było bardziej katolickie niż obecnie. Chile to dziś państwo demokratyczne, ale też bardziej zeświecczone. Papież Polak odprawił podczas pielgrzymki Mszę św. w Santiago w Parku im. O’Higginsa (wtedy noszącym imię Parque Cousino), w której uczestniczyło ponad milion wiernych, a kazanie i cała Msza św. były przerywane okrzykami grup przeciwników Pinocheta, którzy chcieli w ten sposób zwrócić uwagę Papieża i towarzyszących mu osób na represje i łamanie przez reżym praw człowieka. Teraz w tym samym miejscu Mszę św. sprawował papież Franciszek. W dniach 18-21 stycznia br. papież Franciszek składa wizytę w Peru. Jak podaje KAI, w Puerto Maldonado zaplanowano spotkanie Ojca Świętego z grupą ok. 3,5 tys. amazońskich Indian. Według peruwiańskiego Episkopatu, ok. 2 tys. uczestników spotkania Franciszka z plemionami indiańskimi przybędzie do Puerto Maldonado z Brazylii oraz Boliwii.

Red.

Tagi:
wywiad

Domowy Kościół drogą do Pana Boga

2018-02-14 11:10

Ks. Adam Stachowicz
Edycja sandomierska 7/2018, str. VI

Ks. Adam Stachowicz
Wiesława i Mirosław Bąkowie

Ks. Adam Stachowicz: – Na co dzień posługujecie w Ruchu Światło-Życie, a konkretnie w jego rodzinnej gałęzi. Macie od 36 lat doświadczenie wspólnego życia małżeńskiego, ale też ciągłej formacji osobistej i małżeńsko-rodzinnej. Jednocześnie działacie, pomagając szczególnie młodym małżonkom i rodzicom oraz przygotowującym się do zawarcia sakramentalnego związku małżeńskiego. Możecie więc dużo powiedzieć o rodzinie…

Wiesława i Mirosław Bąkowie: – Tak to prawda. Chociaż ciągle jesteśmy w drodze. Ciągle się uczymy poznawania woli Boga względem nas oraz poznajemy siebie nawzajem. Bardzo ważne jest jednak dla nas doświadczenie prawdy, że fundamentem rodziny jest małżeństwo. Tu się wszystko zaczyna, w tej maleńkiej „wspólnocie miłości i życia”.
Z perspektywy czasu wiemy, jak bardzo musieliśmy się napracować, czasem walczyć, aby nie zniszczyć w naszej relacji daru sakramentu małżeństwa. Ogromną pomocą była i jest dla nas formacja Domowego Kościoła. Poprzez codzienną modlitwę małżeńską, rozważanie słowa Bożego, dialog małżeński czy rekolekcje nieustannie odkrywamy piękno życia małżeńskiego.
Dzisiaj możemy powiedzieć z radością, że łączy nas miłość do Boga oraz względem siebie. Przeżywamy naszą relację jako wyjątkową i szczęśliwą. Nie możemy nie mówić o tym szczególnym prezencie otrzymanym od Pana Boga, dlatego pragniemy pomagać innym małżeństwom w zbliżeniu się do Boga, a przez to w budowaniu jedności małżeńskiej. Bo to właśnie na niej buduje się szczęśliwą rodzinę.
W Piśmie świętym Bóg mówi: „Opuści człowiek ojca i matkę, a połączy się z żoną swoją, i będą dwoje jednym ciałem” (Ef 5,31) oraz „Bądźcie płodni i rozmnażajcie się” (Rdz 1,28). Owoc miłości małżeńskiej we współpracy z łaską Boga Stworzyciela sprawia, że staje się rodzina. Miłość małżonków, mamy i taty, buduje szczęście domu rodzinnego. Pamiętamy pewne zajęcia socjoterapeutyczne z dziećmi. Na zadane pytanie: „Kiedy są najbardziej szczęśliwe?”, m.in. padła odpowiedź: „Kiedy mama i tata się całują, kiedy są blisko siebie. Wtedy wiem, że nic mi się złego nie może stać”. Jesteśmy przekonani, że tę prawdę o ważności relacji w małżeństwie trzeba przekazywać szczególnie młodym małżonkom oraz przygotowującym się do małżeństwa.

– Czyli determinacja do dzielenia się doświadczeniem wspólnej relacji w małżeństwie oraz bliskością Boga pochodzi z waszej z Nim osobistej relacji?


– Tak. Po pierwsze – jak powiedzieliśmy – spłata długu Bogu, który nas hojnie obdarował swoją miłością. Po drugie – wiemy, jak bardzo każdy człowiek pragnie szczęścia, jak każde małżeństwo pragnie szczęścia. Wiemy też, jak na pytanie o drogę do szczęścia świat, a w nim krzykliwe zło, podsuwa odpowiedzi nieprawdziwe i zwodnicze. Dlatego pragniemy mówić o tym, jakim szczęściem jest pięknie przeżyte małżeństwo i rodzina. Od 36 lat patrzymy i czujemy całym sercem, jak zmieniają się małżonkowie, którzy włączają się do wspólnoty Domowego Kościoła. Przychodzą ci, którzy mają się dobrze, aby wzmocnić relacje, posłuchać doświadczeń innych małżonków. Przychodzą do wspólnoty też ci, którzy cierpią, którzy ocierają się o salę sądową z rozpoczętym procesem rozwodowym. I widać, jak łaska wspólnej modlitwy wielu małżeństw, jak świadectwo tych, którzy mają wiele do powiedzenia o budowaniu jedności małżeńskiej kruszy w nich mury niechęci, jak zaczynają budować od nowa.
Mamy też od roku doświadczenie Dekanalnych Dni Skupienia dla małżonków, których inicjatorem jest ks. Tomasz Cuber, diecezjalny duszpasterz rodzin. Na taką małżeńską randkę przychodzą małżonkowie z różnym stażem małżeńskim. Tu małżonkowie mają czas dla siebie poprzez wspólną wymianę doświadczeń przy herbatce, tu jest czas na posłuchanie dobrych rad na szczęśliwe małżeństwo i czas na modlitwę z indywidualnym błogosławieństwem małżonków.

– Można więc śmiało powiedzieć, że wasze doświadczenie poparte jest częstą praktyką pracy z małżeństwami? Jak np. takie Dni Skupienia, jak to nazywacie: „randki małżeńskie”, przekładają się na wzajemne relacje biorących w nich udział?

– Słyszymy po takich spotkaniach wiele wspaniałych świadectw. Przywołam chociażby takie: „Jesteśmy 40 lat w sakramentalnym związku małżeńskim, ale taka randka przydarzyła nam się pierwszy raz. Wróciliśmy do domu bardzo umocnieni. Nasza relacja nabrała delikatnej, a jednocześnie takiej radosnej świeżości. Długo jeszcze wieczorem rozmawialiśmy o tym, co za nami i o tym, co przed nami. Nasze dialogowanie zakończyliśmy modlitwą za męża i za żonę. Postanowiliśmy takie modlitwy zdobyć dla naszych dzieci trwających z związkach małżeńskich” (Danusia i Krzysiek); „Jesteśmy szczęśliwi, że mogliśmy być na takim spotkaniu. Budowało nas dosłownie wszystko. Każde słowo było na wagę złota. Świadectwa małżonków wzmocniły nas. Nasze zatroskanie o to, że w tak wielu sprawach sobie nie radzimy postanowiliśmy oddać Jezusowi. Już jesteśmy mocniejsi o te konkretne recepty na szczęśliwe życie małżeńskie. Nosiłam w sobie ranę po stracie dziecka, a teraz jestem przekonana, że Bóg tak chciał i – co więcej – ono jest szczęśliwe na wieki” (Kasia i Piotrek).

– Czemu w ostatnich latach tak dużo słyszymy o rodzinie? Państwo jako instytucja chce pomagać, szczególnie finansowo. Samorządy pokazują, że sprawa rodzin nie jest im obojętna. W Kościele od dawna intensywnie pokazuje się rodzinę jako podstawową wartość, wskazując nauczanie św. Jana Pawła II, który przekonywał: „rodzina Bogiem silna staje się siłą człowieka i całego narodu”…


– W adhortacji apostolskiej „Familiaris Consortio” św. Jan Paweł II pokazywał m.in. to, że rodzina jest drogą Kościoła i drogą narodu. Trwa więc walka o najwyższą stawkę. To jest być, albo nie być. Sługa Boży kard. Stefan Wyszyński, tworząc Jasnogórskie Śluby Narodu, mówił niejednokrotnie, by nie pozwolono, aby zniszczono rodzinę, bo zginie naród.
Bogu dzięki i Maryi Królowej Polski za to, że w obliczu diabelskiego ataku na małżeństwo i rodzinę poprzez lansowaną deprawację, mocno przenikającą z Zachodu, budzimy się do walki o tę Bożą instytucję. To dobrze, że na wszelkie sposoby stawiamy zaporę złu, aby obronić małżeństwo jako związek mężczyzny i kobiety, aby ochronić każde życie ludzkie od poczęcia do naturalnej śmierci. Bardzo mocno jesteśmy przekonani, że potrzeba integralnego działania na rzecz małżeństwa i rodziny.
Tu wspomnijmy słowa św. Teresy z Kalkuty, która do zebranych przedstawicieli instytucji państwowych i kościelnych mówiła: „Wy, kapłani, możecie czynić to, czego nie mogą uczynić władze państwowe. Urzędnicy, wy możecie uczynić to, czego nie uczynią kapłani. Razem możemy ratować rodzinę i świat. Nie czekajmy na jutro. Bierzmy się do pracy dzisiaj”. Okazją ku temu jest rozpoczynający się Powiatowy Rok Rodziny pod mocnym hasłem: „Rodzina. Nasza troska, nasz skarb”.

– Jesteśmy po inauguracji Roku Rodziny w powiecie ostrowieckim. Wy tu żyjecie. Czym dla was jest ten czas?

– Ta inicjatywa jest dla nas bardzo ważna. Z nadzieją patrzymy na ten rok. Wszyscy wiemy, jak bardzo rodzina potrzebuje dzisiaj wsparcia. Wsparcia potrzebują małżonkowie, rodzice, dzieci i młodzież. Myślimy i tego pragniemy, aby troska o rodzinę była wpisana w permanentne działanie kościoła i wszelkich instytucji państwowych. Padło wiele słów pięknych i zobowiązujących, a jednocześnie pełnych nadziei. Zabrakło czasu i możliwości posłuchania małżonków i rodziców, jakie mamy oczekiwania wobec takiej inicjatywy. Pozwoliliśmy sobie poprosić Pana Starostę o rozmowę wiążącą w tej kwestii. Propozycję przyjął.

– O czym chcielibyście rozmawiać z przedstawicielami lokalnych władz? – W posynodalnej adhortacji apostolskiej Ojca Świętego Franciszka „Amoris laetitia”, gdzie czytamy: „Dobro rodziny ma kluczowe znaczenie dla świata i Kościoła. Świadectwo temu dają małżeństwa, które przetrwały próbę czasu i są świadkami Bożej miłości. Otwiera to drzwi pozytywnego, gościnnego duszpasterstwa, które umożliwia rozprzestrzenianie się dobra według zamysłu Bożego”.

Mamy takie doświadczenie próby czasu i o tym pragniemy rozmawiać. Będziemy mówić o tym, że mamy, że znamy receptę na szczęśliwe życie małżeńskie i rodzinne. Na szczęśliwy dom zbudowany na skale, której nic i nikt nie pokona. Ufamy bowiem, że o to chodzi w tym Powiatowym Roku Rodziny. Pragniemy rozmawiać o tym, że zanim zaczniemy wychowywać dzieci, to pierwej trzeba wychowywać rodziców, myśląc o tym, że wychowywać to znaczy wydobywać dobro i na tych zasobach budować codzienność rodzinną. Tworzą się w nas oczekiwania.

– Jakie to oczekiwania? Co praktycznego mógłby wnieść taki „czas dla rodzin”?


– Wszystkie przedstawione propozycje są bardzo słuszne. Bogu dzięki, że będzie takie duże wsparcie dla rodzin dotkniętych różnymi dysfunkcjami. My myślimy o profilaktyce, która jest jak zawsze bardzo korzystna. W zamyśle mamy m.in. zorganizowanie takiego miejsca w mieście, gdzie małżonkowie będą mogli się spotkać na sesjach, kursach, aby zaczerpnąć wiedzy i wymienić doświadczenia nt.: „Jak pogłębiać więź małżeńską i rodzinną”. Miejsca na taką małżeńską randkę pod okiem profesjonalnie przygotowanych specjalistów.
Dobre byłoby wspólne organizowanie pikników rodzinnych z promocją pięknego życia małżeńskiego i rodzinnego poprzez prezentowanie talentów rodzinnych. Bardzo zależy nam na tym, aby był to również czas promowania zdrowej rodziny zbudowanej na „trwałym fundamencie Bożej miłości”.
Słowa pouczają, czyny pociągają. Jesteśmy przekonani, że Jezus, który połączył nas sakramentalnym węzłem małżeńskim, chce, abyśmy wszyscy stali się znakiem i narzędziem Jego miłości przez konkretne inicjatywy i czyny.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 11/12 2017

Papieskie rekolekcje - dwa pierwsze rozważania

2018-02-19 16:33

pb (KAI/Vaticannews) / Ariccia

O pragnieniu Jezusa i pragnieniach człowieka mówił portugalski ksiądz José Tolentino de Mendonça w dwóch pierwszych rozważaniach rekolekcyjnych dla papieża i kurii rzymskiej. Rekolekcje odbywają się w dniach 18-23 lutego w Domu Boskiego Mistrza w Ariccii pod Rzymem. Portugalski teolog i poeta, wicerektor Uniwersytetu Katolickiego w Lizbonie wybrał za temat swych rozważań słowa „Pochwała pragnienia”.

Foto Vatican Media

Punktem wyjścia pierwszego, wprowadzającego rozważania było spotkanie Jezusa z Samarytanka przy studni Jakubowej i Jego prośba: „Daj mi pić”. Jezus przyjmuje postawę żebraka, który doświadcza trudu codziennego życia, potrzebując troski innych. - Także Bóg żebrze u człowieka - stwierdził duchowny.

Dodał, że dzięki pragnieniu Jezusa czujemy się rozumiani w naszej kruchości. Ale nie jest to zwykłe pragnienie wody, lecz głębsze pragnienie dotknięcia naszych zranień. Jezus wychodzi nam na spotkanie i poruszeni Jego łaską, czujemy się wezwani, by świadczyć sobie nawzajem dobro. Rekolekcjonista wezwał, by czekać na Pana, na to, co chce nam ofiarować.

W drugim rozważaniu, odwołując się do słów z Apokalispy: „I kto odczuwa pragnienie, niech przyjdzie, kto chce, niech wody życia darmo zaczerpnie”, ks. Tolentino de Mendonça wezwał do złożenia w Bogu naszych pragnień. Bogu, który ofiarowuje nam, „niekompletnym”, swą bezwarunkową miłość. Ale czy my pragniemy Boga? - pytał rekolekcjonista.

Zauważył, że dużo mówi się o konsumpcjonizmie w związku z centrami handlowymi, ale istnieje też „konsumpcjonizm w życiu duchowym”. Społeczeństwo uznaje konsumowanie za kryterium szczęścia, ale w ten sposób pragnienie staje się pułapką. Odwracając się od tego, co istotne, pragnienie przekształca się w „niezdolność do rozeznawania”.

Portugalski teolog zaznaczył, że nie istnieją pigułki, które byłyby w stanie automatycznie rozwiązać nasze problemy. Jest w nas tyle pragnień - relacji, akceptacji, miłości - ale nie doceniamy ich i traktujemy tak, jakby nie były warte naszej uwagi. Uciekamy od nich, jakby nie miały nam nic do powiedzenia w imieniu Boga. A jest na odwrót - pragnienie jest „biograficznym dziedzictwem, które mamy rozpoznać i za nie dziękować”.

Rekolekcje w Ariccii potrwają do 23 lutego. Każdy dzień rozpoczyna się Mszą św. O 7.30, o 9.30 wygłaszane jest pierwsze rozważanie, o 16.00 drugie, a po nim odprawiane są nieszpory i odbywa się adoracja eucharystyczna.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Abp Hoser: „Humanae Vitae” jest soczewką skupiającą problemy człowieka

2018-02-20 10:00

mag / Warszawa (KAI)

Walka z dzietnością w imię dobrostanu to jeden z największych błędów współczesnego świata, który podcina korzenie naszej cywilizacji - przestrzegł abp Henryk Hoser. Z okazji 50-lecia "Humanae vitae" Instytut Politologii i Instytut Filozofii UKSW zainaugurował cykl debat poświęconych encyklice Pawła VI. - Chcemy w polskim środowisku katolików świeckich i duchownych dokonać refleksji nad wymiarem ludzkiej płodności i związanych z nią norm moralnych - podkreślają organizatorzy.

Bożena Sztajner/Niedziela

W czasie pierwszego wykładu, który zainaugurował dyskusję, abp Henryk Hoser podkreślił, że encyklika „Humanae Vitae” jest soczewką skupiającą problemy dotyczące człowieka i jego relacji. - Jest to swego rodzaju papierek lakmusowy na zmiany dokonujące się w współczesnym świecie i w Kościele pomagającym znaleźć pewną drogę orientacji w płynnej dziś rzeczywistości - powiedział duchowny.

Zwrócił uwagę, że dokument ten powstał w okolicznościach wybuchu na świecie rewolucji społecznej, politycznej i obyczajowej. - Rok 1968 był cezurą dla całej cywilizacji atlantyckiej. Międzynarodowe agencje oraz środowiska lewicowe alarmowały o wysokim wzroście liczby populacji, przyrównując go do bomby demograficznej i strasząc, że grozi to przeludnieniem Ziemi, której zasoby żywnościowe są ograniczone - mówił prelegent.

Wspomniał, że jednym z głoszonych wówczas haseł były słowa: „nie ma Boga, nie ma mistrza, Bogiem jestem ja”. Wprowadzono na rynek tabletki antykoncepcyjne, które wydawały się prostym, higienicznym i skutecznym antidotum na strach przed kryzysem demograficznym i problemami osobistymi związanymi z dzietnością - powiedział arcybiskup.

Zwrócił uwagę, że duży wpływ na przemiany miało lobby farmaceutyczne, które dążyło do upowszechnienia antykoncepcji, widząc w nim szansę na duże i szybkie zyski. - Ocenia się, że przemysł ten ma dziś obroty większe niż branża motoryzacyjna - powiedział abp Hoser.

- Zaowocowało to zmianą oceny roli i miejsca kobiety w społeczeństwie oraz wartości miłości małżeńskiej. Nastąpiła szybka erotyzacja społeczeństwa i kontestacja nauki Kościoła. Liczono, że uda się urobić grunt, by władze Kościelne przyjęły antykoncepcję jako coś co poprawi naturę - wskazywał abp Hoser.

Wbrew powszechnym oczekiwaniom, encyklika Pawła VI „Humanae Vitae” stanowczo sprzeciwiła się aborcji i antykoncepcji. - Był to szok, szczególnie dla środowisk liczących na „otwarcie” się w Kościele. Jednym ze skutków kryzysu zaufania do magisterium Kościoła były masowe odejścia od kapłaństwa i życia zakonnego oraz spadek liczby powołań - powiedział duchowny.

Omawiając pierwszych sześć punktów dokumentu, abp Hoser zwrócił uwagę na sposób argumentacji, klarowny i syntetyczny język, który w dość precyzyjny i dobitny sposób zwraca uwagę na problemy małżeństwa. - Widać wyraźnie, że papież Paweł VI był realistą i miał głęboką świadomość nowych wyzwań i problemów, z którymi przychodzi zmierzyć się kolejnym pokoleniom - powiedział duchowny.

Zwrócił też uwagę, że dokument wyraźnie mówi, iż "przekazywanie życia jest doniosłym obowiązkiem małżonków". - Papież podkreśla, że miłość małżeńska jest płodna, a więc zrodzenie potomstwa to nie tylko obowiązek, ale i przywilej uczestniczenia w dziele stwórczym Boga - dodał.

Nawiązując do swoich osobistych doświadczeń pracy z małżeństwami, abp Hoser przekonywał, że opanowanie zasad ludzkiej płodności owocuje w życiu par radością i daje im wolność, budując wzajemne zaufanie. - Jest to coś zupełnie przeciwnego do tego, co wynika ze stosowania środków antykoncepcyjnych i całej związanej z nim mentalności - stwierdził.

Papież wyraźnie podkreślił w encyklice, że "w kompetencjach Nauczycielskiego Urzędu Kościoła leży interpretowanie naturalnego prawa moralnego" - przypomniał abp Hoser

Podobne dyskusje, seminaria i wykłady mające na celu współczesną ocenę wymogów i zaleceń doktrynalnych zawartych przez Pawła VI 50 lat temu w "Humanae vitae" odbywają się m.in. na Uniwersytecie Gregoriańskim.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 11/12 2017

Reklama

Najczęściej czytane

Wiele stron internetowych, wykorzystuje pliki cookies (ciasteczka). Służą one m.in. do tego, by zagłosować w sondzie. Nowe przepisy zobowiązują nas do poinformowania o tym. Dalsze korzystanie z naszych stron bez zmiany ustawień przeglądarki będzie oznaczało, że zgadzasz się na ich wykorzystywanie.
Aby dowiedzieć się więcej, przeczytaj o Polityce plików cookies.

Rozumiem