Reklama

Wielkie święto wiary

2018-01-11 07:12

Urszula Buglewicz
Edycja lubelska 2/2018, str. I

Paweł Wysoki
Lubelski orszak poprowadziła gwiazda betlejemska

6 stycznia ulicami Lublina i wielu miejscowości naszej archidiecezji przeszły Orszaki Trzech Króli

Tysiące osób włączyło się w barwne i radosne manifestacje wiary, głosząc wokół, że „Bóg jest dla wszystkich”. Poza Lublinem orszaki można było spotkać m.in. w Chełmie, Garbowie, Gorzkowie, Jabłonnej, Kazimierzu Dolnym, Krasnymstawie, Kraśniku, Lubartowie, Łęcznej, Mełgwi, Michowie, Milejowie, Opolu Lubelskim, Piaskach, Polichnie, Poniatowej, Puławach, Świdniku, Urzędowie, Wąwolnicy i Zakrzówku.

Bóg jest dla wszystkich

Największe uliczne jasełka w naszym regionie odbyły się w Lublinie. We wspólnym kolędowaniu na pl. Zamkowym i orszaku do archikatedry lubelskiej, gdzie mędrców i wiernych oczekiwała Święta Rodzina, wzięło udział kilka tysięcy osób. Piękna pogoda sprzyjała spacerom na świeżym powietrzu, dlatego wśród uczestników było mnóstwo rodzin z dziećmi. O oprawę plastyczną, jak co roku, zadbali nauczyciele i uczniowie z Zespołu Szkół Plastycznych. Lubelskiemu orszakowi, który został zorganizowany już po raz 7., towarzyszyły symbole czwartego króla, kadzielnicy, bramy miłosierdzia czy anielskiej bramy. Za stronę muzyczną wydarzenia odpowiadali m.in. ks. Krzysztof Kralka z zespołem ewangelizacyjnym, ks. Attila Honti z Archidiecezjalnym Chórem Chłopięco-Męskim „Pueri Cantores Lublinenses” oraz Aneta Dąbska i Akademia Talentów. Jak informuje ks. Ryszard Podpora, koordynator orszaku i dyrektor Wydziału Duszpasterstwa Kurii Metropolitalnej w Lublinie, w organizację włączyło się pond 15 instytucji i nawet 250 wolontariuszy. Wielu z nich rozdawało śpiewniki i korony, które stały się symbolem orszaku. – Motywem przewodnim Orszaku Trzech Króli 2018 było przypomnienie jego uczestnikom, że Bóg przyszedł na ziemię, aby odkupić każdego człowieka niezależnie od koloru skóry, wieku, poglądów czy światopoglądu. Uroczystość Objawienia Pańskiego ma przypominać wszystkim, że Bóg na nich czeka – podkreślali organizatorzy.

Reklama

Bóg czeka na serca

W południe królów reprezentujących Afrykę, Azję i Europę do wspólnej wędrówki do archikatedry zaprosił bp Józef Wróbel. – Cieszę się, że uczestniczymy w tej wielkiej manifestacji wiary i radości. Wszyscy mamy korony, które upodabniają nas do siebie. Przez dar chrztu jesteśmy dziećmi Bożymi, jesteśmy królami – mówił u stóp lubelskiego Zamku. Pasterz dziękował tym, którzy przygotowali wielkie święto wiary, i tym, którzy zdecydowali się w nim uczestniczyć, nadając mu rodzinny i radosny charakter. Jak podkreślał, chrześcijaństwo to nie nudne nabożeństwa, ale radość wyśpiewana ustami i mocno bijącymi sercami. Ksiądz Biskup zaprosił wszystkich na Mszę św., gdzie na ołtarzu wciąż przychodzi do nas Chrystus. – Idźmy na spotkanie z Jezusem jak Trzej Królowie; z wiarą, nadzieją i miłością. Złoto to nasza wiara, kadzidło to uwielbienie i modlitwa, a mirra to nasze codzienne ofiary. Wraz z nimi oddajmy Jezusowi nasze serca – zachęcał Ksiądz Biskup. Na spotkanie z Jezusem w Eucharystii zgromadzonych zaprowadziła gwiazda betlejemska. Wśród śpiewu kolęd wielobarwna rzesza powędrowała wraz z mędrcami ulicami Kowalską, Świętoduską i Królewską do katedry. Po przejściu przez anielską bramę i złożeniu darów Świętej Rodzinie, bp Józef Wróbel przewodniczył Mszy św., po której odbyło się kolędowanie.

Bóg daje światło

W homilii bp Józef Wróbel podkreślał, że od początku świata Bóg dawał ludziom znaki, iż nadejdzie Zbawiciel. – Mędrcy bez wahania podążyli za gwiazdą, pewni, że tak powinni uczynić. Wiele podobnych wydarzeń można odnaleźć w historii zbawienia. Bóg wierny swej zapowiedzi z raju przygotował ludzkość na przyjście Mesjasza – mówił Ksiądz Biskup. Jak wyjaśniał, mędrcy są znakiem wędrówki każdego człowieka szukającego prawdy i miłości; wskazują, gdzie odnaleźć to, co najcenniejsze. O ich wizycie u Świętej Rodziny dowiadujemy się z Ewangelii wg św. Mateusza. Sensem tej historii jest prawda, że Bóg przygotował całą ludzkość na przyjście Zbawiciela. W ciągu wieków, w różnych czasach i kulturach, serca ludzi nie znających prawdziwego Boga otwarte są na miłość, dobro, prawdę i piękno; wielu wierzy w życie pozagrobowe i zmartwychwstanie, czeka na przyjście zbawcy i niestrudzenie go poszukuje. – Mędrcy ze Wschodu, rozpoznając znaki czasu, wyruszyli na poszukiwanie króla i nie doznali zawodu. Spotkali Dziecię, a oświeceni światłem wiary, rozpoznali Jego wielkość mimo tego, że przyszedł na świat w ubogiej rodzinie. Mesjasz przyszedł do ubogich materialnie i duchowo, by każdemu człowiekowi okazać Bożą miłość – mówił bp Wróbel. – Bóg daje światło, by i nas prowadziło przez życie. Tym światłem jest sumienie, które prowadzi od pogaństwa i niewiary do Boga, przed którym człowiek staje w prawości serca, w pokoju i miłości z wiarą przyjmuje Go i wyznaje Mu swoją miłość – podkreślał Ksiądz Biskup.

Tagi:
Orszak Trzech Króli

Wyruszyć w drogę

2018-01-11 07:13

Ks. Paweł Borowski
Edycja toruńska 2/2018, str. IV

W uroczystość Objawienia Pańskiego ulicami 644 polskich miejscowości przeszły Orszaki Trzech Króli. W diecezji toruńskiej orszaki odbyły się w kilkunastu miejscowościach. Najliczniejszy, z udziałem bp. Wiesława Śmigla, odbył się w Toruniu. Uczestniczyło w nim kilka tysięcy osób

Iga Czepkowska

Mędrcy ze Wschodu, których tradycja nazwała królami i nadała im imiona: Kacper, Melchior i Baltazar odnaleźli Boga, podążając za gwiazdą. Opuścili wygodne pałace i ruszyli w drogę. Obchody święta Trzech Króli są okazją do postawienia sobie pytania o swoją drogę do Chrystusa.

Bp Wiesław Śmigiel podczas Mszy św. sprawowanej w toruńskiej katedrze podkreślił, że każdy ma swoją drogę do Boga. Zaznaczył, że trzeba odnaleźć swoją gwiazdę i iść za nią.

Ksiądz Biskup przypomniał, że są różne drogi do Jezusa i jest ich tyle, ilu jest ludzi, bo każdy ma swoją. Na przykładzie pasterzy i Mędrców ze Wschodu wskazał, że jedne z nich są krótkie, łatwiejsze do przejścia, a inne wymagają większego wysiłku. Najkrótszą drogę do przebycia mieli pasterze, nie tylko dlatego, że byli blisko pod względem geograficznym, ale dlatego, że byli prostymi ludźmi. – W ich sercu było głębokie pragnienie prawdy, zbawienia, Mesjasza, dlatego zostawiają swoje stada i idą do Jezusa. Są przykładem tego, że aby spotkać Jezusa trzeba zaryzykować, trzeba zostawić to, do czego jesteśmy przywiązani. Oni nie są daleko, ale muszą pokonać wstyd, zaufać, zaryzykować. Ich droga nie jest wcale taka prosta – mówił bp Wiesław. Inną drogę przebywają Mędrcy, którzy muszą pokonać nie tylko odległość, lecz także muszą włożyć w tę drogę sporo wysiłku intelektualnego. – Jaka jest nasza droga do wiary? Dla jednych jest to droga, która wydaje się być bardzo prosta, bo otrzymujemy wiarę w naszym rodzinnym domu, wszystko otrzymujemy w darze – podkreślił Ksiądz Biskup. Można jednak tę wiarę zagubić i stracić z oczu Jezusa i Kościół. Są także ludzie, których droga jest skomplikowana, bo nie otrzymali wiary w rodzinnym domu. – Oni w swoim życiu, jeśli chcą odkryć żywego Jezusa Chrystusa, a nie tylko zobaczyć go w tradycji i obrzędach muszą znaleźć swoją gwiazdę, swoje znaki, które doprowadzą ich do Pana Jezusa. To nie jest łatwe, ale jest możliwe – dodał.

Na zakończenie bp Wiesław zachęcił wszystkich do modlitwy o to, by każdy człowiek „potrafił odnaleźć swoją gwiazdę, odczytał znaki, które daje mu Pan, i w ten sposób odnalazł Jezusa, który jest Prawdą i Drogą, i Życiem”.

Na zakończenie liturgii pobłogosławił kredę i kadzidło, które wierni zabrali ze sobą, by oznaczyć swoje mieszkania.

Relacje z kolejnych miejscowości w następnym numerze.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Czy duszpasterze stracili młodzież, czy młodzież straciła duszpasterzy?

2018-09-12 10:43

Bp Andrzej Przybylski
Edycja częstochowska 37/2018, str. VIII

kanamlodych.pl

Tyle powiewów Ducha Świętego kieruje Kościół w stronę młodych. Przed nami święto patrona polskiej młodzieży – św. Stanisława Kostki. W październiku ma się odbyć synod biskupów na temat młodych. Ale Duch Święty „wieje” również w nasze wewnętrzne niepokoje, w których nosimy pytania o obecność młodych w Kościele.

Duch przenika wszystko i mocno wierzę, że pragnie tą troską o młodzież przeniknąć przede wszystkim nasze wspólnoty parafialne. Wiatr zwykle zmienia kierunek. Myślę, że jedna zmiana przydałaby się nam na pewno. Mniej powinniśmy się zastanawiać, co takiego jest w świecie, co zagraża młodym, a więcej powinniśmy myśleć o tym, czego brakuje nam w Kościele, że młodych nie przyciągamy. I choć świat się diametralnie zmienia, warto czasem sięgnąć do sprawdzonych metod.

Przyjaciel młodzieży św. Jan Bosko nie zasłynął wielką dydaktyką, czy też pełnymi rozgłosu spotkaniami i koncertami na arenach sportowych. Miał za to wielkie przekonanie, że najskuteczniejszym środkiem dotarcia do młodych jest po prostu obecność z młodymi. Tę asystencję wychowawczą rozumiał jako proces pracy organicznej w środowisku młodzieżowym. Tu niczego nie da się osiągnąć pojedynczą akcją – trzeba stale być blisko młodych. Być to najpierw słuchać. Nie zaczynać od oceny, od krytyki, od narzucania własnego planu działania, ale zacząć słuchać. Tylko uważne słuchanie może być skutecznym źródłem odkrycia tego, czego oczekują młodzi i jakie mają problemy, z którymi chcą przyjść do Pana Boga.

Drugi warunek to czas dla młodych, i to taki na mur beton. Wbrew pozorom mało kto ma dzisiaj czas dla młodych. Zapracowani rodzice, przemęczeni nauczyciele. Pozostaje czasem tylko komputer i koledzy z ulicy. Jeśli młodzi mają pewność, że w parafii ktoś na nich czeka, jest o konkretnej godzinie do ich dyspozycji i chce ich szczerze posłuchać, to powoli zaczną przychodzić. Pamiętam z czasów duszpasterskiej pracy z młodymi, że jedną nieobecność musiałem czasem nadrabiać miesiącami. Wystarczyło, że raz nie było mnie na spotkaniu, a już niektórzy mieli wątpliwości, czy warto przyjść, bo może znów mnie nie będzie. Im bardziej i częściej nasze plebanie i my sami jesteśmy otwarci na młodych, tym chętniej będą się pojawiać. Oczywiście, że młodzi muszą też wiedzieć, że przyjść warto. Wbrew pozorom młodym szybko nudzą się dobre ciasteczka i kawa, smaczna pizza i coca-cola. Młodzi są mądrzy i zostają tam, gdzie naprawdę warto, gdzie oferta jest sensowna i głęboka. Również ta religijna i formacyjna.

Choćby tyle przypomnień wystarczy, żeby zrobić sobie rachunek sumienia z duszpasterstwa młodych. Na jego podsumowanie warto sobie szczerze odpowiedzieć, kto kogo bardziej stracił: czy duszpasterze stracili młodzież, czy też młodzież straciła dobrych duszpasterzy?

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Jestem od poczęcia

Osiemnastoletni Święty na grafice w licheńskim muzeum

2018-09-18 15:47

Anita Rossa

Dzisiaj obchodzimy święto patrona Polski, młodzieży i dzieci św. Stanisława Kostki (1550-1568). Jego dzieje są dokładnie udokumentowane w hagiografii polskiej.


Temu świętemu przypisywano zwycięstwo nad Turkami w bitwie pod Chocimiem w 1621. Związane jest to z wizją o. Mikołaja Oborskiego, jezuity, który widział św. Stanisława na obłokach, jak błagał Matkę Bożą o pomoc dla wojsk polskich.

W Muzeum im. ks. Józefa Jarzębowskiego w Licheniu Starym znajduje się kilka grafik przedstawiających św. Stanisława.

Autor prezentowanego miedziorytu - Wolfgang Kilian (1581-1663) przedstawił św. Stanisława Kostkę proszącego Maryję o wstawiennictwo i pomoc w bitwie pod Chocimiem zwanej "Polskim Lepanto". Św. Stanisław stoi w centrum grafiki, po jego lewej stronie Matka Boża, w płaszczu i w koronie, idzie z dłońmi wyciągniętymi przed siebie, w geście powstrzymywania, wzrok ma skierowany na dół, na słońce, które znajduje się u Jej stóp. Ma to zapewne związek z zaćmieniem słońca, które miało miejsce przed wyruszeniem wojsk tureckich.

Stanisław Kostka urodził się w 1550 r. na Mazowszu, w Rostkowie koło Przasnysza. Jego ojciec Jan był kasztelanem zakroczymskim, matka Małgorzata pochodziła z rodziny Kryskich z Drobina. W życiu Stanisława znaczącą rolę odegrał jego brat Paweł, z którym po ukończeniu 15. roku życia został wysłany na studia do kolegium jezuickiego w Wiedniu.

Stanisława charakteryzował zapał do nauki i żarliwa pobożność. W młodym wieku osiągnął dojrzałość prowadzącą do przeżyć mistycznych. Jego wizje po raz pierwszy miały miejsce w 1565 r., w Wiedniu, podczas krótkotrwałej, lecz groźnej choroby. Nagłe uzdrowienie Stanisław przypisywał wstawiennictwu Matki Bożej.

Wcześnie zrodziło się w nim powołanie do życia zakonnego. Mimo wielu przeszkód młody Stanisław usilnie dążył do tego by zostać zakonnikiem. Decyzja o wstąpieniu do zakonu spotkała się ze sprzeciwem ze strony rodziny, zwłaszcza brata Pawła. Stanisław potajemnie udał się pieszo z Wiednia do Bawarii, do jezuitów w Dylindze (650 km). Tamtejszy prowincjał Piotr Kanizjusz odesłał go do Rzymu. Chłopiec pieszo odbył dalszą podróż. 28 października 1567 r. został przyjęty do nowicjatu jezuickiego przez Franciszka Borgiasza. Budował wszystkich uczynnością i pokorą w spełnianiu obowiązków.

Mając 18 lat, złożył śluby zakonne. Niespodziewanie zapadł na malarię, po krótkiej chorobie, przepowiedziawszy swą śmierć, zmarł w wigilię uroczystości Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, 14 sierpnia 1568 r.

Kult Stanisława zrodził się spontanicznie. Kostka został beatyfikowany w 1670 r. Jego kanonizacja odbyła się za papieża Benedykta XIII w 1726 r.

Decyzją polskich biskupów rok 2018 przeżywamy pod szczególnym patronatem tego właśnie Świętego. Wybór nie jest przypadkowy, bo 15 sierpnia 2018 r., obchodziliśmy 450. rocznicę Jego śmierci.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem