Reklama

Cuda dzieją się po cichu

Prawdziwe życie papieża Franciszka

2017-12-20 11:39

Opowiada abp Konrad Krajewski
Niedziela Ogólnopolska 52/2017, str. 20-22

Grzegorz Gałązka

Abp Konrad Krajewski należy do jednych z najbliższych współpracowników papieża Franciszka. Od 4 lat jest jałmużnikiem papieskim. W imieniu Ojca Świętego pomaga biednym i cierpiącym. Wcześniej, przez 14 lat, był ceremoniarzem papieskim w czasie pontyfikatów Jana Pawła II i Benedykta XVI. Gdy wypełnił swoje obowiązki, można go było zobaczyć m.in. pod kolumnadą na Placu św. Piotra. Tam rozdawał jedzenie najbiedniejszym. Po śmierci Jana Pawła II zainicjował cotygodniowe poranne Msze św. odprawiane w czwartki w języku polskim przy grobie Ojca Świętego. Codziennie, gdy jest w Watykanie, spowiada wiernych między godz. 15 a 16 w rzymskim kościele Świętego Ducha. Często mówi, że należy żyć zgodnie z Ewangelią. – Najważniejszym naszym zadaniem jest podobać się Panu Bogu, a nie światu. Nie swojemu szefowi w pracy, nie jakiejś partii, nawet nie prezydentowi, ale Panu Bogu – podkreśla. Pod koniec października 2017 r. przyjechał do swojej rodzinnej Łodzi, aby głosić rekolekcje dla kapłanów. Obok publikujemy fragmenty tych rekolekcji, które dotyczą tego, czego oczekuje od kapłanów i wiernych papież Franciszek. Niewielkie zmiany, np. stylistyczne w stosunku do wygłoszonych nauk rekolekcyjnych, zostały zaakceptowane przez abp. Krajewskiego. Całość rekolekcji jałmużnika papieskiego można zobaczyć w Internecie na kanale YouTube (w wyszukiwarce należy wpisać słowa: rekolekcje, abp Krajewski, Maskacjusz TV).

Krzysztof Tadej, dziennikarz TVP

Jak nie wiesz, co zrobić...

W Łodzi, w parku Wenecja, młoda dziewczyna (s. Faustyna) nagle ujrzała Jezusa umęczonego, obnażonego, pokrytego całego ranami. Chyba trochę takiego jak go namalował św. Brat Albert. Sponiewieranego. Powiedział do niej słowa: „Dokąd cię będę cierpiał i dokąd mnie zwodzić będziesz?”. Te słowa mnie „prześladują”. Wystarczy, że wstawię swoje imię i usłyszę: „Konrad, dokąd cię będę cierpiał? Dokąd mnie zwodzić będziesz?”. Drodzy księża, wstawmy teraz swoje imię...

„Dokąd cię będę cierpiał? Dokąd mnie zwodzić będziesz?”. Kiedy nie wiemy, co zrobić... Papież ciągle mi powtarza: „Jak nie wiesz, co zrobić, to pytaj się, co by zrobił Jezus w tej chwili”.

Adoracja Najświętszego Sakramentu

Kiedyś Matkę Teresę śledził jeden z dziennikarzy przez cały dzień, a ona wybierała ludzi ze śmietników. Kto z was był w Indiach, wie, jak to wygląda. Nieraz są bez rąk. W końcu dziennikarz nie wytrzymał i powiedział: „Matko, żeby mi dali milion dolarów, to ja bym tego nie zrobił”. A ona, malutka, odwróciła się i odpowiedziała: „Ja też nie! Tylko że kiedy się dotykam tego człowieka, to dotykam się Jezusa. Ale żebym Go mogła zobaczyć, to muszę się «opalać» przed Najświętszym Sakramentem”. Matka Teresa nie pozwalała siostrom iść do ubogich, jeśli wcześniej nie adorowały.

Reklama

Papież Franciszek codziennie od 19 do 20 „opala” się przed Najświętszym Sakramentem. Codziennie! Mówi, że nieraz zdarza mu się zasnąć. Ale lepiej to zrobić przed Panem Jezusem niż przed telewizorem.

Szukaj biednych, bo to jest Jezus

Kiedy wezwał mnie Ojciec Święty i nominował na jałmużnika, powiedział: „Sprzedaj biurko. Nie chcę cię widzieć na Watykanie! Idź i szukaj biednych, bo to jest Jezus”. To jest czysta Ewangelia. „Byłem nagi, byłem w więzieniu, byłem chory...”. Powiedział: „Powiem ci, jak masz ich szukać”. I potem dodawał w kolejnych dniach instrukcję obsługi jałmużnika: „Idź i jeżeli coś masz im dać, to patrz im w oczy. Bo to jest Jezus! Jak im cokolwiek dajesz, to się ich dotykaj. A jak się ich dotkniesz, to czy potem czasem nie wycierasz ręki? A najlepiej to im nic nie kupuj, tylko zjedz z nimi. Bo kupić, rzucić i odejść jest bardzo łatwo. Usiądź z nimi, a jak trzeba będzie, to się z nimi prześpij. I będziesz wszystko wiedział. Na początku będzie to dla ciebie strasznie trudne, ale po czasie zobaczysz, że jest to czysta Ewangelia”.

Rybak musi ryzykować

Ilu mamy wiernych w tej parafii w Łodzi? 11 tys.? Ile osób, mniej więcej, chodzi do katedry? 2 tys.? Załóżmy, że tyle. Papież mówi tak: „Nie zajmuj się tymi, którzy przychodzą, bo oni i tak przyjdą. Twoimi peryferiami jest te 9,5 tys., które nigdy tu nie przychodzi”. Co zrobiłeś, co zrobiliśmy my, księża, dla tych 9,5 tys. ludzi w parafii? Tak myśli Papież. Jestem pewny, że on radykalnie żyje Ewangelią.

Mówi też tak: „Czasem jesteś najważniejszy w kancelarii”. To powiedział do księży, byłem tego świadkiem. Przychodzi kobieta z dzieckiem i mówi: „Proszę księdza, chcę ochrzcić dziecko”. Ksiądz nigdy jej w życiu nie widział i zaczyna rozmawiać, wypełniając jakiś formularz. Pyta: „Imię ojca?”. A ona: „Nie wiem, kto jest ojcem”. On: „Jak to nie wiesz, kto jest ojcem?”. „Nie wiem”. Bo skąd prostytutka ma wiedzieć, kto jest ojcem? I Papież mówi: „Kończy się nadzieja na chrzest. Bo synod diecezjalny, bo prawo... Przyszła do ciebie błogosławiona, jeśli nie święta. Przecież modlimy się o zachowanie życia od poczęcia do śmierci, a przecież mogła zabić. Nie zabiła, przyszła. Co by zrobił Jezus? Trzeba było spytać: Masz pieniądze na pieluchy? Kupić ci wózek? Ochrzczę w tę niedzielę. Przyjęcie będzie na plebanii”. Trzeba się narazić, Ewangelia nieraz bardzo kosztuje. Jest piękna jak wiosna, ale nieraz ciężka jak krzyż.

Papież do mnie mówi kiedyś tak: „Dziwisz się, że mówię ci, byś szukał biednych? To robił Jezus cały dzień. Kogo spotkał – uzdrawiał. (...) A widziałeś kiedyś takiego apostoła, rybaka, który na plaży stawia sobie biuro i pisze: «Od 16 do 17 ryby, przypływajcie! Przyjmę was»? Czasem jesteśmy takimi apostołami”. Skupieni na tych, którzy przyjdą. Przypływajcie, ryby! Ale żadna nie przypłynie. I Papież mówi: „Rybak to ten, który musi iść i ryzykować. Jednego dnia nic. Drugiego dnia zarzucił sieci i nic. Ale później, na słowa Pana, wszystko się zmieni. Trudno będzie wyciągnąć sieci. Będą się rwały”.

Czytaj Ewangelię!

Papież próbuje żyć czystą Ewangelią. Z tą czystą Ewangelią, w jego wydaniu, spotkałem się pierwszy raz w Rio de Janeiro. To było światowe spotkanie młodzieży, 4 mln ludzi na najdłuższej plaży – na Copacabanie. Strasznie było parno, gorąco i do tego deszcz. Papież jeździł kilka razy w ciągu dnia samochodem i ciągle coś brał od młodzieży. A to coca-coli się napił, a to argentyńskiego naparu. Ktoś dał mu cukierka, to zjadł. Byłem przy ołtarzu, czekaliśmy, aż Papież przyjedzie. Jeden z kardynałów zawołał mnie i mówi: „Powiedz Ojcu Świętemu, że tego mu robić nie wolno. Nie wolno! Dla dobra Kościoła, bo nie wiadomo, co mu podadzą”. Czekałem przy windzie z mistrzem ceremonii na Ojca Świętego i jak się pojawił, mówię: „Ojcze Święty, jeden z kardynałów prosił, żeby powiedzieć, że nie wolno Ojcu Świętemu tego robić”. On wysłuchał i powiedział: „Ja tu poczekam, a ty idź do tego kardynała i powiedz mu tak: Niech czyta Ewangelię”. I dodał: „Moje życie nie zależy ani od czterech lekarzy, ani od tego, co biorę do ręki, ani od tego, co spożywam. Moje życie zależy od Boga”. Poczekał, aż poszedłem. Fajna misja, nie? Powiedzieć kardynałowi: „Czytaj Ewangelię, będziesz wiedział, co robić”. Ale właśnie z Ewangelii przychodzi odpowiedź na każde pytanie. Czytajcie Ewangelię!

Zacząć żyć Ewangelią

Kiedy tuż po wyborze Papież zebrał wszystkich kardynałów w Kaplicy Paulińskiej, powiedział do nich: „Dobrze mi być z wami, ale nikogo nie kusi szatan tak jak mnie. A zaraz po mnie, panowie kardynałowie, jest przy was”. Kiedy spytałem Ojca Świętego, jak sobie radzi z tym kuszeniem, powiedział: „Wiesz, mam wodę święconą przy łóżku. Kładę się i żegnam się wodą święconą. Budzę się w nocy i rano żegnam się wodą”. Pobiegłem i kupiłem sobie kropielnicę. A tak bywało przecież dawniej w naszych domach. Może od tego trzeba zacząć życie Ewangelią. Od takich zwykłych rzeczy.

Dość słów!

W liście na Światowy Dzień Ubogich Ojciec Święty napisał: „Nie miłujmy słowem, ale czynem”. Od tego zaczyna. Dość słów! (...)

Ojciec Święty dostaje codziennie „Rasegna stampa”, czyli takie artykuły, które są zebrane ze wszystkich światowych gazet. Co by zrobił Jezus, jakby się dowiedział o różnych rzeczach – np. że w Mediolanie jakaś dziewczyna rzuciła się z bloku? Ojciec Święty bierze za telefon i dzwoni do Mediolanu, i szuka rodziców. Bardzo łatwo jest dzisiaj znaleźć takie informacje. Do biskupa, do parafii, do dziennikarzy. Dzwoni do tych rodziców i mówi: „Przyjedźcie do mnie. Wysłać wam bilet na samolot albo samochód? Przyjedźcie do św. Marty na obiad”.

Papież Franciszek robi dokładnie to, co Jezus

Proszę księży, Ewangelię trzeba głosić bezkompromisowo albo się zamknąć, lepiej nic nie mówić. Papież Franciszek jest wkurzający – wiecie dlaczego? Bo on robi dokładnie to, co Jezus. On nam mówi dokładnie to, co Jezus. Kiedy wyjeżdżałem, poszedłem się pożegnać. Mówię: „Wyjeżdżam na kilka dni, jadę do Łodzi, do swojego miasta, i będę tam przez 3 dni razem z księżmi i mam im coś powiedzieć”. Papież pochylił się i powiedział: „Konrad, powiedz im, żeby mieli szerokie serce. I wytłumacz im, na czym to serce polega”.

Żydzi mówili, że są trzy sposoby poznawania Boga. Najpierw w stworzeniu (...) można odkryć ślady Boga. Drugi sposób to czytanie Tory, czytanie pism. Trzeci – pełnienie Jego woli. Czy ja pełnię Jego wolę, czy swoją wolę? „Bądź wola Twoja”, a nie moja. Nawet jeżeli nie rozumiem, to w wypełnianiu woli Bożej, żyjąc czystą Ewangelią, poznaję Boga. Mało tego, ludzie zaczynają „czytać” mnie. Jezus mówił: „Chodźcie, zobaczcie”. Papież w liście na Światowy Dzień Ubogich napisał: „Proszę was o ten tydzień przygotowania do dnia ubogiego. Zaproście ich do swoich stołów, do swojego domu”. Jakim problemem jest poszukać w naszych parafiach ludzi, którzy się źle mają? Tych, którzy są obdarci jak ten Jezus, którego widziała Faustyna w parku Wenecja? Tych, którzy piją pod naszymi kościołami...? Te dziewczyny na ulicy, które stoją...? Zaproście ich. To będzie czysta Ewangelia.

Tagi:
Franciszek

Franciszek pozdrowił wspólnotę Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego

2018-04-25 11:49

st (KAI) / Watykan

Szczególne pozdrowienia dla obchodzącej 100 lecie istnienia wspólnoty Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego skierował Ojciec Święty podczas dzisiejszej audiencji ogólnej, pozdrawiając Polaków.

Włodzimierz Rędzioch

Oto słowa papieża:

Witam polskich pielgrzymów. W sposób szczególny pozdrawiam Arcybiskupa Lublina, Kolegium Rektorów, Profesorów i Studentów Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, którzy przybyli tu z okazji 100-lecia jego założenia i 70-lecia duszpasterstwa akademickiego przy uczelni. Wraz z wami dziękuję Panu za każde dobro duchowe, jakie zrodziło się w waszej wspólnocie uniwersyteckiej w tym stuleciu. Zachęcam was, abyście kontynuowali dobrą tradycję poszukiwania więzi łączących wiarę i rozum, a równocześnie, byście odkrywali nowe metody zgłębiania nauk humanistycznych i przyrodniczych, aby coraz lepiej odpowiadać na wyzwania, jakie współczesny świat stawia przed człowiekiem i społecznościami. Niech wam towarzyszy wasz profesor Karol Wojtyła – św. Jan Paweł II! Wam i wszystkim pielgrzymom tu obecnym z serca błogosławię. Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus!

Papieską audiencję streścił po polsku ks. prał. Paweł Ptasznik z Sekretariatu Stanu Stolicy Apostolskiej:

Ojciec Święty kontynuuje swoją refleksję nad Chrztem, który – jak czytamy w Katechizmie Kościoła Katolickiego – jest „w szczególny sposób «sakramentem wiary», ponieważ jest sakramentalnym wejściem w życie wiary” (n. 1236). W liturgii chrztu, litania do wszystkich świętych, modlitwa egzorcyzmu i namaszczenie olejem katechumenów, od czasów starożytnych przypominają, że modlitwa Kościoła wspiera katechumenów w walce ze złem, towarzyszy im na drodze dobra, pomaga im wyzwolić się spod władzy grzechu, aby przejść do królestwa Bożej łaski. Kościół prosi o uwolnienie ich od wszystkiego, co oddziela od Chrystusa i przeszkadza w wewnętrznym zjednoczeniu z Nim. Także dla dzieci prosimy Boga o uwolnienie od grzechu pierworodnego i uświęcenie ich jako mieszkania Ducha Świętego (por. Obrzęd Chrztu Dzieci, n. 56). Chrzest nie jest formułą magiczną, ale darem Ducha Świętego, który uzdalnia tego, kto go otrzymuje „do walki ze złym duchem”. W tej walce nie jesteśmy sami. Kościół modli się, abyśmy nie ulegli zasadzkom zła, ale pokonali je mocą Paschy Chrystusa. Umocnieni przez zmartwychwstałego Pana, możemy z wiarą powtarzać słowa świętego Pawła: „Wszystko mogę w Tym, który mnie umacnia” (Flp 4,13).

W dzisiejszej audiencji udział wzięli m. in. abp Stanisław Budzik, metropolita lubelski, Rektor, studenci i Pracownicy Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II oraz Akademickie Stowarzyszenie im. bł. Pier Giorgio Frassati "Frassatianum"; pielgrzymi z Parafii Wniebowzięcia NMP Głoska (diecezja wrocławska); z parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa, z Wrocławia; parafii św. Mikołaja w Elblągu; Młodzież z VI Liceum Ogólnokształcące im. Jana Pawła II w Legnicy oraz Katolickiego Liceum i Gimnazjum im. św. Franciszka z Asyżu w Legnicy; Zespół Szkół Ekonomicznych z Nysy; Zespół Szkół Rolniczych z Prudnika Członkowie Grup Modlitwy Św. Ojca Pio z Diecezji Bielsko-Żywieckiej.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 11/12 2017

Bilet do Panamy od Ambasadora

2018-02-21 10:32

Redakcja Tygodnika Katolickiego „Niedziela”
Niedziela Ogólnopolska 8/2018, str. 15


Po modlitwie „Anioł Pański” i udzieleniu apostolskiego błogosławieństwa w niedzielę 11 lutego br. Franciszek zapisał się na Światowe Dni Młodzieży w Panamie, w dniach 22-27 stycznia 2019 r.

Przy tej okazji Ojciec Święty powiedział: – Dzisiaj rozpoczynają się zapisy na Światowe Dni Młodzieży, które odbędą się w Panamie w styczniu 2019 r.

Również ja w tej chwili, w obecności dwojga młodych, zapisuję się przez Internet (w tym momencie Franciszek kliknął aplikację na tablecie – przyp.). Właśnie się zapisałem jako pielgrzym na Światowy Dzień Młodzieży. Musimy się przygotować! Zachęcam wszystkich młodych ludzi na całym świecie, aby przeżywali z wiarą i entuzjazmem to wydarzenie łaski i braterstwa, zarówno udając się do Panamy, jak i uczestnicząc w nim w swoich wspólnotach.

KAI

***

Bilet do Panamy od Ambasadora

Konkurs dla młodzieży

Ambasador RP przy Stolicy Apostolskiej i Zakonie Maltańskim Janusz Kotański ufunduje ze środków własnych bilet lotniczy na Światowe Dni Młodzieży w Panamie dla jednego uczestnika z Polski.

Bilet (w obie strony) jest nagrodą w konkursie wiedzy o Światowych Dniach Młodzieży. Bilet od Pana Ambasadora otrzyma osoba, która zostanie wylosowana spośród uczestników konkursu, którzy przyślą do „Niedzieli” prawidłowe odpowiedzi na trzy pytania:

1. Kto był inicjatorem Światowych Dni Młodzieży?

2. Kiedy i w jakich miastach w Polsce odbyły się do tej pory Światowe Dni Młodzieży?

3. Jak brzmi hasło Światowych Dni Młodzieży, które odbędą się w Panamie w dniach 22-27 stycznia 2019 r.?

Prosimy o nadsyłanie odpowiedzi pocztą pod adresem: Redakcja Tygodnika Katolickiego „Niedziela”, ul. 3 Maja 12, 42-200 Częstochowa, z dopiskiem: „Wygraj bilet od ambasadora”.

Odpowiedzi wraz z dokładnym adresem uczestnika należy nadsyłać do 30 kwietnia 2018 r. (decyduje data stempla pocztowego).

Konkurs przeznaczony jest dla osób pełnoletnich, których stan zdrowia pozwala na samodzielne odbycie podróży lotniczej do Panamy.

Do zobaczenia w Panamie!

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Przemysł pogardy

2018-04-25 20:33

Ks. Paweł Rozpiątkowski

Kiedy rzuciłem okiem na ten tytuł, choć przecież to nie pierwszy spotkany przeze mnie przypadek takiej metody manipulacji, zrobiło mi się niedobrze. Do szpiku zmroził mnie stopień pogardy zawarty w tych kilku słowach: „Znany działacz antyaborcyjny ma nową pracę, został konsultantem wojewódzkim.” Cóż w istocie znaczą te słowa? Ano tyle, że „Pan nikt” dostał pracę. Przecież a przecież „Pan nikt”, nie powinien dostawać pracy, bo „Pan nikt” jest zerem. Ten „Pan nikt”, to lekarz, który leczył i ratował życie wielu ludziom. Profesor, który wykształcił tysiące innych lekarzy. Tylko dlatego, że twardo opowiada się za życiem został nazwany pogardliwie „znanym działaczem antyaborcyjnym”. Czyli właśnie nikim. Chodzi o prof. Chazana.

BOŻENA SZTAJNER

Wiele już napisano o przemyśle pogardy, który był wymierzony w śp. Prezydenta Lecha Kaczyńskiego. Powstały cale analizy działań jego przeciwników politycznych zmierzających do obalenia godnościowych podstaw jego prezydentury. A to pisano o kartoflu. A to zadawano pytania czy prezydent jest alkoholikiem. W ten sposób również starano się wmówić społeczeństwu, że Lech Kaczyński jest nikim. Wielu w to uwierzyło i wierzy nadal.

Przemysł pogardy nadal dobrze funkcjonuje. Jego tryby mielą dziś co znaczniejszych, co odważniejszych obrońców życia. Używane są najbardziej nieczyste chwyty. Prawdziwa wolna amerykanka.

Wściekłą histerię wywołuje np. pokazanie w przestrzeni publicznej niewinnego i prawdziwego zdjęcia kilkutygodniowego dziecka zrobionego za pomocą ultrasonografu. Niedawno w Rzymie urzędnicy wystraszeni przez agresywnych lewaków nakazali je usunąć natychmiast. Nad Wisłą też to przerabialiśmy. Ileż razy urzędnicy nakazywali usunąć, albo bezprawnie niszczono, czy organizowano „społeczne” pikiety przeciw wystawom podobnych zdjęć. To ze strachu, bo odkłamują one aborcjonistyczną narrację pokazując czarno na białym, że pod sercem matki żyje nie płód, ale człowiek. Każdy z nas w piątym czy dziesiątym tygodniu życia tak wyglądał, a że nie jest podobny do siebie dzisiaj? Przecież wielu ma kłopoty z rozpoznaniem siebie na zdjęciach z dzieciństwa. Człowiek się przecież zmienia.

Kilka tygodni temu oglądałem w telewizji dyskusję Kaji Godek z dwoma feministkami. Jedną z nich była prowadząca program w TVN 24 znana dziennikarka. Kaja Godek dala sobie radę doskonale, mimo, że naprzeciw siebie miała nie skrywające niechęci, wściekłości i pogardy dwie lwice, które najchętniej by ją zakneblowały.

I wreszcie fizyczny atak. Ten na Kurię Biskupią w Warszawie z niewybrednymi hasłami, ba groźbami wobec biskupów i księży po tym jak Episkopat Polski wyraził wsparcie dla społecznej inicjatywy „Zatrzymaj aborcję”. Napastnicy gotowi byli na pewno poszturchać. Nie zawahaliby się przed poturbowaniem, a może i znaleźliby się tacy nakręceni, którzy odważyliby się zabić. Nie przesądzam. Boję się tylko, bo widząc nienawiść w czystej postaci, a także przyzwolenie i brak potępienia takich haseł i działań ze strony wspierających mediów, nie mając zbyt bujnej wyobraźni potrafię to sobie jednak wyobrazić.

I co wobec tego? Schować głowę w piasek? Jak struś. To najgorsze, co można zrobić. Gdy chodzi o życie nie można odpuścić „dla świętego spokoju”.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 11/12 2017

Reklama

Najczęściej czytane

Wiele stron internetowych, wykorzystuje pliki cookies (ciasteczka). Służą one m.in. do tego, by zagłosować w sondzie. Nowe przepisy zobowiązują nas do poinformowania o tym. Dalsze korzystanie z naszych stron bez zmiany ustawień przeglądarki będzie oznaczało, że zgadzasz się na ich wykorzystywanie.
Aby dowiedzieć się więcej, przeczytaj o Polityce plików cookies.

Rozumiem