Reklama

Moje pismo Tęcza - 7/8 2018

Niesamowite poczucie wspólnoty

2017-12-13 11:07

Kamil Krasowski
Edycja zielonogórsko-gorzowska 51/2017, str. VI

Karolina Krasowska
Wojciech Górski jest w klasie maturalnej 5. Liceum Ogólnokształcącego w Zielonej Górze

Kamil Krasowski: – Na przełomie roku w szwajcarskiej Bazylei odbędzie się Europejskie Spotkanie Młodych Taizé. Co Twoim zdaniem jest fenomenem spotkania, w którym bierze udział młodzież z wielu krajów świata?

Wojciech Górski: – Na początku warto powiedzieć, że to spotkanie jednoczy nie tylko młodzież katolicką, ale także młodzież z różnych odłamów Kościoła, jak protestantów, a czasami i prawosławnych, jeżeli to spotkanie odbywa się w Europie Środkowo-Wschodniej albo tak jak ostatnio w kraju nadbałtyckim, jakim jest Łotwa. Fenomenem jest to, że w czasie spotkań można poczuć autentyczną wspólnotę i to, że wszyscy pomimo tych różnic, jakie nas dzielą, które powstały na przestrzeni wieków, tak naprawdę jesteśmy dziećmi tego samego Pana Boga. Na spotkaniach organizowanych przez braci z Taizé próbuje się znaleźć i pokazać te wszystkie rzeczy, które nas łączą jako chrześcijan, a nie to, co nas dzieli. To niesamowite poczucie wspólnoty, jaką jest Kościół, jest właśnie fenomenem tego spotkania, które w tym roku odbędzie się w Bazylei.

– Od kogo po raz pierwszy dowiedziałeś się o tych spotkaniach i jak to się stało, że postanowiłeś wziąć w nich udział?

– O Europejskich Spotkaniach Młodych organizowanych przez Wspólnotę Braci z Taizé dowiedziałem się właściwie od moich rodziców. Kiedyś, dawno temu, powiedzieli mi, że jak studiowali i jeszcze nie byli małżeństwem, pojechali na spotkanie, które miało miejsce w Pradze. Ale wtedy nie zainteresowało mnie to szczególnie, obiło mi się tylko o uszy. Może dlatego, że wtedy moja wiara nie była jakoś szczególnie rozwinięta i nie byłem zainteresowany tym wszystkim. Jednak przeszło rok temu ten temat ponownie pojawił się w mojej rodzinie, wśród moich najbliższych, dlatego ze względu na wyjątkowość miejsca, w którym wówczas odbywały się te spotkania, a była to Ryga, zdecydowałem się na nie pojechać. Wiedziałem mniej więcej, czego się spodziewać, ale chciałem też zobaczyć, jak niektórzy ludzie, szczególnie z krajów protestanckich, spoglądają na Kościół i na Pana Boga. Po prostu było to dla mnie ciekawe. Chciałem trochę wyjść poza nasze myślenie typowo katolickie i zobaczyć, jak inni myślą, a ponieważ w tamtym roku spotkanie odbywało się na Łotwie, gdzie były też naleciałości Kościoła Wschodniego, chciałem trochę poznać kultury prawosławnej.

– Jakie odczucia wówczas Ci towarzyszyły?

– Na początku poczułem taką chrześcijańską miłość. Może to zabrzmi dziwnie, ale chciałbym od razu wyjaśnić, co mam na myśli. Otóż kiedy przyjechaliśmy do Rygi, od razu zostaliśmy zakwaterowani. Od razu też wprost zostaliśmy zapytani, czy ktoś z nas chce zostać wolontariuszem. Posługa wolontariacka na spotkaniach Taizé nie jest szczególnie wymagająca, niemniej jednak przyczynia się bardzo do prawidłowego funkcjonowania tych spotkań. I moim zdaniem właśnie tutaj jest ta miłość chrześcijańska, która polega na tym, że dajemy coś z siebie drugiemu człowiekowi i wszyscy pomagamy sobie nawzajem zupełnie za darmo, bezinteresownie. To było pierwsze uczucie, jakiego doświadczyłem, po raz pierwszy uczestnicząc w Taizé.

– Wspominałeś wcześniej o wyraźnym doświadczeniu wspólnoty...

– Tak, ponieważ to niesamowite, kiedy w czasie wspólnych modlitw kanonami wokół nas siedzą ludzie z różnych Kościołów i narodowości, ale wszystkich nas łączy to, że wychwalamy tego samego Pana Boga. Podobnie jeżeli chodzi o tzw. spotkania w grupach, kiedy rozważając i dyskutując na temat konkretnego fragmentu z Pisma Świętego, co wcale nie było rzeczą łatwą, ponieważ dzieliły nas chociażby bariery językowe, odnosiłem wrażenie, że Duch Święty naprawdę wtedy działał i z kolejnymi spotkaniami te bariery coraz bardziej topniały. Właśnie spojrzenie tych wszystkich ludzi z różnych krajów, kultur i odłamów Kościoła na ten sam fragment było czymś niesamowitym. Pozwoliło spojrzeć na dany fragment jeszcze raz, z innej perspektywy, i zobaczyć, że Pismo Święte jest naprawdę takim niekończącym się dialogiem z Panem Bogiem.

– Idziesz za ciosem i w tym roku także wybierasz się na spotkanie młodych, tym razem do Bazylei. Powiedz, dlaczego warto, z perspektywy osoby młodej, wziąć udział w spotkaniu Taizé?

– Przede wszystkim po to, żeby poszerzać swoje horyzonty, burzyć bariery i uprzedzenia i nie zamykać się w swoim hermetycznym środowisku. Poza tym Kościół to przede wszystkim wspólnota ludzi wierzących w Jezusa Chrystusa, dlatego warto pojechać i spojrzeć na Kościół nie jak na jakiś twór, ale wspólnotę ludzi, którzy wierzą w tego samego Pana Boga i Go jednocześnie wychwalają.

Tagi:
wywiad

Święci otwierają nam niebo

2018-10-16 11:31

Kamil Krasowski
Edycja zielonogórsko-gorzowska 42/2018, str. IV

Karolina Krasowska
Ks. Krzysztof Hojzer zaprasza na Zielonogórski Wieczór Wszystkich Świętych

Kamil Krasowski: – Od kilku lat nasza Diecezjalna Grupa Modlitewna św. Ojca Pio organizuje 31 października tzw. Wieczór Wszystkich Świętych. W tym roku będzie on szczególny, gdyż jego ranga urosła do głównego tego rodzaju wydarzenia w mieście. Jak zatem zapowiada się tegoroczny Zielonogórski Wieczór Wszystkich Świętych? Jacy święci w znaku relikwii będą obecni?

Ks. Krzysztof Hojzer: – W tę szczególną noc, rozważając ewangelijne błogosławieństwa, które ukazują nam duchowy wizerunek Jezusa i wyrażają Jego misterium – tajemnicę śmierci i zmartwychwstania, pragniemy w obecności Wszystkich Świętych i za ich wstawiennictwem głębiej wniknąć w życie Boga. Człowiek zatopiony w Bogu bardzo konkretnie czerpie z tych niezwykłych głębin życia Bożego. Każdego roku widzimy, jak wielka to łaska. Święci tej nocy wypraszają nam głębsze rozumienie i doświadczenie miłości Boga. Mamy bardzo wiele świadectw pięknych nawróceń. Święci swymi modlitwami otwierają nam tej nocy niebo na oścież. Dlatego chcemy tej łaski dla całego miasta i nie tylko. W modlitwie zawierzenia i adoracji u stóp Jezusa tej nocy modlą się z nami i orędują m.in.: św. Jan od Krzyża, św. Teresa z Avila, św. Ignacy Loyola, św. Ojca Pio, św. Faustyna, św. Jan Paweł II, św. Franciszek i Hiacynta, św. Matka Teresa z Kalkuty, bł. ks. Jerzy Popiełuszko...

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Kalendarz pielgrzyma 2019

Dziś 70. rocznica śmierci kard. Augusta Hlonda, Prymasa Polski

2018-10-22 08:57

tk, ksas / Warszawa (KAI)

Dziś, 22 października przypada 70. rocznica śmierci kard. Augusta Hlonda, Prymasa Polski. W maju br. papież Franciszek podpisał dekret o heroiczności jego cnót. Do beatyfikacji potrzebny jest uznany przez Kościół cud dokonany za wstawiennictwem Augusta Hlonda.

Archiwum

August Hlond urodził się 5 lipca 1881 r. na pograniczu Brzęczkowic i Mysłowic. Od szóstego roku życia uczęszczał do szkoły ludowej w Brzezince. Jako chłopiec wraz ze starszym bratem Ignacym udali się do Turynu. W 1897 r. August złożył śluby zakonne w zgromadzeniu księży salezjanów. Podjął studia na Uniwersytecie Gregoriańskim, które ukończył doktoratem z filozofii w 1900 r. Po powrocie do Polski, do święceń kapłańskich pełnił obowiązki wychowawcy i nauczyciela, dyrygenta chóru i sekretarza dyrektora zakładu salezjańskiego w Oświęcimiu.

W 1905 r. otrzymał z rąk bp. Anatola Nowaka święcenia kapłańskie, a następnie objął stanowisko kapelana w zakładzie Lubomirskiego w Krakowie. Przeniesiony do Przemyśla, przez dwa lata pełnił funkcję dyrektora placówki salezjańskiej. Następnie w 1909 r. został przeniesiony do Wiednia, gdzie przez ponad dziesięć lat był prowincjałem nowo utworzonej prowincji, obejmującej Austrię, Węgry i cześć Niemiec. 7 listopada 1922 r. otrzymał nominację na administratora apostolskiego dla Górnego Śląska - górnośląskiej części diecezji wrocławskiej, która przypadła Polsce po plebiscycie.

28 października 1925 r. papież zatwierdził nową organizację terytorialną Kościoła w Polsce. Jedną z nowych diecezji była katowicka. Ks. Hlond został jej pierwszym biskupem. Kierował Kościołem na Śląsku tylko cztery lata (listopad 1922 - czerwiec 1926). 24 czerwca 1926 r. został mianowany przez Piusa XI arcybiskupem gnieźnieńskim i poznańskim – prymasem Polski. W trakcie krótkich rządów w śląskim Kościele położył podwaliny pod sprawnie funkcjonujący zarząd diecezją: kurię, kapitułę, sąd biskupi. Zadecydował o miejscu utworzeniu seminarium duchownego z siedzibą w Krakowie. Założył "Gościa Niedzielnego". W dziedzinie duszpasterstwa przyczynił się do stopniowej polonizacji duszpasterstwa przez utworzenie własnych central dla bractw i stowarzyszeń katolickich.

Po utworzeniu w końcu 1925 r. diecezji katowickiej został mianowany, a 3 stycznia 1926 r. konsekrowany na biskupa. 24 czerwca 1926 r. mianowany arcybiskupem gnieźnieńskim i poznańskim, prymasem Polski przez papieża Piusa XI, a 20 czerwca 1927 r. kreowany kardynałem.

Jako prymas wiele wysiłku włożył w organizację Akcji Katolickiej, z centralą w Poznaniu, powstałej w 1930 r. Brał również udział w licznych międzynarodowych kongresach eucharystycznych oraz zorganizował w 1927 r. międzynarodowy kongres misyjny w Poznaniu. W 1932 r. wraz z ks. Ignacym Posadzym założył Towarzystwo Chrystusowe dla Polonii Zagranicznej.

W 1939 r. opuścił wraz z rządem Polskę, udając się początkowo do Rumunii. 19 września 1939 r. przybył do Watykanu. Działał tu na rzecz sprawy polskiej poprzez przemówienia w watykańskim radiu, udzielając wywiadów prasie oraz wykorzystując swoje wpływy osobiste. W związku z przygotowaniami Włoch do wojny z Francją musiał opuścić Rzym.

Od 9 czerwca 1940 do 6 kwietnia 1943 r. przebywał w Lourdes, gdzie informował przywódców Zachodu o sytuacji w okupowanej Polsce. Zmuszony przez rząd Vichy, przeniósł się do opactwa w Hautecombe koło Aix-les-Bains. 3 lutego 1944 r. został aresztowany przez gestapo i internowany w Paryżu, a potem kolejno w klasztorach w Bar-le-Duc i Wiedenbrück (w Westfalii).

Po wyzwoleniu przez wojska amerykańskie udał się do Rzymu, skąd 20 lipca 1945 r. wrócił do Poznania. Pierwszymi decyzjami, jakie podjął po powrocie do kraju, była reorganizacja Kościoła na Ziemiach Północnych i Zachodnich, włączonych do Polski. 4 marca 1946 r. z jego inspiracji Papież Pius XII rozwiązał istniejącą od 1821 r. unię personalną metropolii poznańsko-gnieźnieńskiej i utworzył nową warszawsko-gnieźnieńską, stawiając kard. Hlonda na jej czele.

Kardynał zmarł 22 października 1948 r. w Warszawie. Został pochowany w podziemiach archikatedry św. Jana w Warszawie.

Proces beatyfikacyjny kard. Hlonda toczy się od 9 stycznia 1992 roku. Jego postulatorem jest z urzędu postulator generalny salezjanów, ks. Pierluigi Cameroni, zaś wicepostulatorem chrystusowiec ks. Bogusław Kozioł.

15 maja 2018 r. pozytywną opinię na temat heroiczności cnót i życia Sługi Bożego kard. Augusta Hlonda wyraziła w Watykanie Komisja Kardynałów i Biskupów z Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych. Kilka dni później, 21 maja, papież ogłosił dekret o heroiczności cnót kard. Hlonda.

Tym samym formalny etap procesu beatyfikacyjnego został zakończony. Słudze Bożemu przysługuje odtąd tytuł „Czcigodny Sługa Boży”. Obecnie do beatyfikacji niezbędny jest już tylko uznany przez Kościół cud dokonany za wstawiennictwem Augusta Hlonda.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Bez kard. Hlonda i kard. Wyszyńskiego nie byłoby papieża Polaka

2018-10-22 14:42

BP KEP / Warszawa (KAI)

Św. Jan Paweł II, którego dziś wspominamy, powiedział, że bez kard. Wyszyńskiego nie byłoby papieża Polaka. Wiemy też, że to na prośbę kard. Augusta Hlonda, prymasem Polski po jego śmierci został ówczesny biskup lubelski Stefan Wyszyński – przypomniał rzecznik Episkopatu ks. Paweł Rytel-Andrianik w kontekście przypadających dziś (22 października) rocznic: 40. rocznicy inauguracji pontyfikatu św. Jana Pawła II i 70. rocznicy śmierci kard. Augusta Hlonda.

BP KEP
Ks. Paweł Rytel-Andrianik

Rzecznik Episkopatu Polski podkreślił, że 22 października to jedna z najważniejszych dat w historii Polski. Tego dnia rozpoczął swój pontyfikat Jan Paweł II, na pamiątkę czego wspominamy go dziś w Liturgii Kościoła. Również 22 października zmarł kard. August Hlond, prymas Polski w latach 1926-1948. „Wiemy, jak bardzo te osoby w perspektywie czasu wpłynęły na historię naszego narodu, Europy i świata” – powiedział ks. Rytel-Andrianik. Przytoczył też słowa abp. Damiana Zimonia, metropolity katowickiego w latach 1985–2011, a obecnie arcybiskupa seniora, który powiedział: „Gdyby nie było kard. Hlonda, nie byłoby kard. Wyszyńskiego. Gdyby nie było Wyszyńskiego, nie byłoby papieża Polaka”.

Jak wyjaśnił rzecznik Episkopatu, kard. August Hlond przed swoją śmiercią poprosił Stolicę Apostolską, aby jego następcą został ówczesny biskup lubelski Stefan Wyszyński. Dzień po inauguracji swojego pontyfikatu Jan Paweł II powiedział zaś do Prymasa Tysiąclecia: „Nie byłoby na Stolicy Piotrowej tego papieża-Polaka, który dziś pełen bojaźni Bożej, ale i pełen ufności rozpoczyna nowy pontyfikat, gdyby nie było Twojej wiary, nie cofającej się przed więzieniem i cierpieniem, Twojej heroicznej nadziei, Twego zawierzenia bez reszty Matce Kościoła, gdyby nie było Jasnej Góry i tego całego okresu dziejów Kościoła w Ojczyźnie naszej, które związane są z Twoim biskupim i prymasowskim posługiwaniem”.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Płyta - Wojna totalna 300x400

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem