Reklama

65 lat wiernej służby Bogu i Kościołowi

2017-12-06 13:42

Ks. Robert Gołębiowski
Edycja szczecińsko-kamieńska 50/2017, str. 2

Ks. Robert Gołębiowski
Ks. prał. Aleksander Jaszczur

Powołanie kapłańskie jest, jak nas uczył św. Jan Paweł II: „darem i zadaniem”. Darem, gdyż Bóg obdarowuje serce młodego człowieka skarbem służby wobec Boga i drugiego człowieka. Jest też zadaniem do wypełnienia przez wszystkie lata posługi duszpasterskiej. Jest czymś niezwykłym, gdy przychodzi nam oddać hołd Bogu za 65 lat wytrwałej pracy kapłańskiej ks. prał. Aleksandra Jaszczura.

Uroczystości jubileuszowe odbyły się 5 października br. w kolegiacie św. Jana Chrzciciela w Myśliborzu w obecności kapłanów, sióstr zakonnych, brata, grona wiernych z Myśliborza i Kierzkowa, ostatniej parafii proboszczowskiej.

Reklama

Ks. prał. Aleksander Jaszczur urodził się 19 lutego 1930 r. Przybył na Ziemie Zachodnie z miejscowości Liw, niedaleko Węgrowa, na ziemi mazowieckiej, z diecezji siedleckiej. Swoją kapłańską wędrówkę rozpoczął tuż po wojnie, kończąc najpierw Niższe Seminarium Duchowne, a później studiując w Wyższym Seminarium Duchownym w Gorzowie Wlkp. Święcenia kapłańskie przyjął 5 października 1952 r. Był wikariuszem w katedrze gorzowskiej (1952-55), potem prefektem w Niższym Seminarium Duchownym we Wschowie (1955-57). Następnie powołany został na proboszcza w Białogórzynie k. Koszalina (1957-62). Później przybył do Cedyni, gdzie duszpasterzował przez 12 lat. Od 1974 do 1985 r. był proboszczem parafii w Łobzie i dziekanem tego dekanatu. Ostatnią parafią, w której pełnił funkcję proboszczowską, był Kierzków, dokąd przybył 1 października 1985 r.

Odwiedziłem Księdza Prałata w przytulnym mieszkaniu w Domu Rekolekcyjnym Sióstr Jezusa Miłosiernego w Myśliborzu, gdzie od pójścia w stan senioratu, czyli od 1 września 2009 r., pełni z niezwykłą ofiarnością funkcje kapelana oraz spowiednika w obydwu myśliborskich parafiach. Ksiądz Prałat urzeka skromnością, pokorą, dużym poczuciem humoru, a nade wszystko duchem wielkiej modlitwy i pracowitości w służbie Bożej. Mimo 87 lat życia zadziwia dobrym zdrowiem i ogromną witalnością. Z nieukrywaną radością wysłuchałem bogatej w fakty i daty historii posługi kapłańskiej.

Ks. Robert Gołębiowski: – Księże Prałacie, zacznijmy nasze wspominanie od domu rodzinnego, gdzie kształtują się zręby powołania.

Ks. Prał. Aleksander Jaszczur: – Pochodzę z historycznej miejscowości Liw, w której w swoim czasie posługiwał ks. Jan Paweł Woronicz, późniejszy prymas Polski. Wiele zawdzięczam swoim rodzicom, ich wierze i trosce o dobre wychowanie. Moje pragnienie bycia kapłanem zrodziło się tuż po I Komunii św., w wieku 8 lat, gdy zostałem ministrantem. Były to dziecięce pragnienia, ale czułem się dobrze przy ołtarzu i już wówczas myślałem o tym, by stać się kapłanem, aby odprawiać Mszę św., głosić kazania, prowadzić katechezę i mówić ludziom o Bogu. Z naszej parafii pochodziło w tamtym czasie dwóch kleryków, którzy, jak przyjeżdżali na wakacje z seminarium w Siedlcach, stanowili dla mnie wzór i często myślałem o tym, że chciałbym pójść ich śladami. Ważną osobą w kształtowaniu mojej wizji kapłaństwa był jezuita o. Franciszek Kulesza, nasz wikariusz, który w czasie II wojny światowej zebrał nas, uczniów, którzy skończyli najpierw 6 klas szkoły podstawowej, i prowadził z nami tajne gimnazjum na poziomie I i II klasy. On sam na plebanii wykładał nam wszystkie przedmioty. Pamiętam, że dał mi solidne podstawy języka łacińskiego, a jednocześnie poprzez rozmowy i wspólną modlitwę rozbudzał we mnie łaskę powołania.

– Pochodzi Ksiądz Prałat z ziemi mazowieckiej. Jak to się stało, że trafił w konsekwencji na Ziemie Zachodnie?

– Zgłosiłem się, oczywiście, do Wyższego Seminarium Duchownego w Siedlcach, ale ze względu na brak świadectwa ukończenia gimnazjum, gdyż nie uznawano nauczania tajnego, zdałem egzamin w tzw. Gimnazjum Biskupim. Niestety, było bardzo dużo kandydatów do seminarium i nie dostałem się. W naszej wiosce było sporo osób wysiedlonych z Poznańskiego, w tym także ks. Kazimierz Adamczak, który powróciwszy po wojnie do Grodziska Wlkp., zaprosił mnie i kolegę w tamte strony. Na miejscu dowiedzieliśmy się o tym, że najbliższe seminarium jest w Poznaniu. Pojechaliśmy tam i od jednego z księży dowiedzieliśmy się, że nie ma seminarium diecezjalnego, ale funkcjonuje już seminarium Księży Chrystusowców. Udaliśmy się tam, jednak czuliśmy w sobie powołanie do życia w diecezji, dlatego ostatecznie dotarliśmy do Gorzowa Wlkp. i tam 2 września 1946 r. wstąpiłem najpierw do Niższego Seminarium Duchownego. Było nas w sumie 12 osób i to bardzo zróżnicowanych w wieku 16 lat tak jak ja, ale np. późniejszy ks. Jan Lis, zasłużony dla diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej, miał wtedy już 25 lat, a np. ks. prał. Andrzej Majewicz służył wcześniej w wojsku rosyjskim. Ówczesny administrator ks. inf. Edmund Nowicki postanowił, że przejdziemy trybem tzw. galopek, czyli przyspieszonej nauki w postaci ukończenia w rok dwóch klas. Do Wyższego Seminarium Duchownego w Gorzowie Wlkp. wstąpiliśmy po maturze wszyscy, z tym jednak, że nie wszyscy je skończyli. Nasz rocznik dotarł do święceń w liczbie trzydziestu, z tym, że 29 otrzymało prezbiterat w maju, a ja ze względu na brak wymaganego wieku otrzymałem święcenia 5 października 1952 r. w kościele u Ojców Kapucynów pw. Świętego Krzyża w Gorzowie Wlkp. z rąk ówczesnego sufragana gnieźnieńskiego bp. Antoniego Baraniaka. Cieszyłem się, że także dwóch kolegów z Siedleckiego – ks. Tadeusz Caruk i ks. Zbigniew Skibniewski – dotrwało do święceń. Z czasów seminaryjnych mile wspominam nasze trzytygodniowe praktyki w parafiach, gdy prowadziliśmy intensywne przygotowanie dzieci do pierwszej spowiedzi, a także Komunii św., pomagaliśmy w kancelarii i budowaliśmy się postawą księży, którzy wtedy obsługiwali teren obecnych 4 czy 5 parafii.

– Czy pamięta Ksiądz Prałat swoje motto kapłańskie wypisane na obrazku prymicyjnym?

– Tak, oczywiście, gdyż nawet kilka obrazków przechowałem do tej pory. Były to słowa: „Pragnienie mojego serca spełniłeś Panie!”. Teraz po przeżyciu tylu lat w kapłaństwie myślę, że nie zmieniłbym tej dewizy życia, a wszystko, co się dokonało, potwierdza tylko moje pragnienie bycia Chrystusowym kapłanem.

– Jak wyglądało duszpasterstwo na naszych ziemiach w pierwszych latach pracy kapłańskiej Księdza Prałata?

– Najbardziej charakterystyczny był głód kapłanów. Ludzie przyjeżdżający na te ziemie pytali przede wszystkim o to, czy w tej miejscowości jest kościół, czy jest ksiądz, szkoła i jakiś środek lokomocji. Ksiądz był autorytetem, gdyż nawet radzieccy oficerowie polityczni przyjeżdżali do kurii i mówili ks. E. Nowickiemu, aby do danej parafii kierował księdza rzymskokatolickiego. Władzy zależało na ludziach pracujących w dużych gospodarstwach, a z miejscowosci, gdzie nie było księdza, ludność uciekała. Wielką potrzebą było również odbudowywanie zniszczonych kościołów i ich doposażenie po czasach reformacji. Kiedy przybyłem na pierwszą parafię jako proboszcz do Białogórzyna k. Białogardu, nie mogłem przez rok mieszkać w dawnej pastorówce, gdyż była bardzo zniszczona. Były to ciężkie czasy, gdyż władza walczyła z Kościołem i musiałem nawet wygrać proces o prawo użytkowania plebanii. W Cedyni np. przez jakiś czas kapłani mieszkali na parterze plebanii, a u góry egzystowały dwie rodziny zakwaterowane przez miasto. Razem z wikariuszem mieszkaliśmy w warunkach niemal polowych. Do obsługi było także 7 kościołów i kilkanaście szkół 4– i 6-klasowych. Przez jedenaście lat np. czekaliśmy na pozwolenie odbudowania kościoła w Osinowie Dln. Gdy pracowałem w Łobzie, odczułem już trochę lepsze warunki mieszkalne, ale teren był także bardzo duży do obsługi duszpasterskiej, jednak miałem do dyspozycji dwóch wikariuszy. Niezwykle życzliwie wspominam również ostatnią parafię w Kierzkowie, gdzie spotkałem się z wielką życzliwością ludzi, z niezwykle godną postawą modlitewną i budującymi tradycjami oraz klimatem rodzin, co przyniosło owoc chociażby w powołaniu kapłańskim ks. Krzysztofa Przybyło. Ogromnym wyróżnieniem, ale i zadaniem stała się posługa wobec Sióstr Jezusa Miłosiernego. Po roku pobytu w Kierzkowie zadzwoniła s. Izabela Różycka z prośbą, aby stać się spowiednikiem sióstr. Tak się złożyło, że rzeczywiście przez następne 17 lat szafowałem w klasztorze sakrament pokuty i pojednania. Z tego także zrodziła się myśl poparta przez Księdza Arcybiskupa, aby po przejściu na emeryturę zamieszkać właśnie w myśliborskiej wspólnocie sióstr. Jest to dla mnie bardzo cenne, kolejne doświadczenie kapłańskie, gdy otoczony ogromną radością serc sióstr mogę odwdzięczać się im sprawowaniem Eucharystii, przewodnictwem duchowym, wsparciem podczas prowadzonych licznych rekolekcji, a w dwóch parafiach w Myśliborzu stałym dyżurem w konfesjonale.

– Jak po 65 latach posługi może Ksiądz Prałat ogarnąć wspomnieniową myślą wartość Chrystusowego kapłaństwa szczególnie widoczną na naszej ziemi nad Odrą i Bałtykiem?

– Patrząc z perspektywy czasu, muszę powiedzieć, że księża odegrali tutaj niezwykle ważną rolę nie tylko religijną, ale również społeczną. Wielu z nich przyjechało ze swoimi parafianami ze Wschodu, przywożąc wiarę, ale również głębokie umiłowanie tradycji i zwyczajów ludowych. Dostrzegalne było to po wielu latach, że kościół i szkoła stały się miejscem integrowania ludności i jednoczenia wokół prawd patriotycznych. Z drugiej strony należy oddać hołd heroizmowi kapłanów, którzy właściwie do 1972 r. nie mieli zagwarantowanej własności kościołów i budynków, często byli sprawdzani, inwigilowani, wytaczano procesy, czy nakładano na nich nieuczciwe kary za byle co. Jednak swoją nieugiętą postawą budowali wiernych i byli dla nich przykładem mężności.

– A jakie kapłańskie przesłanie po przeżyciu 65 lat kapłaństwa przekazałby Ksiądz Prałat współczesnej młodzieży?

– Powołanie jest zawsze służbą Bogu i ludziom. Jest to nie tylko dar dla pojedynczej osoby, ale i dla całego Kościoła. Każda służba jest związana z trudem i cierpieniem, ale ważne jest to, by gdy spotykają nas trudności, nie uciekać, tylko je przezwyciężać. Jeśli z Bożą pomocą odniosę zwycięstwo i pozostanę wierny swojemu powołaniu, to mam także jako człowiek satysfakcję, że nie uległem trudnościom. Życzę więc współczesnej młodzieży tego ochoczego ducha chęci poświęcenia całego życia, aby być prawdziwym świadkiem Chrystusa w obecnych czasach.

– Z okazji pięknego jubileuszu życzymy ks. prał. Aleksandrowi Jaszczurowi mocy Ducha Świętego do dalszej posługi kapłańskiej, opieki Niepokalanego Serca Maryi i jak najlepszego zdrowia!

Tagi:
wywiad

Prymas Polski: mamy problem z wolnością

2018-07-11 10:58

rozmawiał Tomasz Królak / Warszawa (KAI)

Mamy w Polsce kłopot z właściwą realizacją wolności, to znaczy twórczym działaniem na rzecz wspólnego dobra - ocenia w rozmowie z KAI abp Wojciech Polak. Prymas Polski wyraził nadzieję, że pozytywnym przemianom w naszym życiu publicznym sprzyjać będzie wrześniowy Zjazd Gnieźnieński, który jest forum otwartej, wolnej dyskusji o teraźniejszości.

Episkopat.news

Abp Wojciech Polak: – Myślę, że Zjazd Gnieźnieński skierowany jest nie tylko do Kościoła. Można mówi, że, owszem, Kościół ma ważną rolę w wychowywaniu ludzi do pełni wolności, do jej dobrego zagospodarowywania, natomiast temat Zjazdu jest szerszy. Dotyczy on realizacji ludzkiej wolności we wszystkich wymiarach, nie tylko w ściśle religijnym (choć ten może być fundamentalny) ale też społecznym i w wymiarze „poszerzonej” ojczyzny, czyli w wymiarze europejskim. Jesteśmy bowiem wezwani do tego, by tę wolność zagospodarować na różnych polach. Stąd też refleksja zjazdowa jest tak polifoniczna. Nie dotyczy tylko jakiegoś jednego, wybranego obszaru, ale jest bardzo szeroka: od zagadnień życia społecznego, kościelnego aż do realizacji wolności w rodzinie, poprzez dialog z drugim człowiekiem, w relacjach sąsiedzkich itp.

KAI: Tegoroczny Zjazd odbędzie się na krótko przed obchodami 100. rocznicy odzyskania niepodległości. Możemy mieć nadzieję, że spotkanie w Gnieźnie wpłynie na relacje polsko-polskie, byśmy przeżyli tę rocznicę wspólnie i ponad podziałami?
– Mam nadzieję, że Zjazd, który odbędzie się na niecałe dwa miesiące przed centralnymi obchodami niepodległości odegra taką rolę. Trzeba przy tym dodać, że cały bieżący rok obfituje w różne rocznicowe wydarzenia, choćby czerwcowe Święto Dziękczynienia w Świątyni Opatrzności Bożej w Warszawie będące dziękczynieniem Kościoła za wolność.
Ale, rzeczywiście, mam nadzieję, że wrześniowy Zjazd może stanowić rodzaj duchowego zaplecza do dobrego przeżywania centralnych obchodów 100-lecia niepodległości.

- Tegoroczny Zjazd to idealna okazja ku temu, by natchnąć polityków do nowego stylu uprawiania polityki. To wydaje się może abstrakcyjne i nieosiągalne, ale przecież aktorzy naszej sceny politycznej odwołują się do chrześcijańskich korzeni Polski i Europy.

- – Myślę, że jest na to duża szansa. Oczywiście, ważniejsze wydaje się to, co wydarzy się pomiędzy uczestnikami zjazdu, a dodajmy, że główni wykładowcy i panelistami są osoby o różnych wrażliwościach społecznych i politycznych. Jeżeli pomimo tego wszyscy oni przyjeżdżają na wydarzenie, na którym odwołujemy się do chrześcijańskiego depozytu wartości, to mam nadzieję, że może to być ważny krok naprzód. Wszyscy liczymy na to, że będzie to twórczy dialog i początek budowy płaszczyzny pojednania, zrozumienia i polsko-polskiego dialogu.
Oczywiście tymi osobami nie są politycy zaangażowani w bieżące działania (choć są wyjątki, np. min. Konrad Szymański). Niewątpliwie natomiast Zjazd podejmie refleksję nad tym, z czego te bieżące działania wyrastają oraz w jakim kierunku prowadzą.

- A czy Zjazd nie powinien stać się miejscem spotkania głównych polskich polityków? Czy nie byłoby szczególna wartością, gdyby właśnie na tym forum mogli podyskutować ze sobą Andrzej Duda i Donald Tusk?

- – Za każdym razem organizatorzy Zjazdów Gnieźnieńskich zabiegają o obecność czołowych polityków i przypomnę, że w Gnieźnie gościło z tej okazji kilku polskich prezydentów. Problem polega na tym, że różne międzynarodowe wydarzenia niekiedy utrudniają politykom możliwość przyjazdu do Gniezna. Na szczęście obecny będzie prezydent Andrzej Duda, który tuż potem leci na forum ONZ, natomiast napięty kalendarz wydarzeń uniemożliwił przybycie Donaldowi Tuskowi.
Niemniej chcę zwrócić uwagę, że i tak będą obecni bardzo ważni przedstawiciele życia społecznego, publicznego, kościelnego. Stąd moja nadzieja, że wydarzenie poprawi relacje społeczne i polityczne w Polsce.

- A dlaczego właściwie te relacje wyglądają dziś tak słabo? Dlaczego, pomimo powoływania się na te same wartości, nasze spory są tak zajadłe i skoncentrowane na pognębieniu przeciwnika?

- – Trudno powiedzieć. Może to sprawa naszych emocji związanych z nazbyt intensywnym przeżywaniem rzeczywistości? Może decyduje to, że każdy ma swoje polityczne interesy? Dlatego nigdy dość zachęt do tego, byśmy odwoływali się do dobra wspólnego i przypominania, że możemy je osiągnąć jedynie poprzez dialog i rozmowę.
Myślę, że także w tym roku rozmowa będzie ciekawa i różnorodna. Oprócz 4 wykładów mamy 7 paneli i aż 22 warsztaty. Spotkania warsztatowe dotyczą bardzo różnych zagadnień i umożliwiają odbywanie prawdziwego dialogu a nie tylko teoretyzowanie na jego temat. To jest konkret. Tyle możemy i powinniśmy robić.
Zjazd Gnieźnieński nie pretenduje do tego, by być jedyną płaszczyzną dialogu Polaków, ale niewątpliwie pozostaje ważną okolicznością do wykorzystania: zarówno z uwagi na sporą już tradycję oraz starania organizatorów, by ich tematyka bardzo mocno wpisywała się w rzeczywistość, w której żyjemy. To jest otwarta, wolna dyskusja o teraźniejszości. Może w niej wziąć udział każdy i poczuć się czynnym współgospodarzem tego wydarzenia. Liczę na to, że Zjazd będzie prawdziwy dialogiem, że każdy będzie mógł wejść w interakcję i wypowiedzieć własne oczekiwania, niepokoje i nadzieje.

- Czy my, Polacy, mamy kłopot z zagospodarowaniem wolności?

- – Tak, mamy kłopot z jej twórczą realizacją. Bo wszystko zależy od tego, co będziemy rozumieć pod pojęciem wolności: czy wolność to tylko brak ograniczeń i poczucie, że nikt nas nie naciska czy też rozumiemy ją jako twórcze działanie na rzecz wspólnego dobra. Z tym drugim, właściwym rozumieniem wolności, mamy problem. Nie zawsze mamy świadomość, że moja wolność realizuje się zawsze w odniesieniu do innych. Nikt nie jest wolny dlatego, że jest jednostką odizolowaną od innych, ale że współtworzy rzeczywistość, w której żyje. I z tym mamy problem. Potrzebujemy namysłu i odwagi do twórczego realizowania wolności. A także zdolności do dialogu i przekonywania siebie nazwaniem do szukania i wytyczania czy odczytywania najlepszych dróg prowadzących nas do wspólnego dobra. Myślę, że jest to bardzo poważne zadanie.

- Czy dostrzega Ksiądz Prymas wpływ dotychczasowych Zjazdów na polską przestrzeń publiczną, a więc rzeczywistość szerszą niż Kościół?

- – Wydaje mi się, że ważniejsze od oddziaływania na przestrzeń publiczną jest zmiana ludzi. Na Zjazd przyjeżdża wiele osób chcących się podzielić swoimi doświadczeniami i poglądami. Największą wartością tych zgromadzeń jest to, że kształtują świadomość i mentalność. Jeżeli ludzie będą wyjeżdżać ze Zjazdów Gnieźnieńskich z większą świadomością, z większym zaangażowaniem i przekonaniem do realizowania wartościowych idei i pomysłów, to także nasza przestrzeń publiczna będzie stopniowo zmieniać się na lepsze.
*** XI Zjazd Gnieźnieński odbędzie się w dniach 21-23 września pod hasłem "Europa ludzi wolnych. Inspirująca moc chrześcijaństwa".
Zjazdy Gnieźnieńskie organizuje metropolita gnieźnieński Prymas Polski wraz z Fundacją św. Wojciecha Adalberta i kilkunastoma polskimi organizacjami katolickimi i chrześcijańskimi. Ich obecna formuła, realizowana w formie chrześcijańskich kongresów, jest odpowiedzią na apel św. Jana Pawła II z Gniezna (1997), aby Europa była wspólnotą ducha.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Abp Mokrzycki: w naszych rękach spoczywa odpowiedzialność za zgodę

2018-07-17 06:39

pab / Strachocina (KAI)

To w naszych rękach spoczywa odpowiedzialność za wiarę i Kościół, za zgodę i wzajemne poszanowanie – mówił abp Mieczysław Mokrzycki, który w poniedziałek przewodniczył Mszy św. na „Bobolówce” w Strachocinie – miejscu urodzenia św. Andrzeja Boboli.

Adam Łazar

– Umiejmy być ludźmi prawego sumienia, aby nie tylko osądzić, ale przede wszystkim podnosić na duchu i umacniać nadzieję. Odnawiając w sobie postawę czystości wiary i obyczajów, nie idąc na kompromis ze złem, lecz odważnie służyć prawdzie, oceniając rzeczywistość świata według ewangelicznego „tak – tak, nie – nie” – mówił metropolita lwowski.

Były sekretarz Jana Pawła II i Benedykta XVI zachęcał, aby zadać sobie pytanie, czy mamy w sobie tyle wiary i odwagi, aby całemu światu przypomnieć o obecności Boga w świecie. Przywołał homilię Jana Pawła II, którą wygłosił na inaugurację swojego pontyfikatu, a w której wzywał: „Nie bójcie się! Otwórzcie na oścież drzwi Chrystusowi!”.

W dalszej części kazania metropolita lwowski zwracał uwagę na potrzebę dobrego rozumienia wolności oraz miłości do ojczyzny. Zapewniał, że Jan Paweł II wszędzie, gdzie się tylko znajdował, zawsze był dumny z tego, że jest Polakiem. – Potrzeba pytać samych siebie, bez względu na to, gdzie żyjemy i pracujemy: czy potrafimy być dumni, że naszą ojczyzną jest Polska? Czy czujemy na sobie odpowiedzialność za jej dzisiaj i jutro? Czy potrafimy poświęcić jej swoje życie nie dzieląc jej, lecz jednocząc ją wokół Chrystusa, wybierając Go jako drogę, prawdę i życie, czyli jako naszą wspólną przyszłość? – pytał. – Przecież to w naszych rękach spoczywa odpowiedzialność za wiarę i Kościół, za zgodę i wzajemne poszanowanie – zaznaczył.

Hierarcha zachęcał, aby trzymać się mocno Pana Boga i Ewangelii, gdyż jest to droga pokoju i dobra. – Gdy jej braknie, to przychodzi niepokój i zło, czego my dzisiaj, żyjąc w Ukrainie doświadczamy. Trwająca wojna pozostawiła już swój owoc w tysiącach grobów młodych ludzi poległych na froncie i w tysiącach okaleczonych. Pozbawione miłosierdzia myślenie jest ślepe na tragedię setek tysięcy rodzin, którym zburzono domy, zabierając jednocześnie szczęście, do którego mają prawo – opowiadał.

Na zakończenie kaznodzieja wzywał, aby wpatrując się w postawę życia św. Andrzeja Boboli i św. Jana Pawła II, nie dać się zwieść i omamić złu i nie otwierać dla niego „drzwi naszych domów, serc i umysłów, ale zwyciężajmy je dobrem i miłością”. – Tam, gdzie jest zło, tam nie ma Boga, bo On jest najwyższym dobrem. Tam, gdzie jest nienawiść, tam nie ma Boga, bo On jest miłością. Tam, gdzie jest wojna, tam nie ma Boga, bo On jest pokojem. Tam, gdzie jest kłamstwo, tam nie ma Boga, bo On jest prawdą – podkreślił.

Modlitwy ku czci św. Andrzeja Boboli odbywają się każdego 16. dnia miesiąca. Rozpoczynają się w kościele, który jest sanktuarium tego świętego, skąd wyrusza procesja na tzw. Bobolówkę, gdzie najprawdopodobniej znajdował się dom rodzinny św. Andrzeja. Następnie sprawowana jest Msza św., po której następuje procesyjny powrót do sanktuarium. W drodze odmawiany jest różaniec. Na zakończenie jest możliwość ucałowania relikwii świętego.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 5/6 2018

Duszpasterz kierowców: św. Krzysztof powinien być wzorem wszystkich kierujących

2018-07-17 11:42

rozmawiała Natalia Nowak / Warszawa (KAI)

„Święty Krzysztof, ten który niósł Chrystusa i zawsze dbał o bezpieczne dotarcie do celu, powinien być wzorem dla wszystkich kierowców” - przypomina w rozmowie z KAI ks. Marian Midura, krajowy duszpasterz kierowców. W najbliższą niedzielę rozpocznie się XIX Ogólnopolski Tydzień św. Krzysztofa.

Arkadiusz Bednarczyk

Ks. Marian Midura: – Jak co roku pierwszą, bardzo ważną dla nas sprawą jako duszpasterstwa jest zachęcanie do modlitwy jak największą rzeszę ludzi. W tych dniach szczególnie chcemy przemówić do sumienia kierowców i przypomnieć im, że jako ludzie wierzący powinni właściwie zachowywać się na drogach. Chcemy modlić się o to, aby nasze drogi stały się bardziej bezpieczne.

KAI: Czy świadomość kierowców dotycząca bezpiecznego użytkowania dróg rzeczywiście wzrasta?
– Zdecydowanie, ta rośnie świadomość i to mocno. Świadczy o tym stale zmniejszająca się liczba wypadków, szczególnie śmiertelnych. A przecież liczba pojazdów na naszych drogach przez ostatnie lata ogromnie wzrosła. Dostaję wiele głosów od księży proboszczów z całej Polski, że kierowcy czują potrzebę wparcia ze strony św. Krzysztofa. Ktoś, kto modli się do Patrona kierowców, ma go w sercu i dba o bezpieczeństwo na drodze, jest wzorem dla innych.

- Czy w ciągu roku będą prowadzone dodatkowe akcje, które będą przypominać o bezpieczeństwie na polskich drogach?

- – Tak, stale prowadzimy takie działania. W ostatnią niedzielę kwietnia obchodzimy dzień modlitwy za kierowców, podczas którego przemawiamy do ich sumień. Co roku w drugą sobotę maja organizujemy ogólnopolską pielgrzymkę kierowców na Jasna Górę. W lipcu obchodzimy tydzień św. Krzysztofa, a w trzecią niedzielę listopada – światowy dzień pamięci o ofiarach wypadków drogowych. Przy sanktuarium Błogosławionej Karoliny Kózkówny w Zabawie koło Tarnowa jest jedyny chyba na świecie pomnik ofiar wypadków drogowych. W tej Świątyni odbywają się szczególne modlitwy, za wszystkich którzy zginęli na naszych drogach oraz tych którzy zostali ranni w wypadkach.
W dzień świętego Krzysztofa, postawimy kolejną kapliczkę z patronem kierowców. Znajdują się one w różnych miejscach w Polsce, m.in. koło Olsztyna, w Rozogach, w Olsztynku. Kolejna stanie niedaleko nowej obwodnicy Ostródy. Święty Krzysztof będzie czuwał oraz dbał o bezpieczeństwo kierowców, nie tylko tych, którzy się do niego uciekają, ale również tych, którzy tamte trasy przemierzają. Kapliczka jest miejscem które przypomina o nieustanej potrzebie modlitwy, kiedy wyrusza się w drogę, o podziękowaniu za powrót do domu oraz za każdy bezpiecznie przejechany kilometr.

- Czy te kapliczki poruszają sumienia kierowców?

- – Jeden z proboszczów na warszawskim Bemowie powiedział mi, że na terenie jego parafii było miejsce, gdzie często dochodziło do różnych wypadków, także śmiertelnych. Po wspólnej inicjatywie postawił kapliczkę ze św. Krzysztofem i od tej pory wypadki ustały, prawie ich w tym miejscu nie ma.

- Wraz ze współpracownikami z z organizacji MIVA Polska, dbającej o zakup pojazdów dla misjonarzy, stworzył Ksiądz „Dekalog Kierowcy”...

- Dekalog z obrazkiem św. Krzysztofa skłania kierowców do rachunku sumienia i refleksji nad tym, w jaki sposób poruszają się po drodze.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem