Reklama

Chrystus ma Mamę... I nie zawaha się Nią posłużyć

2017-11-29 09:42

Agnieszka Bugała
Niedziela Ogólnopolska 49/2017, str. 12-14

Bożena Sztajner/Niedziela

Dla małego dziecka mama jest początkiem i końcem świata. Jest od zawsze i na zawsze. Dyskretnie odczytuje potrzeby, czuwa. Gdy choć na chwilę zniknie z pola widzenia, dziecko natychmiast to zauważa i woła: mamo! I mama znów się pojawia. Ot, naturalny stan

Mama zawsze wie lepiej. Wie, kiedy dziecko jest głodne, a kiedy chore. Radzi sobie z zupą i z bólem ucha. Tuli jak nikt i jak nikt przyszywa guziki. I potrafi znaleźć najmniejszą z zabawek potrzebną natychmiast. W jej oczach mieszka miłość.

Tyle o naszych mamach. A jaka jest Mama Pana Jezusa?

Każdy człowiek jest z mamy

Każda mama jest formą dla swojego dziecka. Gdy patrzymy na foremkę do świątecznej babki, to możemy sobie wyobrazić, że ciało mamy odgrywa podobną rolę dla malucha. Od chwili poczęcia to w niej maleńki człowiek kształtuje swoje ciało. W zamyśle Boga 46 chromosomów zygoty, 23 od mamy i 23 od taty, łączy się w niepowtarzalny komplet projektu genetycznego człowieka. A wszystko zawarte w przypominającej skręconą drabinę podwójnej helisie – tak zaczyna się każde ludzkie życie. I wnętrze każdej mamy jest formą dla powstawania człowieka.

Reklama

Jezus jest z Maryi

Tak, On jest zrodzony z Niej. Bóg miał możliwość wybrać każdy ze sposobów, aby zejść na ziemię, do naszego świata, a jednak wybrał ten, który jest wspólny dla wszystkich ludzi: poczęcie pod sercem matki, okres prenatalnego rozwoju i narodziny. Niczego nie pominął.

„Witaj, przez którą Stwórca dzieckiem się staje” – śpiewamy w Akatyście. Św. Augustyn nie zawahał się, choć w jego czasach niewiele mówiono o podwójnej helisie, i nazwał Maryję „Żywą Formą” Boga – „Forma Dei”. Co to znaczy?

Nic innego niż to, że to w Niej została ukształtowana ludzka natura Boga. Na czas dziewięciu miesięcy ograniczone ciało Kobiety „ograniczyło Nieograniczonego”. Wziął z Niej ciało i krew. Wziął z Niej rysy twarzy, być może kształt nosa, miękkość włosów i linię podbródka. I gdy trzymała Go w ramionach w zimnej grocie betlejemskiej, Józef śmiało mógł powiedzieć: „Patrz, jest taki podobny do Ciebie, Miriam!”.

Maryja jest formą – „arką złoconą przez Ducha Świętego”, więc „ktokolwiek rzuci się do tej formy, którą Ona jest, i pozwala się w niej urabiać, otrzymuje wszystkie rysy Jezusa Chrystusa” – pisze św. Ludwik Maria Grignion de Montfort. A więc chcesz być jak Chrystus? Pozwól, duchowo, urodzić się Maryi, Matce Boga.

„Ciało i Krew, które was żywią, zostały uformowane w moim łonie, a kiedy Jezus przelał swoją Krew, była to też krew moja” – powiedziała Maryja do sługi Bożego ks. Dolinda Ruotola z Neapolu.

To On Ją wybrał

Bóg uznał, że Maryja jest formą, która w wielkiej niegodności stworzenia jako jedyna z ludzi może przyjąć w siebie Boga i dać Mu kształt ludzkiego ciała. On, który jest Stwórcą wszystkiego, stworzył i Ją – w chwili poczęcia ochraniając od grzechu pierworodnego – aby mogła zostać Matką Jezusa. Stworzył właśnie Ją – nie ciebie, mnie, którąkolwiek z innych kobiet. Ona jest pod wszystkimi względami wyjątkowa! I wcale się tym nie chwali.

Ale czy wyjątkowość, którą nadał Jej sam Bóg, nie powinna budzić w sercach, które Go kochają, szczególnej miłości również do Niej?

Idę do was, bo was kocham!

„Maryja jest «rajem» Boga, (...) do którego zstąpił Syn Boży” – pisze św. Ludwik w „Tajemnicy Maryi”. Ale my, ludzie obdarowani przez Stwórcę wolnością, od samego początku mamy kłopot z rajem. Od pierwszej wizyty wszystko chcieliśmy ustawić po swojemu. I udało nam się. Zmieniliśmy porządek na wieki. Zakwestionowaliśmy zasady, którymi rządził się raj, i w efekcie musieliśmy go opuścić. Dla Boga był to jeden z najsmutniejszych dni. Ci, których kochał, którym wyznał miłość, powiedzieli: Nie, nie ufamy Ci.

I choć przewidział, że tak może się stać – bardzo tęsknił. Tęsknota Jego Serca za nami była tak wielka, że zdecydował się przyjść do ludzkiego świata. Ale czy Jego Boska natura mogła przyjąć ludzki kształt w miejscu innym niż najpiękniejsze, najczystsze i również tęskniące za rajem? Czy mógł ukształtować siebie, Boga, na ludzki obraz w ciele jakiejkolwiek kobiety? Nie mógł. Dlatego stworzył Maryję – dla swojego Wcielenia ukształtował maleńki raj na grzesznej ziemi i podjął szaloną decyzję: Idę do was, bo was kocham! I przyszedł, przez Nią.

Może dlatego, że mieliśmy kłopot z porządkiem w raju, mamy kłopot z Maryją, która jest Jego rajem pośród nas?

„Oto Matka twoja”

Jezus, jak każde dziecko, kochał swoją Mamę bezgranicznie. Gdy był małym chłopcem, a Ona znikała na chwilę, by zrobić pranie za domem, wołał głośno: Mamo! Przez lata nic w tej miłości nie zmalało – przeciwnie, znając Jej Serce i miłość, powierzył Jej dzieci Kościoła, który założył. Podzielił się swoją Mamą z tymi, za których oddał życie. Nie zmusza nas do kochania Jej, ale wie, że bez Niej nie damy rady. On potrzebował Jej, by zejść z nieba. My Jej potrzebujemy, aby tam wejść.

Skoro Bóg potrzebował Jej tak bardzo, to czy my możemy sobie pozwolić na mówienie: „Jezus – tak, Maryja – nie”?

„Aby zrozumieć rolę Maryi – napisał o. Gabriele Amorth, najsłynniejszy z egzorcystów – i decydujący zwrot w planie zbawienia, który dokonał się wraz z Jej pojawieniem się, trzeba przedstawić najpierw kilka pojęć dotyczących Bożego planu stworzenia, czyli absolutnie centralnego miejsca Chrystusa. To Chrystus jest pierworodnym spośród wszystkich stworzeń, a wszystko zostało stworzone przez Niego i dla Niego” – również Maryja, aby mogła zostać Matką Zbawiciela.

Ona kocha nas jak nikt inny

Fora internetowe – nawet katolickich tygodników i portali – pełne są wypowiedzi obrażających Matkę Boga. Złość na Nią i upartą niechęć w zrozumieniu Jej roli podsyca ten, który nienawidzi Jej najbardziej ze wszystkich, nie wypowiada Jej imienia, ten, któremu zmiażdżyła głowę – Szatan. Skąd jego zacietrzewienie i nienawiść? Skąd podszepty, że Ona chce zająć miejsce Jezusa w naszym życiu duchowym? Ze znajomości tego, kim Ona naprawdę jest.

„Gdy wy odmawiacie «Zdrowaś Maryjo», to jakby Ona po raz kolejny unosiła waszego ducha przed oblicze Ojca, ponieważ Ona kocha was jak nikt inny, zabiera was do góry ze sobą...”.

Nie, to nie są słowa rozmodlonego mistyka – to wyznanie demona, do którego został zmuszony w czasie modlitwy egzorcyzmu. Zapisał je ks. Francesco Bamonte w książce „Maryja i egzorcyzmy. Świadectwo egzorcysty o niezwykłej mocy Maryi w walce z Szatanem”. „Gdyby ludzie wiedzieli, że mają w zasięgu ręki taką broń, siedziałbym samotny w piekle. Ale wy nie słuchacie papieży, świętych i proroków. Ani własnego serca. Zwyciężam was dzięki waszej głupocie i pysze. Nie boję się was. Ale boję się Jej Różańca” – to inne z diabelskich wyznań.

Należysz do Chrystusa?

Jeśli należysz do Chrystusa, to jesteś wojownikiem. Jesteś skazany na walkę. Ale nie z człowiekiem, tylko ze światem złych duchów, którymi dowodzi Szatan. Jeśli nie uznajesz jego obecności, pozwoliłeś mu odnieść pierwsze zwycięstwo w twoim życiu. Jeśli mówisz: „Chrystus” – tak, Maryja – nie”, pozwoliłeś mu na kolejne, a ta klęska może kosztować cię więcej, niż możesz sobie wyobrazić. Dlaczego? Bo żaden wojownik nie wyrusza na wojnę bez broni. Zły atakuje – czy chcesz, czy nie. Masz szansę odeprzeć atak – ale musisz wiedzieć jak i czym. Zresztą czy wtedy, gdy trwa wojna, dziecko świadomie odrzuca Matkę, twierdząc, że poradzi sobie samo?

„Strzelam do Szatana” – mawiał św. Maksymilian, gdy odmawiał Różaniec. „Nawleczone na sznur różańcowy paciorki są jak taśma filmowa – napisał ks. Dolindo. – Przypominają obrazy wielkich Tajemnic Odkupienia i jak na wielkim ekranie wyświetlają je w duszy. Bez Różańca któż pamiętałby na co dzień o Tajemnicach Odkupienia? Tymczasem to pamięć o nich jest tajemnicą życia wewnętrznego”.

Modlitwa różańcowa nazywana jest przez wielu świętych Kościoła orężem przeciwko Szatanowi. Św. Dominik, Katarzyna ze Sieny, Ojciec Pio, dzieci fatimskie, Maksymilian Kolbe i współcześni nam – św. Jan Paweł II, słudzy Boży kard. Wyszyński, ks. Dolindo, ks. Aleksander Zienkiewicz z Wrocławia – nie rozstawali się z różańcem. Dlaczego? Bo to modlitwa, w której razem z Mamą Boga opowiadasz Mu o tym, co się zdarzyło Jezusowi na ziemi. Każda tajemnica wprowadza głębiej w życie Jezusa Chrystusa – od Wcielenia aż po Jego dramatyczną śmierć na krzyżu.

Różaniec to modlitwa, w której pasyjność i maryjność łączą się ze sobą jak kawałki złota i srebra. Z nich wykuwa się zbroję do obrony przed atakami Złego. „Jeśli ktoś wytrwa w pasyjności i w maryjności, wyjdzie z największych trudności i nieładu życia” – powtarzał o. Bronisław Mokrzycki SJ, założyciel Wspólnoty Niepokalanej Matki Wielkiego Zawierzenia (zgromadzenia sióstr zawierzanek).

Szaleństwo maryjne Portugalczyków

Niektórzy Polacy wstydzą się oddawania swoich spraw w ręce Maryi. Z pogardą mówią o maryjności naszego narodu. Ale czy naprawdę myślimy, że jesteśmy pierwsi, jedyni i że to powód do spuszczania oczu ze wstydu?

W Portugalii już we wczesnym średniowieczu przyjęto tytuł „Terra de Santa Maria” – Kraj Najświętszej Maryi. W 1142 r. król Afonso Henriques (Alfons I Zdobywca), założyciel Królestwa Portugalii, „oddał królestwo pod opiekę Maryi, ogłaszając Ją Opiekunką i Matką Portugalii”. W 1646 r. król Jan IV złożył swoją koronę u stóp Maryi i ogłosił Ją Patronką i Królową swoich ziem. Portugalia była jedynym królestwem na świecie, którego władca już nigdy nie włożył korony – bo ta była własnością prawdziwej Królowej, Maryi. Królowie Portugalii byli jedynie zarządcami w Jej imieniu. Czy Portugalczycy powinni się wstydzić swojej zaściankowości?

Przez lata panował też zwyczaj, że na jednego z rodziców chrzestnych dziecka wybierano Maryję. Tak, Matkę Jezusa! Maryja była chrzestną Marii Rosy, mamy Siostry Łucji. Ta zapisała, że jej mama często powtarzała: „Ufajmy Bogu, który zawsze nam pomagał, i opiece Matki Najświętszej, która jest moją Matką chrzestną”.

Czy trzeba czcić Maryję „aż tak”?

Dla Maryi Jezus był początkiem i końcem, drogą i celem. Był od zawsze i na zawsze. Gdy choć na chwilę zniknął z pola widzenia, Maryja natychmiast to zauważała i wołała: „Jeshua, gdzie jesteś?!”. I szukała Go.

Jego Mama zawsze wie lepiej. Wie, kiedy cierpisz, i chce otrzeć twoje łzy. Radzi sobie z raną serca i z twoim połamanym życiem. Potrafi znaleźć wyjście z sytuacji, z której ty nie widzisz wyjścia.

Matka Jezusa wie lepiej, co ci potrzebne, bo nosiła w sobie Tego, który cię stworzył. W walce o ciebie robi wszystko, co możliwe. Jej troska o twoje dobro i szczęście przypomina czasem zdesperowanego rodzica, który musi wyważyć drzwi, bo dziecko zatrzasnęło się w pokoju i nie chce rozmawiać. Desperacja Matki Bożej w walce o nas jest pełnią miłości Matki do dzieci.

Chrystus ma Mamę. I nie waha się korzystać z Jej pomocy dla twojego dobra. Przyjmując tę pomoc, nie jesteś zaściankowy, moherowy i nienowoczesny.

Tagi:
matka Matka Boża

To Jest Moja Matka, Ta Ziemia

2018-06-06 12:21

Marian Salwik
Edycja rzeszowska 23/2018, str. VI

Nie było trafniejszej okoliczności na konferencję „Polska jest wolna! – To jest moja matka, ta ziemia!” jak Dzień Matki. To wydarzenie, utożsamiające, poprzez pamiętne słowa św. Jana Pawła II, ojczyznę z matką i ukazujące w różnych aspektach drogę do odzyskanej 100 lat temu narodowej wolności, odbyło się 26 maja br. w G2A Arena Centrum Wystawienniczo-Kongresowym w Jasionce k. Rzeszowa

Marian Salwik
Występ Reprezentacyjnego Zespołu Artystycznego Wojska Polskiego

Organizatorami konferencji, nad którą patronat objął prezydent RP Andrzej Duda, byli: Halina Szydełko – poseł na Sejm RP, Jeremi Kalkowski – prezes Diecezjalnego Instytutu Akcji Katolickiej Diecezji Rzeszowskiej, Paweł Grodzki – prezes Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży Diecezji Rzeszowskiej oraz Jerzy Sołtys – przewodniczący Stowarzyszenia „Civitas Christiana” w Rzeszowie. Nad całością czuwał ks. Jakub Nagi – kapłan diecezji rzeszowskiej, reprezentujący na konferencji Wyższą Szkołę Kultury Społecznej i Medialnej w Toruniu.

Po odśpiewaniu hymnu narodowego nastąpiły powitania (m.in. ze strony gospodarza miejsca Władysława Ortyla – marszałka woj. podkarpackiego) oraz odczytanie okolicznościowych adresów. Następnie bp Kazimierz Górny zaintonował „Boże, coś Polskę, udzielił uczestnikom konferencji błogosławieństwa na jej owocne przeżycie, a nawiązując do meritum wydarzenia, podkreślił: „Cud zjednoczenia w 1918 r. niech nam przypomina, abyśmy zawsze dążyli do jedności, bo to nas prowadzi do zwycięstwa”.

W dalszej części zebrani wysłuchali pięciu wykładów. Ewa Leniart, wojewoda podkarpacki, rozważała temat „80. rocznica utworzenia COP – czy jego idea może pozytywnie wpływać na rozwój regionu dziś?”. Pozytywna odpowiedź na postawione pytanie znajduje oparcie w realizowanej przez rząd pod kierunkiem Mateusza Morawieckiego „Strategii odpowiedzialnego rozwoju” oraz w procesach reindustrializacji polskiej gospodarki. Dla powodzenia całej operacji niezbędne jest wykorzystanie innowacyjnych technologii.

Ks. prof. dr hab. Paweł Bortkiewicz TChr z Uniwersytetu Adama Mickiewicza mówił o roli Kościoła katolickiego w tworzeniu duchowości Niepodległej. Zaakcentował, że patriotyzm jest pochodną IV przykazania Bożego. Przywołał postaci trzech wybitnych hierarchów Kościoła: kard. Adama Sapiehy z Krakowa, kard. Aleksandra Kakowskiego z Warszawy i kard. Edmunda Dalbora z Poznania. Ich wysiłki – mimo różnic wynikających choćby z podziału zaborczego ziem polskich – sprawiły, że Kościół, po odzyskaniu przez Polskę niepodległości, współuczestniczył w kształtowaniu państwowości i był gwarantem stabilności. Jak podkreślił prelegent, naród potrzebuje państwa jako struktury organizacyjnej, ale także jako systemu wartości, których Kościół był zawsze ostoją.

Prof. dr hab. Krzysztof Ożóg z Uniwersytetu Jagiellońskiego zaprezentował „Zmagania Polaków XIX wieku motywowane wiarą w walce o niepodległość”. Podkreślił znaczenie wybitnych osobowości duchownych i świeckich (m.in. tj.: bp J. S. Pelczar, abp J. Bilczewski, ks. A. Ficek, ks. K. Bołoz Antoniewicz SJ, ks. J. Szafraniec, F. Stefczyk, E. Bojanowski i wielu innych), którzy starali się przeciwdziałać zagrożeniu narodu polskiego pijaństwem oraz dążyli do jego większej edukacji i samoorganizacji społecznej.

Dr hab. Krzysztof Szwagrzyk, wiceprezes IPN, nawiązał w swoim wystąpieniu do rozwijania patriotyzmu poprzez kształtowanie szacunku do historii narodowej i tych, którzy poświęcali własne życie, walcząc o niepodległość Rzeczpospolitej. Zaakcentował, iż wbrew dążeniom tych, którzy twierdzili, że historia jest nam niepotrzebna, wyrosło młode i bardzo patriotyczne pokolenie Polaków.

Prof. dr hab. Kazimierz Ożóg z Uniwersytetu Rzeszowskiego mówił o roli języka polskiego w procesie odzyskania niepodległości. Gdy zabrakło ojczyzny – zauważył – słowo stało się jej schronieniem. Wskazał, że w okresie zaborów istniały cztery fronty walki o zachowanie języka ojczystego: rodzina, Kościół, literatura i nauka. Siły słowa doświadczano np. gdy przy celebracji rocznic narodowych lub uroczystości religijnych śpiewano „Rotę” czy „Ojczyznę wolną racz nam wrócić, Panie!”.

Konferencja zakończyła się serdecznie przyjętym przez publiczność koncertem Reprezentacyjnego Zespołu Artystycznego Wojska Polskiego.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Paragwaj: beatyfikacja s. Marii Felicji

2018-06-23 18:52

kg, vaticannews (KAI) / Asuncíon

Dzisiaj w stolicy Paragwaju – Asunción prefekt Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych kard. Angelo Amato ogłosił błogosławioną miejscową karmelitankę Marię Felicję od Jezusa Sakramentalnego Guggiari Echeverríę, zwaną „Chiquitunga”. Ta zmarła w 1959 w wieku zaledwie 34 lat zakonnica zasłynęła jako niezmiennie radosna głosicielka i świadek miłości do Jezusa w Najświętszym Sakramencie, a przy tym ogromnie wrażliwa na problemy chorych, cierpiących i potrzebujących. Bł. Maria Felicja jest pierwszą beatyfikowaną kobietą paragwajską.

karmel.pl

"Jej delikatny uśmiech odsłaniał, duszę dotkniętą Bożą łaską". Tak o nowej błogosławionej mówi kard. Amato. "Pragnęła ofiarować swoje życie dla Pana, nawet do męczeńskiego przelania swojej krwi. W okresie ówczesnych poważnych zawirowań społeczno-politycznych, jakimi była choćby wojna domowa z 1947 r. powtarzała, że gotowa jest umrzeć za wiarę. Ta miłość do Boga sprawiała, że była przepełniona braterską miłością, uczynnością, zrozumieniem, przebaczeniem – mówił kard. Amato.

Prefekt Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych przypomniał, że zarówno w Akcji Katolickiej, jak i w klasztorze była zawsze gotowa do współpracy, pomocy, pojednania. "Była miłosierna i hojna wobec zmarginalizowanych, starszych, biednych i chorych. Niektórzy świadkowie porównują ją do Matki Teresy z Kalkuty. Ta młoda i przyjazna błogosławiona zaprasza dzisiaj swoje siostry, aby były, podobnie jak ona, dumne ze swojego powołania i radosne w codziennym ofiarowywaniu się Panu. Następnie zachęca nas wszystkich, abyśmy przeżywali nasze chrześcijaństwo ze spokojem, pod znakiem miłości Boga i miłości bliźniego. Jak dla niej, tak i dla nas niech żywa obecność Jezusa będzie lampą, która oświetla nasze kroki. Dobroć i świętość chrześcijan czyni społeczeństwo bardziej szlachetnym, braterskim, bogatszym w człowieczeństwo” - powiedział kard. Amato.

Maria Felicja (María Felicia) Guggiari Echeverría urodziła się 12 stycznia 1925 w mieście Villarrica del Espíritu Santo na południu Paragwaju jako pierwsze z siedmiorga dzieci miejscowej rodziny. Od najmłodszych lat odznaczała się pogodnym usposobieniem, stale się uśmiechała, wyróżniając się jednocześnie głęboką i gorącą wiarą. Ojciec wcześnie zaczął ją nazywać „Chiquitunga” (Maleńka) i to pieszczotliwe określenie przylgnęło do niej na całe życie. Od lutego 1950 cała rodzina mieszkała w stolicy kraju – Asunción.

W wieku 16 lat wstąpiła, mimo sprzeciwu rodziców, do Akcji Katolickiej i złożyła ślub dozgonnego dziewictwa. Codziennie chodziła na Mszę św. i przystępowała do komunii, zaczęła też zajmować się apostolstwem wśród swych rówieśników, jak również chorych, osób starszych i potrzebujących. Właśnie w miejscowej strukturze Akcji Katolickiej poznała po paru latach jej szefa, studenta medycyny Ángela Sauá Llanesa. Bardzo do siebie pasowali, także w wymiarze duchowym i w pewnym momencie zapytała w modlitwie Boga, czy chce, aby założyła rodzinę. Rozważała przy tym taką możliwość, że gdyby go poślubiła, byłoby to małżeństwo takie jak rodziców św. Teresy od Dzieciątka Jezus, którzy po jej urodzeniu ślubowali czystość i nie współżyli ze sobą.

Sprawa rozwiązała się mniej więcej w rok później, gdy Sauá oznajmił jej, że poczuł w sobie powołanie kapłańskie i – mimo sprzeciwu ojca, który był muzułmaninem – postanowił zostać księdzem. Aby uniknąć kłótni w rodzinie, młody człowiek wyjechał w kwietniu 1952 do Madrytu i tam wstąpił do seminarium duchownego. Maria Felicja łatwo pogodziła się z tą decyzją, widząc w tym znak Boży, że ma wrócić do własnych planów podjęcia życia zakonnego. W obliczu silnych oporów swej rodziny wobec tych zamiarów dużo modliła się o wytrwanie w powołaniu i nadal służyła młodym i zmarginalizowanym, zachowując pogodę ducha, „zarażając” otoczenie swą radością.

Wstąpienie do klasztoru odradzali jej zresztą nie tylko najbliżsi, ale też wielu księży, którzy nie chcieli tracić młodej osoby tak bardzo zaangażowanej w działalność charytatywną i katechetyczną. W końcu jednak 14 sierpnia 1955, jako 30-letnie kobieta przywdziała habit karmelitański w klasztorze w Asunción a w rok później złożyła pierwsze śluby czasowe, przyjmując imię zakonne Maria Felicja od Jezusa Sakramentalnego (lub Jezusa w Najświętszym Sakramencie).

Do tego czasu po wyjeździe niedoszłego narzeczonego do Europy napisała do niego co najmniej 48 listów, które się zachowały i są świadectwem jej głębokiego życia wewnętrznego. Z chwilą rozpoczęcia przez „Chiquitungę” życia zakonnego korespondencja ta ustała, bo – jak wyznała młoda karmelitanka – zanurzyła się na zawsze w „życie ukryte z Chrystusem dla Boga”. „Do widzenia w wieczności” – brzmiały jej ostatnie zapisane słowa. W klasztorze nie straciła swej pierwotnej radości, przeciwnie: promieniowała nią na inne siostry, wyróżniając się przy tym gorliwością apostolską i oddaniem dla innych.

Nieco ponad 4 lata później, w styczniu 1959 Maria Felicja od Jezusa ciężko zachorowała na zakaźne zapalenie wątroby i musiała udać się do sanatorium. Było już jednak za późno i po kilku miesiącach cierpień, zmarła w Niedzielę Wielkanocną 28 marca 1959. Przed śmiercią poprosiła przeoryszę, aby przeczytała jej poemat św. Teresy z Avili „Umieram, bo umrzeć nie mogę”. Wokół jej łóżka zgromadziła się cała rodzina, a sama chora, nie tracąc pogody ducha i uśmiechając się, pożegnała się z otoczeniem słowami: „Tatusiu kochany, jakże jestem szczęśliwa! Jak wielka jest religia katolicka! Kocham Cię, Jezu! Jakże słodko jest spotkać Maryję Pannę! Jestem szczęśliwa!”. Miała wówczas 34 lata.

Jej proces beatyfikacyjny rozpoczął się 13 grudnia 1997, 27 marca 2010 Benedykt XVI ogłosił ją czcigodną służebnicą Bożą a w marcu br. Franciszek zatwierdził dekret uznający cud dokonany za jej wstawiennictwem.

Maria Felicja od Jezusa Sakramentalnego jest pierwszą beatyfikowaną kobietą paragwajską.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Jestem od poczęcia

Gietrzwałd: w sobotę ogólnopolski Dzień Pokutny „Od wolności wewnętrznej do wolności zewnętrznej”

2018-06-25 12:16

mp / Gietrzwałd (KAI)

W odpowiedzi na orędzie Matki Bożej Gietrzwałdzkiej i w ramach obchodów 100-lecia odzyskania przez Polskę niepodległości, z inicjatywy metropolity warmińskiego abp. Józefa Górzyńskiego 30 czerwca w Gietrzwałdzie odbędzie się Dzień Pokutny pod hasłem „Od wolności wewnętrznej do wolności zewnętrznej”. Do udziału w tym wyjątkowym rachunku sumienia z odzyskanej wolności zaproszeni są pielgrzymi z całej Polski.

Anna Głos
Miejsce objawień współcześnie

Abp Józef Górzyński deklaruje w rozmowie z KAI, że „będzie to indywidualny rachunek sumienia z tego, jak wykorzystujemy wolność dziś, w nawiązaniu do przesłania, jakie pozostawiła tu Matka Boża w swych objawieniach z 1877 r.”.

Metropolita warmiński zapowiada, że zasadniczym wydarzeniem w tym dniu będzie wspólnotowa celebracja sakramentu pokuty i pojednania, której towarzyszyć będzie adoracja Najświętszego Sakramentu, a następnie dziękczynienie i Eucharystia. O godz. 9. nastąpi zawiązanie wspólnoty na błoniach wokół sanktuarium oraz powitanie wizerunku Matki Bożej Gietrzwałdzkiej. Następnie pielgrzymi wezmą udział w Drodze Krzyżowej. O godz. 11. 30 rozpocznie się Nabożeństwo Pokutne z Adoracją Najświętszego Sakramentu i indywidualną spowiedzią.

„Do tej spowiedzi tysięcy ludzi na błoniach gietrzwałdzkich chcemy zmobilizować wszystkich duchownych archidiecezji warmińskiej oraz innych przybyłych z wielu stron Polski – wyjaśnia abp Górzyński. Spowiedź będzie odbywać się w warunkach polowych: ”tam gdzie jest ksiądz, tam jest spowiedź”. Podobnie jak to bywało podczas papieskich pielgrzymek czy Światowych Dni Młodzieży.

O godz. 14. 30 rozpocznie się polowa Eucharystia przy Źródełku: moment szczytowy spotkania, wyrażający dziękczynienie za dar wolności.

Dzień Pokutny zakończy wspólne uwielbienie wraz z zespołem „Deus Meus”. Całość trwać będzie od 9 do 18-tej na błoniach rozciągających się wokół sanktuarium w Gietrzwałdzie.

Pytany o najgłębszy sens Dnia Pokutnego w Gietrzwałdzie, abp Górzyński wyjaśnia, że chodzi o lepsze poznanie i przeżycie orędzia Matki Bożej z Gietrzwałdu z 1877 r. - w kontekście problemów i wyzwań dzisiejszej Polski. A zbiegają się w nich ściśle dwa konteksty: historyczny i aktualny. Objawienia z Gietrzwałdu były przecież jednym z najistotniejszych czynników, które przyczyniły się do odzyskania narodowej niepodległości. „Dlatego więc dziś w 100-lecie odzyskania niepodległości, musimy sięgnąć ponownie do treści tych objawień i postawić sobie pytanie, co dziś nam, w wolnym kraju chce przez nie powiedzieć Matka Boża” - deklaruje abp Górzyński.

„Wezwania Matki Bożej pokazywały, że droga do odzyskania utraconej wolności jest drogą duchową: poprzez walkę z nałogami i zniewalającymi nas wadami narodowymi. Ukazywały, że drogą do uzyskania wolności Polski jest odzyskanie najpierw wolności wewnętrznej przez Polaków” – mówi metropolita warmiński i wyjaśnia, że dziś, żyjąc już wolnym kraju, musimy zrozumieć jak tę wolność winniśmy przeżywać i realizować.

„Chodzi więc najpierw o to, abyśmy stali się wewnętrznie wolni, gdyż bez tego nie da się prawidłowo przeżywać daru wolności w wymiarze społecznym i narodowym. (…) Jeśli bowiem damy się wewnętrznie zniewolić, stwarzamy zagrożenie dla zewnętrznej wolności naszej ojczyzny” – ostrzega abp Górzyński.

- Zapraszamy całą Polskę. Liczymy na obecność Episkopatu, władz państwowych i lokalnych oraz wiernych świeckich – mówi abp Górzyński, wyrażając nadzieję, że liczba pielgrzymów w sobotę będzie nie mniejsza niż podczas ubiegłorocznych uroczystości jubileuszu 140-lecia objawień w Gietrzwałdzie.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem